Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ( ၁၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟန်ဆောင်နေတာတော်လောက်ပြီ ငါ့ရဲ့ဝှက်ဖဲကိုပြမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“သတိထား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မဖြစ်ဘူး”</p> <p>“…”</p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများသည် ချူဖုန်းတစ်ယောက် မဟာသူတော်စင် တိဝူ၏ ဓားကွက်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလိုလိုတားဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားကြ၏။ လူငယ်အချို့ကမူ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိကြသည်မှာ “ဆရာ... ဒီချူဖုန်းဆိုတဲ့လူက တစ်ခုခုများ မှားနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လူကြီးက ပြန်ဖြေသည်။”ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>တိဝူချင်းယွင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤလူငယ်က သူ၏ဓားကွက်ထဲသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှမ်းဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက အရမ်းသေချင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ ချူဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ဟုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျံ့နှံ့သွားပြီး တိဝူချင်းယွင် ထုတ်လွှတ်ထားသော အရှိန်အဝါများကို လုံးဝအမှုန့်ခြေပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း...”</p> <p>မိမိရှေ့ရှိ လူငယ်ထံမှ ခံစားနေရသော ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားကြောင့် တိဝူချင်းယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သဘောတကျ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြော၏။ “ဟန်ဆောင်နေတာ တော်လောက်ပြီငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲကို ထုတ်ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပဲ။ ငါက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် ငြိမ်သက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှ တပည့်များပင်လျှင် သူတို့၏ ဆရာများနှင့် အကြီးအကဲများဘက်သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်မိကြရာ သူတို့မှာ အတော်ပင် နေရခက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများသည် ဦးစွာ ဘုရင်ဟန်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူသည်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် ပြုံးပျော်ရွှင်မြူးနေသော အကြီးအကဲပင်း ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ခုခု ကြိုတင်စီစဉ်ထားတယ်ဆိုတာ ငါတို့သိသားပဲ။’</p> <p> </p> <p>ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် တိဝူချင်းယွင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် က ငါနဲ့အတူ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက်ကိုပါ မြှုပ်နှံချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ကြယ်ရောင်စုံဓားကွက် အမှုန့်ခြေပစ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>သူပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဓားကွက်အတွင်းရှိ ရှည်လျားသော ဓားကိုးစင်းမှာ သန့်စင်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဓားကွက်အတွင်းရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားစွမ်းအင်တန်းများသည် ကြယ်ရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းသော စွမ်းအားများ ပါရှိနေသည်။ ၎င်းကို ကြည့်နေရုံနှင့်ပင် လူတို့၏နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလာရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချူဖုန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုက်ချီလက်သီး သိုင်းကွက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းကာ ယင်နှင့်ယန် သဏ္ဌာန်ဖန်တီးပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပင့်တင်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝုန်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကြယ်ရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဓားကွက်အတွင်းရှိ ဓားကိုးစင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ အစီအရင်အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက တိဝူချင်းယွင်ကို ပြုံးပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောသည်။ “အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါဦး၊ ငါခံနိုင်ရည်ရှိပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>တိဝူချင်းယွင်သည် မသိလိုက်ဘဲ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားသည်။ သူသည် တကယ့်ပြိုင်ဘက်ကောင်းနှင့် တွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဤနေရာသည် ဆက်နေရမည့်နေရာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းက အသာအယာ ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းက လူမိုက်လုပ်ပြပြီးမှ ထွက်ပြေးချင်တာလား ဘဝဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါဘူး။ ဓားတွေ လာကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ တန်ဖိုးကြီးဓားပေါင်း မြောက်မြားစွာမှာ ၎င်းတို့၏ ဓားအိမ်များအတွင်းမှ ရုန်းထွက်လာကြသည်။ တိဝူချင်းယွင်၏ ဓားကွက်အတွင်းရှိ သန့်စင်သောဓားကိုးစင်းပင်လျှင် ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖျက်ဆီးကာ ချူဖုန်းထံသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဓားပေါင်းသောင်းချီ၍ ပြည့်နှက်သွားပြီး အားလုံးမှာ ချူဖုန်း၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့်နှယ် ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် ဓားတစ်စင်းကို အသာအယာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိဝူချင်းယွင် ရှိရာဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဓားတစ်သောင်းတို့အပြန်”</p> <p> </p> <p>ချွင်</p> <p>ထိုခဏ၌ ဓားပေါင်းသောင်းချီ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ ရေတွက်၍မရသော ဓားစွမ်းအင်များသည် ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး တိဝူချင်းယွင်အပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ကွက်သည် ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားများ ပိတ်ဆို့နေပါက နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်မည်၊ ဗုဒ္ဓများ ပိတ်ဆို့နေပါကလည်း အမှုန့်ခြေမည့် တိုက်ကွက်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားကွက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်အောက်ရှိ မည်သည့်အရာကမျှ ၎င်းတို့၏သွားရာလမ်းကို ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တိဝူချင်းယွင်မှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီတာရာချီရှည်လျားသော ဓားကြီးမှာ ကျဆင်းလာနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ဓားက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသားဖြစ်နေပုံပင်။ သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အနက်ဆုံးနေရာ သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးသော ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ပြေးပါစေဦးတော့၊ ဤဓားမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“လွှတ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တိဝူချင်းယွင် တစ်ယောက် “လွှတ်ပေးပါ” ဟူသော စကားကိုပင် မဆုံးသေးမီ ဓားကြီးက ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်ပေါင်းများစွာအောက်တွင် တိဝူချင်းယွင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ ချက်ချင်း အမှုန့်ခြေဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မိုင်တစ်ရာပတ်လည်အတွင်း သေခြင်းတရားကဲ့သို့ ချောက်ချားဖွယ်ရာ ငြိမ်သက်ခြင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများပင်လျှင် သူတို့၏ ဂူများ၌ တုန်လှုပ်နေကြပြီး အားနည်းသော အချို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ မေ့လဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက သိပ်တောင် မကြိုးစားရသေးဘူး မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အလွယ်တကူ အရှုံးပေးလိုက်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဒီလူက အသာအယာ ထိလိုက်ရုံနှင့် ပူဖောင်းတစ်ခုလို ကွဲထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ချူဖုန်း လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သူသည် တိဝူချင်းယွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ အသာအယာ လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ပေါ့ဆသွားတယ်။ ပထမဆုံး အကွက်မှာတင် စွမ်းအားကို မထိန်းနိုင်လိုက်ဘဲ အဲဒီကောင်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးမိသွားတယ် အရှုံးပဲဟေ ‘</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း၏ တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်သံကို လူတိုင်းကြားလိုက်ကြပြီး ခဏတာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင်က နည်းနည်းပါးပါးလေးတောင် မနှိမ့်ချနိုင်ဘူးလား’</p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြောလိုက်သည် “အကြီးအကဲ ချူ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီဓားချက်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပါနေတာပဲ။ ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒါကတော့ ကျုပ်ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ။ သူက အရမ်းအားနည်းလွန်းတာကိုး။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဓားများအားလုံးသည် သူတို့၏ ပိုင်ရှင်များရှိရာ ဓားအိမ်များအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားကြပြီး သန့်စင်သော ဓားကိုးစင်းသာ ကောင်းကင်ယံ၌ လွင့်မျောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့၏ ဓားများကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ထိုဓားများကို ကိုင်ထားရသည်မှာပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အသနားစရာအကောင်းဆုံးမှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ လူများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မဟာသူ‌တော်စင် တိဝူနှင့်အတူ ကြွားဝါရန် လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ခဏချင်းအတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ခေတ္တမျှ သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမှောင်ခန်းမ‌၏ အကြီးအကဲက စတင်ပြောကြားလာသည်။ “စီ... စီနီယာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ချူဖုန်းသည် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်‌မြေ မှ ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။ သူက သူတို့ကို ပျင်းရိစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ “ငါက အဲဒီ တိဝူကြီးလို မဟုတ်ဘူး။ အားနည်းတဲ့သူတွေကို အနိုင်မကျင့်တတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်းတို့ တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက်ကို ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ဆီ လွှတ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းလိုက်။”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ”</p> <p>“စီနီယာက တကယ့်ကို တရားမျှတသူပါပဲ”</p> <p>“…”</p> <p>တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများသည် သေဘေးမှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေကြသည်။</p> <p> ‘ဒီစီနီယာက တကယ့်ကို ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာသခင်လို့ ခေါ်ဆိုထိုက်တယ်။ မဟာသူတော်စင် တိဝူနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝကွာခြားလွန်းတယ်’</p> <p> </p> <p>“သွားကြတော့၊ မျက်စိရှေ့မှာ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့။”</p> <p>ချူဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။”</p> <p>တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် အနီးအနားတွင် လွင့်မျောနေသော သန့်စင်သော ဓားကိုးစင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။ ‘အနည်းဆုံးတော့ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားတာ မဟုတ်သေးဘူးပဲ’</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓားကိုးလက်လုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းသို့ အသာအယာ ထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စခန်းရှိရာသို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် က ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဆရာ... ဆရာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအော်ဟစ်သံက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ လူတိုင်းကို သူတို့၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများမှ နိုးကြားလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် သန်မာသူများကို အမြဲလေးစားတတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ မကြာမီမှာပင် တပည့်များအားလုံးက “အကြီးအကဲ ချူက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ” ဟု ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ်ကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မနာလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ဖျောက်ပစ်၍မရနိုင်ဘဲ ရှိနေကြ၏။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ဘာမှမပြောနိုင်ကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်းက လူအုပ်ကြားတွင် တက်ကြွနေသော ချူဖုန်းကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။</p> <p>‘အဲဒီတုန်းက သူက ငါ့ကို တမင်တကာ အရှုံးပေးခဲ့တာလား’</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ချောင်ရို့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကသာ မြှောက်ပင့်နိုင်စွမ်းနဲ့ ညီမျှမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> “ဟီးဟီး... ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဒါတွေအားလုံးက ဆရာ့ဆီက သင်ယူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကို စိတ်ပျက်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းချင်းဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “ချင်းအာ... တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ဆရာ့ကို အပြစ်မတင်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်တင်စရာမှ မရှိပါဘူး ဆရာ။ ဆရာက ကျွန်မကို သင်ပေးနေတာပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို ကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကြိုးစားရမယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“သိပ်ကောင်းတယ်။”</p> <p>ချူဖုန်းသည် ချင်းချင်း၏ အဖြေကို အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ သူလှည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲအားလုံး၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ “ကဲ... ကိစ္စတွေကတော့ ပြီးသွားပြီ။ တပည့်တို့... မင်းတို့ရဲ့ တဲတွေဆီပြန်ပြီး အနားယူကြတော့။ အကြီးအကဲ ချူ... ကျုပ်နဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ပါ။”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>တပည့်များက ပြန်ထူးကြပြီး သူတို့၏ တဲများဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချူဖုန်းသည် ဟိန်းကျန်းဘုရင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါ၍ အဓိကတဲကြီးဆီသို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ထိုင်ကြပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက အားလုံးကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ တပည့်များက လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးပြီးနောက် ပါးနပ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး တဲအတွင်း၌ ကျန်ရစ်သော သူများမှာတော့…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save