Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၈) - မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် လှံရှည်ကြီးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဤစွမ်းရည်အကြောင်းကို ကျိချောင်းယန်အား အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ အပြာရောင်အဆင့်နဲ့ ယှဉ်ရင် ခရမ်းရောင်အဆင့်က တကယ့်ကို အရည်အသွေးပိုင်းမှာ ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ မင်း ဝတ်ထားတဲ့ ချပ်ဝတ်က ဘာအမျိုးအစားလဲ။ ခရမ်းရောင်အဆင့် ဝတ်စုံလား"</p> <p> </p> <p>"ဒီဝတ်စုံက..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် နေရောင်အောက်တွင် သာမန်ပုံစံပေါက်နေသော မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဝတ်စုံရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာကတော့ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ ခရမ်းရောင်အဆင့် ဝတ်စုံတွေဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို အထူးစွမ်းရည်တွေ ပေးတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒီဝတ်စုံကတော့ ငါ့ကို ရေအောက်မှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ပေးထားတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်ဟာ ရေနဲ့ထိမှသာ ဧရာမမြွေကြီးရဲ့ ကြေးခွံပုံစံအစစ် ပေါ်လာတာဖြစ်ပြီး၊ အခုချိန်မှာတော့ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး သာမန်ဆန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် တခြား ခရမ်းရောင်အဆင့် ဝတ်စုံတွေမှာလည်း အထူးစွမ်းရည်တွေ ရှိနေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ရွှီရှင်း... ငါတို့ ဗဟိုချက်တွေကို စုဆောင်းတဲ့နှုန်း ပိုမြှင့်ဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အမြဲ အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာပါ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သည် တခြားသူများကို မည်သို့ သိမ်းသွင်းမည်၊ ဗဟိုချက်များကို မည်သို့ ပိုမြန်မြန် စုဆောင်းမည်ဆိုသည်ကို သစ်ပင်အိမ်အောက်တွင် ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် လီဝမ်ရှီး ဆင်းလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် သံမဏိချပ်ဝတ်ကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သံမဏိလှံနှင့် မြှားသေနတ်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>သံမဏိချပ်ဝတ်မှာ ဖောင်းကားမနေဘဲ သူမ၏ ကိုယ်လုံးနှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေကာ တကယ့် စစ်သူရဲမလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူမကို ဗီဒီယိုထဲတွင် နှစ်ခါမျှသာ မြင်ဖူးသော်လည်း၊ အခုလို လူချင်းတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အလှမှာ သူ့အမြင်အာရုံကို တကယ်ပဲ ဖမ်းစားသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... တော်တော်လေး လှတယ် မဟုတ်လား။ ရား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် လှံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကစားပြလိုက်ပြီးနောက် လှံကို ပြန်သိမ်းရင်း ဟန်ပန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လှံဖျားလေး တုန်ခါသွားသံမှာ တကယ့်ကို အားပါလှ၏။</p> <p> </p> <p>"လှတယ်... တကယ် လှတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လက်ခုပ်တီး၍ ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ သွားကြစို့၊ မြောက်ဘက်ကို အရင်သွားပြီး ကာကွယ်ရေးနယ်မြေတွေ ဆက်နေလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။ ချီရွှယ်ဖေးက နင့်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါက..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ငွေရောင်ဘုရင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ နွားကို ခေါ်မလာခဲ့ပေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမြန်နှုန်းပိုင်းမှာ အနွားက အများကြီး နှေးလို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ သူမက ငွေရောင်ဘုရင်ကို စီးချင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင် တောက်ပနေတဲ့ အမွှေးတွေနဲ့ ကိုယ်ပေါ်က သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေက တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါနဲ့အတူ ငွေရောင်ဘုရင်ပေါ်မှာပဲ စီးလေ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူမ၏ ဆန္ဒကို ရိပ်မိသဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝု"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကလည်း ပြဿနာမရှိကြောင်း အော်ဟစ်ကာ အချက်ပေး၏။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... မိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ဝမ်းသာအားရနှင့် ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို အမွှေးနုနုလေးတွေနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... ခွေးကြီး တစ်ကောင်လိုပဲ။ တကယ် ချောပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ဗီဒီယိုထဲမှာ မြင်ကတည်းက စီးကြည့်ချင်နေတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ဝု"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ ခွေးကြီး ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟု မေးနေသကဲ့သို့ ဇဝေဇဝါ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မြင်းပေါ်တက်လိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>"မြောက်ဘက်ကို အရင် စစ်ကြည့်ရအောင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ စိမ်းစိုနေတာမျိုး ဘာမှ မမြင်ရဘူး၊ အဲဒီမှာ သစ်ပင်အိမ် မရှိတာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ လီဝမ်ရှီးရဲ့ မြောက်ဘက်က လူက အစောကြီးကတည်းက သေသွားတာ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့၏ အိမ်များကြားတွင် နယ်မြေ ၁၈၇ က နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ တည်နေရာနှင့် အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး လမ်းပွင့်၊ မပွင့် ဆုံးဖြတ်ရမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ဆုံး သွားကြည့်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"နင် အရင်တက်၊ ငါ နောက်ကနေ ဖက်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဝံပုလွေပေါ်တက်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ...</p> <p> </p> <p>"အမှန်တော့ နင် ရှေ့ကနေ ထိုင်လို့ ရပါတယ်၊ ဒါဆိုရင် အရှိန်နဲ့ ရင်ခုန်စရာ ခံစားချက်ကို တိုက်ရိုက် ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အီးးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကတော့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်မိသည်၊ ရှေ့နေရာက သူ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့အတွက် နေရာ မရှိတော့ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ အခုမှ လူချင်း စတွေ့ကာစဖြစ်ရာ ထိုသို့လုပ်ရန်မှာ မသင့်တော်သလို၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပီပီ အိန္ဒြေပျက်မှာ စိုးသဖြင့်...</p> <p> </p> <p>"ဟို... ရပါတယ်လေ" ဟု ငြင်းလိုက်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝံပုလွေကျောပေါ် တက်၍ ရွှီရှင်း၏ ခါးကို ဖက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ငွေရောင်ဘုရင်မှာ လေးလံသော ချပ်ဝတ်များ ဝတ်ထားသည့် လူနှစ်ယောက်ကို သယ်ရန် ပင်ပန်းနိုင်သော်လည်း၊ အခုတော့ သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ အလေးချိန်မှာလည်း ကီလိုဂရမ် ခုနစ်ရာခန့် ရှိနေသဖြင့် ဧရာမ ဝံပုလွေဘုရင်ကြီး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ယောက် သယ်၍ ပြေးရန်မှာ ဘာမှ မခဲယဉ်းပေ။</p> <p> </p> <p>"သွားကြတော့မလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အတူတူ ထိုင်နေသော ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ သူဟာ လူပိုကြီး ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့၊ မြဲမြဲကိုင်ထားနော်။ ငွေရောင်ဘုရင်... မြောက်ဘက်ကို"</p> <p> </p> <p>"ဝု"</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူတို့ စတင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အား...."</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်၏ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် လီဝမ်ရှီးမှာ လွင့်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားကာ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ရွှီရှင်း၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ယောက်က မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်၊ နောက်တစ်ယောက်က သံမဏိချပ်ဝတ် ဝတ်ထားကြသဖြင့် တကယ့် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုမျိုးတော့ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... မြန်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် တရိပ်ရိပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တောအုပ်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ် မြန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"နင့်ရဲ့ နွားက ဒီလောက် မပြေးနိုင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ပြုတ်ကျမှာ စိုးသဖြင့် ရွှီရှင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားရင်း လေတိုးသံများကြားမှ အော်ပြောနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှိန်က မြန်လွန်းလို့ ငါတောင် မြဲအောင် မထိုင်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ နွားက ငွေရောင်ဘုရင်လောက်လည်း လျင်မြန်တာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>တောအုပ်ထဲတွင် သစ်ပင်များက ဖရိုဖရဲ ရှိနေသော်လည်း ငွေရောင်ဘုရင်မှာမူ အရှိန်မပျက်ဘဲ သစ်ပင်များကြားထဲ လှပစွာ တိုးဝှေ့သွားနိုင်သဖြင့် ကျိချောင်းယန်၏ မြင်းဖြူကြီးမှာ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စောစောက စမ်းချောင်းဘေးတွင်မူ အတားအဆီး မရှိသဖြင့် မြင်းဖြူ၏ အရှိန်မှာ ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ တောအုပ်ထဲတွင်မူ ငွေရောင်ဘုရင်၏ ဖျတ်လတ်မှုကို မမီနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်မှာ တစ်ချိန်က တောဝံပုလွေအုပ်စု၏ ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တောအုပ်ထဲတွင် သွားလာရသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ အကျွမ်းတဝင် ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက် သတိထားဦးနော်။ စကားတွေ အရမ်းမပြောကြနဲ့၊ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို မရောက်သွားစေနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က နောက်မှ လှမ်းအော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အန္တရာယ်ရှိရင် ငွေရောင်ဘုရင်နဲ့ ခဲခဲလေးက သတိပေးလိမ့်မယ်၊ ငွေရောင်ဘုရင်က သူ့ဘာသာသူ ရပ်သွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... တကယ် ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ဘေးသို့ စောင်းကြည့်ရင်း လေတိုးသံကို သာယာနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကြီး မစောင်းနဲ့လေ၊ သစ်ပင်တွေကို သတိထားဦး"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူမကို ချက်ချင်း တားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က သစ်ပင်တွေကြားထဲ တိုးဝှေ့ပြေးနေတာဖြစ်ရာ ထိုသို့ စောင်းနေခြင်းမှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဪ... အင်းပါ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး ခေါင်းပြန်သွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့က မထိုင်မိတာကို နောင်တရနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘေးဘက်မှ တရိပ်ရိပ် ဖြတ်သွားသော မြင်ကွင်းများက သူမကို ပြန်ပြုံးနိုင်စေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်က တကယ် သန်မာတာပဲ။အမှန်တော့ ငါ့ရဲ့ နွားလည်း အားနဲ့ပြေးရင် တော်တော် မြန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အရှိန်နဲ့ပြေးရင် ကွေ့လို့ မရဘူးလေ။ တောထဲမှာသာ အရှိန်နဲ့ပြေးရင်တော့ သူ့ခေါင်း သစ်ပင်နဲ့ တိုက်မိပြီး ကွဲသွားမှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ရွှီရှင်းသည် သူမအတွက် နွားသိုးကို စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် မရွေးချယ်စေ ခဲ့ခြင်းမှာ နွားများက လေးလံလွန်းသဖြင့် နွားပေါက်ကိုသာ စာချုပ်ချုပ်ရမည် ဖြစ်သလို၊ နွားများမှာ ကိုယ်ထည် ကြီးမားသဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးနေစဉ် ကွေ့ပတ်ရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နွားသိုးတစ်ကောင်ကို အဝတ်နီတစ်စဖြင့် ကစားနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် နွားများသည် သန်မာသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် အရှိန်မှာမူ သိပ်ပြီး အားရစရာ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင် သတ္တုတွင်းတွေ ရှိတဲ့ လီဝမ်ရှီးလို သူဌေးမလေးအတွက်တော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ အားကောင်းတဲ့ နွားကို စီးတာက အသင့်တော်ဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်သည် တောအုပ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေပြီး မြင်းဖြူကြီးကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လီဝမ်ရှီး၏ အိမ်မြောက်ဘက် ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အစွန်အဖျားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီလမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ စိမ်းစိုနေသည့် အရိပ်အယောင် ဘာမှ မတွေ့ရဘဲ၊ ကီလိုမီတာ ၂၀ ခန့် အကွာတွင်သာ အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုကို မြင်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>"အီးးး အီးးး အီးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးသည် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သည်းလေးများဖြင့် ရွှီရှင်းကို တို့လိုက်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာတင် ငွေရောင်ဘုရင်မှာလည်း ဘေးသို့ ရှောင်၍ ရပ်လိုက်ပြီး၊ အရှေ့ကို ကြည့်ကာ သွားများကို ထုတ်၍ လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းသံကို ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"မသွားနဲ့တော့၊ ရှေ့မှာက အန္တရာယ်နယ်မြေပဲ" ဟု ရွှီရှင်းက နောက်မှ ရောက်လာသော ကျိချောင်းယန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် မြင်းကို ဇက်ဆွဲ၍ ရပ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ကို အသုံးတည့်တာပဲဟ။ ငါသာဆိုရင် ဘယ်နားက အန္တရာယ်ရှိလဲဆိုတာ တစ်ပတ်လှည့်ပြီး စမ်းကြည့်နေရဦးမှာ"</p> <p> </p> <p>"ခဲခဲလေးက တကယ် သတိပေးနိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်း၏ ရှေ့မှ ခဲခဲလေးကို လှမ်းချီလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို ဆွဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အီးးး အီးးး အီးးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးသည် အဆွဲခံရသဖြင့် အော်ဟစ်နေသော်လည်း ရွှီရှင်း ဆွဲတုန်းကလိုပင် အတင်းအဓမ္မတော့ ရုန်းကန်မနေချေ။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ လက်ဆော့မှုကို မကျေမနပ်နှင့်သာ ကန့်ကွက်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် အဝေးက အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာ... အဲဒါ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ အိမ် ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ တည်နေရာ တွက်ချက်မှုသာ မှန်မယ်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ သုံးထပ်အိမ်ဆိုတာလည်း သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် မျက်စိကို မှေး၍ အကဲခတ်လိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>"ဒီနားမှာ တခြား စိမ်းနေတာမျိုး မတွေ့ရတော့ဘူး။ မြောက်ဘက်က အိမ်ကတော့ သေတာ ကြာလှပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သေဆုံးသွားသော အိမ်များတွင်  ၃ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးရှိသော ကာကွယ်ရေးနယ်မြေသာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အကွာအဝေးမှာလည်း သူတို့နှင့် မတူပေ။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့မှာ အရင်ပွဲတုန်းက ၃ ကီလိုမီတာစီ ချဲ့ထွင်ခဲ့ကြသဖြင့် အခုဆိုလျှင် ၉ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးအထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးက သေသွားတဲ့ အိမ်တွေက ၃ ကီလိုမီတာစီ ရှိနေရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်မြေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ လီဝမ်ရှီးရဲ့ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေက ၆ ကီလိုမီတာပဲ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟိုဘက်က ၃ ကီလိုမီတာဆိုရင်တော့ အိမ်နှစ်လုံးကြား အကွာအဝေးက ၉ ကီလိုမီတာအတွင်း ရှိမှသာ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေချင်း ထိစပ်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုတော့ မြောက်ဘက်က သေဆုံးနေတဲ့အိမ်က သူမအိမ်နဲ့ ၉ ကီလိုမီတာထက် ပိုဝေးနေတာကြောင့် ကာကွယ်ရေးနယ်မြေချင်း မထိစပ်တော့ဘဲ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးနှင့် ငွေရောင်ဘုရင်တို့၏ အမူအရာကလည်း ရှေ့က မြေပြင်အောက်မှာ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ အုပ်လိုက်ရှိနေတာကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ လမ်းပိတ်နေတယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ခက်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက နဖူးကို ပွတ်ရင်း ဖြေရှင်းနည်းကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြောက်ဘက်က သွားလို့မရရင် ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ အိမ်ကို ရောက်ဖို့က ထင်သလောက် မနီးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ ပတ်သွားရမှာဖြစ်ပြီး ချီရွှယ်ဖေးအိမ်ရဲ့ တခြား ဦးတည်ချက်တွေကနေ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေချင်း ဆက်မဆက်ဆိုတာကို စမ်းသပ်ကြည့်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆိုးဆုံး အခြေအနေကတော့ သူမဆီကို သွားတဲ့ လမ်းအားလုံး ဖြတ်တောက်ခံထားရတာမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေက မနည်းဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ဒါကို ကြိုတွေးထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နယ်မြေ ၁၈၇ မှာ လူ တစ်သောင်းထဲက ကိုးထောင် သေသွားခဲ့တာလေ။ အဲဒီ သေသွားတဲ့သူတွေရဲ့ နယ်မြေက ၃ ကီလိုမီတာပဲ ရှိတာဆိုတော့၊ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေကုန်တဲ့အခါ နယ်မြေတွေက ဟာကွက်တွေ ဖြစ်ကုန်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါတို့ နယ်မြေရဲ့ ထူးခြားမှုကို မမေ့နဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ဝံပုလွေပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အစွန်အဖျားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ နယ်မြေမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဟိုဘက်က အန္တရာယ်ရှိတယ်လေ ဘာသွားလုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်း နယ်မြေအစွန်သို့ သွားတာ မြင်တော့ ဝံပုလွေပေါ်က ဆင်းပြီး သူ့နောက်ကို ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေကို အပြင်ထွက်လာအောင် လုပ်မလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မတားဘဲ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ဒုတိယအဆင့်မှာ မြေအောက်က ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ ဘာ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ သိချင်လို့။ အနားမလာကြနဲ့ဦး၊ အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို အချက်ပြပြီး အနောက်မှာ နေခိုင်းလိုက်ကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လှံပုဆိန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုး ထူးခြားနေသလို သူ ခံစားရလို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ငွေရောင်ဘုရင်ကို ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်လာဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်းအရင်းအမြစ် နယ်မြေတုန်းက အနီရောင်မြူတွေ ဖုံးနေတာတောင် ငွေရောင်ဘုရင်က အေးဆေးပဲ အန္တရာယ်နယ်မြေထဲ ဝင်ခဲ့တာပင်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီတုန်းက ငွေရောင်ဘုရင်ရော ခဲခဲလေးပါ အခုလောက်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိမပေးခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ငွေရောင်ဘုရင်က ပိုသန်မာလာပေမဲ့ ပိုပြီးတော့လည်း သတိကြီးနေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်က ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ဘေးကင်းနယ်မြေ အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အာရုံခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းကို ပြန်ရုပ်ပြီး အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခြေလှမ်း ရုပ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် မြေကြီးမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး၊ ဆူးတွေ ပြည့်နေတဲ့ ထူထဲတဲ့ သွေးရောင်နွယ်ပင်ကြီး တစ်ခုက မြေကြီးထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ...."</p> <p> </p> <p>ထွက်လာတဲ့ နွယ်ပင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး အားလုံးမှာ အသက်ရှူမှားသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနွယ်ပင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူနေရတာလဲ"</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၂၈ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save