Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အားလုံးလုယူပြီး ထွက်ပြေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေပြင်းနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းများက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေပြီး မြူခိုးတောအုပ်ထဲတွင် မြူခိုးများက လွှမ်းခြုံထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြူခိုးကျွန်းအပြင်ဘက်ရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤနေရာက များစွာ ပါးလွှာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် မြူခိုးတောအုပ်ဘက်ရှိ ဆိပ်ကမ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နှင်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များက ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကမူ အဝတ်အစားများ အချွတ်ခံထားရပြီး အဝတ်တစ်ထည်ပင် မကျန်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် လဲလျောင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့အလောင်းများက မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချခံထားရပြီး မြစ်ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ ကျွန်းပြင်ပရှိ မြူခိုးများထဲသို့ မျောပါသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလအောက်တွင် မည်သည့်ပစ္စည်းမဆို ရတနာများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစား တစ်ထည်တလေကိုပင် လုယက်မည့်သူများ ရှိနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ လူ့အသက်က တဖြည်းဖြည်း တန်ဖိုးမဲ့လာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>လူသေများကို မြင်ရဖန် များလာသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်းဘက်တွင်တော့ သင်္ဘောကြီး သုံးစင်း ဆိုက်ကပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လူတစ်အုပ်ကြီးက ပစ္စည်းများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ဆောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများက သဘာဝကျစွာပင် ကျိုးဝမ်ရှီးနှင့် အခြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ပစ္စည်းသယ်ယူသည့် အလုပ်က ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျိုးဝမ်ရှီးတို့အဖွဲ့က မရပ်မနား အလျင်စလို တိုက်တွန်းနေကြရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြူရေခဲမြို့တော်ရှိရာ ဘက်သို့ မကြာခဏ မော့ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကမန်းကတန်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း ပြန်လာပြီဟေ့"</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်၊ ကျန်းဟန်လျန်နှင့် အခြားသူများကလည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူတို့၏ အသက်က လင်းယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးရာ သဘာဝကျစွာပင် လင်းယွမ် ပြန်လာနိုင်မည်ကို မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအချို့က လျင်မြန်စွာ ဆီးကြိုလာကြပြီး စကားစ၍ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပစ္စည်းတွေ အရင်သယ်... ဒီနေရာကနေ ထွက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစု၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာလင်း"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ သင်္ဘောပိုင်ရှင်များကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "မြန်မြန်လုပ်ကြ... စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေ... အစွမ်းသုံး လက်နက်တွေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အရင်သယ်ကြ"</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ဘာ‌တွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "မြေမိခင်ဂိုဏ်းက မြို့ထဲမှာ အုံကြွမှုတွေ လုပ်နေတယ်... ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်တွေလည်း အများကြီး သေကုန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့က ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး မြူရေခဲမြို့တော်ထဲကို ဝင်နေလို့ ရပြီ မဟုတ်ဘူးလား" ဘေးနားရှိ ကျန်းဟန်လျန်က ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နေလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်... မြူရေခဲမြို့တော်သခင်က ကိုယ်တိုင် ဝင်တိုက်နေတာ... မြေမိခင်ဂိုဏ်းက လူတွေလည်း အကုန်လုံးနီးပါး သေကုန်ကြပြီ... ငါတို့က မြူရေခဲမြို့တော်ကို ဝင်လုမယ်ဆိုရင် မြူရေခဲမြို့တော်သခင်က ငါတို့ကို အလွတ်ပေးမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူအချို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ခင်ဗျား မြူရေခဲမြို့တော်သခင်ကို တွေ့ခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း" လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က ကမန်းကတန်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "သူက ကောလာဟလတွေထဲကလို တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် စွမ်းတာလား"</p> <p> </p> <p>"ကောလာဟလတွေထဲကထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်းထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်လျန်နှင့် လီချုံမင်တို့က မနေနိုင်ဘဲ ဆက်တိုက် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သူ့လောက် မစွမ်းဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤသည်က လင်းယွမ် သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ချန်ယွင်တောက်က မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိသော အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံသာမက ယခုအချိန်တွင် ရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီး၏ ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေတို့ကိုပါ ဆက်တိုက် သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဤရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီးပေါ်တွင် ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင် အားလုံးကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် လင်းယွမ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်သည့် အစွမ်း ရှိနေလျှင်ပင် အသာစီးရရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်က ထိုသူသည် ရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီး၏ ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေကို သန့်စင်ခဲ့ပြီး နိုးထလာသော မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကလည်း ဤရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီးနှင့် သက်ဆိုင်သော မျိုးရိုးဗီဇမြေပုံ ဖြစ်ဖို့ များနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အလားအလာက အလွန် မြင့်မားနေသည်ကို မဆိုထားနှင့် တစ်စုံတစ်ရာသော မျိုးရိုးဗီဇ အမွေအနှစ်များကိုပင် ရရှိထားနိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင် လင်းယွမ်က သူ့ကိုယ်သူ ထိုသူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အစွမ်းအစ မရှိသေးကြောင်း သိရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်က သူတွင် စနစ် ရှိနေသဖြင့် အချိန် အနည်းငယ်သာ ရရှိမည်ဆိုလျှင် အစောကြီးဖြစ်စေ၊ အနှေးနှင့်အမြန်ဖြစ်စေ မှီလာနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... မြူရေခဲမြို့တော်သခင်ကသာ အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး မဟုတ်လား" ကျန်းဟန်လျန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာကတော့ အနည်းငယ် မှုန်ကုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ အမြင်တွင် အပြင်ဘက်၌ ရေကြီးရေလျှံမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မြူရေခဲမြို့တော်မှလွဲ၍ လုံခြုံသော နေရာ မရှိတော့ဘူးဟု ထင်မှတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူတို့က သဘာဝကျစွာပင် မြူရေခဲမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က နှုတ်ဟ၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သေချာပေါက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့တွေ အပြင်မှာ ခဏလောက် ရှောင်နေလိုက်ဦး... အခြေအနေတွေ ငြိမ်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် နာမည်ပြောင်းပြီး ပြန်လာလို့ ရနိုင်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြူရေခဲမြို့တော်သခင်က ကျွန်းပေါ်က ကိစ္စတွေကို အမြဲတမ်း စီမံခန့်ခွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ... ပြီးတော့ သူက မင်းတို့ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာကိုလည်း မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်တွေလည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အများကြီး သေကုန်ကြပြီဆိုတော့ မင်းတို့ကို သိတဲ့လူတွေကလည်း သေကုန်သလောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူအချို့က မနေနိုင်ဘဲ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးများကို ပြသလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း... ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား... ဆရာလင်း... ခင်ဗျား ထင်တာက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်လို့ ထင်တာလား"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း... ဒါဆို ခင်ဗျားရော... ပြန်လာမှာလား"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သော ရှောင်မင်ထင်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ ပြန်လာလို့ မရလောက်တော့ဘူး... ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ရဲ့ လက်ဝဲတပ်ရင်းမှူး ဟယ်ကျွင်းက ငါ့ကို မြင်ဖူးတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များက ချက်ချင်း တန့်ခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သာ ပြန်မလာနိုင်လျှင် သူတို့လို လူများ၏ အသက်က လင်းယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးရာ မည်ကဲ့သို့ ပြန်လာနိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီချုံမင်တို့ လူစုက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာလင်း စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများက သူတို့ကို စမ်းသပ်နေခြင်းများလား။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် လူအချို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက အနေခက်သွားကြသည်။ ကျန်းဟန်လျန်က အမြှောင်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း ကျိန်တွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက လက်မခံရင်လည်း လက်ခံတဲ့ နေရာတွေ ရှိပါသေးတယ်... ဆရာလင်း မပြန်လာရင် ကျွန်တော် လောင်ကျန်းလည်း ပြန်မလာဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဆရာလင်းတောင် ပြန်မလာတာကို ကျွန်တော်တို့က ဘာလုပ်ဖို့ ပြန်လာရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့... ရေကြီးတာကို ရှောင်လို့ရတဲ့ နေရာက ဒီတစ်နေရာတည်းမှ မဟုတ်တာ... ကွမ်ဖူမှာလည်း နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကွမ်ဖူမှာ လင်ကျောင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးတောင် ဖြစ်တဲ့ ချန်ချုံးတောင် ရှိသေးတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"ဒီမြူရေခဲမြို့တော်ပေါ်က ရာသီဥတုက သေမတတ် အေးနေတာကြီးကို ကျွန်တော်လည်း အသားမကျပါဘူး... ဟဲဟဲ... ပြန်မလာတာက ပိုကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ အကုန်လုံးက ဆရာလင်း နောက်ကိုပဲ လိုက်မှာ... ဆရာလင်း ဘယ်သွားသွား ကျွန်တော်တို့က သဘာဝကျကျပဲ အဲ့ဒီကို လိုက်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သင်္ဘောပိုင်ရှင်များက ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြနေကြပြီး စကားမပြောတတ်သူ အချို့က တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဤသို့သာ ပြောလိုက်သည်။ "အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား... ပြင်ဆင်ပြီးပြီဆိုရင် ချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေ... အစွမ်းသုံး လက်နက်တွေ... အစွမ်းသုံး ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို သင်္ဘောပေါ် တင်ပြီးသွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အသားခြောက်တွေ... ငါးခြောက်တွေ အများကြီးကိုတော့ ထုပ်ပိုးလို့ မပြီးသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "မလိုတော့ဘူး... အားလုံးကို ချက်ချင်း သင်္ဘောပေါ် တက်ကြဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်... နောက်တစ်မိနစ်ဆိုရင် ချက်ချင်း ထွက်မယ်... မမီတဲ့လူတွေကို မစောင့်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မြူရေခဲမြို့တော်ရှိရာ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ကာ ဆက်လက် အချိန်ဆွဲမနေလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းက လူများ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ ချန်ယွင်တောက်ကို အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မထွက်သွားပါက နောက်တစ်ခဏအကြာတွင် ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်း သင်္ဘောပေါ် တက်လိုက်ပြီး အခြားသူများလည်း သတင်းရရှိသွားကာ ကမန်းကတန်း သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ် အကြာတွင် သင်္ဘောသုံးစင်းက လျင်မြန်စွာ စက်နှိုးကာ မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း စုန်ဆင်းသွားပြီး ကျွန်းပြင်ပရှိ မြူခိုးများထဲသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဤကြီးမားသော ကျွန်းကြီးကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အထက်တွင် ကောင်းကင်ရှိပြီး လူစွမ်းကောင်း အထက်တွင် လူစွမ်းကောင်း ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက် ခရီးထွက်လာခြင်းက သူ့ကို တကယ်ပင် မျက်စိပွင့် နားပွင့် ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အရင်တုန်းက သူက အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အားလုံး၏ အလယ်တွင် အရှေ့ဆုံး၌ ရောက်ရှိနေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ယခု ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရခဲ့ပြီး ရေပေါ်ကျွန်းကြီးနှင့် ထိတွေ့ခွင့် ရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ လင်းယွမ်က သူကိုယ်တိုင် အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေခဲ့မိကြောင်း သိရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတွင် စနစ် ရှိနေသော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးက အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများတွင်လည်း ထူးခြားသော အခွင့်အရေးများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ဤမြူရေခဲမြို့တော်သခင် ချန်ယွင်တောက်က ဤကျွန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ကာ ဤရေပေါ်ကျွန်းကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကပင် တစ်ဖက်လူ၏ ကံကြမ္မာကို အာခံနိုင်သော အခွင့်အရေးများကို ဖော်ပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကွမ်ဖူရှိ ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းလည်း ရှိနေသေးပြီး ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သော ဂိုဏ်းချုပ်များ အသီးသီးကလည်း လူသားများထဲမှ နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက်များကဲ့သို့ တည်ရှိမှုများ ဖြစ်နေနိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စစ်တပ်ကလည်း ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အပြင်လောကကြီးက အတော်လေး အံ့မခန်းစရာ ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဤအတွက်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျမသွားဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဝမ်းသာရွှင်မြူးသော စိတ်ခံစားချက်များပင် ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း နောက်ဆုံးမှာ ငါ ဘယ်အဆင့်အထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ရှိ ရေခဲနှင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြေအောက် သစ်တောလေးထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်များ ပျံ့နှံ့နေပြီး ကြီးမားသော ရေခဲတောင်ကြီးက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေခဲမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပစ်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူအချို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီး ကျောက်သလင်း အကာအကွယ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သဖြင့် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲဓားများကဲ့သို့ ရေခဲမိုးများက တစ်ခဏချင်းအတွင်း လူအချို့ကို အပေါက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်သွားသည်အထိ ပစ်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထူးဆန်းသည်က ထိုပွင့်ထွက်သွားသော ဒဏ်ရာများထဲမှ သွေးများ စီးကျလာခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဒဏ်ရာများ ပွင့်ထွက်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် သွေးများက ခဲသွားပြီး ထိုလူအချို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း တိုက်ရိုက်ပင် ရေခဲရုပ်တုများအဖြစ် အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အောက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မြေမိခင်ဂိုဏ်းက အမှိုက်တွေ... ဒီလို အစွမ်းအစမျိုးလေးနဲ့များ ငါ့ရဲ့ ရတနာကျွန်းကို လာပြီး အကဲစမ်းရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>သူက အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အစွမ်းထက်သော လေလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထိုရေခဲရုပ်တု အနည်းငယ်က ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ရေခဲမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပျံ့ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ချန်ယွင်တောက်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကို ပြသလာပြီး သူက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ် နေရာက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး တစ်ချက် ရပ်လိုက်၊ တစ်ချက် ဆက်လိုက်ဖြင့် ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲမှ များပြားလှသော သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များက စုစည်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လင်းယွမ်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သိမြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က မျိုးရိုးဗီဇ နိုးထခြင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူ၏ နိုးထခြင်း ကျင့်စဉ်က သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူမှု ပမာဏအပေါ် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လင်းယွမ် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော အသက်ရှူကျင့်စဉ်ထက် တစ်ဆမက ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မရပ်မနား အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ် လုပ်နေသည်နှင့်အမျှ ထိုသန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များက ချန်ယွင်တောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဆဲလ်တစ်ရှူးများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မျိုးရိုးဗီဇများ တက်ကြွလာပြီး ဆဲလ်များ လန်းဆန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချန်ယွင်တောက်က မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အထက်မှ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရေခဲချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက် အပေါ်ရှိ အပေါက်ဝမှ ပြုတ်ကျလာပြီး အနီးနားရှိ သစ်ပင်များပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲတွင် သူက အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုမျှလောက် လွယ်ကူနေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်များက ဆယ်ယောက်ကျော်အထိ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အများစုက "မျိုးမစစ်များ" ဖြစ်နေသော်လည်း လူများလျှင် ခွန်အားကြီးမားသဖြင့် သူ့အတွက် ပြဿနာအချို့ကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များကို မနည်းမနော ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အနောက်မှ အမှတ် (၅၀) ရှိသော သန့်စင်သော မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် သုံးယောက်စလုံးက ခွန်အား မနည်းကြပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ရေပေါ်ကျွန်းကြီး၏ ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေကို သန့်စင်မထားခဲ့ပါက ဤနေရာရှိ ရေခဲစွမ်းအားများနှင့် ထိုအထဲမှ ရရှိလာသော မျိုးရိုးဗီဇ အမွေအနှစ် စွမ်းရည်များကို အကူအညီ ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေ တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီး၏ မျိုးရိုးဗီဇ အမွေအနှစ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော မျိုးရိုးဗီဇ နိုးထခြင်း ကျင့်စဉ်၏ အစွမ်းထက်မှုကို ခံစားရင်း ချန်ယွင်တောက်က ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမျိုးရိုးဗီဇ နိုးထခြင်း ကျင့်စဉ်က တကယ်ကို ပြန်လည်ကုသနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ... ဆယ်မိနစ်လောက်လေးနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ စောစောက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက လုံးဝ ပျောက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေက ပြန် ပြည့်ဖြိုးလာတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီကျင့်စဉ်ကို နောက်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့အတွက် သီးသန့်ကျင့်စဉ် အနေနဲ့ သတ်မှတ်လို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ဤကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ မည်သို့ အင်အားကြီးမားအောင် လုပ်ရမည်ကို တွေးမိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်ပိုင် အင်အားကို မွေးမြူနိုင်မှသာ မြူရေခဲမြို့တော်ကို သေချာစွာ ကာကွယ်နိုင်မည်ဆိုတာကို သူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာကမှသာ သူ၏ နယ်မြေအဖြစ် အလုံးစုံ ဖြစ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရင်တုန်းက ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေကို သန့်စင်ရန် အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် မြူရေခဲမြို့တော်နှင့် ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ကို စီမံခန့်ခွဲရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေကို ကနဦး သန့်စင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသားကျအောင် သန့်စင်ရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် အရင်တုန်းကလို တစ်နေကုန် မြေအောက်ထဲတွင် နေနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွေးမျိုးစုံ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက ထိုရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်အနီးသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိသွားကာ ခေါင်းငုံ့၍ ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ်ကျွင်း"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ကျွင်းက ယခုအချိန်တွင် ရေခဲချပ်ဝတ်များ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြုတ်ကျ၍ မသေဆုံးသွားသော်လည်း ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ မြင့်မားသော အကွာအဝေးမှ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် ရပ်တန့်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများစွာ ကျိုးကြေနေပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ပြင်းပြသော အသက်ရှင်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ ပြောလိုက်သည်။ "သ... သခင်"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က သူ့ကို ချက်ချင်း ထူမလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ချန်ယွင်တောက်တွင် မည်သည့် ကုသရေး နည်းလမ်းမှ မရှိသဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ စိုးရိမ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အဟွတ်... အဟွတ်... မြေအောက်ကနေ လူ... လူတစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားတယ်... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အသုံးမကျလို့ မ... မတားနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချက်ချင်း အံ့သြဒေါသထွက်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘာ... လူတစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားတယ်... မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>သူက မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူများကို လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နှလုံးခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးလာသော ထိုမြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု သေချာပေါက် ပြောနိုင်သည်ဖြစ်ရာ မည်ကဲ့သို့ လွတ်မြောက်သွားသူ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>နှလုံးခန်းထဲတွင် လူပုန်းနေသေးသည်ကို သူ လုံးဝ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ ထိုနေရာက သူ့ကိုယ်တိုင် စောစောစီးစီးကတည်းက ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ လူတစ်ယောက်မှ ထွက်ပြေးလာနိုင်စရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဟယ်ကျွင်းက ပြန်မဖြေနိုင်တော့ဘဲ မရပ်မနား သွေးများသာ အန်ကျနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မရတော့သည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က အံကို ကျိတ်ထားသော်လည်း ထွက်ပြေးသွားသော သူကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စက ဤအသုံးဝင်သော လက်အောက်ငယ်သားကို ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် လူနှစ်ယောက်သာ အမှတ် (၅၀) သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော သန့်စင်သည့် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ ပိုင်ရှင်များက သူ့အရှေ့ရှိ ဟယ်ကျွင်းနှင့် အပြင်ဘက်မှ ကျိလျန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူနှစ်ယောက်က သူ၏ ဘယ်လက်ရုံး၊ ညာလက်ရုံးများဟု ဆိုနိုင်သည်။ သန့်စင်သော မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ရသည်က ၎င်းမှာလည်း ရေခဲဓာတ် ဖြစ်နေသေးရာ ထိုမျှလောက် မလွယ်ကူပေ။</p> <p> </p> <p>သဘာဝကျစွာပင် တစ်ဖက်လူ သေဆုံးသွားသည်ကို သူ ကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရာတွင် ဟယ်ကျွင်းက ကြီးမားသော အသုံးဝင်မှု ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ဟယ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လက်လှမ်း၍ ဖိလိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း များပြားလှသော ရေခဲများက ဟယ်ကျွင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ခဏလောက် ရေခဲထဲ ထည့်ထားလိုက်မယ်... မင်းကို မြူရေခဲမြို့တော်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ကုသပေးမယ်... စိတ်ချပါ... ငါ မင်းကို အသေမခံပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရေခဲများ လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားသော ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟယ်ကျွင်းကို အထဲတွင် ထုပ်ပိုးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟယ်ကျွင်းက မေ့မျောသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ရေခဲတုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပေါ်ရှိ အပေါ်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုကြီးမားသော မြေအောက် အပေါက်ဝမှ အသားတုံး အများအပြား လျင်မြန်စွာ ထိုးထွက်လာပြီး လှေကားထစ်များကဲ့သို့သော အသားတုံး ပလက်ဖောင်းအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ဤအသားတုံး ပလက်ဖောင်းများကို နင်းကာ မြေအောက်ဂူထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူက မရပ်မနားဘဲ မြူရေခဲမြို့တော်ရှိရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေသော မြူရေခဲမြို့တော်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်း သူ၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြေမိခင်ဂိုဏ်း... သေလိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က မြူရေခဲမြို့တော်ရှိ အခြေအနေ အားလုံးသည် မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ အုံကြွမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်ဟု ယုတ္တိတန်စွာဖြင့် ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်း မြေမိခင်ဂိုဏ်းအပေါ် သူ၏ အမုန်းတရားများက ဆယ်ဆခန့် မြင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသမီးများဖြင့် ချန်ယွင်တောက်က မြူရေခဲမြို့တော်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ရှုပ်ပွနေသော အရာများကို စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက် နှလုံးခန်းထဲရှိ သွေးရေခဲများ အားလုံး စောစောစီးစီးကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သယ်ယူသွားခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်းကို သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တရားခံဖြစ်သော လင်းယွမ်ကမူ သင်္ဘောစီးကာ ဤရေပေါ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save