Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မချိုး... ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပါလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လှေငယ်သုံးစင်းက ကျောက်ဆောင်များ ဖုံးကွယ်နေသည့် မြူခိုးများကြားတွင် ခုတ်မောင်းသွားလာနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးများအတွင်း မြင်ကွင်းက အလွန် မှုန်ဝါးနေသဖြင့် သင်္ဘောအရှိန်ကို မြှင့်တင်၍ မရဘဲ ဤရေပြင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော သင်္ဘောကပ္ပတိန်များကသာ သတိကြီးစွာဖြင့် မောင်းနှင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပူနေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက မည်မျှကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်မည်ကို သူ မသေချာပေ၊ အကယ်၍ ချန်ယွင်တောက်သာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါလျှင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အရ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည်ဟု မသေချာသော်လည်း ဤလှေအချို့ကို တားဆီးထားရန်ကတော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသင်္ဘောကပ္ပတိန်များက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး အခွင့်အရေးသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က မညံ့ဖျင်းသည်ကိုတော့ ငြင်းဆို၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုက်ယန်တောင်သို့သာ ခေါ်သွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် လင်းယွမ်၌ ဤလူများ၏ စိတ်ကို သိမ်းသွင်းကာ သူ့အတွက် အပြည့်အဝ အလုပ်လုပ်ပေးလာစေရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကပင် လင်းယွမ်က သင်္ဘောများအားလုံးကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်မပြေးရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မျိုးသန့် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့နှင့် အရောအနှော မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့တို့၏ ကွာခြားချက်ကို သိရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင်။</p> <p> </p> <p>အမှတ် ၅၀ ရှိသော မျိုးသန့် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် အခက်အခဲကို လင်းယွမ်က နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်ရှိ ထိုလူများကိုသာ အားကိုးပြီး အမှတ် ၅၀ ရှိသော မျိုးသန့် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် အများအပြားကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်အထိ ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်တွင် အဓိက အရည်အသွေးမှတ် ၅၀ အထိ ရောက်ရှိနေသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က ဤလူများကို သိမ်းသွင်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဤသင်္ဘောကပ္ပတိန်များက မူလက သင်္ဘောသူကြီးများ၊ သင်္ဘောသားများကဲ့သို့သော လူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်တွင် ထိုက်ယန်တောင်၌ သင်္ဘောတပ်ဖွဲ့ကို တိုးချဲ့တည်ဆောက်လိုပါက ဤကဲ့သို့ သင်္ဘောမောင်းတတ်ပြီး ရေကြောင်းပြ ကျွမ်းကျင်သူများက မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများကို ခေါ်သွားခြင်းဖြင့် ထိုက်ယန်တောင်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့်အပြင် ထိုက်ယန်တောင်အတွက် ရေတပ်သင်္ဘောအုပ်စုကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် နောက်တစ်ဆက်တည်းသော ရေတပ်သင်္ဘောအုပ်စုကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤလူများကို ခေါ်သွားခြင်းက လင်းယွမ်နှင့် ထိုက်ယန်တောင်အတွက် အကျိုးကျေးဇူး အလွန် ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘော သုံးစင်းက ကျောက်ဆောင်များ ပြည့်နှက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေရင်း နောက်ဆုံး၌ တစ်နာရီအကြာတွင် သမ္မတ ၇ အပျော်စီးသင်္ဘောကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သမ္မတ ၇ ပေါ်တွင် ဟန်ရှန်းမန်က ကင်းစင်ပေါ်၌ ရပ်နေပြီး လင်းယွမ်တို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအံ့သြသွားသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုလင်းယွမ်"</p> <p> </p> <p>သူမက ချက်ချင်းပင် ခုန်ချလိုက်ပြီး ကင်းစင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာစဉ် သူမ၏ ခြေအောက်ရှိ ရေနဂါးက ဟိန်းဟောက်ကာ သူမကို သယ်ဆောင်လျက် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူမကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဟန်ရှန်းမန်က အရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပြည့်ဖြိုးသော ရင်ဘက်များက လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်တိုက်သွားပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုက လွင့်ပျံလာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ရှင် ပြန်လာလို့တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ကျွန်မ မြူခိုးမြို့တော်ကို သွားရှာတော့မလို့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာမှုတို့ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးကာ "ငါပြန်ရောက်လာပြီပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူက မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့ကာ လင်းယွမ်ကို ဖက်ထားမိကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ကို လွှတ်ကာ ရှည်လျားသော ခြေတံကြီး နှစ်ချောင်းက ချက်ချင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သဖြင့် အကွာအဝေးက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ၁၆ ပေမှ ပေ ၂၀ ခန့်အထိ ကွာဝေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမကို တမင်တကာ မစနောက်တော့ဘဲ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "သင်္ဘောပေါ်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှက်ရွံ့နေသော နီရဲမှုက အတော်လေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်ကလို တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တခြားကိစ္စတွေတော့ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှင့်ကို သတင်းပို့ရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"မြေအောက်ခန်းထဲက လန်ယွဲ့ဟွာတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အကြည့်များက ချက်ချင်း စူးရှသွားပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လင်းယာ လွှတ်ပေးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။ "သူရော ထွက်ပြေးသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>"မပြေးဘူး... သူက လန်ယွဲ့ဟွာ၊ လျှိုဆစ်ဆစ်နဲ့ အဲဒီ ကျိုးထျန်ထျန်တို့ကို လွှတ်ပေးပြီးတော့... ကျွန်မဆီကို ကိုယ်တိုင် လာပြီး သူ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ဝန်ခံသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဒေါသမထွက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "သူက ဘယ်လိုပြောလဲ"</p> <p> </p> <p>"လန်ယွဲ့ဟွာက သူနဲ့ ရှန်ယွင်ရှီအပေါ်မှာ အသက်ကယ်ကျေးဇူး ရှိခဲ့ဖူးတာမို့လို့ သူက လန်ယွဲ့ဟွာကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်တာလို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူက တော်တော်လေး သံယောဇဉ်ကြီးပြီး ကျေးဇူးသိတတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အင်း... လင်းယာက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့ မရလို့ သူနဲ့ ရှန်ယွင်ရှီကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားပြီး ရှင် ပြန်လာတာကို စောင့်နေတာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒီကိစ္စကို အလျင်စလို မလုပ်နဲ့ဦး... ငါတို့ မြူခိုးမြို့တော်ကနေ အရင် ထွက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားမယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က မှင်တက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် မြူခိုးမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင်ကို တွေ့ခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"နောက်မှ မင်းကို ပြောပြမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဤအကြောင်းများကို အသေးစိတ် ပြောပြရန် အချိန်မရှိသဖြင့် "မင်း အားလုံးကို ချက်ချင်း သင်္ဘောပေါ်ကနေ ဆင်းခိုင်းပြီး ဟိုလှေငယ်လေးတွေဆီ ပြောင်းစီးခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဒီအပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကရော" ဟန်ရှန်းမန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်... ဒီကျောက်ဆောင်တွေ ကြားကနေ ထွက်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာရန် စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ဟန်ရှန်းမန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ချက်ချင်းပင် ဘာပစ္စည်းမှ မယူဘဲ လှေငယ် သုံးစင်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူဦးရေက သိပ်မများလှဘဲ စုစုပေါင်း လူတစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လှေသုံးစင်းပေါ်တွင် တိုးဝှေ့စီးမည်ဆိုလျှင် လုံးဝ လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လူအများကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျိုးဝမ်ရှီး၊ လီချုံမင်၊ ကျန်းဟန်လျန်... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် ချက်ချင်း လှေမောင်းပြီး ဒီကျောက်ဆောင်တွေ ကြားကနေ ထွက်ကြ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း... ဒါဆို ခင်ဗျားကရော" ကျိုးဝမ်ရှီးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က "ငါ လူတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်... နာရီဝက်လောက် စောင့်ဖို့ လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ချက်ချင်း ထွက်ကြ... ရှန်းမန်... မင်း ပြန်ရမယ့် လမ်းကို သိတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ထောက်လှမ်းရေးအိမ်မြှောင် ရှိနေလို့ လမ်းကြောင်းကို ခွဲခြားသိနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒါဆို မင်းတို့ အရင် ထွက်သွားကြ... မှတ်ထားနော်... ဘယ်နေရာမှာမှ ရပ်မနေနဲ့... အစွမ်းကုန် မောင်းသွား... နာရီဝက်နေရင် ငါ အမီလိုက်လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပြီ" ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူမက လင်းယွမ်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် လှေသုံးစင်းက မြူခိုးများအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်သွားပြီး ကျွန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လှေသုံးစင်း၏ အရိပ်ကို မမြင်ရတော့သည့်အချိန်အထိ ရောက်မှသာ လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ သမ္မတ ၇ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်လှမ်းကာ သမ္မတ ၇ ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>သမ္မတ ၇ က တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း၏ အကွက်အသစ်ထဲတွင် လှပသော အပျော်စီးသင်္ဘော ပုံစံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လင်းယွမ်က နေရာမှာတင် ရပ်မနေဘဲ ကိုယ်နေဟန်ထားက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားကာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ နင်းလျက် အနီးအနားရှိ မြူခိုးများကြားတွင် စတင် ရှာဖွေစူးစမ်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူက အနီးအနားရှိ ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် ပိတ်မိနေသေးသော သင်္ဘောများ အားလုံးကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသင်္ဘောများက အကြီးရော အသေးပါ ရှိပြီး အခြေခံအားဖြင့် ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် ယူဆောင်သွား၍ မရနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သင်္ဘောများ၏ ကိုယ်ထည်က ကောင်းမွန်နေသေးသော်လည်း အပေါ်ရှိ အသုံးအဆောင်များက ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးကာ သံချေးတက်နေပြီး စွန့်ပစ်ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဘာတစ်ခုမှ မချန်ထားဘဲ အားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသင်္ဘောများကို ထိုက်ယန်တောင်သို့ ယူဆောင်သွားပါက ပြုပြင်၍ ရကောင်း ရနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပြုပြင်၍ မရလျှင်တောင်မှ ဤသံထည်များက လက်နက်များ ပြုလုပ်ရန်အတွက် အလွန် ကောင်းမွန်သော ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ၏ အရိုးများက မာကျောပြီး အသုံးဝင်သော်လည်း ပုံစံ ပုံသေဖြစ်နေသဖြင့် ပုံစံအသစ် ပြန်လည် ပုံသွင်း၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤသံမဏိများကို ထည့်သွင်း အရည်ကျိုလိုက်မည်ဆိုလျှင် မျှော်လင့်မထားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရရှိလာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လင်းယွမ်က မြူခိုးတောအုပ်၏ မြစ်ငယ်လေး ထွက်ပေါက်နေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူ ဤနေရာတွင် လှေငယ်တစ်စင်း ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတိုင်အောင် ထိုလှေငယ်လေးက ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေသေးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ချိုးရင်ယွဲ့က မြူရေခဲမြို့တော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ထင်တယ်... ခေါင်းဆောင်ချိုးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>သူ ထပ်မစောင့်တော့ဘဲ ထိုလှေငယ်လေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လှည့်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ မသွားတော့ဘဲ ရေအောက်သို့ ငုပ်ဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကျွန်းပတ်လည်ရှိ ကျောက်ဆောင်များကို မရင်းနှီးသော်လည်း ရေအောက်တွင် မြူခိုးများ မရှိသဖြင့် လင်းယွမ်အတွက် ရေအောက်မှ ထွက်ခွာရခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေအောက်သို့ ငုပ်ဆင်းပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိုင်အနည်းငယ် ကူးခတ်သွားပြီးနောက် လင်းယွမ်က အနောက်သို့ လှည့်ကာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရေပေါ်ကျွန်းကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုကျွန်းကြီး၏ ရေအောက်ရှိ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍန်က ကြီးမားသော ဝက်ဝံပုံစံ သက်ရှိသတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေအောက်တွင် ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အရည်မပျော်နိုင်သော အပြာရောင် ရေခဲတောင်ကြီးများ ခဲနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအရည်မပျော်နိုင်တဲ့ ရေခဲနက်တွေက... ဒီရေပေါ်ကျွန်းက ဧရာမ သားရဲကြီး သေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရေခဲဓာတ် စွမ်းအင်တွေ လွင့်စင်ထွက်လာတာကြောင့် ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... သေသွားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ မသိပေမဲ့... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်တွေက မကုန်ခမ်းနိုင်သေးဘဲ ရေခဲကျွန်းကြီး တစ်ကျွန်းအဖြစ် တည်ရှိနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့သြမှင်တက်သွားပြီး ဤသက်ရှိသတ္တဝါက ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရေကြီးရေလျှံမှုကြီး မတိုင်မီကတည်းက လူတွေ ရှာတွေ့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ သတ္တဝါ မဟုတ်လျှင် ဒါက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး ဤရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ရေကြီးရေလျှံမှုကြီးကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာမြေအပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံအသီးသီးက အာကာသထဲမှာ ဂြိုဟ်တုတွေ တပ်ဆင်ထားကြပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ နည်းနည်းလေးတောင် ကြိုတင် မသိရှိခဲ့ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>အတွေးအမျိုးမျိုးက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်က ရေခဲဂူသဖွယ် ဖြစ်နေသော ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးနှင့်တူသည့် ကျွန်းကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းလှည့်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"မချိုး... ခင်ဗျား ပြောတာက ခင်ဗျား အပြင်ဘက်ကနေ ရောက်လာတာဆို... ခင်ဗျား အဖေကို တကူးတက လာရှာတာလား"</p> <p> </p> <p>မြူရေခဲမြို့တော်အတွင်းရှိ အပျက်အစီးများကြားတွင် ရင်အုပ်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချွီချုံးကွမ်က ခေါင်းလှည့်ကာ ချိုးရင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာကာ "ကျွန်မ ရောက်လာပြီးမှ အရူးလုပ်ခံလိုက်ရမှန်း သိလိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"မြူရေခဲမြို့တော်မှာ ပိရမစ်စနစ်လူလိမ် အဖွဲ့အစည်း ရှိနေတာပဲ... သူတို့က အဖေ့ရဲ့ လက်ရေးကို အတုခိုးပြီး ကျွန်မဆီ စာရေးပို့ခဲ့တာ... ကျွန်မကို အပြင်မှာ သူတို့အတွက် ပစ္စည်းတွေ ရှာပေးခိုင်းခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က အံ့သြသွားပြီး "ခင်ဗျားက ယုံလိုက်တာလား... တစ်ဖက်လူက ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်လို အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါကို စေခိုင်းပြီး လာရောက် အရောင်းအဝယ် လုပ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>"အကြိမ်တိုင်း လိပ်ကြီးတစ်ကောင်က ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲကို ကူးလာခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ချွီချုံးကွမ်က သဘောပေါက်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ပြောတဲ့လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် သိတယ်... ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>"အန်းကျားအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် မာရွေ့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"အန်းကျားအဖွဲ့"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က မှင်တက်သွားပြီး ထိုအဖွဲ့က ဘာအဖွဲ့အစည်းလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>နားထောင်ကြည့်ရသလောက်တော့ ရေကြီးရေလျှံမှု ကပ်ဘေးကြီး မတိုင်ခင်က အိမ်အကူ ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုနဲ့ တူနေသလိုပဲ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က "အန်းကျားအဖွဲ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က... အဖွဲ့ဝင်တိုင်း အိမ်ရာရရှိဖို့နဲ့ လူတိုင်း ကျွန်တော်တို့ မြူရေခဲမြို့တော်ထဲမှာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ပါပဲ... အဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေကို ဆက်တိုက် ရှာဖွေနိုင်မယ်ဆိုရင် အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"အဖွဲ့ထဲ ဝင်ပြီးရင်တော့ လူသစ်တွေက သူတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အဖွဲ့ဆီ ပေးအပ်ရပြီး အဖွဲ့ကနေ တစ်ပြေးညီ စီမံခန့်ခွဲပေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်း မနေနိုင်ဘဲ "ဒါက ပိရမစ်စနစ်လူလိမ် အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပိရမစ်စနစ်လူလိမ် အဖွဲ့အစည်းပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒီမာရွေ့က ရေကြီးရေလျှံမှု မတိုင်ခင်တုန်းက ကျန်းမာရေး ဖြည့်စွက်စာတွေ ရောင်းတဲ့သူပေါ့... ပိရမစ်စနစ်လိမ်လည်တဲ့ ကိစ္စတွေကို သူက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရေကြီးရေလျှံမှု ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ကပ်ဘေးကြီးအပေါ် လူတွေရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို အသုံးချပြီး ပိရမစ်စနစ်လိမ်လည် နည်းလမ်းတွေကို စပြီး အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တာ... ရလဒ်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... သူ့ရဲ့ အန်းကျားအဖွဲ့က မြူရေခဲမြို့တော်မှာ သေးတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ကသာ သူ့ကို ထပ်တလဲလဲ သတိမပေးခဲ့ဘူးဆိုရင်... သူက အချိန်တိုအတွင်း ကျွန်တော်တို့ မြူရေခဲမြို့တော်ရဲ့ လူဦးရေထက်တောင် ပိုများအောင် တိုးချဲ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ကျွန်းပေါ်မှာ တိုးချဲ့ခွင့် မပေးတာကို သူက အပြင်ဘက်အထိ လက်တံဆန့်တန်းပြီး ခင်ဗျားဆီကိုတောင် ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က တစ်ခဏမျှ စကားပြောမထွက်ဖြစ်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "တပ်မှုးချွီ... ရှင်က ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်မှုးဆိုတော့ ရှင် ကျွန်မအဖေကို မြင်ဖူးလား"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား အဖေ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ချိုးကုံရုံ"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ချက်ချင်း မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများက တစ်ချက်မျှ တောက်ပသွားကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မကြားဖူးဘူး... ကျွန်တော် မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... မချိုး... မာရွေ့က ခင်ဗျားအဖေရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ခင်ဗျားကို လှည့်စားနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက ခင်ဗျားအဖေရဲ့ နေရာကို သေချာပေါက် သိရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ မြူရေခဲမြို့တော်က အဓိကရုဏ်း နှိမ်နင်းတာကို ဝိုင်းကူပေး... ပြီးရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ခင်ဗျားကို ဒီမာရွေ့ဆီ ခေါ်သွားပြီး မေးပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူက ရှင့်စကားကို နားထောင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်တွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အထင်သေးတာလား"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း ချက်ချင်းတော့ သဘောမတူခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းယွမ်ဆီ ပြန်သွားပြီး တိုင်ပင်ကြည့်ချင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် လူစိမ်းနေရာစိမ်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူမက အတူတူ ရောက်လာခဲ့သော လင်းယွမ်ကို ပို၍ ယုံကြည်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက "နောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့... အခုချိန်မှာ ဒီမြူရေခဲမြို့တော်က ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးနေတာဆိုတော့ ငြိမ်သက်သွားဖို့ မလွယ်ကူလောက်ဘူး ထင်တယ်... မြေမိခင်ဂိုဏ်းက အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းတာမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်း အံ့သြသွားပြီး "ခင်ဗျား မြေမိခင်ဂိုဏ်းကို သိတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမူအရာက အနည်းငယ် မှိုင်းညို့သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်း၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှုများကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လင်းယွမ်သာ ကယ်တင်မပေးခဲ့လျှင် သူမ ယခုအချိန်လောက်ဆိုလျှင်...</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "မြေမိခင်ဂိုဏ်းက ကွမ်ဖူခရိုင်ရဲ့ အဓိက ဂိုဏ်းကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ... ကွမ်ဖူစစ်ဒေသတောင်မှ သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်အောင် မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ပိုပိုပြီးတောင် အင်အားကြီးလာတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမျိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ဒီလောက် လူအများကြီး မြူရေခဲမြို့တော်ထဲကို ဝင်လာတာဆိုတော့ အကြံအစည်က သေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မကတော့ ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စထဲကို ဝင်မပါတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပင် ချွီချုံးကွမ်ကို လက်ယှက်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ချက်ချင်းပင် သူမကို တားလိုက်သည်။ "ခဏလေး နေပါဦး... မချိုး... ခင်ဗျား အခု ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးတယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ မြူရေခဲမြို့တော်ရဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာမှာပါ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး မြူရေခဲမြို့တော်မှာ နေထိုင်ခွင့် ရချင်လည်း ရလာနိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက လူတိုင်း ရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိဖို့လိုတယ်"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ရှင် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်တွေ သေဆုံးဒဏ်ရာရတာ များနေတော့ လူလိုနေတဲ့ အချိန်ပဲ... အရှင်သခင် ပြန်လာရင် သေချာပေါက် ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည်တွေကို ထပ်ပြီး စုဆောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်... ခင်ဗျားရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဆီ ဝင်ဖို့ သေချာပေါက် အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်ယွဲ့က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး အကယ်၍ သူမသာ ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်နိုင်ခဲ့လျှင် အပေါင်းအသင်းများကိုပါ ခေါ်ဆောင်ပြီး ဤကျွန်းပေါ်တွင် ဆက်နေနိုင်မည်လားဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ရေလွှမ်းမိုးနေသော အဆောက်အအုံကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်ထက်စာလျှင် ကျွန်းပေါ်တွင် သယံဇာတ ပိုမို ကြွယ်ဝပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် ပိုမို သင့်လျော်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်မ ဝင်မယ်"</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး "အရှေ့ဘက်မှာ မြေမိခင်ဂိုဏ်းဝင် တစ်စု ရှိသေးတယ်... ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်ညာ ခွဲပြီး ကျွန်တော်က မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ပြီး အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ထားမယ်... ခင်ဗျားက ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်ဖို့ တာဝန်ယူ... ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရတယ်"</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ယောက်က တာဝန်ခွဲဝေမှု ရှင်းလင်းသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် လူနှစ်ယောက်က စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပူးပေါင်းကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ရပ်ကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုက မြေမိခင်ဂိုဏ်းဝင် အချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလျင်အမြန် ဆွဲဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် မြေမိခင်ဂိုဏ်းဝင် အမြောက်အမြားက တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရေခဲတံတိုင်း အကာအကွယ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဖန်တီးလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ထွက်ပြေးလိုက်သဖြင့် သူနှင့် ချိုးရင်ယွဲ့တို့က ချက်ချင်း ကွဲကွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ တစ်လျှောက်လုံး ပြေးဝင်သွားရာ ရုတ်တရက် နှင်းပြင်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချွီချုံးကွမ်က ထိုလူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အကြည့်များက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်က အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ချိုး"</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save