Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မှန် လက်ထဲရှိ နဂါးဓားသည် ရုတ်တရက် ပြိုင်ဘက်ကင်း လင်းလက်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး...” ၎င်းသည် ကောင်းကင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အလင်းရိပ်သည် မှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သဖြင့် ကျန်းလီ၏ အရပ်ရှည်သော ခန္ဓာကိုယ်။ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ချောမောသော မျက်နှာအသွင်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက ကျန်းလီ၏ ပရိုဂျက်တာပင်။ နဂါးနှလုံးသားနှင့် ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်၏ အလင်းရိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ အလင်းရိပ်က ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... အဲဒီ အယောင်ဆောင်သူလျှိုကို မင်း တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ကစားပွဲမှာ မင်း နိုင်သွားပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် နိုင်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက ကျိုးရှီရဲ့ စိတ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို အနိုင်ယူပြီး သူ့ဆန္ဒအလျောက် အယောင်ဆောင်သူလျှို ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာမလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဆို၏။ “နိုင်တာက နိုင်တာပဲ။ ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ။ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်လို့ ဆုရချင်မှ ရမှာပါ။ ရှမ့်လန်... မူလက ငါ ဒီမိုကျင်းကို အထင်မကြီးခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျိုးရှီတို့ လက်ထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်ခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ အရာအားလုံး ကွာခြားသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှု ပေးရရင်တောင် မင်းရဲ့ မိုကျင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မိုကျင်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ကာကွယ်ရေး စနစ်က အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ တပ်တော်က ရှာမတွေ့နိုင်သလို ဝင်လို့လည်း မရဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဝန်ခံလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အရှင်ရှမ့်လန်... ခင်ဗျားက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ နဂါးဓား၊ နဂါးနှလုံးသားနဲ့ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်တွေ မိုကျင်းထဲ ဝင်လာတည်းက တည်နေရာပြအရာ ဝတ္တုတွေေ ဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ သိသင့်ပါတယ်။ တည်နေရာသိရင် ပစ်မှတ် ရှိပြီ။ အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်လို့ ရပြီပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ ပြောပြီးသည်နှင့် နဂါးဓားသည် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စိကျိန်းလောက်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဆက်ပြော၏။ “ရှမ့်လန်... မင်း နဂါးနောင်တကို မြင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငရဲသလင်းကျောက် နဂါးနောင်တ ကိုရော မြင်ဖူးလား။ နောက်ပိုင်းကျရင် မြင်ရတော့မှာပါ။ မကြာခင်ပေါ့။ ငါ မင်းကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ပိုမပေးဘူး။ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထားပါ။</p> <p> </p> <p>မင်း ပထမပွဲ နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အယောင်ဆောင်သူလျှို မရှိရင်တောင် မိုကျင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ ငါ့ဘက်က နည်းနည်းလေး ပိုအားစိုက်ထုတ်ရုံပဲ။ နောက်ဆုံးကျတော့ လွယ်လွယ်လေးပါပဲ။ ရှမ့်လန်... မင်းရဲ့ အရင်ပြိုင်ဘက်တွေက မင်းကို တစ်လ၊ နှစ်လ၊ နှစ်ဝက်လောက်တောင် အချိန်ပေးတတ်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါက တစ်ရက်တောင် မပေးဘူး။ တစ်မိနစ်လေးတောင် ပိုမပေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အချိန်က အရမ်း တန်ဖိုးရှိလို့ပါ။ ငါ့ရဲ့ ဒီတိုက်ခိုက်မှု သေးသေးလေးကိုတောင် မခံနိုင်ရင် မင်းမှာ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။ ငါနဲ့အတူ ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကြောင်းသစ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် မိုကျင်း၏ မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပျံသန်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ခမ်းနား ထည်ဝါလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>“ပစ်...”</p> <p> </p> <p>“ပစ်...”</p> <p> </p> <p>“ပစ်...”</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်များသည် ရုတ်တရက် ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ ရာချီသော ငရဲသလင်းကျောက် နဂါးနောင်တများသည် မိုင်ထောင်ချီ အကွာအဝေးမှ တရွှီးရွှီး မြည်လျက် မိုကျင်းဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မြင်ကွင်းမှ မိုကျင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ရသော်လည်း သူတို့ မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော်ငြား ကျန်းလီသည် မိုကျင်းအတွင်းပိုင်း စွမ်းအင် တည်နေရာများကို ပေးပို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင် သူသည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်ပိုမပေးတော့ဘဲ ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>............</p> <p> </p> <p>ဤအင်ပါယာဘုရင် ကျန်းလီသည် တကယ်ပင် လျင်မြန်ပြတ်သားသည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်သည်။ ကြားခံအချိန် လုံးဝ မပေးချေ။ ရှမ့်လန်သည် အလင်းနံရံ၏ စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ရေး ဗဟိုချက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး နဂါးအာရုံခံစားမှု နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မျှော် ရုပ်တုကြီး၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ရာချီသော အထူး နဂါးနောင်တများသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အသံထက် ၁၅ ဆ မြန်သော အရှိန်နှုန်း၊ တစ်စက္ကန့်လျှင် မီတာ ၅,၀၀၀ ခန့်အထိ ရောက်ရှိနေသည်။ ကီလိုမီတာ နှစ်ထောင် ခရီးကို ဤမျှ မြင့်မားသော အရှိန်ဖြင့် လာပါက ခုနစ်မိနစ်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက တကယ်ပင် ကျန်းလီ ဖြစ်သည်။ ယခင် နဂါးနောင်တသည် အမြင့်ဆုံး ပစ်ခတ်နိုင်မှု အကွာအဝေး ကီလိုမီတာ ၅၀၀ အောက်သာ ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသာ အဝေးပစ် တိုက်ခိုက်ချင်ပါက နဂါးအရှိန်အဝါ ပစ်လွှတ်စင် တပ်ဆင်ထားသော ဧရာမသားရဲကြီးဖြင့် ပျံသန်းလာရမည်။ နဂါးနောင်တသည် ကျန်းလီ လက်ထဲရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း စစ်မှန်သော အဝေးပစ် လက်နက် ဖြစ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ အထူးကောင်းကင် ခံတပ်သည် တိုက်လေယာဉ် အမျိုးအစားကို ကျော်လွန်ပြီး ကောင်းကင် လေယာဉ်တင် သင်္ဘောအဖြစ် ဖြစ်တည်နေသည်။ ထို့အပြင် မဟာဗျူဟာမြောက် လက်နက်များကို ပစ်လွှတ်နိုင်သော ကောင်းကင် လေယာဉ်တင်သင်္ဘော ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကျန်းလီသည် ထိုအရာလောက်ကို လုံးဝ အထင်ကြီးပုံ မရပေ။ သူ့ရည်မှန်းချက်မှာ အထူးအာကာသယာဉ် တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကာပျံ မိုးရွာသကဲ့သို့ ပျံသန်းလာသော ငရဲသလင်းကျောက် နဂါးနောင်တများကို ကြည့်ရင်း ရှမ့်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေ၏။ ‘ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဝေးကနေ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက် ရမလား။’</p> <p> </p> <p>သူ ကြိုးစားကြည့်နိုင်သည်။ သို့သော်ငြား ထိရောက်မည် မထင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုကျင်းတွင် နဂါးနောင်တ မရှိပေ။ စွမ်းအင် နဂါးအမြောက်များသာ ရှိသည်။ ထိုအရာသည်လည်း အလွန် လေးလံသော လက်နက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “စွမ်းအင် နဂါးအမြောက်တွေ... ပစ်...”</p> <p> </p> <p>“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင် နဂါးအမြောက်ငါးလက်သည် ပို၍ မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။ အသံထက် အဆ ၂၀ မြန်သော အရှိန်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သို့သော်ငြား စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုအရာသည် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အလွန်အဆင့်မြင့်သော စွမ်းအင်လက်နက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ အထူးနဂါးအမြောက် ငါးလက်သည် ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ စနစ်၏ စွမ်းအား ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှမ့်လန် တစ်ဦးတည်းက မိုကျင်း၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်နှင့် လက်နက်စနစ် တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်မိနစ် အကြာတွင် “ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>မိုကျင်း၏ စူပါနဂါးအမြောက် ငါးလက်သည် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ အထူးနဂါးနောင်တ ငါးခုကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ကောင်းကင်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နဂါးနောင်တ တစ်ခုသည် ထိမှန်ခါနီးတွင် သူ့အလိုလို လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက ခေတ်သစ် လောကကြီးမှာတောင် မလုပ်နိုင်သောအဆင့် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ လျင်မြန်သော ရှောင်တိမ်းမှု သည် နဂါးနောင်တကို အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ရှေးဟောင်းလူသား၏ ဝိညာဉ်ကို နဂါးနောင်တ ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသည်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားသော နဂါးအမြောက်လေးလက်သည် ပေါက်ကွဲခြင်းမရှိမီ နဂါးနောင်တများကို အောင်မြင်စွာ ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤရှေးဟောင်းနဂါးအမြောက်များ၏ စွမ်းအားသည် အလွန် ကြီးမားသည်။ နဂါးနောင်တနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သိပ်မကွာခြားလှပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ပေါက်ကွဲလိုက်သည်နှင့် ပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက် ပေါက်ကွဲမှုမှ စွမ်းအင် အားလုံးသည် ချက်ချင်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက တွေးကြည့်၍ မရနိုင်အောင်ပင်။ သေချာသည်မှာ ငရဲသလင်းကျောက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ရှမ့်လန်သည် ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက် ပစ်ခတ်စဉ်ကပင် ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု အတည်ပြုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် လောကနိယာမကို ချိုးဖောက်ပြီး အစွမ်းထက်ဆုံးသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် မည်မျှပင် သေးငယ်ပါစေ၊ မတားဆီးသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆက်လက်ဝါးမျိုပြီး ပျံ့ပွားနေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် ဤအရာကို ကြိုသိထားသော်လည်း ငရဲသလင်းကျောက်သည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသော စွမ်းအင်ကို ဝါးမျိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ထိုအရာသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ လေထဲတွင် အဝေးမှ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ခြင်း လုံးဝ ကျရှုံးသွားခဲ့၏</p> <p> </p> <p>ယခင်က ရှမ့်လန်သည် ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို အားကိုးပြီး အထူးနဂါးနောင်တ ရာပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ၏ စစ်သည်တော်တစ်သန်းကို လက်နက် ချစေခဲ့သည်မှာ သူ၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ရှမ့်လန်သည် မိုကျင်းတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဤလေကြောင်း ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က မီတာသောင်းချီ အကွာမှ နဂါးနောင်တများကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခု ကီလိုမီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာမှ ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်လား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် အဆိုးမြင်နေမိသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းကိုသာ တတ်မြောက်ထားပြီး ကျန်းလီမှာ အဆင့်မြင့် နဂါးအမြင်ကို တတ်မြောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားမှကွာဟချက်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကွာခြားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ကျော်လွှားရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှမ့်လန် ကြိုးစား ကြည့်ချင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပ်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>သူ ရုတ်တရက် စွမ်းအားကြီးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လူခေါင်းမြွေကိုယ် ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုကြီးမှတစ်ဆင့် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဆယ်ဆ၊ ထို့နောက် အဆတစ်ရာအထိ ကြီးမား လာခဲ့သည်။ ဤဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ နဂါးနောင်တအားလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပဲ အထူးနဂါးနောင်တ ရာပေါင်းများစွာသည် လေထဲတွင် ခဲသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော်ငြား ၎င်းသည် မျက်တောင်တစ်ခတ် စာမျှသာ ဖြစ်သည်။ တစ်စက္ကန့်ဝက် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း အထူးနဂါးနောင်တ ရာပေါင်းများစွာသည် ပြန်လည်ပျံသန်းလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရှမ့်လန် မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စက္ကန့်ဝက် ရပ်တန့်သွားခြင်းသည် ကျန်းလီ၏ တမင်သက်သက် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက စက္ကန့်ဝက်ပင် ကြာမြင့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤရလဒ်သည် သူ့မျှော်လင့်ချက် အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>အချိန် မရှိတော့ပေ။ နဂါးနောင်တ ရာပေါင်းများစွာသည် မိုကျင်း၏ အပေါ်တည့်တည့်သို့ ပျံသန်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ သေချာသည်မှာ ပထဝီဝင် တည်နေရာအရ အပေါ်တည့်တည့်မှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် “ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>နဂါးနောင်တ ရာပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ ပေါက်ကွဲမှုလမ်းကြောင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ စုစည်းတိုက်ခိုက်မှု၊ စုစည်းပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲသည့် နေရာမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် လှပပြီး ထူးဆန်းသော မီးလျှံကန့်လန့်ကာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်လှပလွန်းသည်။ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး မီးရှုးမီးပန်းများနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ နဂါးနောင်တ ရာပေါင်းများစွာသည် ကီလိုမီတာ တစ်ရာအကွာရှိ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နဂါးနောင်တတို့သည် မည်သည့် ပျက်စီးမှုကိုမှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ အလွန် ထူးဆန်းသော အထူး စွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နဂါးနောင်တတို့၏ လမ်းကြောင်း အားလုံး ပုံပျက်သွားကြသည်။ မိုကျင်း၏ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးသည် အထူးစွမ်းအင်ဒိုင်းကြီး တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး နဂါးနောင်တကဲ့သို့သော မဟာဗျူဟာမြောက် လက်နက် ပေါက်ကွဲမှုကိုပင် ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုကျင်း၏အပေါ်ဘက်ရှိ စွမ်းအင်ဒိုင်းသည် အလွန် ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းသည် မြို့တော်ဖြူ၏ အမိုးခုံး စွမ်းအင်ဒိုင်း နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။ ၎င်းသည် ငရဲသလင်းကျောက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော လောကမှ အရာဝတ္ထု အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ဖြူသည် ထိုအရာကို အသုံးပြုပြီး ငရဲသလင်းကျောက်ကို နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲမှု ဂယက်ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် စွမ်းအင်ဒိုင် တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိုကျင်း၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းနှင့် မြို့တော်ဖြူ၏ အမိုးခုံး စွမ်းအင်ဒိုင်းတို့သည် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ငရဲသလင်းကျောက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား အမိုးခုံးတို့သည် ငရဲသလင်းကျောက်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်သလို ထိုးဖောက်၍လည်း မရနိုင်ပေ။ လောလောဆယ်တွင် ငရဲသလင်းကျောက်ကို ထိုးဖောက်နိုင်သော စွမ်းအင် တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်။ ယင်းမှာ နဂါးသွေးခြင်ဆီ၏ ရောင်ခြည်စွမ်းအင် ဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် စွမ်းအင် ပမာဏ အလွန် နည်းပါးနေပြီး ညစ်ညမ်းနေသော ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်သည်လည်း အင်ပါယာ ကျန်းလီ နယ်မြေအတွင်း၌ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကျော့ ပေါက်ကွဲမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ် ဒါဇင်ပေါင်း များစွာသည် အရှိန်မြှင့်ပြီး မိုကျင်းသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ဤဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်များ၏ ပျံသန်းနှုန်းသည် သားရဲပျံများထက် မနိမ့်ကျပေ။ တကယ်တော့ ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ကြီးမားသောကိုယ်ထည်ကြီးဖြင့် ဤမျှ မြင့်မားသော အရှိန်နှုန်း ပျံသန်းနိုင်သည်မှာ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်အောင်ပင်။ ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုင် ၂,၀၀၀... မိုင် ၃,၀၀၀...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျန်ရှိနေသော ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ်များသည် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ တစ်စင်းတည်းသာ ပို၍ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆက်လက် ပျံသန်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက ကျန်းလီ၏ အစမ်းသဘော တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။ နှစ်နာရီ အကြာတွင် ဤဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်သည် မိုကျင်းနှင့် မိုင် ၁,၅၀၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယင်းသည် ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက်၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အကွာအဝေး အတွင်းသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော်လည်း ပျင်းစရာလည်း ကောင်းသည်။ ရလဒ်ကို နှစ်ဖက်စလုံး သိရှိနေကြသည်။ စစ်တုရင် ကစားနေသကဲ့သို့ပင်။ ကျန်းလီက ဤဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်ကို ရှမ့်လန် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူထင်သကဲ့သို့ ထူးချွန်ခြင်း ရှိမရှိ၊ ဤဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ သိချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ လုံးဝ မလုပ်ချင်သော်လည်း လုပ်လိုက်ရသည်။ သူသည် နဂါးသွေးခြင်ဆီ ရောင်ခြည်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက်သည် တစ်စက္ကန့်လျှင် မီတာ ၇,၀၀၀ နှုန်းဖြင့် တရွှီးရွှီး ပျံသန်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပဲ ကျန်းလီ အသေခံ စေလွှတ်လိုက်သော ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်ကို ချက်ချင်း ထိမှန် သွားခဲ့သည်။ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ နဂါးနောင်တတွင်ပင် ငရဲသလင်းကျောက် ပါဝင်နေလျှင် ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်ဒိုင်း အပြည့်အဝ ပါဝင်သော ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်တွင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား အဆင့်မြှင့်ထားသော ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်ဒိုင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ယင်း၏ ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန် ထိန်းချုပ်ထားသော ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် ငရဲသလင်းကျောက်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။ သို့သော်ငြား ငရဲသလင်းကျောက်ကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေပြီး ဝါးမျိုခြင်းကို ရပ်တန့်စေနိုင်သည်။ ထို့နောက် ရောင်ခြည်စွမ်းအင်ကို တွန်းလှန်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေမည်။ ဤသည်မှာ ငရဲသလင်းကျောက် ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရေး ယန္တရား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ၀.၀၁ စက္ကန့်အောက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် ချက်ချင်း အလုပ် ပြန်လုပ်ပြီး ပေါက်ကွဲမှုမှ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်များကို ဝါးမျိုပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှေးဟောင်း နဂါးအမြောက်သည် ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ်ကို ထိခိုက် စေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး လုံးဝ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ်သည် အေးဆေးစွာ နောက်ဆုတ်ပြီး ရှေးဟောင်းနဂါးအမြောက်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသော အကွာအဝေးမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှမ့်လန်သည် အလယ်အလတ်အဆင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းရရှိသူသာ ဖြစ်သော်လည်း အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ ကောင်းကင်ခံတပ်ကို ထိခိုက်အောင်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ကျန်းလီ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ရှမ့်လန်၏ ရောင်ခြည်စွမ်းအင် ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော စစ်ပွဲသည် လုံးဝ ပျင်းစရာ ကောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...” ကျန်းလီ၏ ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် နဂါးနောင်တများကို ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နေကြသည်။ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ပစ်ခတ်နေကြသည်။ တွေးကြည့်၍ မရနိုင်အောင်ပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save