Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၇) - ရွှီရှင်း၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကုဟုန်ဟောင်လား...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် ခေါင်းကို အနောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားပြီး ကုဟုန်ဟောင်ဆိုသည့် နာမည်ကို စစ်ဆေးနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည်လည်း မြှောက်ထားသော လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ရင်း သစ်ပင်နောက်ကနေ ခေါင်းပြူကြည့်နေသည့် ခဲခဲကို ဘေးတစောင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဲခဲမှာလည်း ရွှီရှင်း၏ အကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် ခေါင်းကို ပြန်ရုပ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သစ်ပင်အိမ်ထဲက အမျိုးသားမှာ ပြတင်းပေါက်တွင် ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့နယ်မြေမှာ မင်းအသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောင်နာမည်က ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ အခု ငါတို့နယ်မြေမှာ လူဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ"</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်က တကယ့်ကို သတိကြီးတဲ့ကောင်ပဲ..။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည့်အချက်မှာ ရွှီရှင်းက ထိုအချက်အလက်အားလုံးကို သိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"အပင်နှလုံးသားအပိုင်းအစကို ပေးပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာက ခေါင်းဆောင် ကျန်းတောက်ကွမ်ပါ။ အခု ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေမှာ လူ ၈၀၀ ကျော် ကျန်ပါသေးတယ်၊ အားလုံးကို ခေါင်းဆောင် ကျန်းတောက်ကွမ်ကပဲ ကယ်ခဲ့တာပါ" ဟု ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာနှင့် နီးစပ်ခဲ့သည့် အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုနှင့် ပရိယာယ်များမှာလည်း အတော်လေး တိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားပြီး လေးနှင့်မြားကို သိမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တော်တော်ဝေးဝေးကို ရောက်လာတာပဲ၊ သစ်ပင်အိမ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကိုတောင် ဖြတ်ကျော်လာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"လူချင်းမတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တကယ်တွေ့ချင်နေတာပါ။ အခုလို ကိုယ့်နယ်မြေက လူနဲ့ တွေ့ရတော့ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သက်သောင့်သက်သာရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်ရင်း နောက်က သစ်ပင်ကို မှီလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်နယ်မြေက လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါလည်း ကိုယ့်နယ်မြေက လူချင်းတွေ့တာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် ပထမထပ် ပြတင်းပေါက်ကနေ ဆက်ပြောနေသော်လည်း အောက်ကို ဆင်းလာမည့် အရိပ်အယောင်တော့ မပြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ခရီးဝေးသွားရဲတဲ့သူက မင်းလိုလူမျိုး ရှားပါတယ်။ ငါတောင် မသွားရဲဘူး"</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ကြာလာတော့ တကယ်ကို မခံစားနိုင်တော့လို့ပါ။ မြောက်ဘက်က တခြားနယ်မြေက သစ်ပင်အိမ်ရှင်ကိုတောင် သွားနှုတ်ဆက်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်တောက်ကွမ် ပြောခဲ့တဲ့ တခြားနယ်မြေကလူတွေဟာ ရန်သူတွေပဲဆိုတဲ့ စကားကို သတိရလို့ ဒီဘက်ကိုပဲ ပြေးလာခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း..</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အဝေးကကြည့်ရင် အစ်ကို့အိမ်က တကယ်ကြီးတာပဲ။ ကျွန်တော် ထင်တာတော့ အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေရဲ့ ထိပ်သီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲက လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးမှာပါ။ ငါက မာဟုန်ဝေပဲ"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက သူ၏ နာရီကို မြှောက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ...</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဤနာမည်ကို ခပ်ရေးရေး မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အမှတ်ရစေသည့် နာမည်များမှာ နယ်မြေ ၁၈၇ ၏ အမျိုးမျိုးသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်သီးဆယ်ယောက်စာရင်းတွင် ပါဝင်ဖူးသူများ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>"မာဟုန်ဝေ... ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲက လူကြီးပါလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက အံ့သြသွားသည့် ပုံစံဖမ်းကာ မျက်လုံးများကို ပြူးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဟ... မင်းကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အပြုံး ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး... ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲမှာ မပါတဲ့သူက တခြားနယ်မြေကလူတွေဟာ ရန်သူတွေပဲဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ ခေါင်းဆောင်တောက်ကွမ်က အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ပိုင်းကလူတွေကိုပဲ အဲဒီအကြောင်း ပြောပြထားတာလေ။ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာလား။ မင်းကလည်း ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်လား။ ဘာကို ဖုံးကွယ်ချင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ၏ အကြည့်များက စူးရှသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ငယီး..ဒီကောင်က တကယ်ကို သံသယကြီးတဲ့ကောင်ပဲ။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ အစ်ကိုကြီးရယ်။ ကျွန်တော်က လုဖေးအာနဲ့ အတူတူ နေတာပါ။ အဲဒါကို အစ်မဖေးအာက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြထားတာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဝမ်းနည်းသွားသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်ထဲသို့ လုဖေးအာ ပူးဝင်လာသလိုပင် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုများမှာ အရှိန်တက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤခံစားချက်မှာ မဆိုးလှပေ။</p> <p> </p> <p>"လုဖေးအာ ဟုတ်လား။ အော်... မင်းက လုဖေးအာ ပြောပြတာလို့ ပြောလိုတာပေါ့၊ ခဏနေဦး... ငါ အတည်ပြုလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး နာရီကို ပွတ်လိုက်ရာ စခရင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လုဖေးအာကို ဆက်သွယ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မျက်လုံးကို မှေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အခုသာ ပေါက်ကွဲ မြားနဲ့ ပြတင်းပေါက်ထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်ရင် သူ့ကို သတ်နိုင်မလား...။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သစ်ပင်ထိပ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော မြားစက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ တစ်ခုခုလုပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလေးမြားစက်များက မြားမိုးရွာချတော့မည် ဖြစ်ရာ ရန်သူသေသွားလျှင်တောင် သူလည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ ပင်မသစ်ပင်အိမ်တွင်မူ လုဖေးအာသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းရင်း နယ်မြေချန်နယ်နှင့် အဖွဲ့ငယ်လေးထဲတွင် ရှင်ကျန်သူများနှင့် စကားပြောနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူမကို နယ်မြေထဲက ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ကို ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့ရှိတဲ့နေရာကို စုံစမ်းဖို့ ခိုင်းထားသော်လည်း သူမကတော့ ခုမှ နာလန်ထစ ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှမလုပ်ချင်ဘဲ အေးဆေးနားကာ စကားပဲ ပြောချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထိုထိပ်သီးဆယ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မဆက်သွယ်ဖူးသဖြင့် ယခုလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... နေလည်ကျမှပဲ လုပ်တော့မယ်။ နေလည်ကျမှ သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှောက်လျက် အိပ်လိုက်ရင်း ချန်နယ်ကို ဆက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဆိုဖာက တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ။ ရွှီရှင်း ပြန်လာရင် ငါ့ရဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်အတွက်လည်း တစ်လုံး လုပ်ခိုင်းရမယ်" ဟု လုဖေးအာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင် လုဖေးအာကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးထားသော မီမီက ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ကာ သူမ၏ ခြေဖျားများကို လျက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လုဖေးအာထံသို့ သီးသန့်စာတစ်စောင် ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်။ မာဟုန်ဝေလား ဒီနာမည်က ရင်းနှီးသလိုပဲ... သူက အရင် ပြိုင်ပွဲတွေတုန်းက ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲ ပါခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မဆက်သွယ်ရသေးခင် သူက အရင်ဦးအောင် ဆက်သွယ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"လုဖေးအာ... ဒီမှာ ကုဟုန်ဟောင်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ သူက မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားလို့ ပြောနေတယ်။ မင်းကိုလည်း အစ်မဖေးအာလို့ ခေါ်နေပြီး၊ တခြားနယ်မြေကလူတွေက ရန်သူတွေ၊ ကိုယ့်နယ်မြေကလူတွေက မဟာမိတ်တွေဆိုတာကို မင်းက ပြောပြထားတာတဲ့။ အဲဒါ တကယ်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ဤစာကို ဖတ်ပြီးနောက် လုဖေးအာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ထိုအကြောင်းကို အဖွဲ့ငယ်လေးထဲမှာ ပြောခဲ့ဖူးတာတော့ အမှန်ပင်၊ ဒါပေမဲ့...</p> <p> </p> <p>ကုဟုန်ဟောင်လား....</p> <p> </p> <p>သူက စောစောလေးတင် အဖွဲ့ထဲမှာ စကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားသူရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို ချက်ချင်း ရောက်သွားနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူ့မှာ အဝေးကနေ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ အပြာရောင်အဆင့် နာရီတောင် မရှိဘဲနဲ့...။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် အစ်မဖေးအာ တဲ့လား..။</p> <p> </p> <p>အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ကောင်က သူမကို ဘယ်တုန်းက အဲဒီလို ခေါ်ဖူးလို့လဲ...။</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း ဖေးအာ... ဖေးအာ နဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ သူမကို နှောက်ယှက်နေတဲ့သူလေ...။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၃၇ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save