Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်နှင့် ရေတို့၏ ရွေ့လျားမှု၊ အမြန်နှင့် အနှေး ပေါင်းစပ်ခြင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းအပါအဝင် မိစ္ဆာသုံးဦး ရှိနေသဖြင့် ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးမှာ ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏သမီးအတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမတို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်းကို ဖွင့်ဟမပြောပြရန် ကတိရပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးက ကြောင်ကတိုးများကို မူးယစ်စေသော နံ့သာဘူးကို ယူကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂူထဲမှ မထွက်ခွာမီ ကြောင်ကတိုးမလေးက အထူးတလည် လှည့်ကြည့်ကာ သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သွားသေး၏။ ကြောင်ကတိုးမလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏သမီးက ဖူရှောင်ကွမ်းတို့ကို အရိုးဖြူ နန်းတော်ထဲသို့ ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းကလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ရှောင်ကျူးနှင့် ကုန်းရန်ယန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းက အတော်လေး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ အပြင်ဘက်က ကြည့်လျှင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ ပြောင်တလင်းခါနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ယက္ခများက ရွှေ့ပြောင်း၍ရနိုင်သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ယူဆောင်သွားကြပြီး ဖြုတ်သိမ်းရန် ခက်ခဲသော ပစ္စည်းများကိုသာ ပစ်ချထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏သမီးကတော့ အန်းရှန်းစံအိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ဤနေရာက အရိုးဖြူ နန်းတော်အတွင်းရှိ သတိမထားမိလောက်သော စံအိမ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတွင် တည်ရှိကာ ရှုခင်းလှပသော ရေကန်တစ်ခုကို ဝန်းရံ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းနှင့် မိစ္ဆာသုံးဦး ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လိုက်ကာများ၊ စာရေးစားပွဲများ၊ ပန်းချီကားချပ်များနှင့် ပန်းအလှဆင်ထားမှုများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျက်သရေရှိပြီး အခြား ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အဆောက်အအုံများနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်က ချက်ချင်းပင် သိသာထင်ရှားနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟွမ်နျန်က မိစ္ဆာသုံးဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် ဆုဆုက လက်ဖက်ရည် သုံးခွက် လာချပေးသည်။ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များက ဝေဝါးနေသော်လည်း နွေးထွေးမှု မရှိဘဲ လန်းဆန်းစေသော အေးစိမ့်မှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟွမ်နျန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တာအိုမိတ်ဆွေ သုံးယောက်... ဒါက အရိုးဖြူ နန်းတော်အောက်က ယင်စမ်းရေတွင်းကရတဲ့ စမ်းရေပါ... အေးစိမ့်ပြီး ချိုမြိန်တယ်... သောက်လိုက်ရင် ယင်ဝိညာဉ်တွေကို အားဖြည့်ပေးတဲ့ အာနိသင် ရှိတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိစ္ဆာသုံးဦးက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ခွက်များကို မြှောက်၍ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးက ဆောင်းဦးနှင်းခဲများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။ အနည်းငယ် မျိုချလိုက်သောအခါ အေးစိမ့်သော အရည်များက လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အေးစိမ့်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ကျူးမှာ မချိမဆန့် တုန်ယင်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန်ကလည်း လန့်ဖြတ်၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံက အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ဤယင်စမ်းရေက ဝိညာဉ်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစက်နေလျှင်ပင် သူက ခံနိုင်ရည် ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က အခြား မိစ္ဆာနှစ်ဦးထံမှ လေးစားအားကျသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း “...”</p> <p style="text-align:justify">ဒီမှာ လေးစားအားကျစရာ ဘာမှ မရှိဘူးနော်...</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက နောက်တစ်ကျိုက် ထပ်သောက်ကာ သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူက မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီစမ်းရေက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... အားဖြည့်ပေးတဲ့ အာနိသင်က အားနည်းပြီး ရလဒ်ထွက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သောက်သုံးဖို့ လိုအပ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားသာချက်ကတော့ သဘာဝကျပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ စုဆောင်းမှုပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူက မျှတသော အကဲဖြတ်မှုတစ်ခုကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤစမ်းရေက သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ပေ။ ၎င်းက အရိုးဖြူ နန်းတော်အတွင်းရှိ အဆင့်နိမ့် ယင်စမ်းရေတွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သယ်ဆောင်သွားရန် ခက်ခဲသောကြောင့်သာ နောင်လာမည့်သူများအတွက် ချန်ရစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟွမ်နျန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တာအိုမိတ်ဆွေဖူ ပြောတာ ကွက်တိပဲ... ဒီစမ်းရေက တကယ့်ကို အံ့မခန်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိဖို့ဆိုရင် ရေရှည် သောက်သုံးဖို့ လိုအပ်တယ်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် မိစ္ဆာဈေးတန်းကနေ ထွက်လာပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာ... လအတန်ကြာ သောက်ပြီးမှပဲ နည်းနည်းလေး ထူးခြားလာတာကို ခံစားရတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒီစမ်းရေက ပိုင်ရှင်မရှိပါဘူး... အကယ်၍ တာအိုမိတ်ဆွေ သုံးယောက် သဘောကျတယ်ဆိုရင် ရှင်တို့ ပြန်တဲ့အခါ ကြိုက်သလောက် ယူသွားလို့ ရပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏သမီးတို့ အစွမ်းကုန် ပြသနေသည့် စေတနာကို ခံစားမိသောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"တာအိုမိတ်ဆွေက သိပ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ... တာအိုမိတ်ဆွေဆီက ဒီလောက် ချီးကျူးခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူးရှင်..."</p> <p style="text-align:justify">စမ်းရေအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက ဟွမ်နျန်၏ အန်းရှန်းစံအိမ်ကို ဖယ်ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျူး၊ ကုန်းရန်ယန်တို့နှင့်အတူ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရာခပ်သိမ်းတွင် ရောက်ရှိလာမှု အစဉ်အလိုက်ဆိုတာ ရှိ၏။ သူတို့က အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြုမူတတ်သူများ မဟုတ်သလို သစ်တောက်ငှက်အသိုက်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းမျိုးကိုလည်း မလုပ်ရက်နိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">အန်းရှန်းစံအိမ် အဝင်ဝတွင် ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏သမီးတို့မှာ မိစ္ဆာသုံးဦး အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက သိသိသာသာ ပြေလျော့သွား၏။ ထိုမိစ္ဆာသုံးဦးက အစွမ်းထက်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့မှာ ဖိအားများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် ထိုတာအိုမိတ်ဆွေဖူပင်။ သူက ရင်းနှီးဖော်ရွေပြီး သူတို့နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံဖူးသော်လည်း သူတို့မှာ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ ဤသည်က အစွမ်းထက်သူများ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ အရှိန်အဝါများပင် ဖြစ်ရမည်။ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မပြသထားလျှင်တောင် သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အလိုအလျောက် ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ကျူးနှင့် ကုန်းရန်ယန်တို့လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့က လူသားမျိုးနွယ် သရဲမများနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အနည်းနှင့်အများတော့ အဆင်မပြေမှုများ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းကတော့ အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သက်သောင့်သက်သာပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးဦးက ထင်ဖုန်းမျှော်စင်တွင် အခြေချလိုက်ကြသည်။ ဤနေရာက အရိုးဖြူ နန်းတော်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးဦးက ထင်ဖုန်းမျှော်စင်၏ လက်ရန်းသို့ ရောက်လျှင် အဝေးသို့ ငေးမောကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယင်လော့တောင်၏ ခါးလယ်တွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက ရစ်ပတ်နေ၏။ ဤသည်က တောင်တန်းကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သွေးနီရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်းမှောင်နေသော တောင်တန်းများနှင့် သစ်ပင်မည်းများ၊ ကျောက်စိမ်းခါးပတ်နှင့် အဖြူရောင်ပန်းများ၊ ထို့အပြင် အဆောင်ငယ် များစွာပါဝင်သည့် အရိုးဖြူ နန်းတော်တို့နှင့်အတူ မိစ္ဆာသုံးဦးက ဤထူးခြားလှသော ရှုခင်းကို နှလုံးသားဖြင့် ခံစားနေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ကျူး၏ ဝမ်းဗိုက်အဖျားပိုင်းက တောက်ပလာပြီး သူ၏ မီးအိမ်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွန်းညှိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန်မှာလည်း ကဗျာဉာဏ်များ ပွင့်လာပြီး ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းကာ ကဗျာများ ရွတ်ဆိုနေတော့၏။ သူကိုယ်တိုင် ရေးစပ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူကတော့ အပြည့်အဝ သာယာပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းကလည်း မျက်စိရှေ့မှ ရှုခင်းကို အလေးအနက် ခံစားနေ၏။ ယင်လော့တောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသော ကျောက်စိမ်းခါးပတ်နှင့် တည်ငြိမ်ကာ မတုန်မလှုပ် ရှိနေသော တောင်တန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">‘တောင်နှင့် ရေ’ တစ်ခုက ငြိမ်သက်နေပြီး တစ်ခုက ရွေ့လျားနေကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ဖြည့်ဆည်းပေးနေကြ၏။ ငြိမ်သက်မှုက ရွေ့လျားမှုကို ပွေ့ဖက်ထားသလို ရွေ့လျားမှုကလည်း ငြိမ်သက်မှုကို အသက်ဝင်စေသည်။ ငြိမ်သက်မှုထဲတွင် ရွေ့လျားမှု ရှိနေပြီး ရွေ့လျားမှုထဲတွင်လည်း ငြိမ်သက်မှု ရှိနေ၏။ ငြိမ်သက်မှုက ရွေ့လျားမှု ဖြစ်လာနိုင်သလို ရွေ့လျားမှုကလည်း ငြိမ်သက်မှု ဖြစ်လာနိုင်ကာ လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ယက်လုပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယင်လော့တောင်၏ တောင်နှင့် ရေတို့က ဝိညာဉ်ရေးရာကို ရရှိကာ အသက်ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">လေ့လာလေလေ ဖူရှောင်ကွမ်း၏ ငွေရောင်မျက်လုံးများက ပို၍ တောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက သူသည် အချိန်တစ်လက်မ ဆွဲဆန့်ခြင်းနှင့် အခိုက်အတန့် ပျောက်ကွယ်ခြင်း နည်းစနစ်တို့၏ ပေါင်းစပ်မှုတွင် အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရ၏။ ၎င်းကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်းဆိုသည်ကို သူ အကြိတ်အနယ် စဉ်းစားနေခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">မူလက သူ စီစဉ်ထားသည်မှာ မျိုးဆက်ပွဲတော် ပြီးသည်အထိ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရသေးပါက ဇီးပန်းပွင့် တေးသီချင်းကို ထုတ်ယူကာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုထံ အကြံဉာဏ် တောင်းခံရန် ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ထိုသို့ လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ဟု ထင်ရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တောင်နှင့် ရေတို့၏ ရွေ့လျားမှုက နည်းစနစ်များ၏ ရွေ့လျားမှုကို သူ့အား သတိရစေခဲ့၏။ အချိန်တစ်လက်မ ဆွဲဆန့်ခြင်း၏ နှေးကွေးမှုကို ငြိမ်သက်မှုအဖြစ် ရှုမြင်နိုင်ပြီး အခိုက်အတန့် ပျောက်ကွယ်ခြင်း၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုကိုတော့ ရွေ့လျားမှုအဖြစ် ရှုမြင်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">‘ရှေ့သို့ စီးဆင်းခြင်းနှင့် နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းကြားရှိ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေကို ဟန်ချက်ညီစေရန် ငြိမ်သက်မှုနှင့် ရွေ့လျားမှု သဘောတရားများကို အသုံးပြုခြင်း’ ဤစဉ်းစားတွေးခေါ်မှု လမ်းကြောင်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခံစားမိလေလေ ဖူရှောင်ကွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပိုမို ပြည့်နှက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အပြုံးကလည်း ပိုမို တောက်ပလာလေသည်။ ဤကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်က ရှောင်ကျူးနှင့် ကုန်းရန်ယန်တို့ထံသို့ပင် ကူးစက်သွား၏။ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာသုံးဦးက ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လေတိုက်ခံရင်း အရူးများလို ပြုံးနေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">တတိယလ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့…</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ယံက မှုန်မှိုင်းနေပြီး တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ နေရောင်ခြည်က အနည်းငယ်မျှပင် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ တိမ်လွှာများအထက်တွင်သာ ရစ်ဝဲနေကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ခပ်ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကိုသာ ပေါင်းထည့်ပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မနက်ခင်း ခရမ်းရောင် ချီစွမ်းအင်ကို စုဆောင်း၍ မရသော်လည်း ဖူရှောင်ကွမ်းက အစောကြီး နိုးနေဆဲဖြစ်သလို ရှောင်ကျူးနှင့် ကုန်းရန်ယန်တို့လည်း အစောကြီး နိုးနေကြသည်။ သူတို့တွင် ပိုအရေးကြီးသည့် လုပ်စရာများ ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးဦးက ထင်ဖုန်းမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တောင်တန်းသစ်တောဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက သစ်ပင်ထိပ်ဖျားတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး အရိုးဖြူပန်းတစ်ပွင့်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။ သူက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အရိုးဖြူပန်းတွင် ဝိညာဉ်အာရုံကို တွယ်ကပ်လိုက်ပြီး အတွင်းနှင့် အပြင် ရှုထောင့်နှစ်ခုစလုံးမှ အရိုးဖြူပန်း ပြန်လည်ပွင့်လန်းလာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထူထပ်သော သေမင်းအငွေ့အသက်က ရှင်သန်ခြင်း ချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည့် ပန်းနှင့် အကိုင်းအခက် ဆုံမှတ်နေရာရှိ သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲများကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မီးပွားလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မလုံလောက်သေးပေ။ သူက အခြား ပန်းပွင့်အချို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသော်လည်း သူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများက ပထမအကြိမ်လောက် မနက်ရှိုင်းတော့ချေ။ သို့တိုင် ဘာမှမရှိသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်သောအခါ အရိုးဖြူပန်းများထံမှ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ထပ်မံ မရနိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူက ၎င်းတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် စတင် ခူးဆွတ်တော့၏။ အရိုးဖြူပန်းများ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ကြွေကျသွားပြီး ရှင်သန်ခြင်း ချီစွမ်းအင်က သေမင်းအငွေ့အသက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ သရဲသစ်ပင်ကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခံစားသိမြင်မှုများမှတစ်ဆင့် ဖူရှောင်ကွမ်းက တစ်ရက်တည်းဖြင့် အရိုးဖြူပန်း တစ်ရာကျော်ကို ခူးဆွတ်ခဲ့၏။ နေဝင်ဆည်းဆာချိန်ရောက်၍ ပန်းများ ပြန်လည်ပိတ်သွားသောအခါမှသာ သူက ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် မိစ္ဆာသုံးဦးက ထင်ဖုန်းမျှော်စင်သို့ ချက်ချင်း ပြန်မသွားကြပေ။ ကုန်းရန်ယန်က ရှောင်ကျူးနှင့် ဖူရှောင်ကွမ်းတို့ကို သယ်ဆောင်ကာ ယင်လော့တောင်တစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာရန် ကျောက်စိမ်းခါးပတ် တစ်လျှောက် ပြေးလွှားသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာနှစ်ဦးက တောင်နှင့် ရေတို့၏ အလှအပကို ပိုမို ခံစားနေကြပြီး ဖူရှောင်ကွမ်းကတော့ ထိုရွေ့လျားမှုများကို အနီးကပ် လေ့လာခံစားနေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် မိစ္ဆာသုံးဦးမှာ ထင်ဖုန်းမျှော်စင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် အတန်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြကာ အိပ်ရာဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တတိယလ၏ ဆယ့်ငါးရက်နေ့…</p> <p style="text-align:justify">မျိုးဆက်ပွဲတော်နေ့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။ ယွီတောင်တန်းရှိ မိစ္ဆာမများက အရူးအမူး ဖြစ်နေကြ၏။ ကျီးနာရီမှ စတင်၍ သူတို့က ရဲရဲတင်းတင်း လှုပ်ရှားလာကြပြီး သူတို့ ကာလကြာရှည် ပစ်မှတ်ထားခဲ့သော သူများကို စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းတို့ မိစ္ဆာသုံးဦးကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သော မိစ္ဆာမများမှာတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ ယခုတော့ သူတို့က ဒုတိယ အကောင်းဆုံးကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ဒုတိယ ပစ်မှတ်များဆီသို့ ဓားများ သွေးကာ ချီတက်သွားကြတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာထီး အများစုက မိစ္ဆာမများ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ပူးပေါင်းပါဝင်ကာ အစွမ်းကုန် ပျော်ရွှင်ကြပြီး မည်သည့် မိစ္ဆာမကိုမျှ မငြင်းဆန်ကြပေ။ သူတို့က လယ်ကွင်းများစွာကို ထွန်ယက်ကာ မျိုးစေ့များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြဲချခဲ့ကြသော်လည်း အရေအတွက် များပြားလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ကြောက်ရွံ့လာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာထီး အနည်းငယ်ကတော့ မိစ္ဆာမများနှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး၊ ရဲစွမ်းသတ္တိစသည့် ပြိုင်ဆိုင်မှုများ ပြုလုပ်ကြ၏။ အချို့က ပုန်းအောင်းနေသော်လည်း မိစ္ဆာမများ၏ တူးဖော်ခြင်းကို ခံရသည်။ အချို့က မိစ္ဆာမများကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းငါ့ကို ထိုးရင် ငါနင့်ကို ရိုက်မယ်… ဘယ်သူ အရင် လဲကျမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့…”</p> <p style="text-align:justify">အချို့ကတော့ အရူးအမူး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခံရကာ မိစ္ဆာထီးများက အရှေ့မှ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေပြီး မိစ္ဆာမများက အနောက်မှ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း လိုက်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအထဲတွင် ပုံမှန် မြင်ကွင်းများလည်း ရှိနေပါ၏။</p> <p style="text-align:justify">အချို့သော မိစ္ဆာမများက သူတို့ ကာလကြာရှည် လေးစားသဘောကျခဲ့သော မိစ္ဆာထီးများကို ချစ်ခွင့်ပန်ကြပြီး မိစ္ဆာနှစ်ဦး အောင်မြင်စွာ ပေါင်းဖက်သွားကာ ချစ်သူတို့၏ အသိုက်အမြုံလေးကို အတူတကွ တည်ဆောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းတို့ မိစ္ဆာသုံးဦးကတော့ ယွီတောင်တန်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အပူရှိန်နှင့် တင်းမာမှုများကို ကိုယ်ချင်းမစာနိုင်ကြပေ။ သူတို့က ယင်လော့တောင်တွင် တည်ငြိမ်သော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် ပုန်းအောင်းနေကြကာ အစောကြီး မထဘဲ အိပ်ရေးဝမှသာ သရဲသစ်တောဆီသို့ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သရဲသစ်တောထဲတွင် ကုန်းရန်ယန်က မြေကြီးကို စတင် တူးဆွကာ မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော သရဲသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်၏ အမြစ်များကို တူးဖော်နေပြီး ရှောင်ကျူးနှင့် ဖူရှောင်ကွမ်းတို့ကလည်း ကူညီရန် ရောက်လာကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော မိစ္ဆာသုံးဦးမှာ တွင်းထဲတွင် ရပ်၍ အဖြူနှင့် အမည်း ရောယှက်ကာ သေခြင်းအငွေ့အသက်များနှင့် ရှင်သန်ခြင်းချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသည့် အမြစ်များကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော အတွေးများထဲ နစ်မြောသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန်မှာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်လက် တူးဖော်နေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ကျူးကလည်း အဖြူနှင့် အမည်း အမြစ်များကြားရှိ ကွက်လပ်များအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။ သူ ထိုက်ချိကို ဘယ်လိုများ မေ့နေခဲ့ရတာလဲ။ ထို့နောက် သူက ထိုက်ချိအကြောင်း တွေးတောလျက် သူ၏ လက်ဝါးနှင့် ဝိညာဉ်အာရုံ နှစ်ခုစလုံးကို အမြစ်များပေါ်သို့ တွယ်ကပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save