Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “အတုကောင် သတိရပြီလား။”</p> <p> </p> <p>“မရသေးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အရှင့်မှာ သူ့ကိုနှိုးပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းမယ့် နည်းလမ်း ရှိမယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူ့ကို နန်းတော်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး မြေအောက်ထောင်ထဲမှာ ချုပ်နှောင် ထားပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မလိုသေးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နင်ဟန်သည် ရှမ့်လန် ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှမ့်လန်သည် လက်ကောက်ဝတ်တွင် လက်ကောက်တစ်ကွင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ပုလဲတစ်လုံး ပါရှိသည်။ ထိုအရာသည် ကျန်းချင် အပါအဝင် ရှေးဟောင်းလူသား ဒါဇင်ကျော်၏ ဝိညာဉ်များကို ငရဲသလင်းကျောက်များဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ငရဲသလင်းကျောက်များသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းပြီး သေစေနိုင်သော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းနီးပါး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် တစ်ဦးတည်းသာ နဂါးဉာဏ်အလင်းဖြင့် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုအရာတို့ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို တွေးဝံ့စရာ မရှိပေ။ ငရဲသလင်းကျောက်များသည် အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုပြီး ပိုမို သန်မာလာနိုင်သည်။ ငရဲသလင်းကျောက် အနည်းငယ်သည်ပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ချော်ရည်ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန်သည် ငရဲဝိညာဉ် ပုလဲလုံးကို အမြဲတမ်း ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားလေ့ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>.....</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “သမီးလေး... ဖေဖေ့မှာ နောက်မိန်းမ တစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ ဖေဖေ့ကို လူဆိုးကြီးလို့ သတ်မှတ်မလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်မီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်၏။ “သာမန် ယောကျ်ားတွေဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ ဖေဖေက အရမ်း ထိန်းသိမ်းထားတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို မပုတ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ “ဖေဖေ့ရဲ့ မင်းသမီးလေး... သမီးရဲ့ ယုတ္တိဗေဒက သိပ်တိကျတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ပြောရလျှင် ကံကောင်းသည်လား၊ ကံဆိုးသည်လား မသိပေ။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက် ရှမ့်လန်၏ မိသားစုသည် သီးခြားစီ အကျဉ်းချခံထားရပြီး အချိန်အများစုတွင် ရေခဲရိုက် ပိတ်လှောင်ခံထား ရသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်ကာလဆိုသည်မှာ ရှမ့်မီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှတ်အသားများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် အသက် ၂၀ မပြည့်သေးသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်မီက ပြောလိုက်သည်။ “သမီးက မေမေနဲ့အတူ အကျဉ်းချခံခဲ့ရတာပါ။ ရေခဲရိုက်မခံရခင် မေမေ ဘာပြောခဲ့လဲ သိလား။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ဘာပြောခဲ့လဲ။”</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ပင်းအာ ဘာပြောခဲ့သည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်မီက ပြောလိုက်၏။ “မေမေက မြန်မြန် ခဲလိုက်ပါတဲ့။ ဒါမှ ဆယ်စုနှစ်ချီ ကြာပြီးလို့ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါ နုပျို လှပနေမှာတဲ့။ သခင်လေးရဲ့ အမုန်းကို မခံရတော့ဘူးတဲ့။”</p> <p> </p> <p>ဤအရာက ပင်းအာပြောမည့် စကားမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ရှမ့်လန် သူ့သမီးကို ကြည့်ရင်း အခြားသော မိသားစုဝင်များကို သတိရလိုက်မိသည်။ အထူးသဖြင့် နင်ယွမ်ရှန်းပင်။ နင်ယွမ်ရှန်း က အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား။</p> <p> </p> <p>သူ ဤအယောင်ဆောင်သူကို ရှာတွေ့မှ ဖြစ်မည်။ ကျန်းလီနှင့် ပထမဆုံး ကစားပွဲတွင် အနိုင်ရမှ ဖြစ်မည်။ သူ နိုင်ကို နိုင်ရမည်။ ရှမ့်လန်၏ဦးနှောက်သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။ သူသည် အန္တရာယ်များ၊ အောင်မြင်နိုင်ခြေများနှင့် အခြားအရာများကို ချိန်ဆနေသည်။</p> <p> </p> <p>............</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် အရေးပါသော အရာရှိအချို့၊ အထူးသဖြင့် မင်းသမီးနင်ဟန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြောလိုက်၏။ “နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါ ဒီကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်တွင် ရှမ့်လန်သည် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီး၏ မျက်လုံးကို ကြည့်ရှုနိုင်မည်လား။ ပိုမိုမြင့်မားသော နဂါးဉာဏ်အလင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်လားဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစွမ်းအင်သက်ရှိက ရှမ့်လန်တွင် သိရှိပိုင်ခွင့် အာဏာမရှိကြောင်း၊ သူမတွင်လည်း ဖြေကြားပိုင်ခွင့် မရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဤကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီး၏ နတ်ဘုရားအကြည့်သည် ရေတွက်၍မရသော ရန်သူများကို ချက်ချင်း ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။ ဤအရာသည် ပိုမိုမြင့်မားသော နဂါးဉာဏ်အလင်း အဆင့်ဖြင့်သာ ဖွင့်လှစ်နိုင်သော အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရှမ့်လန်သည် ဤကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်များ နှင့် သတင်းအချက်အလက်များကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က မင်းသမီးနင်ဟန်သည် မီဒူဆာရုပ်တုကြီး၏မျက်လုံးကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဤမိုကျင်းကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ကာ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန် အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ပိုမိုမြင့်မားသော နဂါးဉာဏ်အလင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အရေးတကြီးကိစ္စမှာ အယောင်ဆောင်သူကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသူ့ကို ရှာမတွေ့ပါက မိုကျင်းသည် တကယ်ပင် အန္တရာယ် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သူနှင့် ကျန်းလီတို့၏ ကစားပွဲသည် ယနေ့ညတွင် အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အရေးပါသောအရာရှိအချို့က ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။ အရှင်...”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် အခုကစပြီး မိုကျင်းမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း အခန်းပြန်ပြီး အိပ်ကြရမယ်။ ဘယ်သူမှ အပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်း ထွက်ခွင့်မရှိဘူး။ အမိန့်မနာခံတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို နေရာမှာတင် အသတ်ခံရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။ အရှင်...”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏အမိန့်အရ မိုကျင်း တစ်မြို့လုံး ညမထွက်ရ အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ ည ၉ နာရီတွင် လမ်းမများပေါ်နှင့် ရင်ပြင်များတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။ တပ်တော်တစ်ခုလုံး အပါအဝင် လူတိုင်း အခန်းထဲဝင်၍ အိပ်စက်ကြသည်။ ကျိုးရှီ၊ နင်ဟန်နှင့် ကျူးဟုန်ရွှဲ့ အပါအဝင် မည်သူမှ ခြွင်းချက် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော မိုကျင်းမြို့တော်ကြီးတွင် ရှမ့်လန် တစ်ဦးတည်းသာ အပြင်ဘက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဧရာမ ပိရမစ်ကြီးအောက်တွင် ရပ်တန့်ကာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ပိရမစ် ထိပ်ဖျားရှိ ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘ခင်ဗျား တစ်ချိန်တုန်းက အသက်ရှင်ခဲ့ဖူးလား။ ရုပ်ကြွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား။’</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းအင်ပါယာတွင် ဤအရာသည် လူသားအင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကိုးကွယ်ရာ ရုပ်တု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံးသောလျှို့ဝှက်ချက်သည် သူ့စိတ်ထဲ၊ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ကျုပ် ခင်ဗျားမျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်လို အဓိက သတင်းအချက်အလက်တွေ ရနိုင်မလဲ။’</p> <p> </p> <p>ဘုရင်မမီဒူဆာသည် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ အမွေအနှစ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းရန် သူမ၏ မျက်လုံးများ ကို အားကိုးခဲ့သည်။ သူမသည် ပင်လယ်မွန်းစတားတစ်ကောင်ကိုပင် ဉာဏ်ရည် ရရှိစေခဲ့ပြီး ဒုတိယမြောက် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာကို တည်ဆောက်နိုင်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းသံချပ်ကာ၏ အကူအညီဖြင့် ရှမ့်လန်သည် လေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤပိရမစ်ကြီးသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ အလွန် မြင့်မားသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးသည် ပိရမစ်ထိပ်ဖျားတွင် ရပ်တန့်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ မည်သူကမှ သူ့မျက်လုံးကို ကြည့်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မျက်လုံး၏ အရွယ်အစားမှာ ဧရာမ နဂါးကြီး တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။ နီးကပ်စွာ ပျံသန်းလေလေ၊ သူ့ကိုယ်သူ သေးငယ်သွားသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ မကြုံစဖူး ဖိအားကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှမ့်လန်သည် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီး၏ ခေါင်းနှင့် တန်းတူသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံရန် ရှမ့်လန် အဝေးသို့ ခွာနေရန် လိုအပ်သည်။ သို့နှင့် မှန်ကန်သော နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘အသင့်ဖြစ်ပြီလား။ ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီး... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဘာပေးနိုင်မလဲ။ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်း ပေးနိုင်မလား။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီ အယောင်ဆောင်သူကို ရှာတွေ့ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ် မဟုတ်လား။’</p> <p> </p> <p>အသက်သုံးခါ ရှူပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီး၏ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ မိုကျင်း တစ်မြို့လုံးကို လင်းထိန်စေသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးသည် မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်တု၏မျက်လုံးများမှ ပြိုင်ဘက်ကင်း လင်းလက်သော အလင်းတန်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဆုံးအစမဲ့ သတင်းအချက်အလက်များသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်တာရာ မြစ်တစ်စင်းသဖွယ် စီးဆင်း လာခဲ့သည်။ ထိုအရာတို့သည် ရှမ့်လန်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ စီးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ရှမ့်လန်၏စိတ်အာရုံမှာ ဗလာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ဤအချိန်တွင် ရှမ့်လန်၏ဦးနှောက်သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာနေသည်။ သို့သော်ငြား ဤမျှ ကြီးမားသော သတင်း အချက်အလက် ပမာဏကို သူ ခံနိုင်ရည် မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အလွန်များပြားသော သတင်းအချက်အလက်များ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၌ နျူကလီးယား ဗုံးပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှမ့်လန် ဘာမှ မသိတော့ပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ယနေ့ည ညမထွက်ရ အမိန့်ကို ရှမ့်လန် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မည်သူမှ အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိပေ။ အမိန့်မနာခံသူ မည်သူမဆို အသတ်ခံရမည်။ ရှမ့်လန်၏ အမိန့်ကို မနာခံမည့်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းလီ၏ အယောင်ဆောင်သူလျှို ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်လက်မချင်းစီ ကျောက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီး၏ ဝိညာဉ် အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရယူမည် မဟုတ်ဘူးလား။ အဘယ်ကြောင့် နတ်ဘုရားအကြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ကျောက်ဖြစ်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဖြစ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြန်လည်ပြုပြင်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သေဆုံးသွားသည်နှင့် မခြားပေ။ ဘုရင်မမီဒူဆာသည် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း နတ်ဘုရားအကြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ကျောက်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ထိုကဲ့သို့ ကျောက်တုံးအဖြစ် ခဲသွားခဲ့ပြီလား။ ဤမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ အယောင်ဆောင်သူလျှိုသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။</p> <p> </p> <p>............</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်လက်မချင်းစီ ကျောက်ဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လောကကြီး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အံ့ဖွယ်အမှုများကို အမြဲတမ်းဖန်တီးခဲ့သော ရှမ့်လန်၊ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အရေးအခင်းတွင်ပင် လုံးဝ မပျက်စီးခဲ့သော ရှမ့်လန်၊ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာကို အနိုင်ယူခဲ့သော ရှမ့်လန်သည် ကျောက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မည်သို့ မျှော်လင့်ချက် မမဲ့ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ အယောင်ဆောင်သူလျှိုသည် ရှမ့်လန်၏ ကျောက်ဖြစ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် တစ်မိနစ်အောက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တစ်လက်မမှပင် မကျန်တော့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးသည် ဖိနှိပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ် လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပုလဲလုံးထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ငရဲသလင်းကျောက်နှင့် စွမ်းအားကြီး ရှေးဟောင်းလူသား၏ ဝိညာဉ်တို့သည် သရဲတစ္ဆေများသဖွယ် အော်ဟစ်မြည်တမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ လင်းလက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>‘တကယ်ပဲ ဒီလု ရလဒ်လား။ ရှမ့်လန်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလား။’</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပျံတက်သွားသည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက်ပင် ရှမ့်လန်၏ ဘေးနားသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။ ယနေ့ည ညမထွက်ရ အမိန့်ကို ရှမ့်လန် ထုတ်ပြန်ထားသည်။ မည်သူမှ အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန် ကျောက်ဖြစ်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို မည်သူမှ မြင်တွေ့နိုင်စရာ မရှိပေ။ ဤမျှ ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို သူတို့ ကြုံတွေ့စရာ မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် ရှမ့်လန်၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ရှမ့်လန်၏ ကျောက်ဖြစ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထပ်မံ သက်ပြင်းချ လိုက်ပြန် သည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်လှမ်းလိုက်ချိန်မှာတော့ သူ့လက်မောင်း တုန်ယင်နေ၏။ သို့သော်ငြား သူ အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး စွမ်းအားကြီးသော ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ပိရမစ်ကြီး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စကားဝှက်နှင့် လက်ဗွေကို ရှမ့်လန် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။ ယုတ္တိနည်းအရ ဆိုလျှင် ရှမ့်လန် တစ်ဦးတည်းသာ ဖွင့်နိုင်ရမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဤတံခါးသည် ပိရမစ်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ပေ။ နောက်မှ ထပ်ဖြည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် ပုံရိပ်သည် တံခါးကို လွယ်ကူစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပိရမစ် ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မိုကျင်း၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်သည် ယခင်နှင့် မတူတော့ပေ။ ယခင်က အလင်းနံရံသည် သလင်းကျောက်တစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝ အေးခဲနေပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ အသက်ဝင်နေပြီး အလင်းလုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ပိရမစ်နှင့် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီးသည် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ရှမ့်လန် အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက်မှသာ စတင် အသက်ဝင်လည်ပတ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save