Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်အေးချမ်းစေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများကို မတွေးမိခဲ့ဘဲ အချိန်နှောင်းသွားပြီဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ယခုအချိန်အထိ ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နေစရာ နေရာတစ်ခုပင် မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့သမီးအရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ထိုလင်းယွမ်ဆိုသည့် ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပါက သူ့ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတစ်ခုကိုပင် ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်လှမ်းနောက်ကျတာနဲ့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားတော့တာပဲ... ဒါကိုသာ ကြိုသိခဲ့ရင် လီရွှေဥယျာဉ်ကနေ စောစောစီးစီး ထွက်လာပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုခုကို နေရာယူထားလိုက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချိုးကုံရုံက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကုန်တင်သင်္ဘောငယ် သုံးစီးက ရေပြင်ပေါ်တွင် ခရီးဆက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောတစ်စီးစီပေါ်တွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားက နောက်ထပ် ဘယ်ကို ဆက်သွားရမလဲဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး အချို့က အလယ်ရှိ သင်္ဘောဆီသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသင်္ဘောပေါ်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန်များ အားလုံးက ကုန်းပတ်ပေါ်၌ စုရုံးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန် အားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး လူတိုင်းက စိတ်ပူပန်မှု ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ရေပေါ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသော်လည်း အနာဂတ်အတွက် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မသိရှိကြကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်ရှိ ရေလွှမ်းမိုးနေသော ကမ္ဘာကြီး၏ အခြေအနေကို သူတို့က အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မြူခိုးတောအုပ်ထဲမှ အပင်များနှင့် အသားနီများကို စားသုံးရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့၏ အသက်က လင်းယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့က ထွက်သွားရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်လည်း သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် သဘာဝကျစွာပင် စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကပ္ပတိန်ကျိုး... ဆရာလင်းက ဘယ်ကလာတဲ့သူလဲဆိုတာ သိလား"</p> <p> </p> <p>"ကပ္ပတိန်လီ... ဆရာလင်းက ဘယ်ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က စတင် မေးမြန်းလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများကလည်း တီးတိုး စတင် မေးမြန်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်နှင့် မတွေ့ဆုံမီအချိန်က သူတို့သည် လင်းယွမ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို သေချာ မသိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ နာမည်ကိုပင် မသိခဲ့ကြဘဲ အခြားသူများ ခေါ်ဝေါ်သကဲ့သို့ ဆရာလင်း ဟုသာ လိုက်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု မြူခိုးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာရတော့မည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူတို့က လင်းယွမ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမှ မသိရသေးကြောင်း သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းတို့တောင် မသိတာ... ငါက ဘယ်ကသွားသိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က ဘေးနားရှိ မိန်းမများချည်း ပါလာသော သင်္ဘောတစ်စီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို ဟန်ရှန်းမန်ပဲ သိနိုင်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း သွားမေးကြည့်ပါလား" ကျန်းဟန်လျန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က ချက်ချင်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းကရော ဘာလို့ မသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်လျန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း ဘယ်သွားသွား... ငါကတော့ လိုက်သွားမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်လျန် ပြောသည်က မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ ဆရာလင်း ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အဆိပ်သောက်ထားရသည့် သူတို့အားလုံး လိုက်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်က ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင် မသေချာမှုများကြောင့် သူတို့အားလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့် နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အနာဂတ်အတွက် မသေချာမှုများဖြင့် စိတ်ပူပန်နေကြစဉ်မှာပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အနောက်ဘက် သင်္ဘောပေါ်မှ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက ထိုအော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီး တစ်စီးက ဥသြဆွဲကာ မောင်းနှင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သမ္မတ ၇ ပါလား"</p> <p> </p> <p>"ဟယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီသင်္ဘောကြီးက မြူခိုးတောအုပ်ထဲမှာ သောင်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း... ဆရာလင်းပဲ" ရုတ်တရက် အဝေးကြည့်အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က သင်္ဘောပေါ်မှနေ၍ အံ့သြဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပျော်စီးသင်္ဘောကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးက လင်းယွမ် ဖြစ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် ဆရာလင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်းက သမ္မတ ၇ သင်္ဘောကြီးကို တကယ် ထုတ်ယူလာနိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... အရမ်းကောင်းတာပဲ... အရမ်းကောင်းသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်းက တကယ် မိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုကလည်း အလွန်အမင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက အနာဂတ်တွင် နေစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ဤဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအပျော်စီးသင်္ဘောကြီးက အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပြီး အပေါ်တွင် အိမ်ရာများ တည်ဆောက်နိုင်လောက်သည့်အထိ ကျယ်ဝန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသမ္မတ ၇ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးသာ ရှိနေပါက သူတို့ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အခြေချစရာ နေရာတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကပ္ပတိန် တစ်စုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအပျော်စီးသင်္ဘောကြီးသာ ရှိနေပါက မြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံများကို ရေလွှမ်းမိုးသွားပြီး သူတို့ နေစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ သင်္ဘောပေါ်တွင် ဟန်ရှန်းမန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲ သတိထား ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး ထိုဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လွင့်မျောနေသော စိတ်နှလုံးကလည်း နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက သမ္မတ ၇ ကို တကယ် ပြန်သယ်လာနိုင်တာပါလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ ဘေးနားရှိ လင်းယာက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး သူမကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... သမ္မတ ၇ ရဲ့ ရေစူးက အရမ်းနက်တာ... သောင်တင်သွားပြီဆိုတာနဲ့ အောက်က ကျောက်ဆောင်တွေကို အကုန်လုံး မဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရင် ရွှေ့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မကြည့်ဘဲ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသော ဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကိုသာ ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက တခြားသူမှမဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး အံ့သြနေကြသည့်အပြင် လင်းယွမ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သင်္ဘော သုံးစီးနှင့် ဆုံဆည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးက ရပ်တန့်သွားပြီး လင်းယွမ်က ကုန်းပတ်ပေါ်မှနေ၍ သူတို့ထံသို့ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကပ္ပတိန် အားလုံးက အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ အမြန် တက်သွားကြပြီး ဟန်ရှန်းမန်ကလည်း သင်္ဘောပေါ်ရှိ အခြားလူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ အသီးသီး တက်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော သင်္ဘောသုံးစီးကိုမူ လင်းယွမ်က သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း မရှိပေ။ လူအများရှေ့တွင် လင်းယွမ်က သူ၏ အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းအစား လူတစ်ချို့ကို ထိုကုန်တင်သင်္ဘော သုံးစီးပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်စေပြီး အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးနှင့်အတူ ထိုက်ယန်တောင်သို့ လိုက်ပါလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>သမ္မတ ၇ အပျော်စီးသင်္ဘော၏ အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် လင်းယွမ်၏ ဘေးနား၌ ဟန်ရှန်းမန်က ထိုင်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန် အများအပြားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်အချို့ ထိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုး သမ္မတ ၇ ရဲ့ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှာ အားလုံးနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး စကားပြောခွင့်ရတဲ့အတွက် အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါမတိုင်ခင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ကျွန်တော့် နာမည်က လင်းယွမ်ပါ... ထိုက်ယန်တောင်က လာခဲ့တာပါ... အဲဒီမှာ ကျွန်တော်က ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နေတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အားလုံးက ထွက်သွားဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ဒီနေရာကနေပြီးတော့ ရိုးသားစွာ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း အလွန်အမင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဆရာလင်းက တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားသူ မဟုတ်ဘဲ ဩဇာအာဏာရှိတဲ့ လူကြီးပိုင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်... အရင်တုန်းက ထိုက်ယန်တောင် အမျိုးသား သစ်တောဥယျာဉ် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ပြောတာလား" ကျိုးဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီ ထိုက်ယန်တောင်ပါပဲ... လောလောဆယ် ရေလွှမ်းမိုးမှု အတိုင်းအတာက လူတိုင်းရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ထက်ကို ကျော်လွန်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"အဆောက်အအုံ အများအပြားက အထပ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်အထိ ရေမြုပ်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် လင်ကျန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ ထိုက်ယန်တောင်နဲ့ ချန်ချုံးတောင်တို့လို တောင်မြင့်ကြီးတွေမှာပဲ နေထိုင်လို့ ရနိုင်တော့တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရေပေါ်ကျွန်းကိုတော့ ထည့်မတွက်ထားဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ သိလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... လက်ရှိ လင်ကျန်းမြို့ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ ကွမ်ဖူဘက်မှာပဲ တောင်ကုန်းတောင်တန်းတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ မြေယာ အရင်းအမြစ် အများအပြား ကျန်နေသေးတာ"</p> <p> </p> <p>"အခုဆိုရင် စက်မှုဇုန်တွေ... မြို့လယ်ခေါင်တွေနဲ့ လန်ချွမ်ခရိုင်တွေ အားလုံးနီးပါး ရေမြုပ်သွားလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ပြောလိုက်သော ထိုနေရာများ၏ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အမြင့်က မြို့သစ်ဘက်လောက်ပင် မမြင့်မားလှသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ရေလွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ကို ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်ကို ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီ... ခိုလှုံရေးစခန်း တည်ဆောက်ထားရုံတင်မဟုတ်ဘူး... မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ကိုပါ တည်ဆောက်ထားတယ်... ထိုက်ယန်တောင်တန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ မိန်တောင်... လင်းယွင်တောင်စောင်း စတဲ့ နေရာတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>"အခု ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းကို ဝင်ချင်လား"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ မဝင်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး... အားလုံးက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ လမ်းခွဲကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ယောက်လောက် ရှိနေမည်ဆိုပါက ငြင်းဆန်ရန် စဉ်းစားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဖြေဆေး ပေးမှာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... အချိန်တန်ရင် ဖြေဆေးကို ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကမ်းပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး ကျန်းဟန်လျန်က ပထမဆုံး သဘောထားကို ဖော်ပြကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... တခြားလူတွေ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားနောက်ကို သေချာပေါက် လိုက်မှာ"</p> <p> </p> <p>"ရေကြီးပြီးကတည်းက ကျွန်တော် ကျန်းဟန်လျန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မလေးစားခဲ့ဖူးဘူး... ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လေးစားတာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား... ကပ္ပတိန်ကျန်းက သိပ်အားနာတတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အားမနာပါဘူး... ကျွန်တော်က တကယ် လေးစားသွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်လျန်ဆိုသည့် လူက မူလကတည်းက လည်ပတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဖားယားရာတွင် အလွန် သဘာဝကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများက သူ၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နောက်ကျကျန်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ ဆန္ဒများကို အသီးသီး ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်း အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် လင်းယွမ်ကို ချီးမွမ်းနေသော အသံများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူစုက အတွေ့အကြုံရင့် လူလည်ကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ ပြောသော စကားများကို လင်းယွမ်က သဘာဝကျစွာပင် ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူတို့၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် ထိုက်ယန်တောင်သို့သာ ဝင်ရောက်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက သူတို့က ရေပေါ်ကျွန်းပေါ်တွင်သာ ဆက်နေရန် မျှော်လင့်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွေ့လျားခြင်း မရှိသော ထိုက်ယန်တောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာမှုနှင့်အတူ ပေါ်လာနိုင်သော ရေပေါ်ကျွန်းက သဘာဝကျစွာပင် ပို၍ လုံခြုံမှု ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လင်းယွမ်က ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ဤလူစုက ထိုက်ယန်တောင်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ရောက်ပါက ထိုက်ယန်တောင်တွင် အိမ်ထောင်ပြုကာ သားသမီးများ မွေးဖွားလာကြမည်ဖြစ်ကာ ထိုနေရာက သဘာဝကျစွာပင် သူတို့၏ အိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်လက် မြင့်တက်နေခြင်းကသာ လင်းယွမ်အတွက် အစိုးရိမ်ရဆုံး ကိစ္စ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရေတွေ ထိုက်ယန်တောင်ကို လုံးဝ မလွှမ်းမိုးခင်မှာ ငါ့အတွက် သီးသန့် ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့မှ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရေပေါ်ကျွန်းများကို ရှာဖွေရန်အတွက် လူများကို အပြင်သို့ သွားရောက် စုံစမ်းခိုင်းရန် လိုအပ်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြို့ထဲမှာ ရေပေါ်ကျွန်းတွေ ပေါ်လာနိုင်ခြေက မများဘူး... အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက လင်ကျန်းမြစ်ဝှမ်းတစ်ဝိုက်ကို သွားရှာဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်ကျန်းက ယန်ဇီမြစ်နှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသည်။ ရှာမတွေ့သေးသော ရေပေါ်ကျွန်းများ ရှိနေမည်ဆိုပါက ထိုနေရာတွင်သာ ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စမှာ မြစ်ရေက အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှပြီး ထိုအထဲတွင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များ ပုန်းအောင်းနေမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွေးမျိုးစုံက စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လင်းယွမ်က အစည်းအဝေးခန်းမထဲရှိ လူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားနာစရာ စကားတွေလည်း အများကြီး ပြောမနေချင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် တစ်ခွန်းပဲ ပြောမယ်... ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ရောက်လာရင် ခင်ဗျားတို့ကို လုံးဝ စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက စောစောကတည်းက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာ... တည်ငြိမ်တဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှု ရှိရုံသာမက ကုန်တိုက်ကြီးတွေနဲ့ ဖျော်ဖြေရေး အဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုးလည်း ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ခိုလှုံရေးစခန်းက နေထိုင်သူတွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရုံသာမက အားလုံးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေကိုလည်း အထူး ဂရုစိုက်ပေးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်မှာ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်း သုတေသနဌာန ရှိပြီး... လတိုင်း အစွမ်းသုံး လက်နက် ကိရိယာအသစ်တွေနဲ့ အစွမ်းသုံး ဆေးရည် အမျိုးမျိုးကိုလည်း သုတေသနပြု ထုတ်လုပ်ပေးနေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်အတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပေးဆပ်နိုင်သရွေ့ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ဝယ်ယူလို့ ရနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ် ထိုက်ယန်တောင်မှာ လူဦးရေ အရမ်း မများသေးတဲ့အတွက်... မြူခိုးမြို့တော်လိုမျိုး လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းတော့ ပြောလို့ မရသေးဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ထိုင်ကာ ထိုက်ယန်တောင်၏ ကောင်းကျိုး အမျိုးမျိုးကို ရှင်းလင်း ပြောပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူစုကို ချန်ထားရန်အတွက် အသက်အန္တရာယ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေရုံဖြင့် အဆင်မပြေနိုင်ကြောင်း အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင် ကိုယ်တိုင်က ဆွဲဆောင်မှု ရှိမှသာ ဤလူများကို ချန်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်အတွက် လိုလိုလားလား ကြိုးစား အားထုတ်စေပြီး ကိုယ့်အတွက် အလုပ်လုပ်စေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လင်းယွမ်က ထိုက်ယန်တောင်၏ အခြေအနေများကို ရှင်းပြလိုက်သည်နှင့်အမျှ အောက်ဘက်ရှိ သင်္ဘောကပ္ပတိန် အသီးသီးက အံ့သြဝမ်းသာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နားထောင်ရင်းနှင့်ပင် အားလုံးက မယုံကြည်နိုင်သလို ခံစားလာရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိနေတာလား။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အောက်ဘက်မှ လူများက တီးတိုး ဆွေးနွေးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့က လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆွေးနွေးရဲမည် မဟုတ်ကြောင်း လင်းယွမ်က သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟန်ရှန်းမန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ သေချာ စဉ်းစားကြပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောဟွာ သင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန် ရွှယ်ကောဟွာက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "နေပါဦး... ခုနက ဆရာလင်း ပြောသွားတာတွေက အမှန်တွေလား ဒါမှမဟုတ် အလကား ပြောသွားတာလား... ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ... ထိုက်ယန်တောင်မှာ အဲဒီလို အခြေအနေတွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားတာကလည်း ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" တစ်ယောက်က တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကလည်း ထိုကဲ့သို့ အတွေးမျိုး ရှိနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ထုတ်မပြောရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>လီချုံမင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "လိမ်ရအောင်... ဒီလူက ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ လိုသေးလို့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက ချက်ချင်း သတိဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တာပေါ့... ကိုယ့်အသက်တွေက သူ့လက်ထဲ ရောက်နေတာပဲ... သူ့အနေနဲ့ ငါတို့လို လူတွေကို လိမ်နေဖို့ လိုသေးလို့လား။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့၌ အလိမ်ခံရလောက်အောင် ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဆိုတော့ ဆရာလင်း ပြောတာတွေ အားလုံးက အမှန်တွေပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... ငါ သိသားပဲ... ဆရာလင်းနောက်ကို လိုက်တာက လုံးဝ အရှုံးမပေါ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကြီးတော့ မျှော်လင့်မထားနဲ့ဦး... ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမယ့် ဆရာလင်းက ဒီလိုပြောရဲမှတော့ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပြောတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟူး... အခုတော့ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တော့တယ်... တကယ်ကို ထပ်ပြီး မရုန်းကန်ချင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်မလား... ရေမကြီးခင်တုန်းကတော့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အလုပ်လုပ်နေရတာက ဘဝမှာ ဘာပျော်စရာမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီအချိန်တွေကို တကယ် ပြန်သွားချင်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>"မသွားပါရစေနဲ့... ငါကတော့ အဲဒီအချိန်တွေကို ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး... လတိုင်း အိမ်လခက ခုနစ်ထောင် ရှစ်ထောင်လောက် ပေးနေရတာ... အခုမှ အကြွေးကင်းပြီး ခေါင်းရှင်းသွားတော့တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက အိမ်လခက အိမ်လခပဲလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းဝအောင်တော့ စားရတယ်... အခုကျတော့ နေ့တိုင်း ငါးပဲ စားနေရတာ... အန်တောင် အန်ချင်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဆရာလင်း ပြောသွားတာက သူ့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ အသားနီတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ သူ့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းကို ရောက်သွားရင် အဲဒါတွေ စားရတော့မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ရှိမယ်ဆိုရင်တောင် သိပ်များမှာတော့ မဟုတ်ဘူး... မင်း စိတ်ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှိရင်ပဲ ရပါပြီ... ငါကတော့ အဆင်မပြေတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးမှတ်က ၄၆ မှတ်လောက်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီဘက်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save