Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှိနေသူ အားလုံး လုံးဝ မင်သက်သွားကြသည်။ ရှမ့်လန်သည် လူတိုင်းကို အရူးလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အနည်းငယ် ရိပ်မိသူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပြီး ယင်းမှာ မင်းသမီးနင်ဟန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ ဝိုးတဝါး ခန့်မှန်းမိနိုင်သည်။ အမျိုးသမီးတို့၏ အာရုံခံစားမှုသည် တကယ်ပင် ထက်မြက်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့အပြင် မင်းသမီးနင်ဟန်သည် နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီ အား အစတည်းက မည်သည့် သတိပေးမှုမှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား အယောင်ဆောင်သူလျှို ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှာတော့ နင်ဟန်သည် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှု နှင့် ထိုးနှက်ချက်ကို ရရှိခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် သူမ၏ဆရာတောင်မှ သစ္စာဖောက်နိုင်လျှင် အခြားမည်သူက သစ္စာမဖောက်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီသည် နင်ဟန်၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ် အမြဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ နင်ယွမ်ရှန်းနှင့် မရင်းနှီးဘဲ ကျိုးရှီကိုသာ ဖခင်အရင်းသဖွယ် သဘောထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် အလင်းနံရံ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်သည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာ အားလုံးသည် ရှမ့်လန်နှင့် အလင်းနံရံ ထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုချက်တို့ ပူးပေါင်း၍ ပြသလိုက်သော ပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>............</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးရှီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သက်သေပြလိုသည့်အလား ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ ကျောကို ဆန့်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား သူသည် ဒူးထောက်လျက်သားပင် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြန်သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုပေ။ သူ ဘယ်က စပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ရှမ့်လန်သည် အစတည်းက ကျိုးရှီကို သံသယ ဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရှမ့်လန်အတုသည် အလွန် စစ်မှန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ရှမ့်လန်ကို အနိုင်ယူရန် သူ့အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် နဂါးဉာဏ်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး မိုကျင်း စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်၏ အာဏာကို ရယူလိုက်ချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန်အတုသည် သက်ပြင်းချကာ ခုခံမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန်သည် ရှမ့်လန်အတုမှာ မှန်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ရှမ့်လန်သည် အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားချိန်မှာတော့ မှန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ရှမ့်လန် အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မှန်သည် ပူးကပ်ခံထားရသူ မဟုတ်သလို ရှေးဟောင်းလူသား အဖြစ် ပြောင်းလဲခံထားရသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် စစ်မှန်သော မှန်၊ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် မှန် ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အပြစ်အနာအဆာ မရှိရခြင်းမှာ သူသည် မီးကဲ့သို့ သန့်စင်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် ယုံကြည်ချက်ဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှမ့်လန်သည် အတုအယောင် ဖြစ်ပြီး မိုကျင်း၏ အာဏာကို လုယူရန် ကျန်းလီ စေလွှတ်လိုက်သော အယောင်ဆောင်သူလျှို ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှမ့်လန်ကို တားဆီးရန် အသက်စွန့် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘အရှင်ရှမ့်လန် မပြန်လာသေးခင် စပ်ကြား၊ အရှင်အတွက် လူထု၏ နှလုံးသားကို စုစည်းပေးဖို့ ကျုပ်က မှန် အနေနဲ့ ခေတ္တ ကိုယ်စားပြုနေမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ နောက်ဆုံး သန့်စင်တဲ့ နယ်မြေကို ရန်သူ့လက်ထဲ အကျဆုံးမခံနိုင်ဘူး။’</p> <p> </p> <p>ထိုယုံကြည်ချက်ကြောင့်ပင် မှန်သည် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမှ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ မဆိုထားနှင့်၊ ရှမ့်လန် ကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ထံမှ အပြစ်အနာအဆာ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မှာ အလွန် မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန် သူ့ကို မြင်လိုက် ချိန်မှာတော့ ဤနေ့ရက် ရောက်လာနိုင်ကြောင်း ခံစားမိခဲ့သည်။ မှန်သည် အယောင်ဆောင်သူလျှို မဟုတ်လျှင် ကျိုးရှီ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ အကြောင်းမှာ ရှမ့်လန်အတုကို ခေါ်လာသူမှာ ကျိုးရှီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် ကျိုးရှီ၏ စိတ်ကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူသည် ပူးကပ်ခံထားရသူ မဟုတ်သလို ရှေးဟောင်းလူသား အဖြစ် ပြောင်းလဲခံထားရသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငရဲသလင်းကျောက် တစ်ခုမှ မရှိချေ။ ဤအရာက သတင်းကောင်း ဖြစ်သလို ၊ သတင်းဆိုးလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သတင်းဆိုးမှာ ကျိုးရှီသည် ကျန်းလီ၏ ဦးနှောက်ဆေးကြောခြင်း ခံထားရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတင်းကောင်းမှာ ကျိုးရှီသည် ဤကာလအတွင်း အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာ မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန် သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖော်ထုတ်ရမည်။ အကြောင်းမှာ မှန်၏ နဂါးဓားပေါ်မှ ငရဲဝိညာဉ် ပုလဲလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး၏ စွမ်းအင်မှာ အလွန် သေးငယ်ပြီး အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်များမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ယဇ်ပုရောဟိတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်ရုံသာမက မီဒူဆာ တော်ဝင်မိသားစု၏ ဝိညာဉ်များစွာလည်း ပါဝင်နေသည်။ သို့သော်ငြား ထိုအရာသည် အလင်းနံရံ စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သော်လည်း ကြီးကြီးမားမား အားမကောင်းလှပေ။ ထို့ကြောင့် မိုကျင်း၏ စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ညစ်ညမ်းစေရန်မှာ ထိုအရာက နည်းလမ်းကောင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှမ့်လန်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးတွင် စွမ်းအားကြီးသော ငရဲသလင်းကျောက် ပါဝင်ပြီး ရှေးဟောင်းလူသား ဝိညာဉ် ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ကျူးကျော်ရန် အကောင်းဆုံး လက်နက် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အယောင်ဆောင်သူလျှိုကို သူ့လက်က ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး ရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖန်တီး ပေးရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် နဂါးဓားပေါ်မှ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို အသုံးပြုပြီး မိုကျင်း၏ စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ငရဲသလင်းကျောက်နှင့် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးတို့ အလင်းနံရံ စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ရလဒ်သည် သေစေနိုင်လောက်သည်လား။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ အလွန် သေစေနိုင်၏။ အကြောင်းမှာ ငရဲသလင်းကျောက်သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုပြီး ပျံ့နှံ့နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အတွင်း၌ ရှေးဟောင်းလူသား ဝိညာဉ် ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့သည် အစွမ်းကုန် ချဲ့ထွင်၊ ပျံ့နှံ့ပြီး ဝါးမျိုကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန် ကျောက်မဖြစ်မီကပင် သူ့ဝိညာဉ်ကို ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံး ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသူမှာ ရှမ့်လန်ပင် ဖြစ်သည်။ ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲလုံးကို အလင်းနံရံ ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မှာ သရုပ်ဆောင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကာကွယ်ရေး စနစ် ပျက်စီးခြင်း၊ လေဟာနယ် ဖုံးကွယ်မှု ပျက်စီးခြင်း၊ အေးစက်သော လေထု ဝင်ရောက်လာခြင်း နှင့် သဲဝါများ လွှမ်းခြုံသွားခြင်းအားလုံးသည် စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော ရှမ့်လန် ဖန်တီးလိုက်သည့် သက်ရောက်မှုများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာအားလုံးသည် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်း အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ မြွေကို တွင်းထဲမှ မျှားခေါ်ရန်ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ အယောင်ဆောင်သူလျှို ကျိုးရှီကို မျှားခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ အယောင်ဆောင်သူလျှိုကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီးနောက် အောင်မြင်မှု ခံစားချက် မရရှိဘဲ အဆုံးအစမဲ့ သက်ပြင်းချသံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သဘာဝလွန် အင်အားစု ခြောက်ခုအနက် ကျိုးရှီနှင့် ကန်ဝမ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုသူ့ကို လူသား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့သောသူပင်လျှင် လက်နက်ချခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကျိုးရှီသည် ကိုယ့်အတွက် လက်နက်ချခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် သေကြောင်းကြံရန် အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည်။ အလွန် ပြတ်သားခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်၏ အနာဂတ်အတွက်၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့နှင့် နင်ဟန်တို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် လက်နက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘အနာဂတ်မှာ ကျန်းလီရဲ့ အာကာသယာဉ်သင်္ဘောပေါ်မှာ မင်းတို့အတွက် လက်မှတ်တစ်စောင် ရှိလိမ့်မယ်။’</p> <p> </p> <p>ဤစကားသည် စိတ်နှလုံးကွဲကြေစရာကောင်းပြီး အလွန် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ ဤအရာ သည် သစ္စာဖောက်ခြင်း ဖြစ်ပါက မြင့်မြတ်ပြီး သနားစရာကောင်းသော သစ္စာဖောက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျိုးရှီသည် သေမင်းကို မကြောက်ပေ။ သူ၏ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်နှင့် သူ့တပည့်များ သေဆုံးသွားမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... ကျုပ်ကို ကွပ်မျက်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ရှမ့်လန်ကို အသနားခံသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမှသည် နှုတ်ဖြင့် ထုတ်ဖော် မပြောရဲကြပေ။ အကြောင်းမှာ ကျိုးရှီ ကျူးလွန်ခဲ့သောအပြစ်မှာ ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်၊ အင်ပါယာဘုရင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်၊ ရန်သူထံ လက်နက်ချခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် လက်ထဲမှ ဓားကို ကိုင်ကာ မြှောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကျိုးရှီ၏ အပြစ်သည် သေဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဓားကို ပြန်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ... ခင်ဗျား ကျန်းလီဆီ ဘယ်တုန်းက လက်နက်ချ ခဲ့တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ်... ကျုပ် မသိဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အချိန်ကန့်သတ်ချက် မထားခဲ့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ကျန်းလီနဲ့ ပထမဆုံး ဆက်သွယ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကို မေးချင်တာ ဆိုရင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကပါ။</p> <p> </p> <p>အဲဒီတုန်းက ကျုပ် တကယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီး မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာ သိချင်ခဲ့တယ်။ ကျန်းလီ ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးလဲ ဆိုတာ သိချင်ခဲ့တယ်။ ကျုပ် သေကြောင်းကြံပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်မလို လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ ကျုပ်ကို မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီမှာပဲ ကျုပ် သူနဲ့ စကားပြောခဲ့ကြတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ခင်ဗျား သူ့လက်အောက် ရောက်သွားတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီက ငြင်းဆန်လိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် သူ့ကို အမြဲ ပြန်ငြင်းပြီး ဆဲဆိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျုပ်ကို ပြန်မချေပခဲ့ပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းကိုပဲ တိတ်တဆိတ် ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ သူက ရှေးဟောင်း အင်ပါယာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပျက်စီးခဲ့ပုံကို ပြောပြခဲ့တယ်။ စတုရန်းကီလိုမီတာ မြေ ၁၃၀ သန်းကို အလွန်အကျွံ ထုတ်ယူသုံးစွဲပြီး စွမ်းအင်ဒိုင်း တည်ဆောက်ခဲ့ပေမဲ့ နေမင်းရဲ့ ပထမဆုံး အပြောင်းအလဲကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ....။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာက နှစ် ၂၀၀ ကြိုတင်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီးကို ရှောင်ရှားဖို့ မြေအောက်မြို့တော်တွေ အများကြီး တည်ဆောက်ခဲ့ ကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျန်းရှဲ့က အဓိက မဟုတ်သေးဘူး။ ရှေးဟောင်း ကျန်းမျိုးနွယ်စု၊ ရှေးဟောင်း ကျိမျိုးနွယ်စုနဲ့ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာတို့က မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီးကို ရှောင်ရှားဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ အကုန် ကျရှုံးခဲ့ကြတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ...။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မြို့တော်ဖြူကရော... အဲဒါက ဘာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ရှင်းပြ၏။  “မြို့တော်ဖြူဆိုတာ ရှေးဟောင်းအင်ပါယာရဲ့ အာဏာပိုင်တွေနဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားစု အားလုံး ပေါင်းစည်းထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းပါ။ သေချာတာပေါ့။ သူတို့ နောက်ဆုံးကျတော့ ကျရှုံးခဲ့ပြီး မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီး မတိုင်ခင် လူရာဂဏန်းလောက် ခေါ်ပြီး အာကာသ သင်္ဘောနဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နဲ့အတူ သတင်းအချက်အလက်တွေ၊ မျိုးဥတွေနဲ့ သုက်ပိုးတွေ အများကြီး ယူဆောင်သွားခဲ့ကြတယ်။ အာကာသယာဉ် ဘေးကင်းရာဇုန်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှာ မျောပါနေခဲ့ကြတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူတို့ နိုးထလာပြီး ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျုပ်တို့ ဂြိုဟ်ရဲ့ ဂေဟစနစ်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပြီ။ သူတို့ကမြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်ဆင်းသက်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုသစ် တစ်ခုကို ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့ကြတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>‘ဪ... ဒီလိုကိုး။’</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၏ ကျန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိမျိုးနွယ်စုတို့ အဘယ်ါကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်နေရသနည်းဟု ရှမ့်လန် အံ့သြနေခဲ့သည်။ ဤလောကတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျိုးရိုးအမည် နှစ်ခုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်နေရသနည်း။ ဤအရာအားလုံးသည် ရှေးဟောင်းလူသားများထံမှ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးမျိုးဆက်ခြင်း တူညီနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောကရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပုံက အရမ်း နှေးကွေးနေ ရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ဖြေလိုက်သည်။ “မြို့တော်ဖြူအဖွဲ့အစည်း ယုံကြည်တာက လူသားတွေက ဒီလောကကနေ စွမ်းအင်တွေ အလွန်အကျွံ တောင်းဆိုခဲ့ကြလို့ မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာရတာတဲ့။၊ နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားကို ခိုးယူပြီး ဧရာမနဂါးလို သားရဲတွေကို ဖန်တီးရဲခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် နတ်ဘုရားတွေ ကို စော်ကားသလိုဖြစ်ပြီး မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာရတာလို့ ယုံကြည်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် မြို့တော်ဖြူက လူသားယဉ်ကျေးမှုကို တဖန် ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးစေချင်ပေမဲ့ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ဖိနှိပ်ထားချင်ကြတယ်။ တခြားလမ်းကြောင်းကနေ သွားချင်ကြတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီး ထပ်မဖြစ်လောက်ဘူးလို့ ယူဆကြတယ်။”</p> <p> </p> <p>အလွန် ယုတ္တိရှိသော အကြံဉာဏ်တစ်ခုဟု ထင်ရသည်။ ယခုအချိန်၌ပင် လောကပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ တွေးခေါ်သူများ ရှိနေကြသည်။ ပင်မရေစီးကြောင်း အမြင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ လူသားများ လောက သယံဇာတများ ကို အလွန်အကျွံ ထုတ်ယူသုံးစွဲခြင်းသည် တစ်နေ့တွင် လောကမြေကို အမျက်ထွက်စေမည် ဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ် ပျက်စီးခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးခံရမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မြို့တော်ဖြူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဤလောကကြီးသည် ရှေးဟောင်းအိပ်မက်ဆိုး ကျောက်တုံး ယဉ်ကျေးမှုကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာသည် မြို့တော်ဖြူ၏ အဓိက မဟာမိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား အချိန်ကာလသည် အရာရာကို ပြောင်းလဲစေနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ပန်ဒိုရာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြန်ပိတ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ လူသားအင်ပါယာသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သဘာဝလွန် အဖွဲ့အစည်းအချို့သည် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုကို တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေပြီး ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများကို တူးဖော်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းလီ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု၏ အစွမ်းသတ္တိ၊ ထူးချွန်မှုနှင့် တောက်ပမှုတို့ကို လောကကို ဖွင့်ချပြလိုက်သည်။ သူသည် လူပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း စည်းရုံးနိုင်ပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု၏ ကြီးမားသော ပြန်လည် ဆန်းသစ်မှုကို ကြိုဆိုခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်ဖြူသည် ဖိနှိပ်ထား၍ မရတော့ပေ။ ငရဲသလင်းကျောက် ပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးရန်နှင့် အမိုးခုံး စွမ်းအင်ဒိုင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် မြို့တော်ဖြူမှ လူများသည် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... မြို့တော်ဖြူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက မှားယွင်းပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေလည်း မှားပါတယ်။ လောကရဲ့ မဟာ နိဗ္ဗာနပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီးဆိုတာ လူသားယဉ်ကျေးမှု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ စကြဝဠာရဲ့ နိယာမပါ။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီးက သက်တမ်းတစ်ခု ရောက်ရင် သေဆုံးရမှာပါ။ သေဆုံးတဲ့အခါ ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုနဲ့ ရူးသွပ်ဖွယ် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတွေ သေချာပေါက် ရှိလာမှာပါ။ မင်းသားကျန်းရှဲ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ တင်ပြချက်ကို အားလုံးနီးပါးက ပယ်ချခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရား ဆိုတာ လူနည်းစု လက်ထဲမှာပဲ ရှိတတ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save