Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျူးဟုန်ရွှဲ့ အံကိုကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်လာပြီ။ .... ကျုပ်တို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဘာလို့ အခုမှ စိတ်ဓာတ်ကျသွားတာလဲ။ လက်နက်ချရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ။ အရှုံးပေးရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီ ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဟုန်ရွှဲ့... ငါလည်း တစ်ချိန်တုန်းက မင်းလိုပါပဲ။ ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နေခဲ့တာပေါ့။ လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်... ကျန်းလီကို အနိုင်ယူဖို့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရှာဖွေဖို့ လောကအဆုံးထိ သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အရှင်ရှမ့်လန်ကို ရှာဖွေဖို့ လောကအဆုံးထိ သွားခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်နှစ်... သုံးနှစ်... ဆယ်နှစ်... အနှစ်နှစ်ဆယ်။ ကျန်းလီရဲ့ အင်ပါယာထဲကိုတောင် အခါခါ စွန့်စားဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျန်းလီ ငါ့ကို ဘာလုပ်ခဲ့လဲ သိလား။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ကျန်းလီက ကျိုးရှီကို နှိပ်စက်ခဲ့သည်လား။ ဖမ်းဆီးပြီး ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်ခဲ့သည်လား။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါဘူး။ သူ ငါ့ကို လုံးဝ မနှိပ်စက်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရန်စခဲ့တယ်။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကိုတောင် သွားပြီး သူ့နန်းတော်ကို အနီးကပ် သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ့ကို နေရာတကာ စွန့်စားသွားလာခွင့်၊ လောကကြီးကို လေ့လာခွင့် ပေးခဲ့တယ်။ လောကကြီးရဲ့ အမှန်တရား၊ အရက်စက်ဆုံး အမှန်တရားကို သေချာနားလည်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုမျိုးကို ကိုယ်တိုင် ခံစားရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>ဒီလောကကြီးက သွားပြီ။ နှစ်ကိုးဆယ်အတွင်းမှာ ရှေးဟောင်း မဟာ နိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်လာတော့မယ်။ စိတ်ကူးယဉ် ခံစားချက်တွေ၊ လှပတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ လောကကြီးကို ကယ်တင်လို့ မရနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှမ့်လန်က အရမ်းတော်ပါတယ်။ သူက လေးစားစရာကောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ကို အမြဲ ထိန်းသိမ်း ထားပါတယ်။ လောကလူသားတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ သူ့မေတ္တာတရားက အစစ်မှန်ဆုံးပါပဲ။ သူ့စကားတွေက လူပေါင်းများစွာကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့ပါတယ်။ လောကမှာ ရန်ငြိုးမရှိဖို့ ဘာမဆို စွန့်လွှတ်ရဲပါတယ်။ ထီးနန်းကို တောင် စွန့်လွှတ်ရဲပါတယ်။ ငါ သူ့ကို တကယ် လေးစားပါတယ်။ ကိုးကွယ်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျန်းလီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အရှင်ရှမ့်လန်က အရမ်း ရိုးအလွန်းပါတယ်။ လောကကြီးကို ကယ်တင်တယ်ဆိုတာ ဧည့်ခံပွဲ မဟုတ်ပါဘူး။ ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိရမယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အရက်စက်ဆုံး ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိရမယ်။ ချီးကျူးသံတွေ ၊ သီချင်းသံတွေ မရှိဘူး။ အဆုံးအစမဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနဲ့ အေးစက်မှုတွေပဲ ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံမှာသာ ခံစားချက်ရှိရင် ကောင်းကင်ဘုံလည်း အိုမင်းရမှာပါပဲ။ လူတစ်ယောက်က ခံစားချက်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရရင် အရမ်း စွမ်းအားကြီးမားလာဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါ့လိုပေါ့။ ဒီနေ့ ငါ့ ပုံစံက အရမ်း အရုပ်ဆိုးနေပြီ။ ဒီလောကကြီးကို လူသားတွေ ကယ်တင်လို့ မရတော့ပါဘူး။ နတ်ဘုရားတွေကသာ ကယ်တင်နိုင်မှာ။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားမှာ ခံစားချက် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ သူက ဘယ်သူ့သေဆုံးမှုကိုမဆို အေးစက်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှမ့်လန်ကတော့ ခံစားချက် ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူက လူဆန်လွန်းတယ်။ သူ ဒီလောကကြီးကို မကယ်တင် နိုင်ပါဘူး။ ကျန်းလီဆီမှာသာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် ရှိတယ်။ ခံစားချက်အရဆိုရင်တော့ ငါက အရှင်ရှမ့်လန် ဘက်တော်သားပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ ငါ ကျန်းလီကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ဒီလောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်က သူတစ်ယောက်တည်း ဆီမှာပဲ ရှိတယ်လို့ ငါ ခံစားမိလို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>ငါ ပြောလို့ ပြီးပြီ။ ငါက အပြစ်သားပါ။ ကျန်းလီရဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်သွားပါပြီ။ မင်းတို့ ငါ့အသက်ကို အခု ယူနိုင်ပါတယ်။ မယူဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ဘာသာ အဆုံးစီရင်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုးရှီသည် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက် ခေါင်းဖြတ်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ မည်သူမှ ရှေ့မတိုးကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။ ငါ့ကို ကိုယ့်ဘာသာ သတ်သေစေချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>မည်သူမှ မလှုပ်ရှားကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန်ကို အတုမယူကြပါနဲ့။ သွေးဆူပြီး စိတ်ကူးယဉ်မနေကြပါနဲ့။ မိုကျင်း သွားပြီ။ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်က ငရဲသလင်းကျောက်နဲ့ လုံးဝ ညစ်ညမ်းသွားပါပြီ။ ကာကွယ်ရေးတွေ အကုန် ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ပုန်းကွယ်လို့ မရတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီရဲ့ အမှောင်တပ်တော်က ရေလှိုင်းတွေလို ဝင်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အအေးဒဏ်နဲ့ အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီးက မိုကျင်းကို အချိန်တိုအတွင်း ဝါးမျိုပြီး ဒီမြို့တော်က သက်ရှိအားလုံး ကို ဖျက်ဆီးပစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျန်းအင်ပါယာဆီ သွားကြပါ။ မဟာ နိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ကျန်းလီရဲ့ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှာ မင်းတို့အတွက် နေရာရှိပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျိုးရှီသည် ရှမ့်လန်ကို အရှင်ဟု သုံးနှုန်းသော်လည်း ကျန်းလီကိုမူ နာမည်တပ်၍ ခေါ်ဝေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဆရာ... အဲဒီ ရှမ့်လန်အတုကို ခေါ်လာတာက အရှင်ရှမ့်လန်ကို သက်သေပြစေချင်လို့၊ နဂါးဉာဏ်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်စေချင်လို့၊ မိုကျင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို အသက်သွင်းစေချင်လို့ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “ဆရာက ကျွန်မကို သူ့နဲ့ လက်ထပ်စေချင်ခဲ့တာက သူ ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီးရဲ့ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ရင် စိတ်အာရုံ ဗလာဖြစ်ပြီး ကျောက်ဖြစ်သွားမယ်။ အဲဒီအခါကျမှ သူ့လက်ကောက်ဝတ်က ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို ခိုးယူပြီး မိုကျင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုချက်ကို ညစ်ညမ်းစေမယ်။ မိုကျင်းရဲ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ငါ အဲဒီလို မလုပ်ရင်တောင် မိုကျင်းက သိပ်ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သဲကန္တာရကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ မကြာခင် မိုကျင်းလည်း တခြားနေရာတွေလို သဲမှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားမှာပါ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခုက... ငါ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်မှာ အရှင်ရှမ့်လန် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီးရဲ့ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ရင် စိတ်အာရုံ ဗလာဖြစ်သွားပြီး မိုကျင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေအကုန် ကုန်ခန်းသွားမယ်လို့ တွက်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကိုတော့ ငါ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ချက် အရှင်ရှမ့်လန်ရဲ့ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး မရှိရင်တောင် ငါ မိုကျင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုချက်ကို ဖျက်ဆီးလို့ ရတယ်။ စက်နှိုးပြီးတာနဲ့ ငရဲသလင်းကျောက် နည်းနည်းလေး ရှိရုံနဲ့ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက် တစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>အရှင်ရှမ့်လန်၏ နဂါးဓားတွင် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး တစ်လုံး မြှုပ်နှံထားကြောင်း လူတိုင်း သတိရလိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင် ရှိနေသည်။ ရှမ့်လန်အတု၏ နဂါးဓားတွင်မူ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး မြှုပ်နှံထားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန် လက်ကောက်ဝတ်က ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးက ပိုပြီး အားကောင်းပြီး ပိုထိရောက်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ အဲဒါက မိုကျင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုချက်ကို အချိန်တိုအတွင်း ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ငါ ကျန်းလီကို ပိုပြီး အကျိုးပြုနိုင်မှာပါ။ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင် အနေနဲ့ မဟာ နိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခြေ ပိုများလာပြီး အာကာသယာဉ်ပေါ် တက်ခွင့်ရသူ ပိုများလာမှာပါ။ ဖြစ်နိုင်တာက...”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီးရဲ့ မျက်လုံးကို သွားကြည့်တုန်းက ဆရာ တစ်မိနစ်လောက် ရပ်တန့်နေပြီးမှ အပေါ်တက်ပြီး ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို ယူခဲ့တာ ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလည်း သေရေးရှင်ရေး ရုန်းကန်နေခဲ့ရလို့ပဲ။ အရှင်ရှမ့်လန်မှာ လောကကြီးကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ ငါ လက်လျှော့လိုက်တယ်။ သူ ကျောက်ဖြစ်သွားတယ်လေ။ သေချာတာပေါ့။ သူ ကျောက်မဖြစ်ရင်တောင် ငါ ဒီလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်မှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာကို မမြင်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးလိုက်၏။ “ဆရာနဲ့ ကျန်းလီက ဝိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ထားတာလား။ စာရွက်စာတမ်းနဲ့ ချုပ်ထားတာလား။”</p> <p> </p> <p>“လုံးဝ မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “နှုတ်ကတိ သက်သက်ပါပဲ။ ငါသာ သူ့သူလျှို လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်ကို အသက်ရှင်ခွင့် နေရာတစ်ထောင် ပေးမယ်တဲ့။”</p> <p> </p> <p>မင်းသမီးနင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန်က ကျန်းလီကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားလို့ အမြဲ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ အခုမှ ကျွန်မ တကယ် နားလည်တော့တယ်။ သူများ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူတာ။ ရှေးဟောင်းလူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲပြီး အစားထိုးတာ။ အဲဒါတွေက အနိမ့်ဆုံး အဆင့်တွေပါ။ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကတော့ နှလုံးသား၊ ဝိညာဉ်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အနိုင်ယူတာပါပဲ။ ကျွန်မ အလေးစားဆုံး၊ ဖခင်တစ်ယောက်လို သဘောထားတဲ့ ဆရာတောင်မှ လုံးဝ အညံ့ခံလိုက်ရပြီပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျူးနင်က ပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ရှိပါတယ်။ ရန်သူ့ အားနည်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အစွမ်းကုန် အသုံးချလိုက်ရင် ဘာမဆို လုပ်လို့ရသွားပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>နင်ဟန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျန်းလီ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့မှာ အားနည်းချက် မရှိလို့လေ။ သူ့မှာ ခံစားချက် မရှိလို့ အားနည်းချက် မရှိတာပါ။ အရှင်ရှမ့်လန်မှာတော့ အားနည်းချက်တွေ အများကြီးပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် အရှင်ရှမ့်လန် သေချာပေါ့ ရှုံးနိမ့်ရမှာပါ။ သူ့မှာ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိဘူး။ ကျန်းလီက ကိုယ်တိုင်တောင် လာတိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံး ကစားပွဲမှာ အရှင်ရှမ့်လန် ရှုံးသွားပါပြီ။ ပြန်မတိုက်နိုင်ဘဲ ရှုံးသွားတာ။”</p> <p> </p> <p>“သူ ရှုံးသွားတာ ကောင်းပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒါမှ ငါ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတွေကို စောစောစီးစီး ရပ်တန့်နိုင်မှာပါ။ ဒီလောကကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို စောစောစီးစီး သိမြင်နိုင်ပြီး လုပ်သင့်တာ လုပ်နိုင်မှာပါ။ အသက်ရှင်မယ်၊ ကြိုးကြိုးစားစား အသက်ရှင်မယ်၊ သိက္ခာကျရင်တောင်မှ အသက်ရှင်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီသည် မင်းသမီးနင်ဟန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သမီးလေး... နောက်ဆုံးကျတော့ သမီး အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာပဲ။ ဒါက သမီးစိတ်ထဲက ကံဆိုးတဲ့ ရေစက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ သမီးရဲ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အရှင်ရှမ့်လန်ရဲ့ ကလေး ရှိနေမယ်ဆိုရင် သမီး ပိုပြီး အသက်ရှင်သင့်ပါတယ်။ ကျန်းလီအတွက် သမီးက ပိုပြီး အရေးပါလာနိုင်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျန်းလီရဲ့ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှာ သမီးအတွက် နေရာတစ်နေရာ ရှိလာမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော လေပြင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သဲမှုန်များ နေရာအနှံ့ ပျံဝဲနေသည်။ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ စစ်ပွဲသားရဲများ အော်ဟစ်သံကိုပင် ကြားနေရသကဲ့သို့ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>မိုကျင်း တကယ် သွားပြီဟု ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကာကွယ်ရေး စနစ်တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားပြီးနောက် ကျန်းလီ၏တပ်တော် တိုက်ခိုက်စရာပင် မလိုတော့ပေ။ တစ်လမပြည့်မီ အချိန်အတွင်း မိုကျင်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်၊ လူသားမျိုးနွယ်၏ နောက်ဆုံး အလင်းရောင် နယ်မြေသည် လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းလီတို့၏ ပထမဆုံး ကစားပွဲသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။ ကျန်းလီ ကိုယ်တိုင် မပေါ်လာခဲ့လျှင်ပင်၊ ဤနေရာသည် ရှမ့်လန်၏ အိမ်ကွင်း ဖြစ်နေလျှင်ပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ နေရာတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျိုးရှီက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်ကို သတ်မဲ့သူ မရှိဘူးလား။ ကျုပ်ကို သတ်မဲ့သူ မရှိဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>မည်သူမှ မလှုပ်ရှားကြသေးပေ။ ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး ကျူးကျွင်း... ခင်ဗျား လုပ်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျူးကျွင်း မလှုပ်ရှားပေ။ သူ့တွင် လုပ်ရဲသောသတ္တိ မရှိပေ။ တကယ်တော့ လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိဟု သူ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှူးကြီး ကျန်ကျောင်း... ခင်ဗျားက လူတွေအများကြီး သတ်ဖူးတာပဲ။ ခင်ဗျား လုပ်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျောင်း မလှုပ်ရှားပေ။ သူသည် မြေကြီးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ သွေးများ ထွက်လာခဲ့၏။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူသည် စကားနည်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ရန် စိတ်ဆန္ဒအားလုံး ကုန်ခန်းနေသော်လည်း ဤလောကကြီးသည် သူ့စိတ်ဓာတ်ကို အမြဲတမ်း တက်ကြွစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူမှ မလုပ်ချင်ဘူး ဆိုတော့... ကျုပ်ဘာသာ လုပ်ရမှာပေါ့။ ကောင်းပြီ။ ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>သူ ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ဒီခွေးမသားလောကကြီး... ဒီကျိန်စာသင့် လောကကြီး... နှုတ်ဆက်ပါတယ် လောကကြီး...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ချလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ချရုံသာမက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်ပစ်ပြီး အရိုးများကို ချေမွပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယုတ်မာသည်ဟု ခံစားနေရ သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်ခဏတွင် ......</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် လူတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ဘူး။ လူနှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာသော ရုပ်ခန္ဓာအစစ် ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ယောက်က အလင်းနံရံ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲမှ ထွက်လာသော ဝိညာဉ်အလင်းရောင် ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။ ငရဲဝိညာဉ် ပုလဲလုံးထဲမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်အလင်းရောင် ပုံရိပ်တို့ ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ပေါင်းစည်းသွားကာ ပြီးပြည့်စုံသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ ရှမ့်လန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သူ စောစောက ကျောက်ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။’</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ယခု လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိ ပုံပေါက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ကျိုးရှီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်နဲ့ ကျန်းလီရဲ့စစ်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာတော့ ကျုပ် နိုင်သွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အပြင်လောကကြီးသည် လုံးဝ တည်ငြိမ်သွား ခဲ့သည်။ သဲမုန်တိုင်းအားလုံး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် အအေးဒဏ် သည် လျော့ပါးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တွင် ပြည့်နှက်နေသော သဲဝါများသည်လည်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိုကျင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အနက်ရောင် ပုံရိပ်များနှင့် ကောင်းကင်စစ်သည်တော်များသည်လည်း ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှမ့်လန် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးသည် အလင်းနံရံ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ရှမ့်လန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းသည် တစ်ခါမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ မိုကျင်း၏ ထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုချက် ပျက်စီးသွားသည့် ဖြစ်စဉ်သည် တစ်ခါမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သေချာသည်မှာ ထိုအရာသည်လည်း တကယ် မဖြစ်ပျက်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ ရှမ့်လန်၏ အစီအစဉ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>........</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save