Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထင်း၊ အသိပညာ၊ နွေဦးမိုးခြိမ်းသံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">တတိယလ၏ ဆယ့်ငါးရက်နေ့ လွန်မြောက်သွားပြီးနောက်တွင်ပင် မိစ္ဆာသုံးဦးမှာ ထွက်မသွားကြသေးဘဲ ယင်လော့တောင်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">တတိယလ၏ ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့ ညတွင် ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေး ရောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူမက တွင်းထဲတွင် နေနေကြသော မိစ္ဆာသုံးဦးကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။<br />  </p> <p style="text-align:justify">"အောက်မှာ ပျော်စရာ ကောင်းလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးဦး၏ အာရုံများက လွင့်စင်သွားကြပြီး အားလုံး အတူတကွ ခေါင်းမော့ကာ ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးကို ကြည့်၍ ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေး၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး တွင်းထဲသို့ ဖွဖွလေး ခုန်ချလိုက်သည်။ သူမက ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် မိစ္ဆာသုံးကောင်၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူမရှေ့ရှိ အဖြူနှင့် အမည်း သစ်ပင်အမြစ်များကို ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မိစ္ဆာသုံးဦးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်တို့ ဘာကြည့်နေကြတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"သစ်ပင်ကို ကြည့်နေတာ..."</p> <p style="text-align:justify">"သစ်ပင်ထဲမှာ ကြွက်တွေ ရှိလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">"မရှိဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"သစ်ပင်ထဲမှာ ငှက်တွေ ရှိလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">"မရှိဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါဆို ဘာကြည့်နေကြတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"သစ်ပင်ကို ကြည့်နေတာ..."</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သစ်ပင်ထဲမှာ ဘာရှိလို့လဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"အနှစ်သာရ သဘောတရားတွေ ရှိတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘာအနှစ်သာရ သဘောတရားတွေလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ထင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အသိပညာ..."</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"နွေဦးမိုးခြိမ်းသံ..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးက သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ သစ်ပင်အမြစ်များကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ခဏအကြာတွင် သူမက မိစ္ဆာသုံးဦးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။ သူမ၏ အနောက်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေသည့်အလား သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သွက်လက်မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးဦးကတော့ ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေး ထွက်သွားခြင်းကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ သင့်တော်သူတစ်ယောက်အတွက် တွေ့ကြုံရခြင်းက ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း မသင့်တော်သူ တစ်ယောက်အတွက်ကတော့ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေလျှင်တောင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ညဉ့်နက်ချိန်တွင် မိစ္ဆာသုံးဦးက အန်းရှန်းစံအိမ်သို့ သွားကြပြီး ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးအား မကြာသေးမီက မျိုးဆက်ပွဲတော်၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းကြသည်။ မိစ္ဆာမများ၏ ရူးသွပ်မှုအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ သူတို့မှာ အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ရူးသွပ်မှုမျိုးက တစ်ရက်သာ ကြာမြင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မျိုးဆက်ပွဲတော်အကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မနက်ဖြန်ည ရှင်တို့ ပြန်ကြတော့မလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">"မပြန်သေးဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"တခြား ကိစ္စ ရှိသေးလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">"အနှစ်သာရ သဘောတရားတွေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးလို့လေ..."</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါဆို ဘယ်တော့လောက် နားလည်မှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"အချိန်တန်ရင် အလိုလို ရှင်းလင်းသွားမှာပါ..."</p> <p style="text-align:justify">"အိုး..."</p> <p style="text-align:justify">"နင်က ငါတို့ကို တကယ် ထွက်သွားစေချင်နေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့လဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏သမီးကို မသိမသာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်စိမ်းမျက်နှာနှင့် ကြောင်ကတိုးမလေးက ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင် ကျွန်မကို ကြောင်ကတိုးတွေကို မူးယစ်စေတဲ့ နံ့သာဘူး နှစ်ဆယ် အကြွေးဆပ်ဖို့ ကျန်သေးတယ်လေ... ရှင် ဒီမှာ ဆက်နေရင် ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် အကြွေးဆပ်နိုင်တော့မလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းမှာ ခေါင်းယမ်း၍ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။ သူက သဘောထား သေးသိမ်လွန်းသွားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက ရှောင်ကျူးနှင့် ကုန်းရန်ယန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အန်းရှန်းစံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး တောင်နှင့် ရေတို့၏ ရွေ့လျားမှုများကို ဆက်လက် လေ့လာရန်နှင့် အိပ်စက်ရန်အတွက် ထင်ဖုန်းမျှော်စင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">သစ်ပင်ကို နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် လေ့လာခြင်း၊ တာအိုလမ်းစဉ်ကို လေးည၊ ငါးညခန့် တွေးတောဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့် မိစ္ဆာသုံးဦးက ယင်လော့တောင်တွင် ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ည တိတိ နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် ဖူရှောင်ကွမ်းက ယင်စမ်းရေတွင်းဆီသို့ သွားကာ အပြာရောင် သားရေဘူးကျောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းက ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှ ဝဝတုတ်တုတ် တာအိုဘုန်းကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော မှော်လက်နက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">မူလက မိစ္ဆာများကို ဖမ်းဆီး နှိမ်နင်းရန်အတွက် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက လုံးဝ အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။ သူက ဤရတနာကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန်နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီအရင်များကို မိစ္ဆာစာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရန်အတွက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုကို လှုပ်ရှားလာစေရန် "ဇီးပန်းပွင့် တေးသီချင်း" ကဗျာ နှစ်ပုဒ်ကို အသုံးပြု၍ အောင်မြင်စွာ အကူအညီ တောင်းခံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤရတနာ၏ အတွင်းဘက်တွင် ပေ ၂၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခု ပါရှိပြီး ရေပမာဏ အတော်များများကို သိုလှောင်ထားနိုင်၏။ ဤရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြင့် ဖူရှောင်ကွမ်းအနေဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရေဓာတ်နှင့် သက်ဆိုင်သော နည်းစနစ်များကို ထုတ်ဖော်သုံးစွဲရာ၌ နေရာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက ယင်စမ်းရေ အချို့ကို စုဆောင်းကာ တစ်နေ့တာပိုး လောက်ကောင်လေးများ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြင့်တက်လာစေရန် ရေကန်ထဲသို့ သင့်လျော်သော ပမာဏအချို့ကို ထည့်သွင်းရန် စီစဉ်ထား၏။ ထို့ပြင် ဤရေကို အသုံးပြု၍ ရေမြှားနည်းစနစ်ကို ထုတ်ဖော်ခြင်းက ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် အာနိသင် အနည်းငယ် ရှိနိုင်သည်။ ပိုမို စုဆောင်းထားခြင်းက အကျိုးယုတ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် မိစ္ဆာသုံးဦးက ဟွမ်နျန်နှင့် သူမ၏ သမီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ကုန်းရန်ယန်က တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားကာ မိစ္ဆာဈေးတန်း၏ အဝင်ဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်၏ တံခါးများက ပွင့်နေသည်။ ကုန်းရန်ယန် ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက ခွာတစ်ချက်ဖြင့် အကန်ခံလိုက်ရပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လိမ့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆိတ်မိစ္ဆာအိုကြီးက တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ ထွက်လာသည်။ သူက ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် ထောင်မတ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မိုက်ရိုင်းတဲ့ ကောင်လေး... မင်း အခုတော့ အိမ်ပြန်လာရကောင်းမှန်း သိသေးတယ်ပေါ့လေ... မျိုးဆက်ပွဲတော် မတိုင်ခင် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်... မင်း ဒီလိုလုပ်နေရင် ငါက မြစ်လေး တစ်ကောင်ကို ဘယ်တော့ ချီရမှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တံမြက်စည်းက ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန်က ရှောင်တိမ်းနေရင်းနှင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုး... အတင်းခူးတဲ့ အသီးက မချိုဘူးလေ... ကျွန်တော်က ကျွန်တော် သဘောကျပြီး တစ်သက်လုံး အတူတူ နေသွားချင်တဲ့ မိစ္ဆာမ တစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာချင်တာ... ဒီလို ရောယောင်ပြီး အဖေ တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ့အပြင် ဓမ္မနယ်ပယ်ရဲ့ တတိယမြောက် ကောင်းကင်ဘုံကို မဝင်ရောက်ခင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ သဘာဝကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ... အဲဒီလို လုပ်မှသာ ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာ အားစိုက်ထုတ်မှု တစ်ဝက်နဲ့ ရလဒ် နှစ်ဆ ရနိုင်မှာလေ...”</p> <p style="text-align:justify">“အဘိုးတောင် အသက်ဒီလောက် ကြီးမှ လူသားတစ်ပိုင်း အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အောင်မြင်ခဲ့တာ... အဲဒါက အဘိုး ငယ်ငယ်တုန်းက ယန်အနှစ်သာရတွေ အလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူးလေ..."</p> <p style="text-align:justify">ဆိတ်မိစ္ဆာအိုကြီး၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ပေါက်ကရတွေ... ရှေးခေတ်ကတည်းက မျိုးပွားခြင်းဆိုတာ သက်ရှိတွေရဲ့ သဘာဝပဲ... ငါက အရင်က သဘာဝတရားအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့ရုံပါပဲ... မင်းကတော့..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလုပ် ပေါက်ကရ ဖြစ်ရမှာလဲ... အစ်ကိုဖူက ကျွန်တော်နဲ့ ရင်ဖွင့်စကားတွေ ပြောဖူးတယ်… ပြီးတော့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုရဲ့ အံ့ဖွယ်တွေကို ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ သင်ပေးခဲ့တယ်... ကျွန်တော် အဲဒီကနေ အများကြီး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း တကယ်ကို သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း “…”</p> <p style="text-align:justify">ငါ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ...</p> <p style="text-align:justify">ဆိတ်မိစ္ဆာအိုကြီးက သူ့ကို ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကုန်းရန်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ သိမြင်နားလည်မှုတွေကို မျှဝေခဲ့ရုံပါ... တစ်နေ့တာပိုးတွေက ဆိတ်မိစ္ဆာတွေလောက် အသက်မရှည်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် သူတို့က သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ သဘာဝကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"မျိုးနွယ်စုတွေကြားမှာ ကွာခြားချက်တွေ ရှိပါတယ်... သိမြင်နားလည်မှုတွေကို ဖလှယ်တဲ့အခါမှာ အကုန်လုံးကို အလုံးစုံ လက်ခံရယူဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး... ကိုယ်နဲ့ ကိုက်ညီအောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ဖန်တီးသင့်တယ်... အစ်ကိုကုန်းရန်က သူ့ဖာသာ လွဲမှားပြီး နားလည်သွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန် “...”</p> <p style="text-align:justify">အစ်ကိုဖူ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ချောက်ချနေတာပဲ...</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း “...”</p> <p style="text-align:justify">ဟမ့်… လက်ဖက်ရည်လမ်းစဉ် အနုပညာလေး နည်းနည်းပါးပါးတော့ ဘယ်သူက မတတ်ဘဲ နေမလဲ...</p> <p style="text-align:justify">ဆိတ်မိစ္ဆာအိုကြီးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"တာအိုမိတ်ဆွေဖူ... တောင်းပန်ဖို့ မလိုပါဘူး... ခင်ဗျားက နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ လူသားတစ်ပိုင်း အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အောင်မြင်ခဲ့တာ... ခင်ဗျားရဲ့ သိမြင်နားလည်မှုတွေက တန်ဖိုးရှိပါတယ်... အဲ့ဒါတွေက မိစ္ဆာငယ်လေးတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် အိပ်မက်မက်နေရတဲ့ ရတနာတွေပါပဲ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ မြေးကို အကြံဉာဏ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတာက သူ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပါပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆုံးတော့ ဒီကောင်လေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက် မရှိတာပါပဲ... ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ကုန်းရန်ယန် “...”</p> <p style="text-align:justify">သူက ငါ့ရဲ့ အဘိုးအရင်းပါ... လုံးဝ မမှားဘူး...</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အဘိုးက ထပ်မံ ရိုက်နှက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကုန်းရန်ယန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုး... အကယ်၍ အဘိုးက ကျွန်တော်တို့ ကုန်းရန်မျိုးနွယ်စုကို တကယ် ခိုင်မာတောင့်တင်းစေချင်တယ်ဆိုရင် အဘိုး နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး သင့်တော်တဲ့ အဘွား တစ်ယောက်ကို ရှာမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် သဘောမတူစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ဆိတ်မိစ္ဆာအိုကြီး၏ မျက်နှာက လုံးဝ နီရဲသွားပြီး ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း “...”</p> <p style="text-align:justify">တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှတဲ့ မိဘကို လုပ်ကျွေးပြုစုခြင်းပဲ...</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာက အချိန်ဆွဲနေရန် မသင့်တော်ပေ။ သူနှင့် ရှောင်ကျူးတို့က အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ ကျောက်ယဲ့ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ ပိုးစုန်းကြူး မျိုးနွယ်စုများက ထွက်လာပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကြကာ ရှောင်ကျူးကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အင်းဆက်အိုကြီး တစ်ကောင်က မျက်ရည်များနှင့် နှာရည်များ ယိုစီးကျနေလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မျိုးဆက်ပွဲတော်က ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အတက်အကျနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ နှစ်တစ်ရာအတွင်း ရှားပါးတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် တစ်ယောက်ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆက်ခံမှုကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လက်ဆင့်ကမ်းသင့်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက တောင်ပံခတ်၍ အလျင်အမြန် ပျံသန်းကာ ပြဿနာများနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်ယဲ့ဆိုင်နှင့် လုံလောက်အောင် ဝေးကွာသွားသောအခါ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို တိုက်တွန်းရန် ဆွေမျိုးများ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စု မရှိသည့်အတွက် အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု သူ မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်နေခြင်းက အထီးကျန်ပေမယ့် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ကာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဟမ်း... ငါ လုံးဝ အားမကျပါဘူးနော်...</p> <p style="text-align:justify">လူပျိုလူလွတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ်...</p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အထီးကျန်မှုကို သည်းခံနိုင်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်က အစွမ်းထက်သူများ၏ လမ်းစဉ် ဖြစ်ပြီး နှလုံးသားကို သန့်စင်စေသည့် ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">အန်းလဲ့လမ်းကြား၊ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ဂူသင်္ချိုင်း…</p> <p style="text-align:justify">ရင်းနှီးနေသော အနံ့အသက်က သူ့ကို ကြိုဆိုနေပြီး ဖူရှောင်ကွမ်းမှာ စိတ်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ရေကန်ဆီသို့ ဦးစွာ ပျံသန်းသွားပြီး အပြာရောင် သားရေဘူးကျောက်ကို ထုတ်ယူကာ သင့်လျော်သော ယင်စမ်းရေ ပမာဏအချို့ကို လောင်းထည့်လိုက်၏။ ကျန်ရှိနေသော တစ်နေ့တာပိုး တစ်ရာကျော်တွင် မည်သည့် မသက်မသာ ဖြစ်မှုမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ခဏအကြာတွင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သူက ဇီသာသံစဉ်စံအိမ်သို့ လမ်းကြုံဝင်ကာ ခြံဝင်းကို ရှင်းလင်းရေး လာလုပ်ပေးရန် ကြက်မအိုဝိညာဉ် အနည်းငယ်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဖူရှောင်ကွမ်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဂူက အသစ်စက်စက် ပြန်ဖြစ်သွား၏။ သူက ခေတ္တ အနားယူလိုက်ပြီးနောက် စာရေးစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ရက်များတွင် အချုပ်ထောင်ကို ကင်းလှည့်ခြင်းနှင့် သူ၏ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းများအပြင် ဖူရှောင်ကွမ်းက သူရရှိခဲ့သမျှကို ချေဖျက်နားလည်ရန် အာရုံစိုက်နေခဲ့၏။ မိစ္ဆာအကယ်ဒမီတွင် သူ၏ သင်ကြားရေး တာဝန်များကို ယာယီ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် တာဝန်ယူပေးရန် ကုန်းရန်ယန်ကိုပင် အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ စဉ်းစားတွေးခေါ်ထားသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အခိုက်အတန့် ပျောက်ကွယ်ခြင်းနှင့် အချိန်တစ်လက်မ ဆွဲဆန့်ခြင်း နည်းစနစ်တို့ကို ပေါင်းစပ်ကြည့်ရာ သိသာထင်ရှားသော ရလဒ်များ ရရှိခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ပေါင်းစပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူက ကွဲပြားခြားနားသော ရှုထောင့်များကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အချိန်၏ အမြန်နှင့် အနှေး ပေါင်းစပ်မှုက အချိန်နှင့် သက်ဆိုင်သော မီးပွားများစွာကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ပြီး သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးတောသင့်သည့် နက်နဲသော အနှစ်သာရ သဘောတရားများစွာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ယခင် အနှစ်သာရ သဘောတရားဟောင်းများ၏ တိုးချဲ့မှုများ ဖြစ်သလို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာကောင်းသော အသစ်အဆန်းများလည်း ပါဝင်သည်။ သေချာစွာ ခံစားသိမြင်ပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းက ထပ်မံ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က ပိုမို ကြွယ်ဝလာကာ သူ၏ အချိန်တာအို ဓမ္မအနှစ်သာရကလည်း အချိန်၏အနှစ်သာရ တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်လာကာ တစ်နေ့တခြား ပိုမို ပြည့်စုံလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save