Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၀) - ဇာတ်လမ်းအားပြန်ပြောပြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ အတော်လှမ်းလှမ်းမှာ ကျန်ခဲ့တာမို့ ဘာမှမကြားလိုက်ရဘဲ သူ၏ ဝံပုလွေခေါင်းကြီးကို စောင်းကာ ရွှီရှင်းကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် ဝံပုလွေကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ ပြန်ရောက်ရင် အဂ္ဂိရတ်ခန်းကို အဆင့်မြှင့်ဖို့ အနုပညာလက်ရာတွေ ထပ်ထုရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အိမ်နဲ့ လီဝမ်ရှီးအိမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချိတ်ဆက်ဖို့ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကို လုပ်ရမယ်လို့ သူ စီစဉ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>အဲဒီလိုဆိုလျှင် မနက်ဖြန်ကျ လုဖေးအာကို ကူးပြောင်းခြင်းစနစ် ကနေတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်ခေါ်လာလို့ ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင် မာဟုန်ဝေရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲကိုသာ ဝင်ခွင့်ရမယ်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးက လွယ်ကူသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်တောင် လက်ဖျားနဲ့ ထိစရာမလိုဘဲ လုဖေးအာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် အသာလေး ဖြေရှင်းနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်ကျမှ မာဟုန်ဝေက အညံ့ခံချင်တယ်ဆိုရင် သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ဇွတ်အတင်း ပြန်ခုခံနေမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရုံပဲ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ရွှီရှင်းကတော့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ သူ့ကို မသတ်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့ မာဟုန်ဝေနဲ့ စကားပြောကြည့်တဲ့အခါမှာ မာဟုန်ဝေဆီမှာ တခြားသူတွေဆီမှာမရှိတဲ့ စွမ်းရည်အချို့ ရှိနေပုံရတာကို ရွှီရှင်း အာရုံခံမိလို့ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကတော့ သူ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ရှိနေသရွှေ့ ဘယ်သူမှ သူ့အိမ်ကို မဖောက်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ့် စွမ်းရည်တစ်ခုခု ရှိနေတာလားမသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သဘောထားက ရွှီရှင်းကို နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပေမဲ့ ဒါက ကိစ္စကြီးတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ အလိုရမ္မက်ဆိုတာ ရှိတာပင်။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုကမ္ဘာပျက်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရန်သူ့မိန်းမကို သိမ်းပိုက်ချင်တာက ပုံမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့မှာ အသုံးချစရာ တစ်ခုခု ရှိနေသရွှေ့တော့ ရွှီရှင်းက ဒီလိုကိစ္စလေးနဲ့ သူ့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို လီဝမ်ရှီးကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ စဉ်းစားရဦးမည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် လုဖေးအာ အကြောင်းကိုပင်..</p> <p> </p> <p>အပြန်လမ်းမှာ ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ဆီကို စာပို့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းဘက်မှာရော အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က အသံဖိုင် တိုက်ရိုက်ပို့လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှေ့ဘက်ကနေ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ အကာအကွယ်ဇုန်ထဲကို ဝင်လို့ရမယ့် နေရာတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်။ မင်း တောင်ဘက်က ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မပြီးသေးဘူး၊ လောလောဆယ်တော့ ထိန်းထားနိုင်ရုံပဲ။ တောင်ဘက်မှာ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် ရှိတယ်၊ နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ့အကူအညီ လိုမလား"</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ဒီမှာတင် ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်။ မင်းဘက်က သစ်ပင်အိမ်လေးကကော"</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာက တစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ လူမရှိဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒီရှင်ကျန်သူကို ရှာမတွေ့ဘူး၊ အပြင်သွားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်း ဘာမှမလုပ်သေးဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အင်း၊ သူပြန်လာတာကို စောင့်နေတာ။ သူ့ကိုရော သစ်ပင်အိမ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖမ်းမိတာက အကျိုးအမြတ် အများဆုံးပဲလေ။ တစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာလည်း မရှိဘူး၊ ဒီလူက လီဝမ်ရှီးအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သစ်ပင်အိမ်ကိုတော့ လောလောဆယ် ဒီတိုင်းထားလိုက်မယ်၊ သူတို့ ဒီညတော့ ပြန်လာမှာ သေချာတယ်၊ အဲဒီကျမှပဲ ဖြေရှင်းလိုက်တော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ဟားဟား... ငါတို့တွေ ဒီလောက်ဝေးဝေးကြီး လာခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုမှ မနှိမ်နင်းနိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မှာပါပဲ၊ ချက်ချင်းကြီး ပြီးသွားဖို့ မလောပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ဘာမှမတတ်နိုင်သလို အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ မင်းဆီ လာခဲ့ရမလား။ ဒါမှမဟုတ်..."</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အနောက်ဘက်ကို တစ်ချက်သွားကြည့်လိုက်ပါဦး။ ငါ ဒီဘက်ကနေ ဖြတ်လမ်း ရှာမတွေ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ နှစ်ဖက်စလုံးကို စစ်ကြည့်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"</p> <p> </p> <p>"အိုကေ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးကတော့ သူ ဝံပုလွေစီးပြီး ပြန်လာတာကို အဝေးကတည်းက မြင်ပုံရပြီး သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ အဆင်သင့် စောင့်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ သုံးထပ်သစ်ပင်အိမ် မလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဝံပုလွေစီးပြီး လာတာကို မြင်တော့ လီဝမ်ရှီးက အပြေးအလွှား လာပြီး ဝံပုလွေကျောပေါ်က ခဲခဲကို ချီကာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲကတော့ သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ အော်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဝံပုလွေပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင် ဒါဆို... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ဖြေရှင်းလို့ ရပါ့မလား..."</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားပြီး ခဲခဲကို ပွတ်သပ်ပေးနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေတောင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ သူက နောက်နှစ်ရက်အတွင်း မင်းကို လာနှောက်ယှက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကို ပြင်ဆင်ချိန်လေး ပေးပါဦး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အပြတ်ရှင်းလို့ ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲကလည်း လီဝမ်ရှီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ အော်လိုက်ပြီး လေးစားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးကတော့ ရွှီရှင်းရဲ့ ပါးနပ်မှုကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာကိုး။</p> <p> </p> <p>"အော်... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ရှင့်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို ယုံကြည်တာကြောင့် ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတာကို ထပ်မမေးတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အခု ငါတို့..."</p> <p> </p> <p>"အနောက်ဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း အနောက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က မြင့်တာကြောင့် ကီလိုမီတာ ၂၀ အကွာမှာရှိတဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့ နေရာကို မြင်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီဘက်ကနေ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ အိမ်ဘက်ကို ပတ်သွားလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"အနောက်ဘက်လား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ရှင့်အိမ်နားကနေ ဖြတ်သွားမှာပေါ့။ ရှင့်အိမ်ကို ကျွန်မကို လိုက်ပြလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့... အဲ... ဟိုလေ..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ဖြေဖို့လုပ်ပြီးမှ သူ့အိမ်မှာ လုဖေးအာ ရှိနေတာကို သတိရသွားပြီး မျက်ခုံးတွေ လှုပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာကို ပင်မသစ်ပင်အိမ်ထဲ ပေးမဝင်ခဲ့သင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်အိမ်မှာ မိန်းမတစ်ယောက် ပုန်းနေတာ မြင်ရင် သံသယဝင်ကြမှာပဲလေ...</p> <p> </p> <p>"... အင်း၊ မရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ဆေးဆရာမလေး မမရွှယ်ဖေးကို သွားကာကွယ်ပေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း တွန့်ဆုတ်နေတာကို မြင်တော့ လီဝမ်ရှီးက ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ခဏတာ မှေးမှိန်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှီရှင်းရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"... အရင်ဆုံး ဝံပုလွေပေါ် တက်လိုက်ဦး၊ လမ်းကျမှ စကားပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဟုတ်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ရှေ့ကနေ ထိုင်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို ဝံပုလွေကျောပေါ် တက်ဖို့ ကူညီပေးပြီးမှ သူကိုယ်တိုင် တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲကို ချီထားပြီး ရွှီရှင်းကို မှီထား၏။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင် ပြေးတဲ့အခါ သူမ ပြုတ်မကျအောင် ရွှီရှင်းက သူမရဲ့ ခါးလေးကို အသာအယာ ဖက်ထားပေးရ၏။</p> <p> </p> <p>"... တကယ်တော့ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို ဒီထက်ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရှေ့ကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သံမဏိဦးထုပ် ဆောင်းထားတာကြောင့် ရွှီရှင်းအနေနဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရချေ။</p> <p> </p> <p>သူမရဲ့ စကားကြောင့် ရွှီရှင်း ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အများကြီး ထပ်မတွေးတော့ဘဲ လီဝမ်ရှီးရဲ့ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်... အနောက်ဘက်က ငါ သစ်ပင်အိမ် ဖြိုချခဲ့တဲ့ နေရာကို အရင်သွားရအောင်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ငွေရောင်ဘုရင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဲဒီသစ်ပင်အိမ်က သူ ပထမဆုံး ဖြိုချခဲ့တဲ့ အိမ်ဖြစ်ပြီး သူ့အိမ်နဲ့ လီဝမ်ရှီးအိမ် ကြားထဲမှာ ရှိကာ အကာအကွယ်ဇုန်က ၃ ကီလိုမီတာပဲ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းမှာ အကာအကွယ်ဇုန်တွေ ချိတ်ဆက်နေမလားဆိုတာ သူ အရင်သွားစစ်ချင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပေမဲ့ ဒီသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အကာအကွယ်ဇုန်သေးသေးလေးက လီဝမ်ရှီးရဲ့ ဧရိယာအထိ ရောက်နေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်တွေက သာ နီးကပ်မယ်ဆိုရင် သူတို့တွေ ချိတ်ဆက်လို့ ရနိုင်တာကိုး။</p> <p> </p> <p>"အူးးးး"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ထုံးစံအတိုင်း တစ်ချက် အော်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ကို အရှိန်နဲ့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို ဖက်ထားပြီး၊ လီဝမ်ရှီးကတော့ သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြဘဲ ခဲခဲကပဲ တစ်ခါတလေ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ အသံလေးတွေ ထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီသူဌေးမလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ငြိမ်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>အရင်က နောက်ကနေ ထိုင်တုန်းကဆို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောနေတတ်တာ။</p> <p> </p> <p>အခု ပိုပြီး ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းတဲ့ အရှေ့မှာ ထိုင်နေတာတောင် ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>စောစောက ငါ့အိမ်ကို လိုက်မပြလို့ စိတ်ကောက်သွားတာများလား...။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် အတွေ့အကြုံ မရှိသူ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကရော၊ တက္ကသိုလ်တုန်းကရော ရည်းစား ထားဖူး၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးမှာ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ် ဆိုပေမဲ့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စိတ်ကောက်တတ်တဲ့ အမူအရာလေးတွေကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ရွှီရှင်းရဲ့ ခံစားချက်က ရှင်းလင်း၏။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်း အန္တရာယ်တွေ များနေပြီး အသက်ရှင်ဖို့ မသေချာတဲ့ အချိန်တုန်းက သူတို့တွေ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် အားပေးခဲ့ကြပြီး ဗီဒီယိုကောတွေကနေတစ်ဆင့် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမနဲ့ စကားပြောရတာ သူ့အတွက် တကယ်ကို စိတ်အေးချမ်းစေပြီး ဒီလို တင်းမာတဲ့ ရှင်သန်ရေး တိုက်ပွဲကြားမှာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ စိတ်အနားရမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်း ကုန်သွယ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့တွေ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တကယ်ပဲ ယုံကြည်လာကြပြီး စစ်မှန်တဲ့ မိတ်ဖက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ဘာကိုမှ မတောင်းဆိုဘဲ သူ့ကို အရင်းအမြစ်တွေ ပံ့ပိုးပေးသလို၊ သူကလည်း သူမအတွက် အဆင့်မြင့် လက်နက်တွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပြန်လုပ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ လူချင်းမတွေ့ခင်တုန်းကတော့ သူတို့က အွန်လိုင်း သူငယ်ချင်းတွေလိုပင်။</p> <p> </p> <p>အွန်လိုင်း သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အားနည်းချက်က ကိုယ်က သူ့ကို စိတ်ကူးထဲက ပုံဖော်ထားတဲ့အတိုင်း ဆက်ဆံနေမိတာပင်။</p> <p> </p> <p>တကယ့် လက်တွေ့နဲ့ မကိုက်ညီတာမျိုးတွေလည်း ရှိတတ်တာကိုး..။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ လူချင်းတွေ့လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရွှီရှင်းရဲ့ စိတ်ကူးထဲက လီဝမ်ရှီးနဲ့ တကယ်ကို ထပ်တူကျနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီသူဌေးမလေးရဲ့ ရုပ်ရည်ရော၊ စရိုက်ကောက သူ ဗီဒီယိုထဲမှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဒီအချက်မှာတော့ ရွှီရှင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သူက လက်တွေ့မှာ ရုပ်ဆိုးသွားတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာပေါ်မှာတုန်းက အွန်လိုင်းသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ရင် ရေချိုး၊ မုတ်ဆိတ်ရိတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် အပြင်ထွက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေတဲ့သူပင်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် လီဝမ်ရှီးနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမကို သူ ပိုပြီး သဘောကျလာမိသလို၊ လီဝမ်ရှီးကလည်း ထိုနည်းတူပဲလို့ သူ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ခံစားရရုံတင် မဟုတ်ပေ၊ သူမက သိသိသာသာကို ဖော်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်တောင် ဘေးကို ဖယ်ပေးသွားရတဲ့အထိပင်။</p> <p> </p> <p>သူ စဉ်းစားထားတာကတော့ တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီကမ္ဘာမှာ အားကိုးရမယ့်သူ တစ်ယောက်ကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် လီဝမ်ရှီးကိုပဲ ရွေးချယ်မှာပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲဒီအဆင့်အထိ မရောက်ရင်တောင်မှ အဖြစ်အပျက်အချို့ကြောင့် သူတို့ကြားမှာ အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်သွားမှာကို သူ မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ရွှီရှင်းက လုဖေးအာ အကြောင်းကို လီဝမ်ရှီးကို အကုန်ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ရှီး"</p> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲရဲ့ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပေးရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လခွမ်း... သူ တကယ်ပဲ စိတ်ကောက်နေတာပဲဟ။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် အင်း ဆိုပြီး ဒီလောက်တိုတိုလေး ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း သူမက သူ့ကို သူမရဲ့ အိမ်အနှံ့ လိုက်ပြခဲ့တာပင်။</p> <p> </p> <p>အခု သူက သူ့အိမ်ကို ပေးမဝင်ဘူးဆိုမှတော့ ဘယ်သူမဆို စိတ်ထဲ တစ်မျိုး ဖြစ်လောက်မှာပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟို... မင်းကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမလို့"</p> <p> </p> <p>"ပုံပြင်လား။ ပြောလေ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို နည်းနည်းလေး မှီလိုက်ပြီး သူမရဲ့ နားကို သူ့ရဲ့ ပါးစပ်နား ရောက်အောင် ခေါင်းကို အသာလေး လှည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမက သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ထားတာကြောင့် ရွှီရှင်းအတွက်တော့ သိပ်ပြီး ရိုမန်တစ် မဆန်လှချေ။</p> <p> </p> <p>သူ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာရဲ့ အားသာချက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာက သားရေလောက်တော့ မကောင်းဘူးပဲ..။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ တောအုပ်ထဲမှာ အရှိန်နဲ့ ပြေးနေတုန်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို တတိယလူတစ်ယောက် အနေနဲ့ လီဝမ်ရှီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ဖြိုချထားတဲ့ သစ်ပင်အိမ်နေရာကို ရောက်ပြီး ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ရွှီရှင်းကလည်း သူ့ရဲ့ ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ရှင့်ဆိုလိုရင်းက... ရှင့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မိန်းမက အခု စာချုပ်ချုပ်ပြီး ရှင့်အိမ်မှာ နေနေတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူမရဲ့ မူလလေသံအတိုင်း ပြန်ပြောလာပြီး ဝံပုလွေကျောပေါ်က ဆင်းလိုက်ကာ သူ့ကို အနည်းငယ် စနောက်ချင်တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၄၀ ပြီး။</p> <p> </p>


Save