Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့သည် ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်တွင် အဆင့် ၃ ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ကျန်းချင်နှင့် တွေ့ချိန်မှာတော့ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ရှစ်ချင်းချင်းအတုနှင့် တွေ့စဉ်ကလည်း သူ ခဲသွားခဲ့ရသည်။ အဆိုပါ ရှေးဟောင်းလူသားသည် အဆင့် ၁၉၉၉၉ ရှိသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဤကွာခြားချက်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုကျင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ တည်နေရာပင် ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာ ကျန်းလီသည် ၎င်း၏ တည်နေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်သလို ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ရန်မှာမူ ပို၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့အပြင် မိုကျင်းတွင် ဤသန့်ရှင်းနယ်မြေကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အားကောင်းသည့် ရှေးဟောင်း စွမ်းအင် အစီအရင် ရှိနေပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြိမ် ၁၀၀ မက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင် တစ်ခုတည်းဖြင့် အင်ပါယာ ကျန်းလီကို အနိုင်ယူရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိပေ။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ရှမ့်လန် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ကျိုးရှီသည် ဤအချက်ကို မြင်သောကြောင့် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာကို သစ္စာခံကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ကြေညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူများ၏ နှလုံးသားထဲရှိ မျှော်လင့်ချက် ဖြည့်ပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထာဝရ ညဉ့်နက်ချိန်တွင် မီးအိမ်တစ်လုံး လိုအပ်သကဲ့သို့ ရှမ့်လန်သည် ထိုမီးအိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်မရွေး ပူပြင်းသော နေမင်းကြီး ဖြစ်လာနိုင်ပြီး လောကကို ပြန်လည် အလင်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မိုကျင်းရဲ့ လူသိန်းချီက အရှင် ပြန်လာမှာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြပါတယ်။ အရှင့်အပေါ်ထားတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ သစ္စာတရားက ကျုပ်ထက် မလျော့ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောသည်။ “အခု အရှင်ရဲ့ မျက်နှာတော်ကို ပြန်ဖူးမြော်ခွင့်ရတော့ အာရုဏ်ဦး ရောက်လာသလို ခံစားရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီး နင်ဟန်က ရုတ်တရက် ရှမ့်လန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “အရှင်... အရှင့်ရဲ့ လူ သိန်းချီကို ဒီပုံစံနဲ့ သွားတွေ့မှာလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အလျင်မလိုပါဘူး။ ကျပ် မူလပုံစံ ပြန်ပြောင်းမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မဟုတ်သေးဘူး။ အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့၏။ မိုးတိမ်မည်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် စုစည်းလာပြီး နှင်းများ စတင် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ပင်လယ်ရေ စတင် ခဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင်သာ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာသည် ကျန်းလီ၏ ပိုင်နက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေပြီး မိုင်တစ်သောင်း တော်ဝင်သဲကန္တာရနှင့် ပိုမို နီးကပ် လာနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဓားတွေ ဆွဲထုတ်ကြ။”</p> <p> </p> <p>“အင်ပါယာကို ကာကွယ်ကြ။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီး နင်ဟန်၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့နှင့် စစ်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာသည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် မင်းသမီးနင်ဟန်ပင်။ သူမသည် ရုတ်တရက် လက်ကို လှည့်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပဲ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်၌ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများ ထလာပြီး ရေခဲများကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမက ဤမျှလောက်ပင် စွမ်းအားကြီးနေသလား။ ပျောက်ဆုံးသွားသော အင်ပါယာ၏ ခံစားချက်မျိုး အမှန်တကယ် ပေးစွမ်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် မိုးတိမ်မည်းများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းလူသား တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိန်းမစိုး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန် ချောမောသော မိန်းမစိုး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းလူသား မိန်းမစိုးသည် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် မျောပါလာပြီး ရှမ့်လန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “တော်ဝင်ကျန်းအင်ပါယာရဲ့ သံတမန်က တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာရဲ့ အရှင်ရှမ့်လန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့ ရှေ့တိုးသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ရပ်လိုက်... မိုင်တစ်သောင်း တော်ဝင်သဲကန္တာရ တစ်ခုလုံးက တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ ပိုင်နက်ပဲ။ ကျူးကျော်လာသူ ဘယ်သူမဆို အသတ်ခံရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းလူသား မိန်းမစိုးသည် ကမ်းရိုးတန်းအထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းလူသား မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... တော်ဝင်အင်ပါယာ ပေးလိုက်တဲ့ စာတစ်စောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာပေးတာပါ။”</p> <p> </p> <p>သူသည် ရေခဲလိပ်တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးသွားပြီး ရေခဲလိပ်ကို ယူကာ ရှမ့်လန်ကို ပေးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာသည် သာမန် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။ မည်သည့် စွမ်းအင်၊ မည်သည့် အဆိပ်အတောက်ကမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ကျန်းလီကို သူ သိသလောက် ကျန်းလီသည် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် မုချ မနှစ်မြို့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ရေခဲလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းလီ၏ လက်ရေး ဖြစ်နေ၏။ “ရှမ့်လန်... မိုကျင်းက တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ တစ်ခုတည်းသော သန့်ရှင်းနယ်မြေပဲ။ ပျက်စီးသွားတာနဲ့ လောကကြီး အမှောင်ကျသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ သုံးနှုန်းထားသော စကားလုံးများသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဖြစ်၏။ လောကကြီး အမှောင်ကျသွားလိမ့်မည် ဟူ၍။ ဆိုလိုသည်မှာ သူက အလင်း၊ အမှောင် ဆိုသည့် ဝေါဟာရများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မျိုး မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မိုကျင်းထဲကို အယောင်ဆောင်တစ်ယောက် ငါ ထည့်ထားပြီးပြီ။ အယောင်ဆောင် တစ်ယောက်တည်းပဲ။ သုံးရက်အတွင်း မင်း မဖော်ထုတ်နိုင်ရင် မိုကျင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါတို့ သားအဖကြားက ပထမဆုံး တိုက်ပွဲပဲ။ မင်း နိုင်ရင် မိုကျင်း ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ မင်း ရှုံးရင် မိုကျင်း ပျက်စီးလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ လက်ရေးစာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ရှမ့်လန်၏ မျက်လုံးများသည် နောက်ဆုံး စာလုံးပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရေခဲလိပ် တစ်ခုလုံး ပြာကျသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှမ့်လန်သည် လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော ရေခဲလိပ်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>အယောင်ဆောင်။ အယောင်ဆောင် တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်။ ရှမ့်လန် ကျန်းလီ၏စကားကို လုံးဝ ယုံကြည်သည်။ သူက အယောင်ဆောင် တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်ဟု ဆိုလျှင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရှမ့်လန်သည် မာန်မာနကြီးသော အငွေ့အသက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းလီသည် မူလက မိုကျင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့လက်အောက်မှ ရှေးဟောင်းလူသားများက ဂရုစိုက်ကောင်း ဂရုစိုက်နိုင်သော်လည်း သူ ကိုယ်တိုင်ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူက မိုကျင်းကို ရှမ့်လန်နှင့် တိုက်ပွဲတွင် အပေးအယူတစ်ခု အနေဖြင့် သဘောထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တုရင် နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်က နိုင်ငံတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။ လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ပြာကျသွားစေနိုင်သည်။ သူက ရှမ့်လန်နှင့် ကစားပွဲတစ်ခု ကစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို စစ်တုရင်ခုံ အဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်ကျန်းမှ ရှေးဟောင်းလူသားမိန်းမစိုးက မေးလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... စာ လက်ခံရရှိပါသလား။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖတ်ရှုပြီးပါသလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “လက်ခံရရှိပါတယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖတ်ရှုပြီးပါပြီ။ ဒီကစားပွဲကို ကျုပ် လက်ခံတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းလူသား မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျုပ်ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါအုံး။”</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့သည် ရှမ့်လန်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်၏။ ရှမ့်လန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူသည် ဤမိန်းမစိုးကို သတ်ပစ်လိုက်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် စကားမပြောပေ။ နိုင်ငံနှစ်ခု စစ်ဖြစ်နေချိန်တွင် သံတမန်ကို မသတ်ရဟူသော စည်းကမ်း ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူနှင့် ကျန်းလီကြားက ကစားပွဲ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက ရှမ့်လန် အတွက် ပိုမို အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းလူသား မိန်းမစိုး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ဝိသေသလက္ခဏာကို ပြသရန် သူ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် မိုးတိမ်မည်းများ လိမ့်တက်လာပြီး တိမ်များ ပျံဝဲကာ ပင်လယ်ရေ ခဲသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့ မေးလိုက်သည်။ “အရှင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ပြန်ကြစို့။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးသည် မိုကျင်းဆီသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။ ရှမ့်လန် စတင် တွေးတော လိုက်၏။ မိုကျင်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အင်ပါယာကျန်းလီ၏ အယောင်ဆောင်သည် မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်သာ အချိန်ကျန်တော့သည်။ ရှမ့်လန် ရှာမတွေ့ပါက မိုကျင်း ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>...........</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူရာပေါင်းများစွာသည် ရှမ့်လန်ကို ခြံရံကာ မိုင်တစ်သောင်း တော်ဝင်သဲကန္တာရ အထက်သို့ ပျံသန်းသွား ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းရင်း၊ ပျံသန်းရင်း... မိုင် ၂ သောင်း၊ မိုင် ၃ သောင်း၊ မိုင် ၄ သောင်း၊ မိုင် ၅ သောင်း ပျံသန်းခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် သဲကန္တာရသာ ဖြစ်၏။ မည်သည့် ကွာခြားမှုမှ မရှိပေ။ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရအတွင်းတွင် ဦးတည်ချက် အာရုံခံစားမှုဟူ၍ မရှိပေ။ အားလုံးသည် မင်းသမီး နင်ဟန်၏ နောက်သို့သာ လိုက်ပါနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းသမီး နင်ဟန်၏ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်ထဲတွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ၏ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်ထဲတွင် သူတို့သည် လေထဲ၌ ပျံသန်းနေကြပြီး အောက်ဘက်တွင် အဆုံးမဲ့ ပြန့်ပြူးသော သဲကန္တာရကြီး ရှိနေ၏။ မင်းသမီး နင်ဟန်၏ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်ထဲတွင်မူ သူတို့သည် ထူးဆန်းသော ကွေ့ကောက်နေသည့် အာကာသလှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုထဲတွင် ပျံသန်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့် ပုံသေနည်းမှ မရှိဘဲ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာ ပေးသနားထားသော အထူးအမြင်အာရုံဖြင့်သာ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းထဲသို့ မည်သူမှဝင်မလာနိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ဆန်းကြယ်လွန်း လှသည်။ နင်ဟန်သည် သူမ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးပြုပြီး ထူးဆန်းသော အာကာသ လှိုဏ်ခေါင်းထဲ၌ ပျံသန်းနေရ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် မိုင် ၂ သောင်း.. နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူမ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကြီးမားသော တံခါးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော တံခါးကြီး ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ သူမ၏ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်ထဲတွင်သာ ဖြစ်၏။ အခြားသူများ၏ မြင်ကွင်းနယ်ပယ်ထဲတွင်မူ သဲကန္တာရနှင့် မည်သို့မှ မကွာခြားပေ။</p> <p> </p> <p>“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်...”</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ သူမ၏ အထူးအမြင်အာရုံဖြင့် တံခါးကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်း ဝင်ရောက်သွားသည်။ ကျူးဟုန်ရွှဲ့၊ ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်လူများ အားလုံး ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ ထူးဆန်းပြီး ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းပင်။ မှိုင်းညို့ပြီး အဆုံးမဲ့သဲကန္တာရ မဟုတ်တော့ပေ။ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင် မျက်လှည့်ပြကွက် တစ်ခုလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မိုကျင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ ယာယီ မြို့တော် ဖြစ်သည်။ လူသားများ အတွက် တောက်ပသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တော်၏ အပြင်ဘက် အစွန်းပိုင်း သည် လူသူကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း လူ ၂ သိန်းသည် မြို့တော်၏ အဓိက နေရာတွင်သာ နေထိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသိန်းချီသည် ရုတ်တရက် စည်းစနစ်ကျနစွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဦးခိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။အရှင် အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p> </p> <p>“အရှင်ရှမ့်လန် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။အရှင် အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p> </p> <p>“တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။အရှင် အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p> </p> <p>“..........”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရ၏။ သူ ယခုမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် လူ သိန်းချီက ‘အရှင် အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ’ ဟု အော်ဟစ်နေကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဖုန်းများ၊ တာဝေး ဆက်သွယ်ရေး စနစ်များ မရှိချေ။ ကျူးဟုန်ရွှဲ့က ရှမ့်လန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း မိုကျင်းမှ လူများကို ကြိုတင် အသိပေးထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကျူးဟုန်ရွှဲ့နှင့် မင်းသမီးနင်ဟန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်မှာတော့ သိပ်အံ့ဩပုံ မရချေ။ ရှမ့်လန်၏ အံ့ဩမှုကို မြင်တော့ ကျူးဟုန်ရွှဲ့က ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ကျုပ် ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ လူတွေက ခေါင်းဆောင်နဲ့ မျှော်လင့်ချက် လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အရှင် မရှိပေမဲ့ ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အရှင်ရဲ့ရုပ်တုကို ကျုပ်တို့ အထူး ထုလုပ်ထားပါတယ်။ နေ့တိုင်း ညီလာခံ ကျင်းပပါတယ်။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀က ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အပြည့်အစုံ လုပ်ခဲ့လို့ ကျုပ်တို့ဆီမှာ ပြည့်စုံတဲ့ နန်းတွင်း၊ နိုင်ငံတော် ဝန်ကြီးနဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဗျူရို ရှိနေပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် လုံးဝ ကြောင်အသွားရသည်။ ဤကဲ့သို့ပင် ရှိသေးသည်လား။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင် တည်ထောင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး ဖြစ်၏။ သဘာဝလွန် အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြည့်စုံသော နန်းတွင်းတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီး နင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... အခြေအနေ ပိုဆိုးရွားလေလေ၊ ပိုပြီး တရားဝင်အောင် လုပ်ရလေလေပါပဲ။ လူတိုင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ယုံကြည်ချက်ကို ထည့်သွင်းပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ တကယ် ပြိုလဲသွားပြီး လုံးဝ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဆိုရိုးစကားတစ်ခုကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဘဝ ဆိုသည်မှာ ထုံးတမ်းစဉ်လာ လိုအပ်သည် ဟူ၍ပင်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် ဤကဲ့သို့သော ထုံးတမ်း စဉ်လာဆန်သည့် ဘဝက လူများကို ဆက်လက် အသက်ရှင်ရန် ထောက်ကူပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save