Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ဖုန်း တာ့ယန် မြင့်မြတ်နယ်မြေလည်း</h2> <h2 style="text-align: center;">အထိနာသွားတယ်ဆိုတာ မင်းဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ဂူအတွင်း၌ ပြိုကျပျက်စီးမှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်နံရံနောက်ကွယ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး ပိတ်မှောင်နေသော ဂူအတွင်းကို နေ့ခင်းအလား ထိန်လင်းသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်နံရံအတွင်း၌ အလင်းလုံးတစ်ခုမှာ အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး ချောင်ရို့ချန်နှင့် စုန်ကျောက်ယီတို့၏ မျက်လုံးများကို ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။ ချောင်ရို့ချန်က သူ၏လက်သီးဖြင့် အလင်းလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ လက်သီးမှထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် ထိုအလင်းလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအလင်းလုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချောင်ရို့ချန်က တီးတိုးရေရွတ်မိလေသည်။</p> <p> “သတ္တု‌သွေးကြောမှာ ဝိညာဉ်ရှိတာပဲ။ အဘိုး ငါ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူး “</p> <p> </p> <p>အဘိုး ဆိုသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန်ကျောက်ယီ ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောက်ပသွား၏။</p> <p> </p> <p> “အစ်ကို ပြိုင်လက်ကင်းလက်သီးအရှင်၊ အစ်ကိုက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာဆိုတော့ အစ်ကို့ရဲ့ အဘိုးက ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်မှာပေါ့နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ပြန်ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုးက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပါတယ်။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆရာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူက နည်းနည်းလေး အားနည်းနေသေးသလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီမှာ ထိုစကားကြောင့် သိသိသာသာ ဆွံ့အသွားရသည်။ အကယ်၍ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်နီးပါး ရောက်နေသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင်၏ အဘိုးကပင် သူ၏ဆရာလောက် အစွမ်းမထက်ပါက သူသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း၏ တပည့်ဖြစ်နေသည်ဟုဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စုန့်မိသားစုတွင်လည်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဘိုးဘေးတစ်ဦး ရှိသော်လည်း  တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ ယခုတစ်ကြိမ် ထိုက်ချင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရရန်ပင် သူမ၏ဖခင်ကို အတန်တန် တောင်းဆိုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က သူ၏လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံထဲမှ ရွှမ်ယင်း သတ္တုအဆီအနှစ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်  သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘အခုတော့ ငါ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်စုံပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရွှမ်ယင်းသတ္တုအဆီအနှစ် တစ်မျိုးတည်းနဲ့ သူတော်စင်အဆင့် လက်နက်ကို သွန်းလုပ်မယ်ဆိုရင် အနိမ့်စားအဆင့်မဟုတ်ရင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း လက်နက်လောက်ပဲရမှာ။ သူတော်စင်လက်နက်တစ်ခု သွန်းလုပ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် တခြားပစ္စည်းတွေကိုလည်း ထပ်ရှာဖို့ လိုသေးတယ်’</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူက စုန့်ကျောက်ယီ၏ ရင်ဘတ်ကို မသိမသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီမှာ သူ၏အကြည့်အောက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဗီဇအရ သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ကာလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ အဖိခံလိုက်ရသဖြင့် သူမရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်သတ္တဝါလေးမှာ ရင်ခွင်ထဲမှ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ထိုအဖြူရောင်သတ္တဝါလေးကို အသာအယာ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျောက်ယီမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ ‘ငါက ဒီကြွက်ကလေးလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုမရှိတာလား”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ပိုင် မင်း ဒီရွှမ်ယင်းသတ္ထု‌တွေကို စားချင်သေးလား” ချောင်ရို့ချန်က သတ္တုရိုင်းတစ်တုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချေမွလိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်၏ ရှေ့တွင် ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမတွင် ရှောင်ပိုင်မှာ ဤလူကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ရွှမ်ယင်သတ္ထုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကြောက်စိတ်များမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် သတ္တုရိုင်းတွေရှာဖို့ လမ်းပြစမ်း။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာတွေ့တဲ့ ရွှမ်ယင်းသတ္ထုတွေ အကုန်လုံးက မင်းအပိုင်ပဲ။ ဘယ်လိုလဲ” ချောင်ရို့ချန်က တောက်ပသောအပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ပိုင်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်၏။ ၎င်းသည် စုန့်ကျောက်ယီနောက်သို့ လိုက်နေစဉ်က ရက်ပေါင်းများစွာ ငတ်မွတ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ ဝဝလင်လင် ကျွေးမည့်သူရှိနေပြီဖြစ်ရာ ငြင်းပယ်‌နေလျှင် သူကငတုံးကြွက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ပိုစားကောင်းတဲ့အရာတွေ သွားရှာကြစို့။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်က ရှောင်ပိုင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> စုန့်ကျောက်ယီမှာ သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးမြူလာခဲ့သော အဖြူရောင်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးက  ဤမျှမြန်မြန် သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။  ထိုက်ချင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီးသည်နှင့် ဤသစ္စာဖောက်လေးကို အရေခွံဆုတ်ပြီး အရိုးထုတ်ပစ်မည် ဟူ၍သာ။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က စုန့်ကျောက်ယွီ၏ အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို လုံလောက်စွာရှာဖွေနိုင်ပြီး သူတော်စင်အဆင့်လက်နက်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်နိုင်ပါက သူ၏စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို စိန်ခေါ်ရန် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုရှိလာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ စိတ်မလွတ်သွားသင့်ဘူး။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက လူမဟုတ်တဲ့သူ။ ငါ မနိုင်မချင်း သေချာပေါက် အရက်သောက်ပြီး အောင်ပွဲခံနိုင်သေးဘူး’  ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>…</p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ မတူညီပေ။ ၎င်း အတွင်းထဲ၌ တစ်နှစ်ကျော်သည် အပြင်တွင်တစ်လမျှသာရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုက်ချင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်း သုံးရာကျော်ပင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှမ်ထျန်း တိုက်ကြီးပေါ်တွင်မူ တစ်လသာ ကုန်လွန်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ချူဖုန်းသည် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ရှောင်ယန်သည် ဓားတစ်သောင်းတို့အပြန် နှင့် ထိုက်ချီဓားသိုင်း နှစ်မျိုးလုံးကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ၏ ဓားဆန္ဒ ကိုလည်း ပြီးပြည့်စုံအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့၏။ ချူဖုန်းသည် စနစ် ထံမှ ဆုလာဘ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် သူ၏စိတ်ထဲရှိ ထိုက်ချီပုံရိပ်ကို အသုံးပြုကာ တာအိုသဘောတရားကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုကို ချက်ချင်း စတင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ၏ အဓိကတပည့်ကြီး လေးဦးအနက် အားအနည်းဆုံးဖြစ်သော ဝမ်ပေါင်လဲ့ပင် ဓားမဆန္ဒနှင့် ယင်ယန် ထိုက်ချီလက်သီသိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ထိုက်ချီလက်သီးဆန္ဒမှာလည်း အ‌စောပိုင်းအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်း သည်လည်း နောက်ကျမကျန်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီပြီး သူမ၏ ဇီသာဆန္ဒ မှာလည်း ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ကမ္ဘာပျက်မျက်ဝန်းကို ကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ ဖျက်ဆီးခြင်းဆန္ဒကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ချူဖုန်းကို အပျော်ဆုံးဖြစ်စေသည့်အရာမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် နှစ်တစ်ထောင်အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် သက်တမ်းမှာလည်း နှစ်တစ်ထောင်အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် သက်တမ်းတိုးရန်အတွက် ကျင့်ကြံမှု မည်မျှလိုအပ်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ ဤမျှ ထူးချွန်သော တပည့်များရှိနေသဖြင့် နောက်ထပ် အဆင့်တက်ရန်မှာ သေချာပေါက် မဝေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုအတွင်း ချူဖုန်းသည် ဓားလမ်းစဉ်၊ လက်သီးလမ်းစဉ်နှင့် တာအို၏ နက်နဲအမှန်တရားများအပေါ် သူ၏နားလည်မှုကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ချက်တစ်ခု ချနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားလမ်းစဉ်ဖြစ်စေ၊ လက်သီးလမ်းစဉ်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့မှာ ‘မဟာတာအိုလမ်းစဉ် သုံးထောင်’ ၏ မတူညီသော လမ်းကြောင်းများသာ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား ။”တာအိုသည်တစ်ခုကို မွေးဖွားသည်၊ တစ်ခုမှ နှစ်ခုကို မွေးဖွားသည်၊ နှစ်ခုမှ သုံးခုကို မွေးဖွားသည်၊ သုံးခုမှ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို မွေးဖွားသည်။ အသင်္ချေတမျှ‌သောလမ်းစဉ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မူလအစတစ်ခုတည်းသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်”</p> <p> </p> <p>သူ နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သူ ကျွမ်းကျင်ထားသော မတူညီသည့် တာအိုများကို လမ်းစဉ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့တွေးရင်း ချူဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့က အစသို့ ပြန်ခြင်းပဲ။ ငါ အာဒိကပ္ပတာအို( ကမ္ဘာဦးတာအို) လမ်းစ‌ဥ်ကို လျှောက်လှမ်းမယ်”</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ယခုအချိန်ထိ နားလည်ထားသော တာအိုများမှာ ပြည့်စုံသော လမ်းစဉ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ထုတ်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“မပြည့်စုံသေးဘူး။ ငါ့တပည့်တွေ ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဤသို့ပြောပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လျှို့ဝှက်ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ သူ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းက ပြိုင်တူ စကားပြောလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ခင်ဗျား တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတုန်း အပြင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေ အများကြီး လွတ်သွားတယ်ဗျ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်ဗျ။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အင်အားစု တော်တော်များများ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“……”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများအားလုံး ဤမျှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်း၏ သိချင်စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာ၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာတို့၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မြန်မြန် ပြောပြကြပါဦး။”</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်း က ရယ်မောရင်း ပြော၏။ “တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်‌မြေနဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအင်အားစု တော်တော်များများ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီလို့ ကြားတယ်။ အဲဒီကောင်တွေ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အခု ပျာပျာသလဲနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် လက်စားချေဖို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေပွင့်တဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြမယ်လို့ ကြိမ်းဝါးနေကြတာ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကိုယ်တိုင်ကကော”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဖုန်း၊ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေလည်း အထိနာသွားတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”  မြို့စားရီရှန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် စနောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ဘယ်လို ဆုံးရှုံးမှုမျိုး ကြုံခဲ့ရလို့လဲ” ချူဖုန်းသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ချင်းအာ၏ လက်ချက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ လူပေါင်းများစွာကို တစ်ချိန်တည်းတွင် မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ပြုံးလိုက်ကာ ပြော၏။</p> <p>“တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက တပည့်ပေါင်း လေးဆယ်ကျော် ဆုံးရှုံးသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါ ထိုက်ချင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေပွင့်ပြီးကတည်းက သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး အဆုံးရှုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“လေးဆယ်ကျော်လေးပဲလား” ချူဖုန်းက ထိုသို့ပြောရင်း စိတ်ထဲတွင်‌တွေးနေသည်။</p> <p>‘ကြည့်ရတာ တကယ့်ပွဲကြီးပွဲကောင်းက မလာသေးဘူးပဲ’</p> <p> </p> <p>‘လျှို့ဝှက်နယ်မြေပိတ်ပြီးတဲ့နောက် ထိုက်ချင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေက ကောင်တွေ ရူးသွပ်သွားကြမလား။ အကယ်၍ သူတို့ တကယ် ရူးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။ စနစ်က သတ်မှတ်ထားသလို တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ငါးက အားမနည်းလောက်ပါဘူး။’</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော လူတိုင်းမှာ သူ့ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ပြော၏။ “ရှောင်ဖုန်း၊ ငါတို့အချင်းချင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောတာက ထားပါတော့။ အပြင်မှာသွားပြီး ကြွားမနေနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာပြောလိုက်သည်။</p> <p> “စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ အပျက်မခံပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း :....</p> <p>‘ဒီကောင်လေး စကားပြောတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ကံဆိုးမှုက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။’</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save