Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၉) - ရွှီရှင်း၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ မျက်ခုံးများ သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"... ဒါနဲ့ နောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။ အပေါ်တက်သွားသေးလား"</p> <p> </p> <p>"မတက်ပါဘူး....။ အစ်ကိုကု၊ ကျုပ်ပြောပြမယ်... မင်း အဲဒီသစ်ပင်အိမ်ကလူနဲ့ မတွေ့ခဲ့တာ တကယ်ကံကောင်းတာ"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက စိတ်ပါလက်ပါဖြင့် အားရပါးရ စတင်ပြောဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမိန်းကလေးက သံမဏိဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ဧရာမ ဗီဇပြောင်းနွားကြီးကို စီးထားတာဗျ။ ကြည့်ရတာ ဘေးနယ်မြေက တကယ့် အစွမ်းထက်တဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ် နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ အိမ်နီးချင်း နယ်မြေ ၁၈၈ ရဲ့ အကာအကွယ်တိုက်ပွဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို သေချာစစ်ကြည့်ပြီးပြီ။ အဲဒီမှာ လူလေးယောက်ပဲ ကျန်တာ၊ အမျိုးသမီးဆိုလို့ ဝမ်ကွေရှင်း ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ မြောက်ဘက်က အဲဒီမိန်းမဟာ ဝမ်ကွေရှင်း ဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ်ကတော့ ပြဿနာမရှာချင်ဘူး။ အဲဒီမိန်းမ ငါ့အိမ်ကို လာသိမ်းမှာ ကြောက်လို့ ဒီနေ့ အပြင်တောင် မထွက်ရဲဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း : "... တကယ်လို့ သူမက အဲဒီလောက်တောင် သန်မာနေရင် မင်း အိမ်မှာ ရှိနေတာနဲ့ မရှိတာက ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ : "ကွာတာပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်မှာက..."</p> <p> </p> <p>သူ့လေသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဆက်မပြောတော့ဘဲ စိတ်မရှည်သလိုဖြင့်..</p> <p> </p> <p>"မင်းကို ဒါတွေ ဘာလို့ လျှောက်ပြောနေမိပါလိမ့်၊ မင်းလည်း မြန်မြန်ပဲ သွားတော့"</p> <p> </p> <p>သူ့မှာ တစ်စုံတစ်ရာ အားကိုးစရာ ရှိနေသည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ ဒီလူက လီဝမ်ရှီးကို မကြာခင် သွားနှောက်ယှက်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်တောင် မထွက်ရဲသည့်လူက လီဝမ်ရှီးကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုမာ... ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်၊ နားထောင်ကြည့်မလား။ အဲဒါက မြောက်ဘက်က ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာအကြံလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ စကားကြောင့် မာဟုန်ဝေ ချက်ချင်းပင် နားစွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ အစ်မဖေးအာကလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့ နီးနီးနားနားမှာပဲ ရှိတာ။ မိုးရာသီတုန်းက သူမလည်း ဒီနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းစက်တွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းက ဒီနေရာကနေပဲ မြင်ရတာလေ။ ကျွန်တော်ကတော့ အစ်မဖေးအာကို ရှာဖို့ ထွက်လာတာပါ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့တွေ ပူးပေါင်းပြီး မြောက်ဘက်က သစ်ပင်အိမ်ကို ဖြေရှင်းလို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီသစ်ပင်အိမ်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးမလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် အလကား ကူညီမည်ဟု သဘာဝမကျစွာ မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခုကို တောင်းဆိုခြင်းကသာ ရန်သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုရရှိစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"... လုဖေးအာက မြောက်ဘက်က အဲဒီမိန်းမကို နိုင်မယ်လို့ မင်း သေချာလား။ အကာအကွယ်တိုက်ပွဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ လုဖေးအာကို ငါ မတွေ့မိဘူး။ သူမ မနိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက သံသယဖြင့် မေးခွန်းထုတ်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်မဖေးအာမှာလည်း သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ ရှိတယ်ဗျ။ မင်းက အစ်မဖေးအာကို အထင်သေးလွန်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း - "အဲဒီမိန်းမက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲက လူဆိုရင်တောင် အစ်မဖေးအာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မနိုင်လောက်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းပါ ပူးပေါင်းမယ်၊ ငါတို့လည်း အဖွဲ့လိုက် ဝိုင်းမယ်ဆိုရင်... တစ်ယောက်တည်းသမားက ငါတို့အားလုံးကို နိုင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ဘက်က သစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်ကြောင့် သူ အပြင်မထွက်ရဲဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... တကယ်လို့ မင်းတို့လာပြီး အဲဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရင် သစ်ပင်အိမ်က မင်းတို့ယူ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမကတော့ ငါ့အပိုင်ပဲ။ မင်းတို့ကတော့ မိန်းမ မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ တခြားမိန်းမတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက တဟားဟား ရယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက စိတ်မဝင်စားရဲတာ ဖြစ်မှာပါကွာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းလည်း လိုက်ရယ်လိုက်ရင်း..</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေကို အကျယ်ကြီး မပြောပါနဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိမ်းကို လာမဖျက်နဲ့ဦး။ ဒါဆို ကျွန်တော် အခု သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန်လောက်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့မယ်၊ အဲဒီကျရင် အစ်မဖေးအာကိုတော့ နှင်မထုတ်ပါနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေက လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်စေရပါဘူး။ လုဖေးအာကိုသာ ခေါ်လာခဲ့၊ ငါ မင်းကို စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေနဲ့... အဟင်း... သစ်ပင်အိမ်ထဲကို ဖိတ်ပြီး စကားပြောပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိုင်ကောင်းကောင်း၊ အသားကောင်းကောင်းနှင့် တည်ခင်းဧည့်ခံမည်ဟု ပြောရန် ကြံစည်သော်လည်း သူ့တွင် ဘာမှမရှိသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် စကားကို ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ဒါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရုတ်တရက် တည်ကြည်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ဆီကို သီးသန့်စာတွေ လာမပို့နဲ့ဦးနော်။ အစ်မဖေးအာက ကျွန်တော်တို့ တွေ့တဲ့အခါတိုင်း စာဖတ်မှတ်တမ်းတွေကို စစ်တတ်တာ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီ လျှို့ဝှက်စာပို့ထားတာ တွေ့ရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>သူက လည်ပင်းကို လှီးပြသည့် အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မာဟုန်ဝေကို ကုဟုန်ဟောင် အစစ်နှင့် သီးသန့် စကားပြောခွင့် မပေးနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မာဟုန်ဝေသာ ကုဟုန်ဟောင် အစစ်ဆီ စာပို့လိုက်ပါက သူ၏ လိမ်လည်မှုမှာ ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်... တောက်... အစ်ကိုကု၊ မင်းကတော့ သနားစရာပဲကွာ..."</p> <p> </p> <p>စောစောက ရွှီရှင်းကို မနာလိုဖြစ်နေသော မာဟုန်ဝေမှာ ယခုအခါ ကိုယ်ချင်းစာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ခိုက်ရေးသမား မိန်းမတွေနဲ့ အဆင်ပြေဖို့ဆိုတာ တကယ်မလွယ်ဘူး... ဟာ။ နေဦး...ကျုပ် မင်းနဲ့ ဒီလောက်ကြာအောင် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောနေမိတာ... ကျုပ်တော့..."</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်တော် အစ်မဖေးအာကို ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်။ အစ်ကို့ကို ရှာဖို့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း မရယ်မိအောင် အတင်းအောင့်ထားရသဖြင့် ပါးစပ်များပင် လှုပ်ခတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကုကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ။ ဘုရားရေ... အဲဒီလို မိန်းမမျိုးနဲ့တော့ မပတ်သက်ချင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>မာဟုန်ဝေ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒါဆို အစ်ကိုမာ၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ပြန်ရောက်ရင် အစ်မဖေးအာကို အစ်ကို့ဆီ ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျတော်တို့လာမှာဆိုတော့ ဘယ်မှမသွားဘဲ စောင့်နေဦးနော်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကု၊ မနက်ဖြန်တွေ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်နောက်က မာဟုန်ဝေကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ နောက်ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဲခဲကလည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပြေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>မီတာရာဂဏန်းလောက်အထိ လျှောက်လာပြီး မာဟုန်ဝေ မမြင်နိုင်တော့သည့် ငွေရောင်ဘုရင်ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါမှ ရွှီရှင်း မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... ခဲခဲ၊ ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲက ခေါင်းလေးကို ညိတ်ပြပြီး သူမ၏ လက်သည်းလေးကို ထောင်ကာ ရွှီရှင်းကို လက်မထောင် ပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၃၉ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save