Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် လက်ထဲရှိ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရ၊ မျက်လုံးကို မမြင်ရသော်လည်း သူ့နာကျင်မှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ သားရဲတစ်ကောင် ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့အော်ဟစ်သံ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို မည်သည့်စကားလုံးဖြင့်မှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။ နာကျင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် လွတ်မြောက်လိုစိတ် .....။</p> <p> </p> <p>သူသည် သေရေးရှင်ရေးထက် ပို၍ခက်ခဲသော နောက်ဆုံး နာကျင်ဖွယ်ရာရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဆယ်စက္ကန့်အကြာတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ပါ။ ကျုပ်မှာ တကယ် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ပါ။ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။ ကျန်းလီက ကျုပ်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှမ့်လန်က မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို အလင်းနံရံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပထမဦးဆုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် ...</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...” ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရှိ ငရဲသလင်းကျောက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်တစ်ခုလုံးကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက် တစ်ခုလုံးသည် ပုံပျက်ရှုံ့တွပြီး ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အတွင်း၌ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားသော သရဲတစ္ဆေ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဝံပုလွေအူသံများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် ဝါးမျို၊ ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံ့နှံ့နေ၏။</p> <p> </p> <p>တိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်း၌ ၎င်းသည် အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ ဤခံစားချက်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း။ ရန်သူ့ကွန်ပျူတာ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲသို့ USB တချောင်း ထိုးထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ၎င်းတွင် ဗိုင်းရပ်စ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ရန်သူ့ကွန်ပျူတာကို မဖွင့်ရသေးသဖြင့် ဗိုင်းရပ်စ် ထည့်သွင်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု ဖွင့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထည့်သွင်းထားသော ဗိုင်းရပ်စ်သည် တရားဝင် သက်ရောက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ ငရဲသလင်းကျောက် သည် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ဗိုင်းရပ်စ် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ငရဲသလင်းကျောက် အနည်းငယ်သည် ချော်ရည်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုခဲ့ဖူးသည်။ ပို၍ များပြားသော ငရဲသလင်းကျောက်များသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအင်ကို ဝါးမျိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို စတင်ဝါးမျိုခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လောကတွင် ဤအရာထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဗိုင်းရပ်စ် မရှိတော့ပေ။ ၎င်းသည် စွမ်းအင်အားလုံးကို ဝါးမျိုနိုင်ပြီး ပြန်လည်ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သလောက် ဖြစ်သည်။ စတင်ပျံ့နှံ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီသည် ဤအရာကို အားကိုးပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးခဲ့ကာ ရှေးဟောင်းလူသားများ မအောင်မြင်ခဲ့သောအရာကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် ကျန်းလီနှင့် သူ့ဆရာတို့၏ ကြိုးပမ်း အားထုတ်မှု ရလဒ်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အလင်းနံရံ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်အတွင်းသို့ စတင်ပျံ့နှံ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဘာဆက်ဖြစ်လာမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုပြီး ရူးသွပ်စွာ ချဲ့ထွင်ကာ အရာအားလုံး ကို ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက် တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပိရမစ် တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားပေမည်။ ရှေးဟောင်း ရုပ်တုကြီး တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤဖြစ်စဉ်သည် အလွန် လျင်မြန်သော်လည်း အလွန် နှေးကွေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ပထမဦးဆုံး အလင်းနံရံ ၏ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်တစ်ခုလုံးသည် လုံးဝ ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားပြီး ငရဲသလင်းကျောက် အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဧရာမ ပိရမစ်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ပိရမစ်ထိပ်ဖျားရှိ လူခေါင်းမြွေကိုယ် ရုပ်တုကြီးသည် ချက်ချင်း အလင်းရောင် ကင်းမဲ့သွား ခဲ့သည်။ မျက်လုံးထဲရှိ အလင်းရောင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး သာမန် ကျောက်ရုပ် တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အဆင့်အမြင့်ဆုံးနှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကွန်ပျူတာ စနစ်ကြီးတစ်ခု စက်ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ပထမဦးဆုံး မိုကျင်းမြို့တော်ရှိ အသက်ဝင်နေသော လက်နက်စနစ် အားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိုကျင်း၏ ဂေဟစနစ်စွမ်းအင်ဒိုင်းသည် အာနိသင် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အေးစက်သော လေထုကြီး ဝင်ရောက်လာပြီး သဲကန္တာရ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိုကျင်း၏ ကာကွယ်ရေး စနစ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တည်နေရာစည်းများ မရှိတော့၊ လေဟာနယ် ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိတော့၊ လေဟာနယ် လှိုဏ်ခေါင်း မရှိတော့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော၊ မင်းသမီးနင်ဟန် တစ်ဦးတည်းသာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော ဤမိုကျင်းသည် သဲကန္တာရကြီးအတွင်း၌ အထင်းသား ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုနေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာကို အယောင်ဆောင်သူလျှိုရော အခြားသူများပါ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ အနက်ရောင် ပုံရိပ်အချို့ ပျံသန်းလာပြီး မိုကျင်း၏ ကောင်းကင်ထက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက် လာကြသည်။ လမ်းပြရန် မလိုအပ်ဘဲ တည့်တည့် ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထင်ရှားသည်မှာ မိုကျင်း သွားပြီဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၏ နဝမမြောက် မြို့ပြနိုင်ငံ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပထမအကြိမ် ကြီးမားသော မဟာ နိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ကပ်ဘေးနှင့် ဒုတိယအကြိမ် ကြီးမားသော မဟာ နိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ကပ်ဘေးတို့ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယခု တတိယအကြိမ် ကြီးမားသော မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ကပ်ဘေး မရောက်မီမှာပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားသော အေးစက်သည့် လေများ၊ မုန်တိုင်းများ၊ သဲမှုန်များ ဝင်ရောက် လာခဲ့သည်။ ကျန်းလီ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း မိုကျင်းသည် ပျက်စီးတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ဧရာမ ပိရမစ်ကြီးဆီမှ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စွမ်းအားနှစ်ခု သေရေးရှင်ရေး တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့၊ အလင်းနံရံ၏စွမ်းအင်က နောက်ဆုံးအကြိမ် ရုန်းကန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံး လူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ကျူးဟုန်ရွှဲ့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီး၏ အပေါ်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကျောက်ဖြစ်သွားသော ရှမ့်လန်ကို ဖမ်းထိန်း လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူသည်လည်း ကျောက်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်နေသည်။ အရှင်ရှမ့်လန် ကျောက်ဖြစ်သွားပြီလား။ အရာရာ တတ်စွမ်းနိုင်သော၊ အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသော သူက မည်သို့ ကျောက်ဖြစ်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နင်ဟန်၊ ကျူးကျွင်း၊ ကျူးနင်၊ ကျန်ကျောင်း နှင့် တခြား လူဒါဇင်ကျော်၊ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ ဝန်ကြီးများနှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာဗျူရိုမှ အကြီးအကဲ အားလုံးသည် ဧရာမ ပိရမစ်ကြီးထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အယောင်ဆောင်သူလျှိုက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခုခံနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ မိုကျင်း ကျဆုံးသွားပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုကြပေ။ မကြာမီတွင် သူတို့သည် သူ့ပုံစံကို မှတ်မိသွားကြသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း တုန်ယင်လာကြပြီး မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျူးဟုန်ရွှဲ့သည် မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ မင်းသမီး နင်ဟန်မှာမူ နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့က တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ ခင်ဗျား ဖြစ်နေရတာလဲ။ အမှောင်ဧကရာဇ် ကျန်းလီရဲ့ အယောင်ဆောင်သူလျှိုက ဘာလို့ ခင်ဗျား ဖြစ်နေရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ဘဝအမှန် ပေါ်ပေါက်ပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံးအချိန်တုန်းက အဲဒီထဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားလေ။ ကျုပ်ဝိညာဉ် မှီခိုအားထားစရာ မရှိတော့တဲ့အချိန်တုန်းက ဘဝရည်မှန်းချက်ကြီး တစ်ခုကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားလေ။ ခင်ဗျားသာ မရှိရင် ကျုပ် ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>အယောင်ဆောင်သူလျှိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီအကြောင်းတွေကိုမေ့လိုက်ရင် မင်း ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ရနိုင်မှာပါ။ လူတွေက ဘဝမှာ ပြိုလဲမှု အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ကြရစမြဲပါ။ လောကအမြင် ပြိုလဲတာ၊ ဘဝအမြင် ပြိုလဲတာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာ အားကိုးမှု ပြိုလဲတာ။</p> <p> </p> <p>ရွှဲ့ပြည်နယ်ဘုရင် နင်ယွမ်ရှန်းကို သိတယ်မလား။ သူက အရှင်ကျန်းလီကို ကိုးကွယ်ခဲ့ပြီး လောကရဲ့ နေမင်းကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာလေ။ ကျန်းလီအတွက်နဲ့ သူ့အသက်ရော၊ တိုင်းပြည်ပါ ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ကျန်းလီက လောကဖျက်ဆီးသူကြီး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်အမဲ့ဆုံးနဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်မှာတောင် ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ကြတာပဲ။ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်၊ မိုကျင်း တစ်ခုလုံး၊ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာသစ်၊ အလင်းရောင်နယ်မြေနဲ့ မျှော်လင့်ချက် နယ်မြေကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ဆရာလေ။”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ ချမှတ်ခဲ့တဲ့အမိန့်တွေသာ မရှိရင် မိုကျင်းက သိန်းချီတဲ့လူတွေ ပျက်စီးသွားကြမှာပါ။ ဒီနေရာက စည်းမျဉ်းတိုင်းကို ဆရာ ချမှတ်ခဲ့တာလေ။ ဘယ်အချိန် အိပ်ရမယ်။ ဘယ်အချိန် ထရမယ်။ ဘယ်အချိန် အလုပ်လုပ်ရမယ်။ ဘယ်သူက ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာကအစပေါ့။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ အခမ်းအနားတိုင်းက သမိုင်းစာအုပ်တွေနဲ့အညီ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဆရာက နုရှောင့်မြို့ထက် ပိုပြီး တရားဝင်မှုရှိတဲ့ အင်ပါယာတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။ အခု အရှင်ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်လာပြီ။ အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ ဘာလို့ ဆရာ မတောင့်ခံနိုင်တော့တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အယောင်ဆောင်သူလျှိုကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးကျွင်းက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ သေဆုံးပြီး ကျုပ်တို့ ထောင်က လွတ်လာတုန်းက တစ်လောကလုံးရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျုပ် စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်။</p> <p> </p> <p>တျန်းရွဲ့မြို့ကနေ ကျုပ်တို့ကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး မိုကျင်းကို ပို့ပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားလေ။ ဘဝသစ် ပေးခဲ့ရုံမကဘူး။ ဘဝရည်မှန်းချက်နဲ့ အသက်ရှင်ရမယ့် တွန်းအားတွေကိုပါ ပေးခဲ့တာပါ။ ကျုပ်တို့တောင် အမှောင်ထုထဲမှာ တောင့်ခံနိုင်သေးတာ။ ခင်ဗျားက ဘာလို့ မရတော့တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အရိပ် အယောင်ဆောင်သူလျှိုက နာကျင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မသိနားမလည်ခြင်းက ကောင်းချီး တစ်ခုပါပဲ။ နည်းနည်းပဲ သိထားတော့ ရည်မှန်းချက် ရှိသရွေ့ အသက်ရှင်နိုင်ကြတာပေါ့။ မသိနားမလည်တော့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်ဝနေတာပေါ့။ အများကြီးသိသွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီး ထာဝရ အမှောင်ထုထဲ ကျရောက်သွားတတ်တယ်။ ရုန်းထွက်လို့ မရတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ရှိနေသူအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မှန်ပေသည်။ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ မသိနားမလည်ခြင်းသည် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် အသက်ရှင်နိုင် ကြသည်။ ပို၍ သိလေ၊ ပို၍ နားလည်လေ၊ ဘဝက ပို၍ မှောင်မိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လေ ဖြစ်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျူးဟုန်ရွှဲ့က အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ခင်ဗျား ပူးကပ်ခံထားရတာ ဖြစ်မယ်။ ကျန်းလီထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ရှေးဟောင်းလူသား တစ်ယောက်ယောက် ပူးကပ်တာ ခံထားရမှာပါ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့အားလုံး ပြိုလဲသွားရင်တောင် ခင်ဗျားက ပြိုလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ အားလုံး သစ္စာဖောက်ရင်တောင် ခင်ဗျားက သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>အယောင်ဆောင်သူလျှိုက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး ... ဟုန်ရွှဲ့... ငါအဲဒီလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါဘူး။ ငါ ဒီတာဝန်ကို တကယ် မထမ်းဆောင်နိုင်တော့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို ကြည့်ပြီး အသက်နဲ့ခန္ဓာကို အပ်နှင်းထားကြတယ်။ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိလို့ ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရတာပါ။ ဒီလို ယုံကြည်မှုမျိုး၊ ဒီလို ဖိအားမျိုးက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ တိုးလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး တစ်နေ့ကျတော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ ပူးကပ်မခံရပါဘူး။ အစားထိုး မခံရပါဘူး။ ငါက ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ကျိုးရှီ ပါပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ငါက မိုကျင်းကို ခိုးဝင်လာတဲ့ ကျန်းလီရဲ့ အယောင်ဆောင်သူလျှိုပါ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အယောင်ဆောင်သူလျှိုသည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအစစ်ကို ဖော်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်၏ သခင်၊ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာ၏ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ဤသန့်စင်သော နယ်မြေ၏ အကြီးမြတ်ဆုံး သူရဲကောင်း၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သိန်းချီသော လူထု၏ အကြီးမြတ်ဆုံး သူရဲကောင်း ဖြစ်သူ ကျိုးရှီ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းလီ စေလွှတ်လိုက်သော မိုကျင်းသို့ ခိုးဝင်လာသည့် တစ်ဦးတည်းသော အယောင်ဆောင်သူလျှိုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျူးဟုန်ရွှဲ့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသည်။ စိတ်ကူးယဉ်ရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ အမှန်တရား သည် ရက်စက်စွာဖြင့် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီသည် သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျူးဟုန်ရွှဲ့... ငါ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲလို့ မေးတယ်မလား။ ငါ ပူးကပ်မခံရပါဘူး။ ရှေးဟောင်းလူသားနဲ့ အစားထိုး မခံရပါဘူး။ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ ငါ ဘာလို့ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။ ဘာလို့ အရှင်ရှမ့်လန်ကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။ ဘာလို့ မင်းကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းတိတ်ဆိတ်နေကြပြီး ကျိုးရှီ ကိုယ်တိုင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ “စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့်လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းလီက ငါ့ကို ဘာရာထူးမှ ပေးမယ်လို့ ကတိမပေးခဲ့ပါဘူး။ စွမ်းအားကြီးတဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့်လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းလီက ငါ့ကို ငရဲသလင်းကျောက်တောင် မပေးခဲ့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်ချင်လို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အသက်တောင် မရှင်ချင်တော့ပါဘူး။ ဒါဆို ဘာလို့ တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ကျန်းလီရဲ့ အယောင်ဆောင်သူလျှို ဖြစ်သွားရတာလဲ။ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်း ရှိပါတယ်။ ကျန်းလီ လောကကြီးကို ကယ်တင်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အာကာသယာဉ် ပေါ်မှာ မင်းတို့အားလုံးအတွက် နေရာရှိနေမှာမို့လို့ပါ။ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်အတွက် နေရာတစ်ထောင် ရရှိမှာမို့လို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ မည်သူမှ မျက်ရည်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ နင်ဟန်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ် ကြံ့ခိုင်သူပင်လျှင် မျက်ရည်မထိန်းနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကျုပ် မလိုချင်ဘူး။ မလိုချင်ဘူး။ သေရမယ် ဆိုရင်တောင် အဆုံးထိ တိုက်ပွဲဝင်သွားမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ကျူးဟုန်ရွှဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ သားသမီး မရှိဘူး။ မင်းနဲ့ နင်ဟန်က ငါ့သားသမီးတွေပဲ။ မင်းတို့က အသက်ရှင်မယ့် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းတို့ကို ပေးရမယ်။ ငါက ဒီလောကမှာ ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ မျက်နှာမရှိတော့ပေမဲ့ မင်းတို့ကိုတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အသက်ရှင်စေချင်တယ်။ သိက္ခာကျရင်တောင်မှပေါ့။”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save