Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် သူတို့သုံးဦးသည် နန်းတော်သို့ ဆင်းသက်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင် အနေဖြင့် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်း တော်ဝင်ချန်နန်းတော်ကြီးကို တစ်ပုံစံတည်းတူအောင် ပုံတူကူးချရန် လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ် မည်မျှ သုံးစွဲခဲ့ရမည်ကို ရှမ့်လန် တွေးကြည့်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဤလုပ်ရပ်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ ၎င်းမှာ အခမ်းအနား အပြင်အဆင်ဟူသော သဘောတရားကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ နုရှောင့်မြို့၌ ရှမ့်လန် အင်ပါယာဘုရင် ဖြစ်လာစဉ်က နန်းတော်လည်း မရှိ၊ ညီလာခံလည်း မရှိသကဲ့သို့ သူသည် ညီလာခံ တက်ရောက်ရန်လည်း မလိုအပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား မည်သူကမှ သူ့ရာထူးကို သံသယ မဝင်ခဲ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့၌ မေးခွန်း ထုတ်စရာမလိုသော တရားဝင်မှု ရှိနေပြီး မိမိကိုယ်မိမိ သက်သေပြရန် နန်းတော်ကို အသုံးပြုစရာ မလိုသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်တန်း သူဌေးကြီးများသည် တန်ဖိုးကြီး နာရီများ၊ အမှတ်တံဆိပ်ပါ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ရန် မလိုအပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူတို့ စိတ်ကြိုက် နေထိုင်နိုင်ကြသည်။ သာမန် သူဌေးများကသာ ထိုသို့သော အဆောင်အယောင်များကို လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ ယုံကြည်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကျိုးရှီသည် ဤအခမ်းအနား သဘောတရားကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တော်ဝင်ချန်နန်းတော်ကို တစ် အချိုး တစ် အချိုးအစားဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် တစ်နေ့နေ့တွင် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်း ယုံကြည်စေရန် ဤမျှကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူသည် တဲတစ်လုံးထိုးပြီး ဤနေရာသည် တော်ဝင်ချန် နန်းတော်ဖြစ်ကြောင်း၊ ရှမ့်လန် ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုပါက မည်သူကမှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>နေ့ဘက်တွင် တော်ဝင်ချန်နန်းတော်၌ ရာချီသော အရာရှိကြီးများနှင့် ထောင်ချီသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်တော်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ ယခုမူ ညဉ့်နက်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ပင်မနန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ခြေချ လိုက်သည်နှင့် တံခါးကြီးမှာ ပိတ်သွားခဲ့၏။ ခန်းမကြီးထဲတွင် မီးများပင် မထွန်းထားဘဲ မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီက တစ်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အတွင်း မည်သူမှ မလာရောက်စေရန် အမိန့်ထုတ် ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို မည်သူမှ မသိစေရပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ရှမ့်လန် နှစ်ယောက် ရှိနေသည်ဆိုသောအချက်ကို မိုကျင်းမြို့သူမြို့သားများ သိရှိသွားပါက ရင်ထုမနာ ဖြစ်ကြရပေလိမ့်မည်။ အရာအားလုံးကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည်။</p> <p> </p> <p>.........</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် အခြားသူများ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်း ညီလာခံ ဆက်လုပ်ရပါမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင် ပြန်ရောက်လာပြီ မို့လို့ပါ။၊ ဒီမနက်ပိုင်း ညီလာခံကို အချိန်တိကျစွာ ကျင်းပရမှာဖြစ်ပြီး တစ်စက္ကန့်လေးတောင် နောက်ကျခံလို့ မရပါဘူး။၊ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့မှာ ခြောက်နာရီပဲ အချိန်ရပါတယ်။</p> <p> </p> <p>အရှင်တို့... ဘယ်သူက အစစ်လဲဆိုတာ အဖြေရှာပေးကြပါ။၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ရပါဘူး။ ဒီည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာအားလုံး ပေါက်ကြားလို့ မဖြစ်ပါဘူး။၊ မဟုတ်ရင် တွေးဝံ့စရာတောင် မရှိတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>လောကကြီးမှာ အင်ပါယာဘုရင် တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိရပါမယ်။ အဲဒီ အင်ပါယာက အရှင်ရှမ့်လန် ဖြစ်ရပါမယ်။၊ မှတ်ထားပါ။ ကျန်းလန် မဟုတ်ဘူး။ ရှမ့်လန် ဖြစ်ရပါမယ်။ အားလုံး ရှင်းရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။ “ကောင်းပါပြီ ... ရှင်းပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဒါဆို မီးထွန်းလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီးထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်များကို မီးထွန်းလိုက်ချိန်မှာတော့ အမှောင်ထု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ခန်းမကြီးထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိနေသည်။ ကျိုးရှီ၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့၊ နင်ဟန်၊ ကျူးကျွင်း၊ ကျူးဟုန်ပင်း၊ ကျူးနင်၊ ကျန်ကျောင်း၊ ရှမ့်လန် နှင့် အခြားသော ရှမ့်လန်တစ်ယောက်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆုံးအဖြတ်ပွဲသို့ ရာထူးကြီးမားရုံဖြင့် လာရောက်ခွင့် မရနိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အတွင်းရေးမှူးရုံး၏ ဒုတိယဝန်ကြီးများ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်မှ မဟာပညာရှင် နှစ်ဦးဆိုလျှင် ရှမ့်လန်နှင့် ထိတွေ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့် ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်တို့... ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှာ ရပ်ပေးကြပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် အခြားသော ရှမ့်လန်တို့သည် မီးရောင်အောက်တွင် ယှဉ်တွဲရပ်လိုက်ကြ၏။ ဒိုင်လူကြီး ခုနစ်ဦး၏ အကြည့်များက သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ခွဲခြားရန် အလွန်လွယ်ကူနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသော ရှမ့်လန်အတုမှာမူ ယခင် ရှမ့်လန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။ ပြာဖြစ်သွားလျှင်ပင် မှတ်မိနိုင်သည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်၏။ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုပါက ရှမ့်လန်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီက ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန် နှစ်ပါးထဲက တစ်ပါးကတော့ အတုဖြစ်နေပါတယ်။၊ ဘယ်ဘက်က တစ်ယောက်ကို ကျူးဟုန်ရွှဲ့ ခေါ်လာတာဖြစ်ပြီး ညာဘက်က တစ်ယောက်ကိုတော့ ကျုပ် ခေါ်လာတာပါ။၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့က အရှင်ရှမ့်လန်ကို ယခင်ရွှဲ့ပြည်နယ် ရွှမ်ဝူမြို့မှာ တွေ့ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျုပ်ကတော့ မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>အခု ရုပ်ရည်၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ စိတ်နေသဘောထား၊ စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ အကြည့်တွေကို ကြည့်ပြီး အားလုံးပဲ ကနဦး ခံစားချက်နဲ့ ဖော်ပြပေးကြပါ။”</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်တိကျသည်။ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ဟု မသုံးနှုန်းဘဲ ခံစားချက်ဖြင့် ဖော်ပြခြင်းဟု သုံးနှုန်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့က ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။ “မေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘယ်ဘက်က တစ်ယောက်က အရှင်ရှမ့်လန် အစစ်ပါ။ ရုပ်ရည်ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ သူနဲ့ အမှောင်အင်ပါယာတို့ စကားပြောတာကို ကျုပ် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ ရှေးဟောင်းလူသား ကျန်းချင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာကိုလည်း ကျုပ် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတာပါ။”</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး ကျူးကျွင်း... ခင်ဗျားက အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ ထိတွေ့မှု အများဆုံးပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကို ပြောပြပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျူးကျွင်းကို မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူ့ကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ တျန်းရွဲ့မြို့တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျူးကျွင်း အကျဉ်းချခံရစဉ်တည်းက မေ့သွားခဲ့ဖြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာပြီးနောက် သူသည် အိုမင်းသွားခဲ့သည်။ သားအဖနှစ်ယောက် ရုပ်ချင်း မတူကြသော်လည်း ရှမ့်လန်သည် အခြားသော ကျူးဟုန်ကျူးတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျူးကျွင်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရိုသေမှု မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား သူသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီကို ဒူးထောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ယောက်ကြား အလယ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ပထမဦးဆုံး... အပြစ်သားကျူးကျွင်းက အရှင်ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ဦးတိုက်ပါတယ်။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”</p> <p> </p> <p>ကျူးကျွင်း၏ စကားများမှာ ရင်ထဲမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ကျူးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ရာထူးဂုဏ်သိမ်များကိုပင် မရုပ်သိမ်းခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အရှေ့ဘက်လောက မင်းဆက်သည် ကျူးမျိုးနွယ်စု ပညာရှိအမတ်များ၏ အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုထားဆဲ ဖြစ်ပြီး အရှေ့တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီးတော့... အပြစ်သားက သေချာခွဲခြား ကြည့်ပါ့မယ်။ အကယ်၍ မှားယွင်းခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ် ပေးတော်မူပါ။” ကျူးကျွင်း ထပ်မံဦးတိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှမ့်လန်ထံသို့ ဦးစွာ သွားရောက်ပြီး မျက်လုံးများကို သေချာကြည့်ကာ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံလိုက်၏။ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခြားတစ်ယောက်ထံသို့ သွားရောက်ကာ ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်၏။ စစ်ဆေးချိန်မှာ အနည်းငယ် ပို၍ တိုတောင်း၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျူးကျွင်းသည် စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ပို၍ပင် နာကျင်ခံစားနေရပုံပေါ်သည်။ “မဟာအတိုင်ပင်ခံမင်း... ကျုပ်... ကျုပ်... ကျုပ် မခွဲခြားနိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျူးကျွင်းက မခွဲခြားနိုင်ပါဟု ပြောရခြင်းမှာ ရှမ့်လန်ကို များစွာ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၏ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်ကျောင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်ကျောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မဟာအတိုင်ပင်ခံမင်း... ကျုပ် ဘာပြောရမလဲ မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဆိုလိုက်၏။ “စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောပါ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျောင်းက ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ကျုပ်က အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ သိပ်ပြီး မရင်းနှီးခဲ့ပါဘူး။ အဝေးကနေပဲ ဖူးမြော်ဖူးတာပါ။၊ ဒါကြောင့် ကျုပ်အမြင်မှာတော့ ညာဘက်က လူက ကျုပ်မှတ်ဉာဏ်ထဲက အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ။၊ ဘယ်ဘက်ကလူကတော့ တူညီမှု လုံးဝမရှိပါဘူး။ တကယ်ပါ။ သူ့ဆီမှာ အဲဒီ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်တွင် မည်သို့သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသနည်း။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အရူးတွေဟု သဘောထားသည့် ပျင်းရိငြီးငွေ့သော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားပြောချင်တာက ဘယ်ဘက်ကလူက အတု၊ ညာဘက်ကလူက အစစ်လို့ ပြောချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ “အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ပြီး တဲ့နောက် အရှင်ရှမ့်လန်ရဲ့ အရှိန်အဝါက ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ကျုပ် ခံစားမိလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်ဘက်က အရှင်ရှမ့်လန်ကို ထောက်ခံတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျောင်းက ရှင်းပြသည်။ “ဒါပေမဲ့ အရှင်ရှမ့်လန် ဆိုတာ ဘုရားသခင် တစ်ပါးလိုပါပဲ။ သူက ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအရှိန်အဝါကို အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ပါတယ်။ လောကကြီး ပြောင်းပြန်လန် သွားရင်တောင် သူက တုန်လှုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင်ရှမ့်လန်က အရှင်ရှမ့်လန် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်ကျောင်းက ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အရှင်ရှမ့်လန် အစစ်ကို ကျုပ် မခွဲခြားနိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျူးဟုန်ပင်း ထွက်လာသော်လည်း သူလည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ကျူးနင် ထွက်လာသော်လည်း သူမလည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် ကျူးနင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမသည် လုံးဝ မအိုမင်းသေးဘဲ နုပျိုနေဆဲဟု ရှမ့်လန် ထင်မြင်ခဲ့၏။ သို့သော်ငြား တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက မောက်မာသော မိန်းမပျိုလေးအဖြစ်မှ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အရှိန်အဝါများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ယခင်က စာပေကျမ်းဂန်များကို ဖတ်ရှုလေ့လာထားသဖြင့် မောက်မာခဲ့သော ကျူးနင်သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင် ဆောင်နေသော်လည်း ဖုံးဖိမရသော သာလွန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျူးနင်သည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ သိမ်မွေ့နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးနင်သည် ရှမ့်လန် နှစ်ယောက်ကို အလေးအနက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ “ကျွန်မလည်း မခွဲခြားနိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက မေးလိုက်၏။ “နင်ဟန်... မင်းကရော ဘယ်လိုထင်လဲ။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်သည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အခြားတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူမက ပြောလိုက်၏။ “ညာဘက်က တစ်ယောက်က အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူပါတယ်။၊ အချိန်ကာလကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်လက္ခဏာရပ်တွေလည်း ရှိနေပါတယ်။၊ မျက်နှာပေါ်က အရာတွေရော... ဝိညာဉ်ပေါ်က အရာတွေရော... အားလုံးက အရမ်းကို စစ်မှန်နေပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်း ညာဘက်က လူကို အစစ်လို့ ထင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီး နင်ဟန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် မချပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ပထမအဆင့် စိစစ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>.......</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့။ ရဲတင်းတယ်လို့ မဆိုဘူးဆိုရင် အရှင်တို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုပေးကြပါ။”</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်မှာ အလွန် အရေးပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်အစစ်တွင် ကြီးမားသော ယုံကြည်မှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရှေ့တိုင်း လူသားအင်ပါယာ ဖြစ်သဖြင့် အတုအယောင် ရှမ့်လန်ကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် လှည့်လိုက်သည်။ ရှမ့်လန်အတုလည်း လှည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ရှမ့်လန်သည် ထိုလူကို X-ray အမြင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် ထိုသူ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမှအစ ရှမ့်လန်နှင့်တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။ အမူအရာ၊ စိတ်နေသဘောထား၊ အကြည့်၊ အရှိန်အဝါ... ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ရှမ့်လန်နှင့် တူညီနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူသည် ရှေးဟောင်းလူသား မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော လူသားအသွေးအသား ရှိသူဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် ပူးကပ်ခံထားရသူ မဟုတ်ပေ။ သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်ကို ရှမ့်လန် ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ဤအရာက ထူးဆန်းပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေ၏။ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော ဤရှမ့်လန်အတုက မည်သူနည်း။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် မှန် ကို တွေးမိလိုက်၏။ မှန်သည် ရှမ့်လန်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရန် သူ့အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ လူထုရှေ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ပေါ်လာစဉ်က တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော်လည်း လွန်ကဲသော အပြုအမူအချို့ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ဒုတိယအကြိမ် ပေကျင်းမြို့တွင် ထွက်ပေါ်လာချိန်၌မူ သူသည် လုံးဝ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရန်နှင့် ရင်ကွမ်းတို့ကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့တိုးတက်မှုမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပေဘူးလား။ သူ ဘယ်သူလဲ။ မှန်လား။’</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ရှမ့်လန်သည် မှန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အရေးအခင်းပြီးနောက် မှန်သည် ရှမ့်လန်နှင့် အလွန်တူညီလွန်းသဖြင့် အရှေ့တိုင်း လောကတွင် ဆက်လက်နေထိုင်၍ မရတော့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save