Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောင်ရို့ချန်၏ ကံကောင်းမှုလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အစ်ကိုပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင်၊ အစ်ကိုက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ပြိုကျပျက်စီးနေသော မြေအောက်မိုင်းတွင်းလမ်းတစ်ခုအတွင်း၌ ချောင်ရို့ချန်သည် လမ်းကိုပိတ်ဆို့နေသော ကျောက်တုံးကြီးများကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်ခွဲကာ ရှင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင်မူ လေပြည်အဝေ့၌ ယိမ်းနွဲ့သွားနိုင်သည့် မိုးမခပင်ပျိုလေးကဲ့သို့ နုနယ်သိမ်မွေ့သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ရပ်နေ၏။ သူမသည် လက်ရာမြောက်လှသော မြစိမ်းရောင် လျိုရှန်းဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ ခေါင်းကလေးစောင်းလိုက်တိုင်း နှုတ်ခမ်းလေးများ ကွေးညွတ်ပြုံးလိုက်တိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က သူ၏လက်သီးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက အသေးအဖွဲပါ။ ညီမလေးရှောင်ယီ ဒီဂူထဲမှာ ရတနာရှိတာ သေချာလို့လား”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်အောက်မှ ဖြူဖွေးသော ကြွက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>“ရှောင်ပိုင်က ကျွန်မကို ပြောတယ် ဒီထဲမှာ အရသာရှိတာ တစ်ခုခုရှိတယ်တဲ့။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ထိုကြွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရှားပါးသတ္တုရိုင်းများကို ရှာဖွေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ရွှေဝါးကြွက် ဖြစ်၏။ ဤမိန်းကလေးကို ကယ်တင်ခဲ့မိသည်မှာ မှန်ကန်သွားပုံပင်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရက်ပေါင်းတစ်ရာကြာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်အဆင့်သို့ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုက်ချင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ မည်သည့်ရတနာမှ မရရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိပြီးနောက် သူသည် နယ်မြေအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် စုန်ကျောက်ယီကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည့် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများတွင် ရတနာအတွက် သတ်ဖြတ်ကြခြင်းမှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်၍ အစပိုင်းတွင် သူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း ထိုသူများက သူ့ဘက်သို့ ဓားဦးလှည့်လာသောအခါတွင်မူ သူတို့ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျေးဇူးတင်လှသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးသည် ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေတော့သည်။ ချောင်ရို့ချန်မှာမူ သူမ၏ အလှအပကို စိတ်မလှုပ်ရှားသွားစေရန် အမြဲတစေ သတိထားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က စုန်ကျောက်ယီသည် ဤတောင်တန်းများထဲတွင် ရတနာရှိကြောင်း အာရုံခံမိသဖြင့် သူက သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းဆီမှာ ဒီလိုစွမ်းအားရှိမယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို။ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရခဲ့တာ ကျွန်မ ကံကောင်းလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“အင်း”  သူမက သဘောတူကာ ရှောင်ပိုင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြွက်ငယ်လေးနောက်မှနေ၍ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့ခင်းလုံး လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သုံးဦးသား သတ္တုရိုင်းသွေးကြောများဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကြွက်ငယ်လေးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သတ္တုတုံးတစ်ခုကို ဝါးစားရန် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် သတ္တုရိုင်းတစ်တုံးကို ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တုတုံးမှ ပြင်းထန်သော ယင်ဓာတ် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ရွှမ်ယင်း သတ္တုရိုင်းပဲ။ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ရှောင်ယီလေး မင်း ငါ့ကို တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကို့အတွက်  အသုံးဝင်နေသရွေ့တော့ ကျွန်မ ပျော်ပါတယ်” စုန်ကျောက်ယီက သူမ၏ ချိုသာသောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ အစ်မတွေနဲ့ မတူတာက ကျွန်မက အစ်ကိုနဲ့အတူတူ ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး မတိုက်ခိုက်နိုင်တာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယခင်က နှာဘူးလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူ့အတွက် သူမ၏ ထိုသို့သော အမူအရာမှာ မထူးခြားပေ။ သူက သူမကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ ပြော၏။ “ညီမလေး ရှောင်ယီ၊ အလုပ်စကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “အစ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင်၊ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“တူးရမှာပေါ့ ”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူက မေးလိုက်သည်။ “မင်းမှာ မြေတူးတဲ့ ကိရိယာတွေ မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီ၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှသော စစ်သည်တော်ကြီးက နုနယ်လှသော အလှလေးကို ကြမ်းတမ်းသည့် မိုင်းတူးအလုပ် လုပ်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် သူမက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူနဲ့။ ဒါကို ငါ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။ ခဏနေရင် မင်းကို အံ့ဩစရာတစ်ခု ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် သူ အနိုင်ယူခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများ၏ သိုလှောင်အိတ်များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီက မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေ၏။ ‘သူ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ငါ့အတွက်တော့ သူ တူးပေးရမှာပဲ’</p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>အိတ်တစ်လုံးကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်သည် ကောင်းမွန်စွာ သွန်းလုပ်ထားသော သံပေါက်ပြားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီမလေး ရှောင်ယီ၊ ဒီပေါက်ပြားနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ စိတ်ကြိုက် တူးလို့ရပြီ။”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီမှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ မှင်တက်သွားသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သောသူက လူမှုရေးနားမလည် ဖြစ်ရသလား။ သူမ တူးချင်စိတ် မရှိတာကို သူ မမြင်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချောင်ရို့ချန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း မိုင်းမတူးတတ်လို့လား ငါ သင်ပေးမယ်လေ။”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီ မှင်တက်နေမိသည်။ သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေတာလား သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ ဘာမှနားမလည်တာလားဆိုသည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ယောက်ျား မိန်းမအရေးကို တကယ်ပဲ ဘာမှမသိသူဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ဘယ်တော့မှ ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကို သင်ပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ချောင်ရို့ချန်သည် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်၍ သံပေါက်ပြားဖြင့် မိုင်းတူးပုံကို သင်ကြားပြသပေးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် စုန်ကျောက်ယီမှာ ပေါက်ပြားအသုံးပြုပုံကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချောင်ရို့ချန်က စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ။ အခု ငါ့အလှည့်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>သူ့စကားကြောင့် စုန်ကျောက်ယီက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ ချောင်ရို့ချန်သည် နေရာယူလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို သူ၏လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များမှာ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ပြည့်နှက်သွားသဖြင့် စုန်ကျောက်ယီမှာ မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်သွားသောအခါ ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင် မှာ ရွှမ်ယင်းသတ္တုအစများကို ပျော်ရွှင်စွာ ကောက်ယူနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူကတော့...</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီ၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်သွားသည်။ သူက ငါ့ကို ကူညီနိုင်သားပဲ၊ ဒါကို ဘာလို့ ငါ့ဘာသာငါ လုပ်ခိုင်းရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်ကမူ သူမ၏ တုန့်ပြန်မှုကို သတိမပြုမိပေ။ နောက်ထပ် လက်သီးချက်အချို့ ထိုးနှက်ပြီးနောက် သူ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သတ္တုရိုင်းများကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်သော စုန်ကျောက်ယီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီမလေး ရှောင်ယီ၊ မင်း ထိပ်တန်းအဆင့်ရွှမ်ယင်းအအေးသံသတ္တုရိုင်းတွေကို မကြိုက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီမှာ ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း စကားလုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ မရောက်လာပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက... ကျွန်မ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ အများကြီး သုံးလိုက်ရလို့ ပင်ပန်းသွားတာပါ” သူမ ထိုသို့သာ ပြောနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ မင်းလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မျိုးနဲ့က မိုင်းတူးဖို့အတွက် တကယ်ပဲ မသင့်တော်ဘူး။” ချောင်ရို့ချန်က ရှေ့ရှိ လိုဏ်ခေါင်းကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီက တွေးနေမိသည်။</p> <p>‘သူက တကယ်ကို သောက်ရူးပဲ  ဘာလို့ အစကတည်းက အဲဒီလို မပြောတာလဲ’</p> <p> </p> <p> “ခဏနေရင် ငါ လမ်းရှင်းလိုက်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ မင်းက ကျောက်တုံးထဲက သတ္တုရိုင်းတွေကို ခွာထုတ်လိုက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီမှာ မိုင်းတူးသည့်အလုပ်မှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ခေါင်းညိမ့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ “ကောင်းပါပြီ အစ်ကို။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချောင်ရို့ချန်သည် ဗိုက်ကလေး ပူနေသော ကြွက်ငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပိုကောင်းတဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေ ရှိဦးမလားဆိုတာ လမ်းပြဦး။”</p> <p> </p> <p>ဤလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကို မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကြွက်ငယ်လေးသည် ကပျာကယာပင် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က လက်သီးဖြင့် ထပ်မံထိုးနှက်တော့သည်။ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း သူ၏ အင်အားကို အတိအကျ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် မြေပြိုခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ လမ်းသာ ပွင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီမှာ အားကုန်ကာ နုံးချိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ခွာထုတ်ခဲ့ရသော သတ္တုရိုင်းအရေအတွက်ကိုပင် သူမ မမှတ်မိတော့သလို၊ သူမ၏ မြစိမ်းရောင်ဝတ်စုံမှာလည်း မည်းနက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူမသည် ဖုန်ကင်းစင်ခြင်းအတတ်ကို သုံး၍ ကိုယ်ကို သန့်စင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး စင်ကြယ်နေဆဲပင်။ သူ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နံရံမှာ ပွင့်မထွက်သွားသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါ်လာတော့မယ်။”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် စုန်ကျောက်ယီမှာ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖုန်ကင်းစင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ “အစ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင်၊ ဘာက ပေါ်လာတော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ထိ ရွှမ်ယင်းသတ္တုရိုင်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့နေရာဆိုရင် အနီးအနားမှာ ရွှမ်ယင်း အဆီအနှစ်ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ အဲဒါက အထွတ်အထိပ်လက်နက် တွေ သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းပဲ။ ငါတို့ ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ လက်ချည်းဗလာနဲ့ မပြန်နိုင်ဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ မြင့်တက်လာပြီး လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိကျိ...”</p> <p> </p> <p>ကြွက်ငယ်လေးမှာ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စုန်ကျောက်ယီသည် သူ၏ သန်မာလှသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော လုံခြုံမှု ကိုသာ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြင်းထန်တာအို နတ်ဘုရားလက်သီး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါကြီးသည် ကျောက်နံရံဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကွဲအက်သံကြီးနှင့်အတူ နံရံကြီး ပြိုကျသွားပြီး သူတို့ရှေ့တွင် လမ်းပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save