Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပထမတော့ အငယ်တွေလွှတ်လိုက်တယ် အခုကျ သက်ကြားအိုတွေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက အဖိုးကြီးကတော့ တော်တော်လေး အရောက်စောသားပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ထိုဟိန်းဟောက်သံကြီးကို စိုးစဉ်းမျှပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းသည် ချူဖုန်း၏ တည်ငြိမ်လွန်းလှသော အမူအရာကို မြင်သော် အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> ‘ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ သတ္တိခဲလေးပဲ။’</p> <p> </p> <p>“တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေကလူတွေ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ငါတို့လည်း သွားပြီး တွေ့ဆုံနှုတ်ဆက်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူဖုန်းက ဖိတ်ခေါ်သော အမူအရာဖြင့်</p> <p>“စီနီယာ၊ အရင်သွားပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ချူလည်းလိုက်ခဲ့ပါ”</p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ပြန်ပြောကာ တဲအပြင်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းတို့အဖွဲ့ တဲအပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံးလည်း အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ထက်တွင် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် လူအုပ်ကြီးကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ဆံပင်များမုတ်ဆိတ်များဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဘိုးအိုမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ တိဝူချင်းယွင်ပင်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ လူသတ်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ အကြည့်ဖြင့် လူသတ်နိုင်စွမ်းရှိပါက သူသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စခန်းတစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ပစ်လိုက်ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက တိဝူချင်းယွင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် အနီးအနားရှိ အဓိက ဂိုဏ်းအဖွဲ့အသီးသီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဂိုဏ်းအဖွဲ့များအကြား ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အသေးအဖွဲ ရန်ပွဲများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဟန်ပန်အရ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လာပုံရသည်။ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်စေရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ မည်သို့သောကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်းဟု အခြားဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများက သူတို့၏တပည့်များကို စတင်မေးမြန်းနေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ အဘိုးအိုကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဘုရင်ဟန်ကျန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p>“မဟာသူတော်စင် တိဝူ”</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>တိဝူချင်းယွင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ကောင်လေးဟန်၊ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိနေသေးရင် ငါ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာရသလဲဆိုတာလည်း မင်းသိသင့်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါက မျိုးဆက်သစ်တွေကြားက အသေးအဖွဲ ရန်ပွဲလေးတွေ မဟုတ်ဘူးလား မဟာသူတော်စင် တိဝူ အနေနဲ့ ဒါလေးနဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေချင်း စစ်ခင်းဖို့ လိုလို့လား”</p> <p> </p> <p>တိဝူချင်းယွင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ် ဒီနေ့ ငါစစ်ခင်းမယ်ကွ။ ငါ့ရဲ့ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက တပည့်တွေကို အလွယ်တကူ သတ်လို့မရဘူးဆိုတာ မင်းတို့ကို နားလည်အောင် ငါပြမယ်။ ဘယ်သူ အရင်ဆုံး အသေခံမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိအားများ မြင့်တက်လာသည်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စခန်းကို အကာအကွယ်အစီရင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း တိဝူချင်းယွင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ရှိနေသည့်တပည့်များမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားဆိုလာကြသည်။</p> <p>“ဒီတစ်ခါ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တပည့်တွေ လက်လွန်သွားတာ ဖြစ်မယ်၊ တိဝူချင်းယွင်ကို ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိတယ်ဆိုတော့။”</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး၊ ဒီသူတော်စင် တိဝူဆိုတာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကတည်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူ့အသက်က ခုနစ်ရာကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုမှာ အဲဒီအသက်အရွယ်နဲ့အဆင့်ချိုးဖျက်နိုင်တာက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ပါရမီပဲ။ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>ဆွေးနွေးသံများမှာ ကျယ်လောင်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဝန်းကျင်တွင် လူတိုင်းက ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ‘ငါ့ရှေ့က ဒီအဘိုးကြီးက အများဆုံးရှိလှ ရှစ်ရာကျော်ပေါ့။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဆိုတာက တာအိုရဲ့ အမှန်တရားကို သိမြင်ထားတာကို ဆိုလိုတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကိုယ်ပိုင်တာအိုလမ်းစဉ်ကိုတော့ အပြည့်အဝ မဖော်ထုတ်နိုင်သေးဘူး။ ဒီပွဲကတော့ ငါ သေချာပေါက် နိုင်မှာပါ။’</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးတောရင်း ချူဖုန်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ ဟိန်းကျန်းဘုရင်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ “မဟာသူတော်စင်တိဝူ၊ စီနီယာရဲ့ တာအိုကို ကျွန်တော့်ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပြုပါဦး။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတစ်ယောက်တည်းလား မလုံလောက်သေးဘူး”</p> <p>တိဝူချင်းယွင်သည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲအားလုံးကို အထင်သေးသောအကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ငါက ခွန်အားသုံးပြီး အားနည်းသူကို နှိပ်စက်တယ်လို့ သူများတွေ မပြောရအောင် မင်းတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လာခဲ့ကြတာက ပိုကောင်းမယ်”</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် မည်သူမဆို ၎င်းတို့အား ဤသို့ စော်ကားလာပါက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများသည် ၎င်းကို သင်ခန်းစာပေးရန် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ မဟာသူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်း နယ်ပယ်နှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းနယ်ပယ် တို့မှာ တစ်ဆင့်သာ ကွာခြားသော်လည်း ထိုကွာဟချက်မှာ တစ်ဆင့်ထက်မက များစွာ ကြီးမားလှ၏။</p> <p> </p> <p>အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းနယ်ပယ် တစ်ဦးသည် တာအို၏အနှစ်သာရကို သိမြင်ထားပြီး တိုက်ပွဲတွင် တာအို စွမ်းအားကို အသုံးချနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားဆန္ဒဖြစ်စေ၊ လက်သီးဆန္ဒဖြစ်စေ တာအို၏ အနှစ်သာရရှေ့မှောက်တွင် ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အံကြိတ်လျက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သေမင်းထံ သွားနေသည့် လူများကဲ့သို့ အမူအရာရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းမာမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေစဉ်မှာပင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ကလေးတွေကို ရိုက်တယ်၊ ပြီးမှ လူကြီးတွေကို ထုတ်လာတယ်။ တာ့ယန် မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည့် ခဏတွင် တိဝူချင်းယွင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသအဟုန်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ရှိနေသူအားလုံးမှာ ထိုအသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသော လူငယ်တစ်ဦးသည် တိဝူချင်းယွင်ကို ခေါင်းစောင်းလျက် ပြုံးပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိဝူချင်းယွင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> “ဟန်ကျန်း၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို အသေခံခိုင်းလိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသတွေ ပြေလျော့သွားမယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက လောကရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိဝူချင်းယွင်ကို ဗြောင်ကျကျ ရန်စလိမ့်မည်ဟု ဘုရင်ဟန်ကျန်းလုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ အမူအရာမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။ “ရှောင်ဖုန်း၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ဒါက မင်း ဝင်ပါရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများလည်း ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ သူတို့စိတ်ထဲတွင် ချူဖုန်းမှာ ကံကောင်းလွန်းသော လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှောင်ယန်တို့ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များကို လမ်းညွှန်မှု ပေးနိုင်သည်ဆိုဦးတော့၊ ခွန်အားပိုင်းအရဆိုလျှင် ကျန်သော ခေါင်းဆောင်ကိုးဦးကိုပင် မမီသလို၊ အကြီးအကဲများဖြစ်သည့် သူတို့ကိုလည်း ယှဉ်နိုင်သူမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး ထွက်လာခြင်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခြင်းမဟုတ်ပါလား</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်း တစ်ဦးတည်းသာ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ချူဖုန်း၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ‘ဌာနမှူးချူက နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားတော့မှာပဲ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် သန်မာနေပြီလဲ၊ တာအို အမှန်တရားကို ဘယ်လောက်အထိ ကျွမ်းကျင်နေပြီလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်’</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ဘုရင်ဟန်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “စီနီယာရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်တပည့်ကြောင့် စဖြစ်တာဆိုတော့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး။ “</p> <p>“ မဟုတ်ရင်တော့ သတင်းတွေပျံ့သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်တပည့်တွေမှာ အားကိုးစရာမရှိဘူးလို့ သူများတွေ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ လမ်းဘေးက ကြောင်တွေ ခွေးတွေကပါ သူတို့ကို လာနင်းနေကြဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“မင်း...”</p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ချူဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး ဤကောင်လေးကို မည်သို့ နားချရမည်ကို မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ထက်ရှိ တိဝူချင်းယွင်သည် ချူဖုန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်လေး၊ မင်း ဘာပြောနေလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား ဒီနေ့ကိစ္စက မင်းရဲ့ အသက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့တင် ပြေလည်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြထားမယ်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူ၏လက်ထဲရှိ ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေါ့၊ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ဒီကိစ္စက ခင်ဗျားတို့ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယတပည့် ချင်းချင်း ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာကနေ စတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ နောက်တော့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာလေးတွေက သူ့ကို ပြန်သတ်လိုက်ရတာလေ။ ‘</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားတပည့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးချင်တယ်ဆိုရင်၊ ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ကရော ကျွန်တော့်တပည့်ဘက်က ဘာလို့ မရပ်တည်ပေးနိုင်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ချင်းချင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ချင်းအာ၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ဆရာက မင်းရဲ့ ဒေါသတွေ ပြေပျောက်သွားအောင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက်ကို သတ်ပြမယ်။ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p> </p> <p>အထင်သေးခြင်း။ ဗြောင်ကျကျ အထင်သေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိဝူချင်းယွင်သည် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှာ တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိအားများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို မိုင်တစ်ရာအတွင်း ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ထက်တွင် ဓားသံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>ရတနာဓား ကိုးလက်သည် တိဝူချင်းယွင်၏ ဘေးတွင် ပျံဝဲလာပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“အစီရင် ခင်းကျင်းစမ်း”</p> <p> </p> <p>ဓားကိုးလက်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားအစီရင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုကိုးပါးအမှန်တရား”</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဓားကိုးလက်စလုံးပေါ်ရှိ တာအိုအမှန်တရားကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော ကျင့်ကြံသူများလည်း အံ့အားသင့်ကာ ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>“မဟာသူတော်စင် တိဝူက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်အတွင်းမှာတင် တာအိုကိုးပါးအမှန်တရားကို သိမြင်သွားတယ်ပေါ့။ သာမန် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက်အတွက် ဆယ်နှစ်ဆိုရင်တောင် အမှန်တရား တစ်ခုသိမြင်ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး။ သူသာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် နောက်နှစ်ပေါင်း ငါးရာအတွင်းမှာ  တာအိုရှစ်ဆယ့်တစ်ပါးအမှန်တရားကို သိမြင်ပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်ပယ် ထဲကို သေချာပေါက် ဝင်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ငါ့အထင်တော့ ရှစ်ဆယ့်တစ်ပါးဆိုတာတောင် သူ့ရဲ့ အကန့်အသတ် မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူက တာအိုကို ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဖို့ တာအိုအမှန်တရား တစ်ရာအထိ ကြိုးစားပြီး သူတော်စင်လမ်းစဉ်မှာ ပိုပြီးတော့ ခရီးပေါက်အောင် လုပ်မဲ့ပုံပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကတော့ ဒီနေ့ တကယ် အန္တရာယ်ကြီးနေပြီ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ထက်မှ ဓားအစီရင်ကို ကြည့်ကာ ချွေးစေးများ ပြန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကောင်းကင်ထက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားပြီး ဓားအစီရင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save