Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၆) - သစ်ပင်အိမ်အနီးတွင် ပုန်းနေသော ရန်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်ပါ၊ ငါ အခြေအနေသွားကြည့်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ရွှီရှင်းက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့မည့် လီဝမ်ရှီးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ကျွန်မကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မယ်လို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ လက်ဖြင့် သေနတ်ပစ်သည့် ပုံစံလုပ်ပြရင်း..</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက အဝေးကနေ ကူပစ်ပေးနိုင်တယ်လေ၊ ဒိုင်း.."</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ ဒါက သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ်သာ ဆိုရင် အရင်ဆုံး အကဲခတ်ရမှာမို့လို့ပါ။ လူနှစ်ယောက်ဆိုရင် လှုပ်ရှားရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်ဆိုသည်မှာ သူတို့လိုပဲ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရှင်သန်နည်းတွေ ရှိနေမှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လျှော့မတွက်သင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာကဥပမာပင်၊ အကယ်၍ ထိုနေ့က ရွှီရှင်းတွင် အကြားအာရုံ မြှင့်တင်မှုစွမ်းရည်သာ မရှိခဲ့ပါက သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဇာတ်သိမ်းသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသူများ၏ နယ်မြေ သို့မဟုတ် သစ်ပင်အိမ်အနားသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် မည်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>နယ်မြေတစ်ခု၏ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ဆိုသည်မှာ အပျော်တမ်းလူများ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောထဲတွင် တွေ့ဆုံပါက သူ မကြောက်သော်လည်း၊ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဝမ်ကွေ့ရှင်းမှလွဲ၍ ကျန်သည့်မည်သူ့ကိုမဆို သူ ယှဉ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သစ်ပင်အိမ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ကြည့်ပါက၊ သူ အနားမှာ မရှိလျှင်တောင် အလွန်လုံခြုံလှသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ၊ အလိုအလျောက် မြားပစ်စက်ကြီးများ နှင့်အာဖု တို့ စောင့်ကြပ်နေကြသည့်အပြင် အရေးကြီးဆုံးမှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဗီဇပြောင်းအပင်နှလုံးသားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်ကျန်သူအားလုံးမှာ ကြားနေအဆင့်အတန်း ရှိကြသည်ဆိုသော်လည်း သစ်ပင်အိမ်ကို စတင်တိုက်ခိုက်သူအား ရန်သူအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သစ်ပင်အိမ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို မဖောက်နိုင်ခင်မှာတင် ဗီဇပြောင်းအပင်နှလုံးသား၏ တိုက်ခိုက်မှု၊ အာဖု၏ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုနှင့် အပြာရောင်အဆင့် မြားစက်ကြီးများ၏ အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားပါက...</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုအခြေအနေမျိုးမှ မည်သို့လွတ်မြောက်အောင် ပြေးရမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သစ်ပင်အိမ်ကပင် ဤမျှ သန်မာနေလျှင် အခြားသော ထိပ်သီးရှင်ကျန်သူများ၏ သစ်ပင်အိမ်များမှာလည်း အားနည်းလိမ့်မည်ဟု ရွှီရှင်း မထင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>နေဦး...</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤသစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်က နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင်၊ သူတို့ခေါင်းဆောင် ကျန်းသောက်ကွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်က ရှင်ကျန်သူတွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ သူတို့ကို သတိပေးထားမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါဆိုရင် သူဟာ လုဖေးအာလိုပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို တိုက်ခိုက်နေလောက်ပြီ။</p> <p> </p> <p>မနေ့က နယ်မြေ ၁၈၈ မှာ သေသွားတဲ့ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ထဲမှာ ဒီလူ့လက်ချက်လည်း ပါနိုင်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့သေးလား။ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတာမျိုးကော"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ လေသံက ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသဖြင့် လီဝမ်ရှီး လန့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... မတွေ့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ မနေ့က ထူးခြားတာမျိုး မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ထူးခြားတာလား.. အင်း..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မနေ့က တစ်နေ့လုံး ညနေအထိ အပြင်မှာ သတ္တုတူးနေတာဆိုတော့ ဘာမှ သိပ်မတွေ့မိဘူး... ဪ ဟုတ်သားပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး လက်ခုပ်တီးကာ နွားမကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မနေ့က ကျွန်မ ပြန်လာတော့ နွားမက နည်းနည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတာ။ အရင်က အေးဆေးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်အိမ်နား ရောက်ခါနီးမှာတင် သူက ရုတ်တရက် မာန်ဖီလာတာ"</p> <p> </p> <p>"မာန်ဖီလာတာလား.. ဘယ်လိုမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူက တောအုပ်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး တရှူးရှူးနဲ့ နှာမှုတ်နေတာ၊ အဲဒီဘက်ကို ပြေးဝင်ချင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မက နွားမ ထွက်ပြေးချင်နေတာ ထင်လို့ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ တတိယထပ်ကို အတင်းခေါ်သွားလိုက်မှ သူ ပြန်ငြိမ်သွားတာ။ အဲဒါက ထူးဆန်းတာလားဟင်"</p> <p> </p> <p>တောအုပ်ဘက်ကို နှာမှုတ်ပြီး ပြေးဝင်ချင်နေတာလား..။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး နွားမကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နွားမ... မနေ့ညက မင်းပြန်လာတဲ့အချိန် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသေးလား"</p> <p> </p> <p>နွားမသည် ရွှီရှင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဝပ်နေရာမှ ချက်ချင်းထရပ်ပြီး "မူး... မူး..." ဟု နှစ်ချက် အော်မြည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဘာသာပြန်အဖြစ် တာဝန်ယူကာ လက်သည်းလေးများဖြင့် အမူအရာ ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝါး ခဲခဲလေးက တကယ် ချစ်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲကို ပြေးဖက်ချင်သော်လည်း ရွှီရှင်းက လှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော လီဝမ်ရှီးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနေ့က မင်းအပြင်ထွက်တော့ ဘာဝတ်သွားတာလဲ။ သံမဏိချပ်ဝတ်လား"</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"သံမဏိချပ်ဝတ်က ကျွန်မရဲ့ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပဲလေ။ အဲဒါဝတ်ထားမှ ခွန်အားတွေ ပိုထွက်ပြီး သတ္တုတူးရတာ လွယ်တာကိုး"</p> <p> </p> <p>"မနေ့က နွားမ မာန်ဖီနေတာက တစ်နေရာတည်းကိုပဲ ဦးတည်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"... ဟုတ်တယ်၊ ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး မျက်နှာပျက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"... မင်းပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်ပင်အိမ်ဘေးက တောအုပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာပဲ။ အဲဒါကို နွားမက မြင်သွားတာ"</p> <p> </p> <p>"ဟာ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အတိအကျပဲ။ သူက မင်းပြန်လာတာကို စောင့်ပြီး သတ်ဖို့ ကြံနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက မင်းက ဧရာမ ဗီဇပြောင်းနွားကြီးကို စီးလာတဲ့အပြင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားတဲ့ သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ထားတာကိုး။ သူက အမှောင်ထဲကနေ တွက်ချက်ကြည့်ပြီး မင်းကို ခိုးတိုက်လို့လည်း မရ၊ ထိပ်တိုက်တိုက်ရင်လည်း မနိုင်ဘူးလို့ ယူဆသွားလို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေလိုက်တာ ဖြစ်မှာ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး မှင်သက်သွားပြီး နွားမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နွားမလေး... မနေ့က တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ကို အာရုံခံမိတာလား"</p> <p> </p> <p>ဧရာမ သွေးရောင်နွားကြီးက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ကြောက်စိတ်မပြေသေးဘဲ ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ်ကို ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လွန်းတယ်။ နွားမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကတည်းက ရန်သူရှိနေပြီဆိုတာ သိသင့်တာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းမှာ လီဝမ်ရှီး၏ ပွင့်လင်းလွန်းသော စရိုက်ကြောင့် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းလို့သာ သံမဏိချပ်ဝတ် ဝတ်ထားလို့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာကို မခံရတာ၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုသေသွားမလဲတောင် မသိနိုင်ဘူး..။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အကြောက်ရဆုံးကတော့ နွားမပဲ။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ထက် ပိုကြီးမားပြီး သွေးစင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ နွားမရဲ့ ကြွက်သားတွေက တကယ့်ကို သန်မာလှ၏။</p> <p> </p> <p>သာမန်အားဖြင့်တော့ အဲဒီလို သားရဲကြီးကို စီးလာတဲ့သူကို ဘယ်သူမှ လာမရှုပ်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟို...တောင်းပန်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး သူမ၏ ခြေဖျားကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ တောင်းပန်နေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... မင်း သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ နေခဲ့တော့။ ငါ တောင်ဘက်ကိုသွားပြီး အခြေအနေ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အကယ်၍ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် မဟုတ်ရင်တော့ ငါ တိုက်ရိုက်ရှင်းပစ်မယ်။ တကယ်လို့ သုံးထပ် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်၊ စိတ်မပူနဲ့"</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ်သာ ဖြစ်နေရင် ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အသင့်တော်ဆုံး ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါကတော့ လုဖေးအာပဲ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဒီအလုပ်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးလူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက နယ်မြေ ၁၈၇ က လူဖြစ်နေတဲ့အပြင် သူမရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှု၊ ရုပ်ရည်နဲ့ ဗီဇပြောင်းဆေးကြောင့် သန်မာလာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သူမကို သူငယ်ချင်းလို့ ထင်နေတဲ့ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူတစ်ယောက်ကို အသာလေး ရှင်းပစ်ဖို့ဆိုတာ အပန်းမကြီးလှပေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ... ကောင်းပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ဆက်ပြီး ဇွတ်မလိုက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာကိုလည်း သူမ ရှက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>"သိပ်မကြာပါဘူး။ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် ဆိုရင်လည်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်လာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အင်း"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်း၊ ခဲခဲနှင့် ငွေရောင်ဘုရင်တို့ကို သစ်ပင်အိမ်အောက်အထိ လိုက်ပို့ပေး၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဝံပုလွေကျောပေါ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး စိမ်းလန်းနေသော တောင်ဘက်အရပ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်ပြန်လာနော်" ဟု လီဝမ်ရှီး နောက်ကနေ လှမ်းအော်လိုက်ရာ၊ ရွှီရှင်းက နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း တောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဲခဲ... ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရန်သူရှိလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော အစိမ်းရောင်နေရာကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အီး" ခဲခဲက ခေါင်းခါပြ၏။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်သည် သစ်ပင်များကြားထဲမှ အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှားလာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် သစ်ပင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်အိမ်ကို ရွှီရှင်း အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ... သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ်ပါလား..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သစ်ပင်အိမ်နှင့် မီတာရာဂဏန်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အကဲခတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲက သစ်ပင်အိမ်ဆီသို့ လက်ညှိုးလေး ထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ လူရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲက ခေါင်းလေး ညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့တော့ ဒီအိမ်ရှင်က အပြင်မထွက်ဘူး ထင်ပါရဲ့။</p> <p> </p> <p>ဒီသုံးထပ်သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းထားပြီး အပင်အချို့ စိုက်ပျိုးထားပေမဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေကိုတော့ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက ရွှီရှင်းကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီရှင်ကျန်သူက နယ်မြေ ၁၈၈ က လူတွေကို မသတ်ထားဘူးဆိုတဲ့ သဘောပင်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ အားနည်းတယ်လို့တော့ မဆိုလိုချေ။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အပေါ်ပိုင်းမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ မြားပစ်စက်ကြီးတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဘယ်သူမဆို ထိတ်လန့်သွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေ မရှိတာက ဒီနားက နယ်မြေ ၁၈၈ က လူတွေ သေဆုံးသွားတာ ကြာပြီမို့လို့လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နယ်မြေ ၁၈၈ မှာ ရှင်ကျန်သူ ၃၀၀၀ ကျော် ရှိနေပေမဲ့ ၇၀၀၀ နီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့တာကိုး။</p> <p> </p> <p>ဒီနားမှာ လီဝမ်ရှီးတစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်ကို မီတာရာဂဏန်းအကွာမှာတင် ထားခဲ့လိုက်ပြီး၊ သူနှင့် ခဲခဲတို့သာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ဗီဇပြောင်းသားရဲ ဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှင်းအတွက်တော့ မဟာမိတ်ဖြစ်သော်လည်း အခြားနယ်မြေက လူတွေအတွက်တော့ ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သစ်ပင်အိမ်က အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်လိုက်ပါက ငွေရောင်ဘုရင် ထိခိုက်နိုင်သဖြင့် အဝေးမှာ ထားခဲ့ခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် အခုဆို တောအုပ်က အရွက်တွေမရှိဘဲ ခြောက်သွေ့နေတာကြောင့် သွေးအစင်းတွေနဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်က မြင်သာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ အကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာကတော့ ခြောက်သွေ့နေချိန်တွင် လမ်းဘေးက ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဆင်တူသဖြင့် ပုန်းကွယ်ဖို့ ပိုပြီး အဆင်ပြေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သစ်ရွက်ခြောက်တွေ နည်းတဲ့နေရာကို ရွေးပြီး နင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် သစ်ရွက်ခြောက်နင်းသံက ကျယ်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တောအုပ်အစပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ခဲခဲက ရုတ်တရက် ရွှီရှင်း၏ ပါးကို လက်ကလေးနှင့်တို့ကာ "အီး" ဟု တိုးတိုးလေး အော်မြည်လိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ နောက်မှာ ပုန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ကို ပုန်းခိုင်းတာလား။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ပေါ့ပလာပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သစ်ပင်အိမ်၏ ပြတင်းပေါက်မှ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တိုတိုနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လေးနှင့်မြားကို ကိုင်ကာ ရွှီရှင်းရှိရာဘက်သို့ ချိန်ထား၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>တောက်... ဒီလောက် သတိထားနေတာတောင် အမိခံလိုက်ရတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ရန်သူက သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်သွားလဲဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ကိုတော့ လျှော့တွက်လို့ မရတာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဇွတ်အတင်းတော့ လုပ်လို့မရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ယူထားတဲ့သူ ဖြစ်သလို၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း သူ မသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်သူက အိမ်ကွင်း အားသာချက်ကို ယူထားတာပင်။</p> <p> </p> <p>"မပစ်နဲ့ဦး သူငယ်ချင်းပါ။ နယ်မြေ ၁၈၇ ကပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ခဲခဲကို သစ်ပင်နောက်မှာပဲ နေဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အပြင်ကို ထွက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ဝတ်စုံနဲ့ဆိုရင် ရန်သူက မြားနဲ့ပစ်ရင်တောင် မထိခိုက်နိုင်တာကြောင့် သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ထွက်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နယ်မြေ ၁၈၇ ကလား"</p> <p> </p> <p>ရန်သူက လေးကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်ကလဲ နာမည်က ဘယ်သူလဲ" ဟု ရန်သူက လှမ်းမေး၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက မြောက်ဘက်က လာတာ။ ငါ့သစ်ပင်အိမ်က မြောက်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရှိတယ်။ မြောက်ဘက်မှာ မင်းရဲ့အိမ်နဲ့ တူတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို ဖြတ်လာခဲ့တာ။ ငါ့နာမည်က... ကုဟုန်ဟောင်ပါ" ဟု ရွှီရှင်းက လက်ကို မြှောက်ထားရင်း အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုလူကို သစ်ပင်အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာအောင် လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုလူသာ သစ်ပင်အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူ့နားကို ချဉ်းကပ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့၊ သူ့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ရွှီရှင်းမှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက် ရှိနေလေ၏။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၃၆ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save