Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝတ်ရုံဖြူဇီသာနတ်ဆိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုက်ချင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ နှင့် နန်ကုန်းယွီတို့သည် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ရှိ တပည့်အချို့နှင့်အတူ စုဝေးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဘေးကင်းရေးအတွက် အားလုံးက အုပ်စုဖွဲ့၍ စုစည်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့တွင် ကျင့်ကြံသူအများအပြား နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေကြသည်ကို လူများက မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဘာညာစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ နောက်ကသာ လိုက်ပါသွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် လီအနည်းငယ်အကွာရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအထက်၌ ဝဲကတော့သဖွယ် လည်ပတ်နေသည့် ဧရာမဝိညာဉ်စွမ်းအင်စက်ကွင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့မှာ ထိုချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ အဆက်မပြတ် စုပြုံရောက်ရှိနေပုံပင်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီက ဝဲကတော့နားတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီမှာရှင့်... ရှေ့က ချိုင့်ဝှမ်းက ဘာလဲဆိုတာ သိလား။ ထိုက်ချင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့မြေပုံပေါ်မှာ ဒီလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝတဲ့နေရာမျိုးကို ကျွန်မ မတွေ့ဖူးသလားလို့”</p> <p> </p> <p>ထိုတပည့်သည် မေးသံကြား၍ မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ရိုရိုသေသေ ပြန်ဖြေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“အလှလေး... ရှေ့က ချိုင့်ဝှမ်းကို ထိုက်ယင်ချိုင့်ဝှမ်းလို့ ခေါ်တယ်။ မူလကတော့ ထိုက်ယင်ကျောက်တုံးတွေပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်ရုံဖြူ ဇီသာနတ်ဆိုးလို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဘာအတတ်သုံးလိုက်လဲမသိဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို သူ့ကျင့်ကြံမှုအတွက် ဆွဲယူလိုက်တာ။ အဲဒါကြောင့် အခုလို ဖြစ်သွားရတာ”</p> <p> </p> <p>“ဝတ်ဖြူဇီသာနတ်ဆိုး ဟုတ်လား”</p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့တတိယမြောက် စီနီယာအစ်မ၏ပုံရိပ်မှာ စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တကယ့်ကို သူ့စီနီယာအစ်မ လုပ်လေ့လုပ်ထရှိသည့် အလုပ်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီက ဆက်မေးသည်။ “ဒီလောက် အာရုံစိုက်ခံရအောင် လုပ်ထားတာ၊ ပြဿနာအရှာမခံရဘူးလား။ သူ့ကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူက ရယ်ကာဆို၏။ “ အလှလေး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုရက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ ဝတ်ရုံဖြူဇီသာနတ်ဆိုးကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြဘူး။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက ကံဆိုးသူအချို့ သွားစမ်းကြည့်တာ တစ်ဖွဲ့လုံး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျင့်ကြံသူ အယောက် (၃၀) ကျော် သေသွားတယ်လေ။ အဲဒီထဲမှာ ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်အဆင့်က လူတွေတောင် ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေအပြင် တခြားအဖွဲ့အစည်းတွေက လူတွေလည်း ဝတ်ရုံဖြူ ဇီသာနတ်ဆိုးရဲ့ ဖိနှိပ်တာကိုကို ခံထားရတယ်။ အခုတော့ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ပါရမီရှင်တွေက သူတို့ တပည့်တွေကို လူစုလိုက်တဲ့အပြင် တခြားအဖွဲ့က ကျင့်ကြံသူတွေကိုပါ ခေါ်ပြီး အဲဒီနတ်ဆိုးကို နှိမ်နင်းဖို့ ပြင်နေကြပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ပါရမီရှင်တွေ သွားကြတာလဲ” ဝမ်ပေါင်လဲ့က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူက ပြောသည်။ “တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက ကောင်းကင်ဓား တုကူးမင်၊ ကျားနက်သခင် ဝမ်လျဲ့နဲ့ စေတီဆောင်သူရဲကောင်း ချောင်ရှုတို့ပဲ။ ပေါ်မလာသေးတဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် လဲ့အောက်ကျယ် ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်ရောက်နေကြပြီ။ ပွဲကြီးပွဲကောင်း ဖြစ်တော့မှာ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့က အုပ်စုကို ပြောလိုက်သည်။ “သွားကြစို့၊ မြန်မြန်... ထိုက်ယင်ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားကြမယ်”</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဤမျှလောက် ပျာပျာသလဲဖြစ်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှ အများကြီးမမေးတော့ဘဲ နောက်ကသာ လိုက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြား ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တပည့်များလည်း အမှီလိုက်ရန် အလုအယက် ပြေးကြလေ၏။</p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာမျှကြာသော အချိန်တွင် သူတို့ ထိုက်ယင်ချိုင့်ဝှမ်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံမှ တပည့်များသည် ချိုင့်ဝှမ်းအထက်တွင် စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင်မူ ဝတ်ရုံဖြူ ဇီသာနတ်ဆိုးဟု ခေါ်သောသူအပြင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့် အယောက်တစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကိုမြင်တော့ နန်ကုန်းယွီက မသိစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “ ဇီသာနတ်ဆိုးက အဓိကအဖွဲ့အစည်းကြီးတွေက တပည့်တွေကို အများကြီး သတ်ပစ်တယ်ဆို။ ငါတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က တပည့်တွေကျတော့ ဘာလို့ အကောင်းအတိုင်း ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးက ကြည့်နေသူတစ်ဦးက ပြောလာသည်။ “ထူးဆန်းတာကတော့ ဇီသာနတ်ဆိုးက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကတပည့်တွေကို မသတ်ဘူးဗျ။ သူတို့ကိုရေကန်ထဲပဲ တွန်းချလိုက်တာ။ တိုက်ပွဲပြီးရင်တော့ သေတဲ့လူတွေကို မြေမြှုပ်ဖို့ သူတို့ကိုပဲ ခိုင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဝတ်ရုံဖြူ ဇီသာနတ်ဆိုးက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ဖြစ်နေနိုင်မလား” နန်ကုန်းယွီ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးရှိ ဝမ်ပေါင်လဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်  ပြော၏။</p> <p>“ငါ့အထင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒါ ငါ့ရဲ့ တတိယစီနီယာအစ်မ ဖြစ်ရမယ်။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေကို သူလောက် မုန်းတဲ့လူ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အခြားအဖွဲ့အစည်းမှ လူများသည် မသိမသာဖြင့် ဝေးဝေးသို့ ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီက မေးလိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်မ ချင်းကို ငါတို့ ကူညီသင့်လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က “ဒါပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို အတင်းအကျပ်တော့ မတိုက်ခိုက်ခိုင်းပါဘူး။ တတိယစီနီယာအစ်မက ဒီလောက်အထိ ဆူဆူပူပူ လုပ်ထားမှတော့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုလည်း လမ်းမှာ ရောက်နေလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ထွက်သွားရမလား၊ နေခဲ့ရမလား တွန့်ဆုတ်နေသော အတွင်းစည်းတပည့်အချို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်သားပဲ၊ စီနီယာအစ်ကို ရှောင် ကို သူတို့ ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ။ စီနီယာအစ်ကို ရှောင်သာ ရှိရင် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေဆိုတာ ဘာမှ ကြောက်နေစရာမလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းပြောကြလေသည် “စီနီယာအစ်မ ချင်းကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော်တို့ အသင့်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် အုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဆင်းခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ မြေပြင်ပေါ် နင်းလိုက်သည်နှင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့်များက ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ ဂျူနီယာညီမလေးနန်ကုန်း၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ” ဂိုဏ်းတူ တပည့်တစ်ဦးက အနည်းငယ် နေရခက်စွာဖြင့် အနားတိုးလာရင်း မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရေကန်ဘေးက နန်းဆောင်ထဲတွင် ရှိနေသူမှာ စီနီယာအစ်မချင်း ဖြစ်သည်ကို သူသိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းက သူ့သိက္ခာကို အနည်းငယ် ထိခိုက်စေ၏။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာပြောသည်။ “စီနီယာအစ်မချင်းကို ကူညီဖို့ လာတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ဘယ်သူမှ လာမစော်ကားရဲအောင်လို့လေ”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ကြွေးကြော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “စီနီယာအစ်ကို တုကူး ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျော့ရှင်းခန့်ညားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဓားပျံစီး၍ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မြေပြင်သို့ မဆင်းမီမှာပင် ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုသည် ရေကန်ဘေးရှိ စင်မြင့်ဆီသို့ တိုးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းသည် ဘာကိုမျှ သတိမထားမိသကဲ့သို့ပင် သူ၏ဇီသာ ကိုသာ ဆက်လက် တီးခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒေါင်</p> <p> </p> <p>တေးသွားတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုဖိအားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တုကူးမင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။ “မင်းမှာ စွမ်းရည်အချို့ ရှိတာပဲ။ ငါ့ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက တပည့်တွေကို သတ်ရဲတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ တုကူးမင်က တာ့ယန်နယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းကို ပြရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိအားမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝေါင်း</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျားဟိန်းသံတစ်ချက် ကောင်းကင်အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တုကူးမင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိန်းသံထွက်ပေါ်ရာဘက်သို့ မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝမ်လျဲ့... မင်း ဘာသဘောလဲ။ ငါ အရင်ရောက်တာနော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အထင်မမှားပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို တုကူး။ ကျွန်တော်က အစ်ကို့အတွက် နောက်ထပ် အာမခံချက်တစ်ခု ထပ်တိုးပေးတာပါ။ ဒီမိန်းမက ဂီတနဲ့ သတ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လေ။ အစ်ကို့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်တဲ့ ဓားသိုင်းက အသာစီးရချင်မှ ရမှာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသံနှင့်အတူ ခန့်ညားသော ကျားနက်ကြီးတစ်ကောင်သည် လေကိုစီး၍ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ရောက်ရှိလာပြီး ကျားကျောပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါက်ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာအပြည့်နှင့် တုကူးမင်ကိုရော၊ ချင်းချင်းကိုပါ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း”</p> <p>တုကူးမင်သည် ဤလူက လူအများရှေ့တွင် သူ့ကို စော်ကားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုံရန်သူရှိနေတာပဲ၊ ငါတို့အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တုကူးမင်၏ ဒေါသကို ပြေလျော့သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနှင့် ပြတ်သားသည့်  မျက်နှာထားရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် တောင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ စကားမပြောလျှင် သူ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ သတိထားမိကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တုကူးမင်က မေး၏။ “ချောင်ရှို့... မင်းလည်း ပါဝင်ဦးမလို့လား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အထင်မမှားနဲ့။ ပြင်ပလူတွေ ငါတို့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်တာ မခံချင်ရုံပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် မပြေလည်နိုင်ရင် ငါ့မှာ အကြံကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ပြိုင်ပွဲအဆင့်သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း သွားကြတာပေါ့။ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးလူက အရင်တိုက်”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရှို့က အေးစက်စက်အပြုံးဖြင့် ပြောလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဤမျှအထိ လိမ္မာပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးမိရန် ခက်ခဲလှ၏။</p> <p> </p> <p>တုကူးမင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းသည်းသွားတော့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ပြိုင်ပွဲတွင် သူသည် ထိုနှစ်ယောက်လုံးကို ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ချောင်ရှို့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းအပေါ် သူ လက်ခံနိုင်သော်လည်း ဝမ်လျဲ့မှာမူ သူ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေချိန်မှ အနိုင်ယူသွားခြင်းဖြစ်၍ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လျဲ့က လက်ခုပ်တီးကာ ပြော၏။ “စိတ်ကူးကောင်းပဲ တကယ့်ကို အကြံကောင်းပဲ။ တုကူးမင်... မင်းက အားအနည်းဆုံးဆိုတော့ မင်းပဲ အရင်သွားတော့”</p> <p> </p> <p>တုကူးမင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးသွားတော့၏။ ယခုအခါ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဝတ်ရုံဖြူဇီသာနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ သိပ်ပြီး ဘဝင်မမြင့်နဲ့ဦး။ ငါ အခုပဲ သူ့ကို နှိမ်နင်းပြမယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည် ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူ့ထံ၌ စုပြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်တွင်ပင် အခြေအနေနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်သော မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေကတော့ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ ယောက်ျားကြီး သုံးယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ကြံနေတာတောင် အချင်းချင်း ငြင်းခုန်နေကြသေးတယ်။ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပွဲပဲ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save