Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းရဲ့ဆရာက အမြဲတမ်းနောက်မှာရှိနေမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> ဟတ်ချိုး</p> <p> </p> <p>ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ဂူတစ်ခုထဲတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ အပြည့်အဝရှိပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အမိန့်ပေးနိုင်ပုံရသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏နှာခေါင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါ လဲ့အောက်ကျယ်က စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းနယ်ပယ် ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အအေးမိနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ဂူအတွင်းကို ကြည့်ကာ ပြော၏။ “ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ မသိဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒက ပြီးပြည့်စုံဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။ ပြန်ရောက်လို့ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခွဲလောက် ထပ်ပြီး တံခါးပိတ်ပိတ်ကျင့်လိုက်ရင် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်ကို တက်နိုင်တော့မယ်။ဓားဆန္ဒလည်း ပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ် “</p> <p> </p> <p>“ အဲဒီ့အချိန်ကျ လူကြမ်းကြီး ချောင်ရှို့က ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးဓားကွက် ကို ဘာနဲ့ တားနိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသို့ပြောပြီးနောက် လဲ့အောက်ကျယ်သည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် အပြင်သို့ထွက်ကာ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များကို စုစည်းပြီး ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ အချိန်မရွေး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားနှင့် မာနထောင်လွှားသော စရိုက်ကြောင့် လဲ့အောက်ကျယ်သည် သူမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သရော်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လဲ့အောက်ကျယ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေးမြန်းတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက စိတ်အာရုံ ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် သူ၏နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံမနေပါနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် အစ်ကို ပစ်မှတ်ထားခံရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>လဲ့အောက်ကျယ်၏ မျက်နှာက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ သူတော်စင်သားတော်လောင်းလျာတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူက အမဲလိုက်ခံရမှာကို ကြောက်နေရမှာလား</p> <p> </p> <p>သူ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ ဝမ်လျဲ့လား  ဒီကောင်က အခုမှ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ လာခေါ်နေရတာလဲ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီကောင်က သူ့ကို အသိအမှတ်တောင် ပြုချင်တာ မဟုတ်ဘူး ‘</p> <p> </p> <p> </p> <p>သံသယရှိသော်လည်း လဲ့အောက်ကျယ်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ညီငယ်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရှိနေသည့် ဝမ်လျဲ့၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လဲ့အောက်ကျယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ညီငယ်ဝမ်၊ မင်းတို့အားလုံး ဘာဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ မင်းရဲ့ အနက်လေး ရော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်လျဲ့က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မပြောပါနဲ့တော့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရယ်။ အနက်လေးရဲ့ ဦးနှောက်ကတော့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်သီးအရှင် ချောင်ရို့ချန်ရဲ့ ရိုက်ခံလိုက်ရလို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အခြေအနေကလည်း အနက်လေးထက် သိပ်မသာပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လဲ့အောက်ကျယ်က မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “ဂျူနီယာညီလေး မင်းပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”</p> <p> </p> <p>ဟူး...</p> <p>ဝမ်လျဲ့က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> “အဖြစ်အပျက်က ဒီလိုပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်လျဲ့ ပြောပြပြီးနောက် လဲ့အောက်ကျယ်၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်မတတ် ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အတည်ပြောနေတာလား ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ရှောင်ယန်နဲ့ ချောင်ရို့ချန်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ ဓားဆန္ဒနဲ့ လက်သီးဆန္ဒတွေကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ရောက်သွားကြပြီ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်လျဲ့က ခါးသီးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> “အစ်ကိုကြီး၊ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေမှတော့ ဘာဖုံးကွယ်ထားစရာ ရှိတော့မှာလဲ။ အခု ကျွန်တော်တို့လုပ်နိုင်တာက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်တဲ့အထိ စောင့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်ခွာသွားဖို့ပဲ၊ ပြီးရင်တော့ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေကို ဒီအကြောင်း သတင်းပို့ရမှာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ပါ ဒီမှာတင် သေသွားရင် သွားလေသူ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် ဘယ်သူမှ လက်စားချေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့သော လဲ့အောက်ကျယ်၏ မျက်နှာသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ အတော်ကြာပြီးမှ သူက ပြောသည်။ “ဂျူနီယာညီလေးဝမ် မင်းလုပ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒီနေရာက ဘေးကင်းရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>ဝမ်လျဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ “တော်တော်လေးတော့ ဘေးကင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူပဲ စုနေကြတာပေါ့”</p> <p>လဲ့အောက်ကျယ်က မျက်နှာမပျက်ဘဲ ဤသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆိုနေမိသည်။ “ရှောင်ယန်၊ မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး။ တစ်နေ့ကျရင် ဒီအကြွေးကို ငါ ပြန်ဆပ်မယ်”</p> <p> </p> <p>……</p> <p> </p> <p>“ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်တော့မယ်။ အားလုံး ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပြီး တပည့်တွေကို သွားကြိုကြရအောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>နန်းတော်အတွင်း၌ ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ဟန်ပန်အပြည့်ဖြင့် လူအုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ဘုရင် ဟန်ကျန်းနောက်သို့လိုက်ကာ ထိုက်ရွှီတောင်ကြားဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာထားမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြသည်။ အချို့မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပြီး၊ အချို့မှာ လူသတ်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ၊ အချို့မှာမူ ပြုံးပျော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှ လူများထဲတွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော ချူဖုန်းမှလွဲ၍ အားလုံးမှာ ပြုံးရွှင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သည် တပည့်ငါးဦးသာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ မျှော်မှန်းချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကြွားလုံးထုတ်စရာ ပုံပြင်ကောင်းတစ်ပုဒ် ရရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တံခါးကြီး ပွင့်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်သည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့နောက်တွင် အခြားမြင့်မြတ်နယ်မြေများမှ တပည့်များ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် အခြားသူများ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်သည် တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဆရာသခင်တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”</p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ပြုံးလျက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့အားလုံး ခရီးပန်းလာကြပြီ။ ပြောချင်တာရှိရင်လည်း စခန်းကို ပြန်ရောက်မှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် တပည့်များသည် ဘုရင်ဟန်ကျန်းနှင့် အခြားသူများနောက်သို့ လိုက်ကာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စခန်းသို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဌာနတစ်ခုချင်းစီသည် ၎င်းတို့၏ တပည့်ဦးရေကို စတင်စစ်ဆေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပိုနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြောသည်။“ဆရာ၊ သူ့နာမည်က စုန်ကျောက်ယီ ပါ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေး အရင်းလိုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ရှောင်ယီ၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေဆီ အရင်သွားပြီး ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့လိုက်ဦး၊ ပြီးမှ တာ့ချန်ဆီကို ပြန်လာခဲ့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဌာနမှူး”</p> <p>စုန်ကျောက်ယီသည်လည်း သူမ၏ အကြီးအကဲများကို တွေ့လိုပြီး ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ချောင်ရို့ချန်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ပြော၏။ “အစ်ကိုကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင် ကျွန်မ သွားလိုက်ဦးမယ်။ ခဏနေမှ တွေ့မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>“ဂရုစိုက်သွားပါ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က သူမကို လိုက်မပို့ဘဲ ထွက်သွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် စနောက်လိုက်၏</p> <p> </p> <p> “မင်းကတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ချစ်သူသစ် ရှာနိုင်တာပဲနော် တာချန်”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ချက်ချင်းပင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားသည်။ “ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အောင်သွယ်တော်</p> <p>မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ။ သူက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေးလိုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြော၏။ “ခရမ်းရောင်ကတော့ ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုးရှိသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်: “...”</p> <p> </p> <p>“ကဲ၊ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ပြောပြပါဦး” ချူဖုန်းက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြန်တည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ရှေ့သို့ တိုးကာပြောလာသည်။ “ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက ကျင့်ကြံသူတွေကို အမြစ်ပြုတ်သလောက် နီးပါးရှင်းလင်းခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ချူဖုန်းကို သတိထားပြီး ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့ အံ့ဩသွားရသည်မှာ သူ၏မျက်နှာတွင် လုံးဝ တုန်လှုပ်မှု မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ့တပည့်တွေ ဆိုတော့လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ မင်းတို့က ရန်ကြွေးကို နောက်တစ်နေ့အထိ အချိန်မဆွဲကြဘူးပဲ။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေကတော့ မကြာခင် ပြဿနာလာရှာတော့မှာ သေချာတယ်။ ယန်အာ၊ ဘုရင်ဟန်ကျန်းနဲ့ ဘာတွေပြင်ဆင်ထားသင့်လဲဆိုတာ တိုင်ပင်ရအောင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ အစ်ကိုကြီးကို စိတ်မဆိုးဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောကာပြော၏။ “ငါက ဘာဖြစ်လို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ မင်းတို့ လက်စားချေတာကို ငါက တားရမှာလား စိတ်ချပါ၊ မင်းတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါ မင်းတို့ဘက်က ရှိနေမှာပါ။ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ချင်တယ်”</p> <p>ချောင်ရို့ချန် ပြောလို့အပြီးမှာပင် ချင်းချင်းနှင့် ရှောင်ယန်တို့ကလည်း ပြိုင်တူပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ဆရာ၊ ကျွန်မတို့လည်း လိုက်ချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက မတတ်သာသလို ပြုံးပြလိုက်၏</p> <p> “ကောင်းပြီ၊ အားလုံးပဲ လိုက်ခဲ့ကြ”</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ချူဖုန်းသည် သူ၏ တပည့်လေးဦးကို ဘုရင်ဟန်ကျန်း၏ တဲအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုက်ရှုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်၏ ပြောကြားချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဘုရင်ဟန်ကျန်းသည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ အတော်ကြာမှ သူက ပြော၏။ “ကောင်းတယ် တကယ်ကို ကောင်းတယ် ရှောင်ယန်၊ မင်းက ငါတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ငါတို့ကျောင်းတော် ရဲ့ အစွမ်းကို တကယ်ပြလိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“….”</p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာက သူတို့ကို အပြစ်မတင်တာကို နားလည်နိုင်သော်လည်း၊ ဘုရင်ဟန်ကျန်းကပါ ဘာလို့ စိတ်မဆိုးတာလဲ</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းသည် သူတို့၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို မြင်ပုံရပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ၊ မင်းတို့ အခု နောင်တရနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာက အလွန်ပင် ပြတ်သားနေ၏။</p> <p>“ဓားကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ ဓားကို တစ်ခါ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးရင် နောက်ပြန်လှည့်စရာ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား...”</p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “လူငယ်ဘဝဆိုတာ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက လက်စားချေဖို့ လာရင်တောင် ငါ မင်းတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီမှာပဲ နေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့အားလုံး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကို ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်အောင် ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက အဲဒီ အဘိုးကြီးတွေကို မင်းတို့ရဲ့ လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိခွင့်မပေးစေရဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် အားကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော အိုမင်းလှသည့် အသံတစ်ခု ကောင်းကင်ထက်မှ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ကောင်စုတ်တွေ၊ အခုချက်ချင်း အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save