Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချိုးကုံရုံ၏ အတွေ့အကြုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဤလူက ချိုးရင်ယွဲ့၏ ဖခင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ကို တွေးမိသွားသောကြောင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မည့် အကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ဤနေရာ၌ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး ထွက်သွားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်မှာလည်း သူ ဝင်လာခဲ့သော ဥမင်ဝသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် ရွှေ့လျားလိုက်ပြီး ရေခဲဂူထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ချိုးရဲ့ လက်စွမ်းတွေက မဆိုးဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ လင်းယွမ်ကို မျက်နှာပြင်ထက်တွင် သတိထားမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် တစ်ခဏအတွင်း သူက မနေနိုင်ဘဲ အံ့သြသွားကာ မင်သက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... ခေါင်းဆောင်ချိုးက ကျွန်တော် သေစေချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြိမ်အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ညီလေးက ဘာတွေပြောနေတာလဲ... မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာကို မြင်ရလို့ ငါ ဝမ်းသာလို့တောင် မဆုံးသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ စောစောက ချန်ယွင်တောက် လုပ်သွားတဲ့ တိုက်ကွက်က သေးသေးလေးမှ မဟုတ်တာ... ညီလေးက ဒီဘေးဆိုးကြီးကနေ ဘယ်လိုများ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ တကယ် မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို သိချင်နေတာပဲ... ခေါင်းဆောင်ချိုးကရော အဲဒီရေခဲတောင် ဖိချလာတဲ့အထဲကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး... ငါက မင်းကို အရင် မေးတာနော်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ယွင်တောက်က မြေမိခင်ဂိုဏ်းက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို လိုက်သတ်ဖို့ သွားတာဆိုတော့... မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ချိုးက ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်ပြောနေချင်သေးလို့လား"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ဒီကထွက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>"ဟက်ဟက်" လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက ဆွံ့အသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ တကယ် ရှိနေတာလား... ညီလေး ငါ မင်းကို အထင်သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ပတ်ဝန်းကျင်က သွေးကြောလမ်းကြောင်းတွေ အကုန်လုံး အပိတ်ခံထားရပြီ"</p> <p> </p> <p>"ချန်ယွင်တောက်က နှလုံးအမြူတေကို သန့်စင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဒီရေပေါ်ကျွန်းအပေါ်မှာ အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒီကနေ ထွက်နိုင်ဖို့က အဲဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ချိုးက ဒီမြူခိုးမြို့တော် သခင်ကြီးအကြောင်းကို တော်တော်လေး သိနေတဲ့ပုံပဲ... ဒီမြူခိုးမြို့တော် သခင်ကြီးက တကယ်တမ်း ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက လင်းယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ချိုးရင်ယွဲ့ကို သိလား"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားအောင် ဖွင့်လိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤခေါင်းဆောင်ချိုးက တကယ်ပဲ ချိုးရင်ယွဲ့ကို သိနေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟက်ဟက်... ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက် အကူအညီတောင်းလို့... ချိုး ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာ... သူက အရင်တုန်းက လီရွှေဥယျာဉ်မှာ နေခဲ့တာ... လီရွှေဥယျာဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့လအနည်းငယ်က... အဲဒီ ခေါင်းဆောင်ချိုးဆိုတဲ့လူက ပစ္စည်းတွေ ရှာဖို့ လှေနဲ့ ထွက်သွားခဲ့ရာကနေ အခုချိန်ထိ ပြန်မလာတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"သနားစရာကောင်းတဲ့ သူ့သမီးလေးကတော့ တစ်ယောင်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ လီရွှေဥယျာဉ်က ခွေးအ,တွေ ကျားတွေလို ရက်စက်တဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို ရင်ဆိုင်နေရရှာတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ခေါင်းဆောင်ချိုးက ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့သမီးက လျှပ်စီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်အဖြစ် အစောကြီးကတည်းက နိုးထလာခဲ့တာ... သူက လီရွှေဥယျာဉ်က အဲဒီ အမှိုက်ကောင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ နေမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီနေရာမှာ လာပြီး ခြောက်လုံးလှန့်လုံးတွေ လာပြောမနေနဲ့... ပြောစမ်း မင်းက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက အရိုးတူကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုတော့ ခင်ဗျားက ချိုးရင်ယွဲ့ရဲ့ အဖေပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်း"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုးက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် ရွှေ့လျားသွားကာ လင်းယွမ်၏ အနီးသို့ အတင်း တိုးကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်း တစ်ချက် နင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုန်း"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ္ဆေအရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်း မူလနေရာတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးတူကြီး ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး တုန်ခါမှု ပါဝင်သော ထိုတူကြီးက ဧရာမ ရေခဲဂူကြီး တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုခွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲဂူထဲတွင် ရေခဲစများ လွင့်စဉ်သွားပြီး အားပြင်းသော လေတိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချိုး၏ အကြည့်များက ရေလို အေးစက်နေပြီး လင်းယွမ်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အလျင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်လား"</p> <p> </p> <p>စောစောက တိုက်ခိုက်မှုတွင် သူက အလွန် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အလျင်ကို မမီလိုက်ခြင်းက တစ်ဖက်လူ၏ အလျင်သည် သူ၏ထက် အများကြီး သာလွန်နေကြောင်းကို ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြဿနာမှာ သူကိုယ်တိုင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို နိုးထလာခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အမှတ်က အမှတ် ငါးဆယ်အထိ ရောက်ရှိကာ ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အဓိက အရည်အသွေးမှတ်များကလည်း ဤအဆင့်တွင် စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယုတ္တိကျကျပြောရလျှင် သာမန် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်မှာ တစ်ဖက်လူက မည်သည့် အရည်အသွေးမှတ်တွင်မဆို သူ့ထက် သာလွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>အလျင်ဆိုသည်မှာ သူ၏ အားနည်းချက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချိုးကုံရုံက မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးကိုမှ မပြသဘဲ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက အရည်အသွေး လေးမျိုးထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလျင်နှင့် ခွန်အားအသားပေး အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်မျိုး၏ နည်းလမ်းများက အခြားသော အစွမ်းပိုင်ရှင် အမျိုးအစားများလောက် ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက လိုက်မသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ အရိုးတူကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့် တစ်ခဏအတွင်း ရုတ်တရက် လေချွန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီ"</p> <p> </p> <p>လေချွန်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ချက်ချင်းပင် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော လှိုင်းလုံးများက ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းရှိ လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ "စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ တိုက်ခိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ထက်မြက်သော လေချွန်သံ လှိုင်းများက စိတ်စွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်လှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် လင်းယွမ်၏ ဦးနှောက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာဖြင့် လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်၏ ခံစစ်က ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ဤရိုက်ခတ်လှိုင်းကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် ရွှေ့လျားသွားပြီး ချိုးကုံရုံအနီးသို့ အတင်း တိုးကပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံ၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်း မင်းက တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပါ ဖြစ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချိုးကုံရုံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အတင်း ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ အလျင်က လင်းယွမ်ကို ဘယ်လိုလုပ် မီနိုင်မည်နည်း။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းညှစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဧရာမ ခွန်အားတစ်ခုက သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆွဲမ လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ချိုး... ကျွန်တော်တို့ သေချာလေး စကားပြောသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ အိတ်နှင့်တူသော အရာကို လင်းယွမ်က ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ချထားပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို ထိုအိတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် စေလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤစစ်ဆေးမှုက သူ့ကို ချက်ချင်း အံ့သြသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖဝါးအရွယ်အစားသာ ရှိပုံရသော ဤအိတ်ငယ်လေး၏ အတွင်းပိုင်းသည် အိမ်တစ်ဝက်စာလောက် ကြီးမားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အလွန် အံ့သြသွားသည်။ ၎င်းအထဲတွင် သွေးရေခဲ အမြောက်အမြားကို ထည့်ထားရုံသာမကဘဲ အစားအသောက် အမျိုးမျိုး၊ အရိုးလက်နက်များ စသည်တို့လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ဟင်းလင်းပြင်နေရာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းကို ချက်ချင်း မော့ကာ ချိုးကုံရုံကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်မှသာ လင်းယွမ်က သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက တစ်ဖက်လူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ချိုး... ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကလည်း မိတ်ဆွေကောင်းတွေလို့ ပြောလို့ရတယ်... သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟူး... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်... ငါ့အိတ် ပြန်ပေး" ချိုးကုံရုံက ချောင်းဆိုးရင်း လင်းယွမ်၏ လက်ထဲရှိ အိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ၏ လက်ထဲရှိ အိတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းကို ကျွန်တော် မယူပါဘူး... အရင်ဆုံး ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောသေးဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့သမီးကို တကယ် သိတာလား"</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ငါ့သမီး အခု ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မြူခိုးမြို့တော်မှာပဲ ရှိနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ချိုးကုံရုံက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြသွားသည်။ "ခင်ဗျား သူ့ကို သတင်းပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ငါကလား"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါက လဝက်လောက်မတိုင်ခင်ကတည်းက ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ... အပြင်ကို တစ်ခေါက်တောင် မထွက်ရသေးဘူး... သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဆက်သွယ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အံ့သြသွားပုံရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ခင်ဗျားဆီက စာကို တကယ် လက်ခံရခဲ့တာ... ခင်ဗျားက ဒီမှာ ရှိနေပြီး ပစ္စည်းတွေ လိုက်ရှာနေတယ်တဲ့... ခင်ဗျားက ဒီမှာ အခြေချ နေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် အဆက်အသွယ်တွေ လိုက်ရှာနေတာလို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက အိမ်ဝယ်ရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပေးတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ... ဘယ်က အဆက်အသွယ်တွေကို လိုက်ရှာရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက မနေနိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျား နာမည်ကို အသုံးချပြီး ချိုးရင်ယွဲ့ကို အပြင်မှာ လှည့်စားခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူက ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရေးနဲ့စာ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သိပြီ... အဲ့ဒါ ပိရမစ်စနစ်လူလိမ်တွေ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ပိရမစ်စနစ်လူလိမ်တွေလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အံ့သြသွားသည်။ ကမ္ဘာ့ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက ဤစကားလုံးသည် သူ့အတွက် အလွန် အလှမ်းဝေးနေပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးမျိုးကို သူမကြားရသည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီဆိုသည်ကို သူ မှတ်တောင် မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏတာမျှ သူက အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချိုးကုံရုံက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မြူခိုးမြို့တော်ထဲမှာ လူတစ်စု တကယ် ရှိတယ်... ခေါင်းဆောင်က မာရွေ့လို့ ခေါ်တယ်... ဒီလူက ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မဖြစ်ခင်တုန်းက ပိရမစ်စနစ်လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ပိရမစ်စနစ်ကနေ သင်ယူခဲ့တဲ့ ဦးနှောက်ဆေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး အောင်မြင်နေခဲ့တာ... အရင်တုန်းက လီရွှေဥယျာဉ်မှာတုန်းကလည်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံး အများကြီးကို လိမ်သွားခဲ့ဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်ပိုင်း အဲ့ဒီ စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေကို အားကိုးပြီး မြူခိုးမြို့တော်ထဲကို ဝင်လာတာ... အစတုန်းက ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို မကြာမကြာ ရှာဖွေခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကလည်း သူ့ကို ရှာဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရေးကို အတုခိုးပြီး... " လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်မေးရန် မလိုတော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ စိတ်စွမ်းအင်များ အားကောင်းလာပြီးနောက် လက်ရေးကို အတုခိုးခြင်းကဲ့သို့သော အရာများသည် အလွန် ရိုးရှင်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ချိုးရင်ယွဲ့သည် တစ်ယောက်ယောက်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လက်ထဲရှိ အိတ်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အခု ဒါလေးအကြောင်း ပြောပြလို့ ရပြီလား"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်က လင်းယွမ်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ချိုးခုံငါးလို့ ခေါ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်မျိုးရဲ့ အူခွံနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ အိတ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ချိုးခုံငါးဟုတ်လား... အဲ့ဒါ ဘယ်လိုငါးလဲ"</p> <p> </p> <p>"သန္ဓေပြောင်း ငါးတစ်မျိုးပဲ... ဟင်းလင်းပြင်အမျိုးအစား သတ္တဝါပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီငါးမျိုးက တော်တော်လေး ရှားပါးတယ်... ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက မကြီးပေမယ့် စားနိုင်သောက်နိုင်စွမ်းကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပဲ... များသောအားဖြင့် တစ်ခါ ဗိုက်ဝသွားရင် ဆယ်ရက်လောက် ဘာမှ မစားဘဲ နေနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ အပြင်ဘက်မှာ ပစ္စည်းတွေ ရှာနေတုန်းက မတော်တဆ ဒီငါးမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိလိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ချိုးခုံငါးက ချက်ချင်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး လူရော လှေပါမကျန် ငါတို့ အကုန်လုံး သူ့ရဲ့ မျိုချတာကို ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသည့် သတ္တဝါမျိုး တကယ် ရှိနေတာလား။</p> <p> </p> <p>သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ရော... ခင်ဗျားတို့ နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုလုပ် ထွက်လာခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက ချက်ချင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ဒီငါးကို သတ်လိုက်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ သူ့ရဲ့ အူထဲကို ကျသွားပြီးနောက်မှာ... ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်စေနိုင်တဲ့ အကျိအချွဲတွေ အများကြီး ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး... ငါတို့ရဲ့ လှေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ စားသွားတာကို ခံလိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက ငါ ချက်ချင်းပဲ ကြိမ်နှုန်းမြင့် တုန်ခါတဲ့တူကို သုံးပြီး ဒီတိရစ္ဆာန်ရဲ့ အရိုးတွေကို အရှင်လတ်လတ် ထုခွဲပစ်လိုက်တယ်... သူ့ကို ရိုက်သတ်ပြီးတော့မှ ဗိုက်ကို ခွဲပြီး ဒီကနေ တိုးထွက်လာခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အပြင်ကို ထွက်လာပြီးမှ ငါ သိလိုက်ရတာက... ငါတို့ လှေကို မျိုချသွားတဲ့ အဲဒီငါးက သောက်ကျိုးနည်း သုံးပေကျော်လောက်ပဲ ရှည်တာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက ငါ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်... သူ့ကို ဆယ်ယူပြီးနောက် ဗိုက်ခွဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲစိတ်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ အူတွေက ဟင်းလင်းပြင်နေရာ ပါဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီဟင်းလင်းပြင်နေရာရဲ့ အတိုင်းအတာကို မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အိမ်တစ်ဝက်စာလောက် ကျယ်တယ်... ပစ္စည်းတွေကို ထည့်ထားလို့ ရရုံသာမကဘဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ အကောင်တွေကိုလည်း ထည့်ထားလို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် အူခွံ မပေါက်ပြဲသရွေ့ ဒီဟင်းလင်းပြင်အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေက ပျက်စီးမသွားဘူး"</p> <p> </p> <p>"စောစောက မင်း ငါ့ကို ချန်ယွင်တောက်ရဲ့ ရေခဲတောင် ဖိချလာတဲ့အထဲကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲလို့ မေးတယ်မလား... ဟက်ဟက်... အခု သိပြီလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "ခင်ဗျားက ဒီအထဲမှာ ဝင်ပုန်းနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အမှန်ပဲ... ဘယ်လိုလဲ... ဒီလို ရတနာမျိုးကို မင်း ငါ့ကို ပြန်ပေးချင်သေးလား" ချိုးကုံရုံက လင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save