Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်္ဂလာဦးခန်းဆောင်အတွင်း၌ ......</p> <p> </p> <p> ဤနေရာကို လုံးဝ ပြန်လည်မွမ်းမံထားသည်။ သရဲမြို့တော် မဟုတ်သော်လည်း အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်နွယ်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း အင်ပါယာခေတ်က မင်္ဂလာဆောင်ပြီးစ စုံတွဲများအတွက် မင်္ဂလာဦးခန်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရှေးဟောင်းအင်ပါယာသည် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာနှင့် တူညီပြီး ဝိညာဉ်ချင်းပေါင်းစည်းမှုကို အလွန် အလေးထားကြသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင်းနှီးမှုထက် များစွာပို၍ အရေးကြီးသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ချင်း ပေါင်းစည်းမှုသည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ဖြစ်စေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က ရှမ့်လန်ကို တစ်စုံတစ်ခု တွေးမိစေသည်။ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာသည် ကြီးမားသော နိဗ္ဗာန စစ်ပွဲကြီးပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေသည်လား။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ယဉ်ကျေးမှုကို ပြန်လည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာသည် သဲကန္တာရကြီးရှိ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာနှင့် ယဉ်ကျေးမှု တူညီ နေသည်လား။ တစ်စုက ကုန်းမြေပေါ်တွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အခြားတစ်စုက တခြားနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်လား။</p> <p> </p> <p>“ကြွပါ။”</p> <p> </p> <p>“ကြွပါ။”</p> <p> </p> <p>ဤမင်္ဂလာဦးခန်းဆောင်သည် တကယ်တော့ ဧရာမ ခေါင်းတလားကြီး ဖြစ်နေပါသည်။ အတွင်း၌ သင်္ကေတ အမျိုးမျိုး ထွင်းထုထားပြီး ရေတွက်၍မရသော သလင်းကျောက်များ မြှုပ်နှံထားသည်။ ဤခေါင်းတလားသည် ကန်ဝမ် စေတီတောင်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သော သရဲခေါင်းတလားနှင့် ဆင်တူနေသော်လည်း ပို၍ ကြီးမားပြီး ပို၍ နက်နဲဆန်းကြယ်သည်။ ကန်ဝမ်၏ သရဲခေါင်းတလားမှာ အတုအပ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် မင်းသမီးနင်ဟန်တို့သည် ဤဧရာမ စွမ်းအင်ခေါင်းတလားကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။ တကယ်ပင် သရဲမြို့တော်နှင့် တူညီနေသည်။ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အမှောင်ထု လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အာကာသ၊ အာရုံခံစားမှု၊ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် မရှိတော့ပေ။ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် မခံစားရတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကိုသာ ခံစားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သရဲမြို့တော်နှင့် ကွာခြားပြီး ထိုမျှလောက် သုန်မှုန်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းပေ။ သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် သရဲမြို့တော်ဟုခေါ်ဆိုသော နေရာ၏ မူလပုံသဏ္ဍာန်မှာ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၏ ဤဧရာမ ခေါင်းတလားကြီး ဖြစ်ပြီး အပြောင်းအလဲ အချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ် မျှဝေခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း အားလုံးကို ဤဧရာမ သရဲခေါင်းတလားကြီးထဲတွင် ပြုလုပ်ကြသည်။ လင်မယား နှစ်ယောက်အတွက် ထာဝရ အမြဲတမ်း တည်တံ့ပြီး အမွန်မြတ်ဆုံးအရာမှာ ခေါင်းတလား တစ်လုံးတည်း၌ အတူတူ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အတွေးများ၊ မှတ်ဉာဏ်များ၊ ဗဟုသုတများ၊ ဆန္ဒများ၊ အာရုံခံစားမှုများ စသည်တို့ကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဤအရာသည် တရားမျှတမှု မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်သတ် ဖွင့်ချခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှမ့်လန်အတွက် သူမ၌ လျှို့ဝှက်ချက် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မိစ္ဆာတြိဂံ နယ်မြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ယနေ့အတွက် ဖြစ်နေသည်လား။ သူမ … နင်ဟန်သည် ရှမ့်လန်ထံသို့ သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့ရန် ကိရိယာတစ်ခု သတ်သတ် ဖြစ်နေသည်လား။</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်က မေးလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... နုရှောင့်မြို့တော်နားမှာ ကျွန်မတို့ တွေ့တုန်းက အရှင့်ကို မေးခွန်းတချို့ မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အရှင် လျှောက်လှမ်းနေတဲ့လမ်းကြောင်းက လုံးဝ မှန်ကန်တယ်လို့ အာမခံ နိုင်မလား။ အရှင် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ကိစ္စက လုံးဝ တရားမျှတမှု ရှိရဲ့လား။ အဲလို ကြားရတော့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရင်ထဲမှာတော့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပေါ်ယံမှာတော့ ဂရုမစိုက်သလို နေခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းပြောတာ တကယ် မှန်နေတာကိုး။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီတုန်းက တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာနဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားစု အချို့ ပေါင်းပြီး ကျန်းလီကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အာဏာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုကို လွတ်မြောက်စေမဲ့ သူ့လမ်းကြောင်းကို နှိပ်ကွပ်ချင် ခဲ့ကြတာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မဆရာ ကျိုးရှီနဲ့ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာတို့က ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ကို မြင်တွေ့ခဲ့လို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ နှုတ်ဖြင့် ဆွေးနွေးငြင်းခုံရာမှာတော့ ကျန်းလီရဲ့ စကားတွေက တကယ်ပဲ တရားမျှတမှု ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အရှင့်ကို ပြောရပါမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းပြီး ကျန်းလီကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာဟာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့ကြပေမဲ့ မှန်ကန်ပြီး တရားမျှတတယ်လို့လည်း ယုံကြည်ခဲ့ကြပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “အခု မင်းက ငါ့ကို တောင်းပန်စေချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင့်စကားတွေက ကျွန်မကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပါပြီ။ စလိုက်ကြစို့။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သတိစိတ်မျှဝေခြင်း အခမ်းအနား တရားဝင် စတင်သည်။ နင်ဟန်သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ် အားလုံးကို ခြွင်းချက်မရှိ ရှမ့်လန်ထံသို့ လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်လက်တံများသည် နင်ဟန်၏ စိတ်ထဲသို့ အတားအဆီးမရှိ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ရေတွက်၍မရသော သတင်းအချက်အလက်များ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဦးဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးမှာ မိုကျင်း၏ ဝင်ပေါက် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အချက်အလက်များမှာ ကြီးမားလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော ရေတွက်၍မရသည့် လေဟာနယ် လှိုဏ်ခေါင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရာသည် မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်သည့် နည်းလမ်းနှင့် ဆင်တူနေသည်။ သို့သော်ငြား မိုကျင်းက ပို၍ နက်နဲဆန်းကြယ်ပြီး ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားသည်။ မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေ၏ ကာကွယ်ရေးသည် လုံလောက်အောင် မသန်မာပေ။ အမှောင်မြူများကို အတင်းဖြတ်ကျော်ကာ ဝဲကတော့များ၊ လေဆင် နှာမောင်းများ နှင့် လျှပ်စီးများကို ရှောင်တိမ်းပြီး ဝင်ရောက်နိုင်သူများ ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုကျင်းသို့မူ နက်နဲဆန်းကြယ်ပြီး အမြဲပြောင်းလဲနေသော လေဟာနယ် လှိုဏ်ခေါင်းများမှတစ်ဆင့်သာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လောကအဆုံးထိ ပျံသန်းသွားလျှင်ပင် သဲကန္တာရကြီး အပေါ်၌သာ ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မင်းသမီးနင်ဟန် လွှတ်ထုတ်လိုက်သော ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်များမှာ လူသားပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ သက်ရှိပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ သွေးမျိုးဆက်ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းရှိ ဝိညာဉ် သတင်းအချက်အလက်များမှာလည်း ကြီးမားလှပြီး နင်ဟန်၏စိတ်အာရုံ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို နေရာယူ ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သက်ရှိပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း ကဏ္ဍတွင် သက်ရှိထောင်ပေါင်းများစွာကို စွမ်းအားကြီး တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲများ အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း ပါရှိသည်။ လေကြောင်းတပ်တော် တစ်ခုတည်းတွင်ပင် ရာချီသော သားရဲများ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်သတင်းအချက်အလက်များ အရ အသံလွန်သားရဲများနှင့် လျှပ်စီးမြွေပျံများသည် အလယ်အလတ်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသားရဲများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ ဧရာမနဂါး မွေးမြူခြင်း နှင့် သက်ဆိုင်သော စီမံကိန်းများလည်း ပါရှိသည်။ သေချာသည်မှာ နဂါးဉာဏ်အလင်းတွင် ရှမ့်လန်သည် ဧရာမနဂါးများ၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သမိုင်းကြောင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် စွမ်းအင် ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်သတင်းအချက်အလက်များတွင်မူ တည်တိုးဆန်ပြီး ရိုးရှင်းလှသည်။ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၏ အဆင့်အတန်း တွင် ရပ်တည်ပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်ပွဲသားရဲဖြစ်သည့် ဧရာမ နဂါးများကို ဖန်တီးနိုင်၊ မဖန်တီးနိုင် ဖော်ပြထားသည်။ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာတွင် လုံးဝ တားမြစ်ချက် တစ်ခုဖြစ်သော နဂါးနတ်ဘုရား အကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထား၏။</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်၏ ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ စာသားအချက်အလက်များသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း ရှမ့်လန် သတိထားမိလိုက်သည်။ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ ဘာသာစကားများ ပါဝင်သကဲ့သို့ ရှေးဟောင်း အင်ပါယာ၏ ဘာသာစကားများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ဤအရာများသည် နဂါးဉာဏ်အလင်း၏ အထူးအက္ခရာများ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်ငြား အဓိက သတင်းအချက်အလက် အချို့မှာ နဂါးဉာဏ်အလင်း၏ အထူးအက္ခရာများ ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန် သည် နဂါးဉာဏ်အလင်းကို နားမလည်သဖြင့် ဤလျှို့ဝှက် သတင်းအချက်အလက်များသည် သူမအတွက် ကောင်းကင်ကျမ်း တစ်စောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဘာမှနာမလည်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် သတင်းအချက် အလက် ပေးပို့သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် လူကြီးလူကောင်းဆန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် အဓိက သတင်းအချက်အလက်များ ကိုသာ ရှာဖွေနားလည်ခဲ့သည်။ နင်ဟန်၏ မှတ်ဉာဏ်များ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ မည်သည့်အရာကိုမှ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသတင်း အချက်အလက်တွေက အရမ်း အရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာတော့ လည်ချောင်းထဲ ငါးရိုးစူး နေသလို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မအပေါ်မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့ပါဘူး။ စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နေထိုင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်လို့ ရပါပြီ။ ဒီတာဝန်တွေကို အရှင့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးသည် “အသုံးဝင်ရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ဖြေလိုက်သည်။ “သတင်းအချက်အလက် တချို့က အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီမှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ ဘာသာစကား အစုံအလင် ပါဝင်နေပါတယ်။ ဒါက အရမ်း အသုံးဝင်တယ်။ နဂါးဉာဏ်အလင်းဆိုတာက အရမ်းအဆင့်မြင့်တဲ့ စွမ်းအင်ဖလှယ်နည်း ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် ပြောဆို ဆက်ဆံရာမှာ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ ဘာသာစကားကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။ မင်းက တစ်ဦးတည်းသော အရန်လူ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤသတင်းအချက်အလက်များမှတစ်ဆင့် ရှမ့်လန်သည် ကောက်ချက်တစ်ခု ချနိုင်ခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း အင်ပါယာတွင် နဂါးနတ်ဘုရား၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခိုးယူပြီး နဂါးစစ်ဘုရား ဖန်တီးရန် စီမံကိန်းတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ဤမှတ်တမ်းများထဲတွင် အောင်မြင်ကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှေးဟောင်းအင်ပါယာတွင် ကျန်းရှဲ့က တကယ် အောင်မြင်ခဲ့သလား။ ပြောရလျှင် သူသည် တကယ်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။ လောကတွင် အတော်ဆုံ လူများကို သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းအင်ပါယာတွင် ဖြစ်စေ၊ ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်စေ နဂါးနတ်ဘုရားသည် အမြင့်ဆုံး မဟာဗျူဟာမြောက် အင်အားစု ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးလိုက်၏။ “အရှင်... ကျွန်မ အပြင်ထွက်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် နေရမလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။ “အသင့်ဖြစ်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ဖြေ၏။ “ဘာများ ပြင်ဆင်စရာ ရှိလို့လဲ။ မျက်လုံးမှိတ်... လက်သီးဆုပ်လိုက်... ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>................</p> <p> </p> <p>ည အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်... နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ။” နင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှမ့်လန်အား သုံးရက်တွင် နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန် ပြောစကားအရ သူနှင့် ကျန်းလီတို့၏ ကစားပွဲ မပြီးဆုံးသေးသဖြင့် အလျင်လိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်က မေးလိုက်သည်။ “အရှင်... အသေးစိတ် ပြောပြလို့ ရမလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ရှင်းပြလိုက်၏။ “အမှောင်ဧကရာဇ်ကြီး ကျန်းလီက မိုကျင်းမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အယောင်ဆောင် တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူ့ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ စုစုပေါင်း သုံးရက်အချိန် ပေးထားတယ်။ မဟုတ်ရင် မိုကျင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက သူနဲ့ ငါ့ရဲ့ကြား ပထမဆုံး ကစားပွဲပဲ။ ကြေးကတော့ မိုကျင်းတစ်ခုလုံးပဲ။ လူသားတွေရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် မြို့တော်၊ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ နောက်ဆုံး နယ်မြေ...”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးလိုက်သည်။ “လူသားတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက် မြို့တော် ဖြစ်နိုင်မလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “အင်ပါယာ ကျန်းလီလောက် မသန်မာပေမဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပါ။ စွမ်းအင်လုံလောက်ပြီး အာဏာလုံလောက်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဒီကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးရဲ့ စွမ်းအားက အဆုံးအစ မရှိပါဘူး။ ကျန်းလီကိုတောင် ပြန်တိုက်နိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းလီရဲ့ တပ်တော် ကျူးကျော်လာတာကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းလီ ကိုယ်တိုင်က မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကနေ ထွက်ခွာလို့ မရလို့ပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အယောင်ဆောင်သူ”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ လူက ကျန်းလီ လွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုပဲ။ ကျွန်မ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီလူက ရှေးဟောင်းလူသား ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဘယ်သူ့ပုံစံမဆို ပြောင်းလဲနိုင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ် အနုတ်ခံထားရတဲ့ လူလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီလူက အသွေးအသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားပြီး ပိုပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “သာမန် တွေးခေါ်မှုအရဆိုရင်တော့ ရှမ့်လန်အတုက လူယောင်ဆောင်သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ တကယ်ပဲ အပြစ်အနာအဆာ မရှိလို့ပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းက သူက အစစ်၊ အရှင်က အတုလို့ ပြောနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ၁ ရာခိုင်နှုန်းကသာ အရှင်က အစစ်၊ သူက အတုလို့ ပြောနေခဲ့တာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ကျန်းလီ ဘယ်ဟုတ်ပါမလဲ။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးလိုက်၏။ “ဝိညာဉ် အနုတ်ခံထားရတဲ့ လူကို လုံးဝ စစ်ဆေးလို့ မရဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်အပေါ် မူတည်ပါတယ်။ အဲဒီလူရဲ့ဝိညာဉ်ကို ငရဲသလင်းကျောက်နဲ့ ထုပ်ပိုးထားမယ်ဆိုရင် ငါ နဂါးအာရုံခံစားမှု နယ်ပယ်ထဲဝင်ပြီး စစ်ဆေးနိုင်လောက်ပါတယ်။ သရဲမြို့တော်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ သေချာပေါ့ စစ်ဆေးနိုင်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ကျွန်မတို့ထဲမှာ ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင် ရှိတဲ့လူ ရှိလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြော၏။ “ဒါဆို ဒီအယောင်ဆောင်သူကို ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲပေါ့။ အကယ်၍ သူသာ ရှမ့်လန်အတု မဟုတ်ခဲ့ရင်...”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် သူ့ကို လုံးဝ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်က မေး၏။ “အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးမလား။”</p> <p>ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ မင်း မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“အမိန့်ပေးစရာရှိရင် ပြောပါ။ ကျန်တာ ကျွန်မ မမေးတော့ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “အရာအားလုံးကို အရှင့်ဆန္ဒအတိုင်း လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အယောင်ဆောင်သူကို မဖြစ်မနေ ရှာတွေ့မှ ဖြစ်ပါမယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက် တွေက တွေးဝံ့စရာ မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်သည်။ အယောင်ဆောင်သူကို ဖော်ထုတ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ကျန်းလီနှင့် ပထမဆုံး ကစားပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားရပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ကျန်းလီ၏ သူလျှိုသည် သဲကန္တာရမြို့တော်တွင် တောက်လျှောက် ရှိနေခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်၏ ဘေးနားတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤအရာသည် သည်းခံနိုင်စရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save