Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၈) - ရွှီရှင်း၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် အဆက်အသွယ်များပြီး သတင်းအချက်အလက် စုံလင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ကုဟုန်ဟောင်ကဲ့သို့ အသုံးမကျသော အညစ်အကြေးကို သူမ၏ အဖွဲ့လေးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုရောက်နေသော ကုဟုန်ဟောင်ဆိုသူမှာ အတုအယောင်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကျိန်းသေပေါက် သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာသည် ထိုလူမှာ ကုဟုန်ဟောင်မဟုတ်ကြောင်း မာဟုန်ဝေကို တိုက်ရိုက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>နေဦး...</p> <p> </p> <p>ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် အကုန်လုံးကို ဒီလောက် အသေးစိတ် သိနေရတာလဲ...။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အဖွဲ့ထဲက အချက်အလက်တွေကို ဒီလောက်အထိ သိနိုင်တာဆိုလို့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဒီ ကုဟောင်ဟောင် အတုက... ရွှီရှင်းများလား။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်ခြေ အတော်လေး များနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်ဆီက လူက ပုံစံ ဘယ်လိုလဲ" ဟု သူမက မာဟုန်ဝေထံ စာပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်တော်လေး ချောတယ်၊ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကတော့ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ ပုံစံပဲ၊ နည်းနည်းထူးဆန်းတယ်... လမ်းဘေးက ကျောက်တုံးတွေနဲ့တောင် ဆင်တူနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း အစစ်ပဲဟ..။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း"</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒီလူကြီးက ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ကွက်တွေကို အတုခိုးတဲ့အဆင့်အထိတောင် ကျဆင်းသွားပြီပေါ့လေ။ သူ့ကို ငါ နည်းနည်းလောက် ပညာပေးလိုက်ရမလား... ဒါမှမဟုတ်..."</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်မှာ သူမချုပ်ဆိုထားသော စာချုပ်ကြောင့် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လူနာကို သတ်ရန် အခွင့်အရေးရသော်လည်း မိမိ၏ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာကြောင့် ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လူသတ်မှု မကျူးလွန်နိုင်သည့် စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းသော ဆရာဝန်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အတွေးများက သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်မှာ ရွှီရှင်း သူမကို ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများကို သူမ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရွှီရှင်းသာ သေသွားပါက သူမလည်း အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားရသဖြင့် သူ့ကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် မလုပ်ရဲပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းပြင် သူမသာ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်လို့ သူ ပြန်လာပြီး လက်စားချေမည်ဆိုပါက သူမအတွက် ပြဿနာတက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလက်ကောက်ထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အထည့်မခံနိုင်တော့ဘူး..။</p> <p> </p> <p>လက်ကောက်အကြောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် လုဖေးအာမှာ သွားကြိတ်မိလုမတတ် နာကျည်းသွားရပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် ထိုလက်ကောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကျိန်ဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီလူကြီးက သူမကို ဒီလက်ကောက်နဲ့ အမြဲ ခြိမ်းခြောက်နေတာကိုး..။</p> <p> </p> <p>လုံဖေးအာ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နာရီထဲသို့ စာရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရန်သူတွေ ဝိုင်းနေတယ်ဆိုတာကို ငါပဲ သူ့ကို ပြောပြထားတာ။ ဒါနဲ့... သူက ငါစိတ်ဝင်စားနေတဲ့ လူနော်။ သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရဲရင်တော့ နင်အသေပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်က နင့်ထက် အများကြီး သာတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ကူညီပေးထားခြင်းက သူပြန်လာသည့်အခါ သူမအတွက် အမှတ်ရစရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>...</p> <p> </p> <p>"တောက်... အစ်ကိုကြီးရာ၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို လူထူးဆန်းပဲဗျာ"</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာ၏ အဖြေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မာဟုန်ဝေမှာ မနေနိုင်ဘဲ ဆဲမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအမူအရာမှာ သရုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာ တစ်ခုခု မှားယွင်းပြောမိမှာကို သူ စိုးရိမ်နေပြီး၊ အခြေအနေ မဟန်ပါက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်ထားသော်လည်း မာဟုန်ဝေ၏ ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုကိုတော့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေအရဆိုလျှင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကုဟုန်ဟောင် အနေနဲ့ လုဖေးအာရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေတာက ဘာများ အထင်ကြီးစရာ ရှိလို့လဲ..။</p> <p> </p> <p>"ရုပ်ချောတာက တကယ့်ကို အားသာချက်ပဲဗျာ။ နယ်မြေတစ်ခုလုံးရဲ့ ထိပ်သီးငါးယောက်စာရင်းဝင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတော့... အင်း... ငါတော့ လက်လျှော့လိုက်ပြီ..."</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေမှာ မနာလိုဝန်တိုမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲ ပါနေလည်း ဘာထူးမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာတုန်းကရော၊ အခု ဒီကမ္ဘာမှာရော သူက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ စကားတောင် သေချာမပြောဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ သစ်ပင်အိမ်အောက်က သိပ်ပြီး သန်မာပုံမရတဲ့ ဒီလူချောလေးက အပြင်မှာတောင် လူချင်းမတွေ့ရသေးဘဲ နယ်မြေတစ်ခုလုံးရဲ့ ထိပ်သီးငါးယောက်ထဲက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းစားထားနိုင်ပြီတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ဒါက တကယ်ကို မတရားဘူး..။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ကြောင်အမ်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာက ကုဟုန်ဟောင်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။</p> <p> </p> <p>ဒါဆို သူမက အဖွဲ့ထဲမှာ ရွံစရာစကားတွေ အမြဲပြောနေတဲ့ အဲဒီလူကို ကြိုက်နေတာပေါ့..။</p> <p> </p> <p>သူမရဲ့ အကြိုက်ကလည်း တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးလှပေ။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာက သူ့ကို တကယ်ကြိုက်နေတယ်ဆိုရင် နောက်ကျရင် ကုဟုန်ဟောင်ကို ဖမ်းခိုင်းပြီး သူ့အတွက် အလုပ်ခိုင်းရုံပင်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေသွားတာပေါ့..။</p> <p> </p> <p>သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်ရင်း..</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်တို့က အစပိုင်းမှာ ကုန်သွယ်မှုတစ်ခု လုပ်ဖြစ်ရင်းကနေ ခဏခဏ ဗီဒီယိုတွေ၊ အသံတွေနဲ့ စကားပြောဖြစ်ကြတာပါ။ ကြာလာတော့လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဝါး... အစ်ကိုကုရာ...  မြန်မြန်ပဲ ထွက်သွားလိုက်ပါတော့ဗျာ။ ငါ မင်းကို မနှောက်ယှက်ရဲပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက ရွှီရှင်းကို အမြန်ထွက်သွားစေချင်သဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်နေရတာ မျက်စိနောက်လှသဖြင့် ရွှီရှင်း၏ မျက်နှာကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းပစ်ချင်သော်လည်း လုဖေးအာကိုတော့ သူ မဆန့်ကျင်ရဲပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ထိပ်သီးဆယ်ယောက်စာရင်းထဲကို နှစ်ကြိမ်ပဲ ဝင်ဖူးသော်လည်း လုဖေးအာကတော့ အမြဲတမ်း ထိပ်သီးငါးယောက်ထဲမှာ ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့်ချင်း လုံးဝ မတူလှပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လုဖေးအာသာ သူ့ကို စိတ်ဆိုးသွားပါက ခေါင်းဆောင် ကျန်းတောက်ကွမ်ကလည်း လုဖေးအာဘက်ကပဲ ရပ်တည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>စိန်ခေါ်ဖို့ကတော့ အန္တရာယ် များလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင် အစ်ကိုမာ... ကျွန်တော်တို့ ခုမှတွေ့တာလေ။ ကျွန်တော်လည်း ဒီအထိ ခရီးဝေးကြီး လာခဲ့ရတာဆိုတော့ အောက်ဆင်းပြီး စကားပြောကြရအောင်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို အပေါ်ပေးတက်လေ။ ကျွန်တော်တို့က နယ်မြေတူတူပဲဟာကို... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပြောရင်း သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဗီဇပြောင်းသားရဲအသား တစ်တုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော့်မှာ အသားတွေ ပါတယ်ဗျ။ အသားကင်စားရင်း စကားပြောကြရင် တကယ်ကောင်းမှာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ချက်ချင်းကြီး ရင်းနှီးချင်နေလို့လဲဟ..။</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်ချင်သော်လည်း ရွှီရှင်းလက်ထဲက အသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အသားမစားရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် တောင့်တနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ အလွန်အမင်း သတိကြီးသော စရိုက်က သူ၏ အလိုရမ္မက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီအသားကလည်း လုဖေးအာ ပေးထားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ငါ့မှာတောင် မရှိတာကို အဆင့် ၁၀၀ ထဲမှာတောင် မပါတဲ့ မင်းဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ။ အဲဒါကို မင်းဘာသာပဲ စားလိုက်ပါ။ လုဖေးအာ ငါ့ကို လာပြဿနာမရှာအောင်လို့... အခုတော့ မြန်မြန်ပဲ ထွက်သွားပါတော့"</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်တတ်တာလဲဟ။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အပေါ်လည်း ပေးမတက်သလို သစ်ပင်အိမ်ထဲကနေ ထွက်ဖို့တောင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူ့ကိုယ်သူ ကုဟုန်ဟောင် လို့ အတည်ပြုပေးထားတာတောင်မှ ဒီလောက်အထိ ကြောက်နေသေးတာလား..။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက - "ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုမာ... ကျွန်တော် သွားပါတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ။ မြောက်ဘက်က သစ်ပင်အိမ်အကြောင်း ဘာများ သိထားလဲဗျ။ ကျွန်တော်က အစ်မဖေးအာအတွက် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတွေကို စုံစမ်းပေးနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"အော်... မြောက်ဘက်က အိမ်လား"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက မငြင်းဘဲ ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လုဖေးအာအတွက် သတင်းစုပေးနေတာဆိုတော့ သူမအပေါ် အမှတ်ကောင်းရအောင်လို့ ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအိမ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် နေတာကွ။ ဟိုး... သူမက တကယ်ကို လှတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် သူမကို တွေ့လိုက်ရတုန်းကဆိုရင် ငါတောင် မနည်း စိတ်ထိန်းလိုက်ရတယ်"</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၃၈ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save