Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၄၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ယုံကြည်ချက်ရှိနေတဲ့ ချောင်ရို့ချန်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>တစ်ရက်တာအချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ထိုက်ဆွေ့၏ အရှိန်အဝါသည် ဂူအတွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာပြီး ၎င်း၏အကြည့်များက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပထမဦးစွာ နန်ကုန်းယွီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောသည်။  “တစ်ရက်မှာ ငါးချိပဲ စားနိုင်တာလား။ ကလေးတွေတောင် နင့်ထက် ပိုစားသေးတယ်။ ငါးချိရှိတဲ့ ထိုက်ဆွေ့တစ်ကောင်ကို ရွေးပြီး ယူသွားတော့။ လျော့ယူလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုယူလို့မရဘူး။ နားလည်လား “</p> <p> </p> <p> </p> <p>( တစ်ချိမှာ တစ်ပေရှိပါတယ် )</p> <p>“...” နန်ကုန်းယွီသည် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားသော်လည်း ပြန်လည်မချေပနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အနီရောင်ထိုက်‌ဆွေ့သည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြော၏။</p> <p> </p> <p> “တစ်ရက်မှာ သုံးကျန့်တောင် စားပစ်တာလား။ ကောင်လေး မင်းက တိရစ္ဆာန်လား”</p> <p> </p> <p>( တစ်ကျန့်မှာ ဆယ်ချိ သုံးကျန်းမှာ သုံးဆယ်ချိဆိုတော့ ၃၀ပေပါ )</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးကာ ပြော၏။ “စီနီယာကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အစားကြီးတာပါဗျာ “</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်” အနီရောင်ထိုက်ဆွေ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစားကြူးတဲ့အကောင် မြန်မြန်ရွေးစမ်း။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ ခေါင်းကုတ်လိုက်မိသည်။ ဤသတ္တဝါအိုကြီးသည် ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ နည်းနည်းစားတော့လည်း လှောင်သည်၊ အများကြီးစားပြန်တော့လည်း ကဲ့ရဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် သုံးကျန့်အမြင့်ရှိသော အဖြူရောင် ထိုက်ဆွေ့အသားတစ်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး ရွေးချယ်ပြီးစီးသောအခါ အနီရောင် ထိုက်ဆွေ့က ဆိုသည်။ “ကောင်းပြီ၊ စမ်းသပ်မှုက ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးပြီ။ မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>၎င်း၏စကားအဆုံးတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက်သည် ဂူအတွင်းသို့ တိုက်ခတ်လာပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် နန်ကုန်းယွီတို့ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထိုဂူကို ပြန်ရှာကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုက်ဆွေ့ များရှိနေသည့် ဂူပေါက်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာပဲ။”</p> <p>နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ဆို၏။ “သခင်လေးဝမ်၊ တကယ်တော့ နှမြောစရာမဟုတ်ဘူးနော်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေရာမှာ ထိုက်ဆွေ့ ရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ စမ်းသပ်မှုရဲ့ ကြာချိန်ကို ကျွန်မတို့သိသွားပြီလေ။  ဂိုဏ်းကို ပြန်သတင်းပို့နိုင်ရင်  ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ထိုက်ဆွေ့ အသားတွေ အများကြီးစားထားတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ မိန်းကလေးနန်ကုန်း၊ ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာတင် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကို တက်နေတုန်း အကာအကွယ်အစီရင်နဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးထားပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့ရှင်” နန်ကုန်းယွီသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အန္တရာယ်မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဤနေရာသည် အဆင့်တက်ရန် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သောနေရာဖြစ်ကြောင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်မှုမျှော်စင်အတွင်း</p> <p> </p> <p>တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ ချောင်ရို့ချန်သည် မနားမနေ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ စမ်းသပ်မှုမျှော်စင်သည် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှ အားနည်းချက်ကို ပြည့်စုံသည်အထိ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခုနစ်ရက်မပြည့်မီမှာပင် သူ အခြေခံအဆင့် သိုင်းကျမ်းတစ်ရာကို လေ့ကျင့်ပြီးသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေခံအဆင့် သိုင်းကျမ်းတစ်ရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ထိုက်ချီပုံဖော်ခြင်းကားချပ် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က နားလည်ရခက်ခဲ့သော ပုံချပ်သည် ယခုအခါ နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏စိတ်ထဲတွင် စီနီယာအစ်မချင်း နှင့် စီနီယာအစ်ကိုရှောင်ယန်တို့ ထိုက်ချီလက်ဝှေ့ လေ့ကျင့်နေပုံများ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကားချပ်ကို ဘေးတွင်ထားကာ ထိုက်ချီလက်သီးကို စတင်ကစားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအစဉ်တစ်ခုချင်းစီကို ကစားနေစဉ် သူ၏ ကားချပ်အပေါ် နားလည်မှုသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်၊  ချောင်ရို့ချန်သည် နောက်ဆုံး၌ ထိုက်ချီလက်သီး၏ဆန္ဒကို နားလည်သွားပြီး ကားချပ်အတွင်းရှိ ထိုက်ချီ၏ ပေါင်းစပ်ခြင်းသဘောသဘာဝကို သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဆရာက ဒီထိုက်ချီရဲ့ ပေါင်းစပ်ခြင်းကို သုံးပြီး လက်သီးသိုင်းကျမ်း‌အားလုံးကို ပြင်းထန်တာအိုနတ်ဘုရားလက်သီးထဲ ပေါင်းထည့်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာကိုး”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးတောရင်း သူသည် လက်သီးကျမ်းတစ်ရာကျော် ပါဝင်နေသော လက်သီးချက်တစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီးချက်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် စမ်းသပ်မျှော်စင်၏ကိုးဆင့်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“တောက် ဒီကလေး၊ မင်း ငါ့မျှော်စင်ကို ဖြိုချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” မျှော်စင်ဝိညာဉ်တာ့လင်သည် မဆဲဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ‘ဒီကောင်က တကယ်ကို ကြွက်သားပဲရှိတဲ့ ဦးနှောက်မပါတဲ့ကောင်ပဲ။ ဘယ်သူက လက်သီးကို ဒီလိုမျိုး လေ့ကျင့်လို့လဲ’ သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးပစ်လွှတ်ပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးကာ ဆိုသည်။ “စီနီယာ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော်က စိတ်စောသွားပြီး လက်သီးချက်ကို စမ်းကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ”</p> <p> </p> <p>တာ့လင်က သိခြင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “နေဦး။ မင်းရဲ့ လက်သီးနည်းစနစ်က ပြည့်စုံသွားပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ သိုင်းပညာတွေ အများကြီး လေ့ကျင့်ထားပြီးမှ ဒီလောက်အင်အားပြင်းတဲ့ လက်သီးနည်းစနစ်ကို  အပြီးသတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “အပြင်လောကမှာဆိုရင်တော့ ဒါကို အပြီးသတ်ဖို့ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် လိုဦးမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာဆိုရင်တော့ အပြင်မထွက်ခင် ဒါကို ကျွမ်းကျင်သွားမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့လဲ” တာ့လင်က စူးစမ်းသည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်းစပ်ခြင်းနဲ့။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ထိုစကားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်းစပ်ခြင်း” တာ့လင်၏ မျက်နှာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ “မင်းသာ ထူးခြားတဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီနည်းစနစ်အားလုံးကို ပေါင်းစပ်နိုင်မယ်လို့ ငါယုံချင်ယုံမှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ ပြောတာမှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အနှိုင်းမဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ကြိုတင်စီစဉ်ပေးထားတာ။ စီနီယာ၊ ဒီကားချပ်ကို မှတ်မိလား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ကားချပ်ကို တာ့လင်၏ရှေ့တွင် ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တာ့လင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ကားချပ်ကို လေ့လာနေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုက်ရွှီဂိုဏ်းတွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မည်သည့်နည်းစနစ်ကမျှ သူ့ကို အထင်ကြီးအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ချောင်ရို့ချန်က လိုလိုလားလား ပြသလာသဖြင့် ၎င်းသည် ကားချပ်ကို ဝေဖန်ဆန်းစစ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တာ့လင်သည် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> “ဒါ... ဒီပုံချပ်ကို မင်းရဲ့ဆရာက ဆွဲပေးခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p>တာ့လင်၏ အံ့သြသံကို ကြားရသောအခါ ချောင်ရို့ချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ အံ့သြဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီး ပေါ်က သာမန်လူသားတစ်ယောက်က ယင်ယန်တာအိုလမ်းစဉ်ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကားချပ်မျိုး ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး “</p> <p> </p> <p>တာ့လင်က ချီးကျူးသံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ မင်းရဲ့ဆရာက ထူးခြားလှတဲ့ သူပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ဆရာက သာမန်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တာ့လင်က သူ့ကို ပြန်လည်မချေပတော့ပေ။ “ကောင်လေး၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ ကြီးထွားလာနိုင်မလဲဆိုတာ ငါစောင့်ကြည့်မယ်။ မင်းနေဖို့ အချိန်ကျန်သေးတယ်။ မင်း သိချင်တာရှိရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး မေးလို့ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ”</p> <p>ထို့နောက် ချောင်ရို့ချန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည်စတင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်များ သတိမထားမိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားလေပြီ။ ရက်ပေါင်း ရှစ်ဆယ့်တစ်ရက်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေ့တွင် ချောင်ရို့ချန်သည် သိုင်းနည်းစနစ်တစ်ရာကိုပြင်းထန်တာအို နတ်ဘုရားလက်သီးအတွင်းသို့ လုံးဝဥဿုံ ပေါင်းစပ်နိုင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားမိသောအခါ တာလင်သည် စမ်းသပ်မှုမျှော်စင်၏ ကိုးထပ်မြောက်မှနေ၍မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> “ကောင်လေး၊ မင်း အောင်မြင်သွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ  ဆိုသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အောင်မြင်သွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်၊ ငါ့ကို လက်သီးတစ်ချက်လောက် ထိုးပြစမ်း” တာ့လင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကြီးမားသော ကြေးရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ၊ စမ်းသပ်မျှော်စင်ကိုတော့ ထိန်းထားပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p>အခြားစကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ချောင်ရို့ချန်သည် သူ၏လက်သီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ “ပြင်းထန်တာအို နတ်ဘုရားလက်သီး”</p> <p> </p> <p>လက်သီးချက် ထိမှန်သွားသည်နှင့်အမျှ လက်သီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဒုတိယမြောက် စွမ်းအားပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကြေးရုပ်တုကြီးသည် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ သိုင်းဆန္ဒက အစိုင်အခဲအဖြစ် သိပ်သည်းသွားပြီ။ ဒါက အောင်မြင်ခြင်းရဲ့  လမ်းစပဲ။ မင်းရဲ့ ဆန္ဒက အပြည့်အဝ သိပ်သည်းသွားရင် ပြင်းထန်တာအို နတ်ဘုရားလက်သီးကို အပြီးသတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းဟာ ကိုယ်ပိုင်လက်သီးလမ်းစဉ်ပေါ်ကို တကယ်တမ်း လျှောက်လှမ်းနိုင်မှာ။”</p> <p> </p> <p>တာ့လင်၏ အသံသည် ကိုးထပ်မြောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကို ပုံဖော်ဖို့... အဲဒါက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ကို မျှော်လင့်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အခု ငါ မင်းကို အပြင်ကို ပို့ပေးတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“နေဦး စီနီယာ။”</p> <p> </p> <p>တာ့လင်၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များအကြားတွင် ချောင်ရို့ချန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တာ့လင်က မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> “မင်းက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေပြီပဲ။ ဘာလို့ လှည့်ကွက်တွေသုံးနေသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးကာ ပြောသည်။ “စီနီယာက အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေ ဝတ်ရုံခြုံရတာ ဘယ်လောက် ပျော်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ နားမလည်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>တာ့လင်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိပြီးနောက် သူ့ကို စမ်းသပ်မျှော်စင်အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ စောင့်ကြည့်နေသူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ” မြောက်ပိုင်ချောက်နက်၏ မြင့်မြတ်နန်းတော်မှ ဆယ့်လေးယောက်မြောက် မင်းသားက ရှေ့သို့ တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စမ်းသပ်မျှော်စင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုးထပ်မြောက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ကြားသဖြင့် စည်းရုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နာမည်ဆိုတာ အခေါ်အဝေါ်သက်သက်ပါ။ တခြားသူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင် လို့ ခေါ်ကြတယ်။ မင်းသားမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ‘တကယ်ပဲ သူက  မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ပါရမီရှင်လား’</p> <p> </p> <p>မင်းသားသည် မျက်တောင်ခတ်လျက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း အထွေအထူးမပြော‌တော့ပေ။ “ ဘာထူးထူးခြားခြားမှ မဟုတ်ပါဘူး မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်ရုံတင်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့။ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ။ တခြားကိစ္စမရှိရင် ငါသွားတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>နှုတ်ဆက်စကား အတိုချုံးပြောပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန် ပျောက်ကွယ်သွားရာ ဆယ့်လေးယောက်မြောက် မင်းသားမှာ အတွေးနက်ကာ ကျန်ခဲ့သည်။ ‘ဒီလူက တကယ်ကို စကားနည်းတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်ကတော့ မင်းသား၏ အတွေးများကို မသိရှိပေ။ သိခဲ့လျှင်လည်း ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ စီနီယာအစ်ကိုရှောင်ကို ရှာဖွေပြီး သူ၏ လက်သီးချက် မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်သည် မကြာသေးမီက ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် လူပြောအများဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေသည်။ သူနှင့် လျူယွဲ့အာတို့ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် အခြားသူများအားလုံး ထွက်ပြေးကြရပြီး မည်သူမျှ သူတို့၏ အင်အားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရှုံးနိမ့်မှုများ ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဆယ်ခုမှ ပါရမီရှင်များသည် ရှောင်ယန်ကို ရှောင်ရှားလာကြပြီး ရတနာများ ရရှိထားသူများမှာလည်း ကျင့်ကြံရန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရတနာများနှင့် အမွေအနှစ်များကို ဆက်တိုက် ရရှိပြီးနောက် ရှောင်ယန်သည်လည်း သူ၏ ဓားဆန္ဒကို အပြီးသတ်နိုင်ရန် အချိန်အတန်ကြာ ကျင့်ကြံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save