Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၅) - ဗီဇပြောင်းနွား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ရွှီရှင်း ထုတ်မပြောလိုက်သည့် အချက်တစ်ချက် ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ မူလသစ်ပင်အိမ်မှာ အစားထိုးစိုက်ပျိုးခြင်း မပြုရသေးသဖြင့် သစ်ပင်အမြစ်များ ဖြန့်ကျက်မှုအရ ၆ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အထိ အမှန်တကယ် အကာအကွယ်ပေးနိုင်သော စစ်မှန်သည့်ဇုန် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်က ဆက်လက်ကြီးထွားပြီး အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုစစ်မှန်သော အကာအကွယ်ဇုန်မှာလည်း ထပ်မံကျယ်ပြန့်လာဦးမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်များတွင်မူ မည်သည့်အကာအကွယ်ဇုန်မျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မူလသစ်ပင်အိမ်နေရာဟောင်းတွင် အကာအကွယ်ဇုန် ကျန်ရှိနေသေးသည်ဆိုစေဦးတော့ ၎င်းမှာ ဟန်ပြခြိမ်းခြောက်မှု သဘောမျိုးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် အသုံးဝင်နိုင်သော်လည်း တကယ့် အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံလာရပါက ထိုဇုန်မှာ အလှပြသက်သက်သာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုဟန်ပြဇုန်များသည် နောက်ထပ် မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံကျယ်ပြန့်လာတော့မည် မဟုတ်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်အိမ်များ၏ အကာအကွယ်ဇုန်များမှာ အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်မိသွားပြီး ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လုံခြုံစိတ်ချရသော နယ်ပယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်ရန် ရွှီရှင်းက မျှော်လင့်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အဖွဲ့အစည်း၏ အကျိုးစီးပွား ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် လီဝမ်ရှီးကို သူ့ဘက်သို့ ကပ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့လာရန် သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း ကျွန်မဘာသာပဲ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကို မြန်မြန်လုပ်ပြီး ကျွန်မကို လာကူညီရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်သော်လည်း ရှင်ကျန်သူများကို အုပ်ချုပ်ရန် ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ၊ ငါ အဲဒီ ကပ်ပါးအိမ်တွေကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်။ တကယ်တော့ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်သာ ပြီးသွားရင် ငါတင်မကဘူး၊ အားလုံးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီလို့ရသွားပြီလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်အေးရတာပေါ့။ ကဲ... ဒီအကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထဲ လိုက်ပြမယ်။ အိမ်တွင်းအပြင်အဆင်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် စိတ်ရှုပ်စရာများကို မေ့ဖျောက်လိုက်ပြီး ရွှီရှင်းကို ဆွဲကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟော ဒါက ဒုတိယထပ်၊ ကျွန်မ အိပ်စက်အနားယူတဲ့နေရာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဒီဇိုင်း မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ပြုံးစိစိဖြင့် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ နေ့တိုင်း ဗီဒီယိုကော ပြောနေတာပဲဟာ၊ ရင်းနှီးပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူ မြင်ဖူးနေကျ ဆိုဖာကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ထိုဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍သော်လည်းကောင်း၊ လှဲ၍သော်လည်းကောင်း သူ့ကို ဗီဒီယိုဖြင့် စကားပြောလေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အိမ်တွင်းအပြင်အဆင်မှာ ရွှီရှင်းထက် ပို၍ လက်ရာမြောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်းနှင့် စာကြည့်ခန်းသေးသေးလေး တစ်ခန်းပါဝင်ရာ တစ်ယောက်စာ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ဆိုဖာကိုပဲ မြင်ဖူးတာလေ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိ ဆိုဖာလေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာလေ... ကျန်တာတွေ ရှင်မမြင်ဖူးသေးဘူး၊ မြင်ဖူးရင်တောင် အခုက ပြောင်းလဲသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲသည် သူတို့အိမ်က ဆိုဖာနှင့် ဆင်တူသည်ကို မြင်သည်နှင့် ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဟ... ခဲခဲလည်း ဒီဆိုဖာကို ကြိုက်ပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကလည်း ခဲခဲရှိရာသို့ ဝင်ထိုင်ကာ ခဲခဲ၏ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲက သက်သောင့်သက်သာရှိစွာ အော်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ သစ်ပင်အိမ်အတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းထဲတွင် အမှတ်ဆိုင် မှ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူလက်ဆောင်ပေးထားသည့် ရုပ်ထုလေးနှစ်ခုကိုတော့ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားအခန်းထဲတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် အားလပ်သည့်အခါ လီဝမ်ရှီးအတွက် ရုပ်ထုများ ထပ်မံထုလုပ်ပေးရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ၏ လက်ရာမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အရည်ကျိုခန်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ခရမ်းရောင်အဆင့် ပစ္စည်းများ ရရှိနိုင်ခြေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကသာ ခရမ်းရောင်အဆင့် ပစ္စည်းများကို ပုံမှန်ထုတ်လုပ်နိုင်လာပါက သူ၏ သစ်ပင်အိမ်အမြုတေကို သတ္တုများအတွက် သုံးစရာမလိုတော့ဘဲ သစ်သား၊ ကျောက်တုံးနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကဲ့သို့ အခြေခံ အရင်းအမြစ်များအတွက်သာ အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ နွား ကော ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ ဗီဇပြောင်းနွားကြီးကို မတွေ့သဖြင့် ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုနွားကြီးကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဗီဇပြောင်းဆေးရည်နှင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲစာချုပ်ကို အသုံးပြုကာ ပထမဆုံး ဖန်တီးထားသည့် အပင်စားသတ္တဝါ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ စာချုပ်ချုပ်ထားသော သားရဲများမှာ ငွေရောင်ဘုရင်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသည်များမှာ မူလကတည်းက ဗီဇပြောင်းပြီးသား သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်မှာ ဗီဇပြောင်းဆေးရည် သုံးထားသော်လည်း ၎င်းမှာ စီးနင်းသူစာချုပ်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ဗီဇပြောင်းဆေးရည်နှင့် စာချုပ်များကို အသုံးပြုကာ သားရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ခု ထူထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ထိုနွားကြီး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နွားက တတိယထပ်မှာ၊ သွားကြည့်မလား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက အပေါ်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက သူ့ကို တတိယထပ်မှာ ထားတာလား။အောက်ထပ်ကို သက်ရောက်မှု မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"မရှိပါဘူး၊ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ကြမ်းပြင်က အသံလုံတဲ့အပြင် နွားကလည်း လျှောက်သွားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ လာ... လိုက်ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ဆိုဖာမှ ထကာ ရွှီရှင်းကို တတိယထပ်သို့ ခေါ်သွားပြီး ငွေရောင်ဘုရင်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>တတိယထပ်၏ အစိတ်အပိုင်းအတော်များများမှာ အအေးခန်း ဖြစ်ပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရရှိထားသော သားရဲအသားများဖြင့် ပြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အပြာရောင်အဆင့် အသီးများ စိုက်ပျိုးထားသည့် အိုးအချို့လည်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံးထဲတွင် အသိသာဆုံးမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခွေအိပ်နေသော ညိုဝါရောင်ရှိတဲ့ သွေးအစင်းရောင်နွားကြီး ပင်။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မြက်ပင်နှင့် သစ်ရွက်များကို အိပ်ရာအဖြစ် ခင်းကျင်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနွားကြီးမှာ ကီလိုဂရမ် ၁၀၀၀ ကျော်ခန့် ရှိပုံရပြီး ငွေရောင်ဘုရင်ထက်ပင် ပိုကြီးမားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်များမှာ ငွေရောင်ဘုရင်လောက် မထင်ရှားဘဲ အရေအတွက်လည်း နည်းပါးလှရာ အဆင့်နိမ့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိသာ၏။</p> <p> </p> <p>အပင်စားသတ္တဝါများ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးရောင်နွားကြီးသည် ငွေရောင်ဘုရင်ကို မြင်သောအခါ ဗီဇအရ ထရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ "မူး..." ဟု သတိကြီးစွာဖြင့် အော်မြည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ပိုကြီးမားသော်လည်း ငွေရောင်ဘုရင်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်နိမ့် သားရဲများအပေါ် သဘာဝအတိုင်း သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နွား... မကြောက်နဲ့၊ ဒါတွေက သူငယ်ချင်းတွေပါ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရှေ့သို့တက်ကာ နွား၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ရွှီရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ကြွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ။ နွားက တကယ်ကြီးတာ မဟုတ်လား။ သူက ပစ္စည်းအလေးကြီးတွေကို သယ်နိုင်တယ်လေ။ နွား မရှိခင်တုန်းကဆို ကျွန်မ တကယ် ဒုက္ခရောက်တာ။ သတ္တုတူးတိုင်း ကိုယ်တိုင် သယ်လာရတာကိုး။ အခုတော့ နွားက ကျွန်မထက် ဆယ်ဆမက ပိုသယ်နိုင်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနွားရဲ့ ဦးချိုတွေက သေးလှချည်လား၊ ဒါက နွားမ မဟုတ်လား။မင်း နွားနို့ညှစ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ အောင်မြင်လား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် နွားနို့သောက်ပြီး ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်ရာ နွားနို့အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သောက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ၊ နွားမဆိုတာ သားမွေးပြီးမှ နို့ထွက်တာလေ။ နွားလေးက ခုမှ အရွယ်ရောက်တာရှိသေးတယ်၊ သားလည်း မရဖူးသေးတော့ ဘယ်လိုလုပ် နို့ထွက်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကနွား၏ ဦးချိုလေးများကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနားမှာ ယုန်တစ်ကောင်တောင် ရှာမရတာ၊ နွားထီးကြီးဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေး။ နွားမလေးအတွက် အဖော်ရှာပေးဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် နွားမလေးက ဗီဇပြောင်းနွားမဆိုတော့ သာမန်နွားတွေထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်။ သာမန်နွားတွေနဲ့ဆို အဆင်မပြေလောက်ဘူး။ နောင်ကျရင် ဗီဇပြောင်းနွားလားတစ်ကောင်လောက် မွေးပြီး နွားမလေးနဲ့ မိတ်လိုက်ပေးရမယ်... အဲဒီကျရင်တော့ နွားနို့ရပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အဲဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သားရဲတွေ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ရဦးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးသွားကတည်းက ထိုသားရဲများကို မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု ရာသီဥတုကလည်း ပြန်အေးလာပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ပေါ်လာမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်အောက်တွင် တိရစ္ဆာန်များကို အုပ်စုလိုက် မွေးမြူရန် စိတ်အားထက်သန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ နွားနို့နှင့် ကြက်ဥများကို အလျှံပယ် စားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အပေါ်တွင် ဗီဇပြောင်းဆေးရည်နှင့် စာချုပ်များကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူအရင်က တွေ့ဖူးသည့် ခေါင်းဖြူလင်းယုန်ကိုလည်း သူ အလွန်လိုချင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အာဖုက ပျံသန်းနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ၎င်းမှာ အသံလှိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်သည့် နို့တိုက်သတ္တဝါသာ ဖြစ်သဖြင့် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်မျိုးတော့ မရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသည် ဗီဇပြောင်းသိမ်းငှက်တစ်ကောင်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ပြီး ကြီးထွားလာအောင် မွေးမြူနိုင်ပါက သူ့ကို သယ်ဆောင်ကာ ပျံသန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ သူသည် လေကြောင်းခရီးဖြင့် သွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို အာဖုက မလုပ်နိုင်သော်လည်း ခေါင်းဖြူလင်းယုန်ကမူ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် နွားမတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်းနှီးသွားပုံရပြီး စကားပြောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုဖာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော ခဲခဲကလည်း ပြေးတက်လာပြီး "အီးအီး" နှင့် ဝင်ရောက် ပြောဆိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင် သူတို့ စကားပြောနေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် တိရစ္ဆာန်များ စကားပြောနေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ အချင်းချင်း စကားပြောနိုင်တာ တကယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ငါပြောတာကို နားလည်ပေမဲ့ ငါကတော့ သူတို့ပြောတာကို နားမလည်ဘူး။ တစ်ခါတလေ သူတို့ရဲ့ အိုင်ကျူ က ငါ့ထက်တောင် မြင့်နေမလားလို့ တွေးမိတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူတို့က တကယ် စကားပြောနေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးလည်း မှင်သက်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကမ္ဘာက တိရစ္ဆာန်တွေက ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေကြပြီလား။ တိရစ္ဆာန်တွေမှာ ဘာသာစကား စနစ် မရှိဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူကသိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းလည်း ထိုအချက်ကို စူးစမ်းချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာက တိရစ္ဆာန်များမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ခဲခဲ၊ ငွေရောင်ဘုရင်၊ မီမီတို့သာမက မိုးရာသီအပြီး တင်ကျန်ခဲ့သည့် ငါးများပင် သူပြောသည်ကို နားလည်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိရစ္ဆာန်များ ဘာကြောင့် ဉာဏ်ကောင်းလာသလဲဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅၀ က ကပ်ဘေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထူးခြားသော ဗီဇပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းလိုက်တာ ဗီဇပြောင်းဆေးရည် သုံးထားတဲ့ သားရဲတွေက သူတို့ရဲ့ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ခိုင်းစေတဲ့အတိုင်း လုပ်ရတဲ့ ကိရိယာတွေ ဖြစ်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဒါဆို ဒီနွားမလေးက ဘာလို့ မီမီတို့၊ ငွေရောင်ဘုရင်တို့နဲ့ စကားပြောနိုင်နေရတာလဲ..။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ သူ့အုပ်စုထဲမှာ အကြီးဆုံးမို့လို့ အသိစိတ် ကျန်နေတာ ထားပါဦး၊ ဒီနွားမလေးက ဘာလို့ အသိစိတ် ရှိနေရတာလဲ...။</p> <p> </p> <p>အာဖုမှာလည်း တစ်ချိန်က ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်ကို ရွှီရှင်း သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ နွားမက အမြဲတမ်း ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ဇဝေဇဝါဖြင့်...</p> <p> </p> <p>"အများအားဖြင့်တော့ သူက ကျွန်မခိုင်းတာကိုပဲ လုပ်တာ။ ကျွန်မ ဘာမှမခိုင်းရင် သူက ငြိမ်နေတာပဲ။ ဒီနေ့ တခြား ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေကို တွေ့လို့ စကားတွေ များနေတာ ထင်ပါရဲ့"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကြောင့်လား...။</p> <p> </p> <p>ပြောရခက်လှသည်၊ နောင်တွင် စမ်းသပ်မှုများ ထပ်မံပြုလုပ်ရပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိသော ဗီဇပြောင်းသားရဲသည် အသံဖြင့်သာ ခိုင်းစေနေရသော သားရဲထက် အဆမတန် ပို၍ သန်မာသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် နွားမကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်နားသို့ သွားကာ တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဘက်အရပ်တွင် ထင်ရှားလှသော အစိမ်းရောင် အစုအဝေးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင်အချို့ ရှိနေသော်လည်း တောင်ဘက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတော်လေး နိမ့်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေအရဆိုလျှင် တောင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်အိမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မြင့်မားလှပြီး သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ မလိမ်ပါဘူးလို့။ တောင်ဘက်က အဲဒီသစ်ပင်အိမ်က တကယ်ကြီး သုံးထပ် ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း၏ နောက်မှ လိုက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကျိချောင်းယန်က အရှေ့ဘက်မှာ အလုပ်တွေ စနေလောက်ပြီ၊ ငါတို့က သစ်ပင်အိမ်ထဲကတောင် မထွက်ရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က တခြားနယ်မြေက သစ်ပင်အိမ်တွေကို လိုက်လံရှင်းလင်းပေးနေချိန်တွင် သူနှင့် လီဝမ်ရှီးက ဤနေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေမိသဖြင့် ရွှီရှင်း အနည်းငယ်တော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီး... ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒါဆို သွားကြရအောင်။ ဘာများ ထပ်ယူဖို့ လိုသေးလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာမှမလိုတော့ပါဘူး၊ အခြေအနေ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ သာမန်သစ်ပင်အိမ်ဆိုရင်တော့ ချက်ချင်း ရှင်းလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ်သာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ်သာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ အစီအစဉ်သေချာဆွဲပြီးမှ လုပ်ရလိမ့်မယ်"</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၃၅ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save