Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ ခန့်မှန်းချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ဟန်ရှန်းမန်က မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီလူတွေကို ဘယ်လို နေရာချထားပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေအကုန်လုံးက သင်္ဘောမောင်းတာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေချည်းပဲ... သူတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ငါ့အတွက် ရေတပ်စုတစ်စု ဖွဲ့စည်းပေးဖို့နဲ့ သင်္ဘောမောင်းတတ်တဲ့သူတွေ ပိုများလာအောင် လေ့ကျင့်ပေးခိုင်းရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာက သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုက်ယန်တောင်၏ အင်အားကို သေချာပေါက် ဆက်လက် ချဲ့ထွင်နေဦးမည် ဖြစ်ပြီး ရေပေါ်တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ဖွဲ့ဆိုသည်မှာလည်း ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမိုးကြီးက ရပ်မသွားဘဲ ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်တိုက် မြင့်တက်လာနေဦးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အနာဂတ်မှာ သင်္ဘောတွေက အရေးကြီးတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တွေ ဖြစ်လာမှာဆိုတော့ ရေတပ်စုတစ်ခု ရှိနေဖို့က တကယ်ကို လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဟန်ရှန်းမန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရေမျက်နှာပြင်ကသာ ဆက်ပြီး မြင့်တက်နေမယ်ဆိုရင်... တစ်နေ့ကျရင် ထိုက်ယန်တောင်လည်း ရေလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဤသည်က အခြေအမြစ်မရှိ စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤမိုးသည်းထန်မှု အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိုးသည်းထန်တာက မရပ်ဘူးဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို အနှေးနဲ့အမြန် ဖြစ်လာမယ့်ကိစ္စပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ငါတို့ အချိန်မီ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အင်အားကို ကြီးထွားလာအောင် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ ရေပေါ်ကျွန်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ နည်းလမ်းရှာရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့လည်း ရေပေါ်ကျွန်းတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီပြဿနာတွေအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရေတပ်စုကို လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်းမှာ ဤရည်ရွယ်ချက်လည်း ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါဆိုရင် မြစ်ကြီးတွေချောင်းကြီးတွေထဲမှာ သွားရှာရလိမ့်မယ်ထင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် သောင်တင်လွယ်တဲ့ နေရာတွေကို သွားရမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သောင်တင်လွယ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ရေပေါ်ကျွန်းတွေကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီလိုနေရာတွေမှာ လူအများကြီး စုဝေးနေတတ်တယ်... ရေပေါ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့ရင်တောင် ပိုင်ရှင်ရှိနေတဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရေပေါ်ကျွန်းတွေမှာ ပိုင်ရှင်ရှိတယ်ဆိုတာမျိုး ရှိသေးတာလား" ဟန်ရှန်းမန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ရေပေါ်ကျွန်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို မသိသေးသလို ရေပေါ်ကျွန်း၏ အနှစ်သာရကိုလည်း ပို၍ပင် မသိပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် လမ်းလျှောက်ရင်း ရေပေါ်ကျွန်း၏ အခြေအနေ အချို့ကို သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့၏ သဘောတရားကိုလည်း သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ရှန်းမန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ ခုတလော တိုးတက်နှုန်းက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာတယ်လို့ ခံစားနေရတာကိုး... မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေး ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးတာပဲ... ကျွန်မရဲ့ အခုလက်ရှိ အဓိက အရည်အသွေးက ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒြပ်စင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက အခြေခံအားဖြင့် စိတ်စွမ်းအင်ချည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ" ဟန်ရှန်းမန်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစွမ်းပြင်းအားအပေါ် မူတည်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက လက်ရှိ ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းခြေ တွက်ဆနိုင်ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"အတွေ့အကြုံ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ထောက်လှမ်းရေး သင်္ကေတလို့ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်မျိုးကို အသုံးပြုပြီး အစွမ်းပြင်းအားကို စစ်ဆေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ကွမ်ဖူဘက်က သုတေသီတွေက... ဒီထောက်လှမ်းရေး သင်္ကေတရဲ့ ထူးခြားချက်ကို အသုံးပြုပြီး... အစွမ်းပြင်းအားကို စစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာ အများအပြားကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအထဲမှာ စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်လို့ခေါ်တဲ့ ကိရိယာတစ်မျိုး ပါဝင်ပြီး... တခြားသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်ပြင်းအားကို လေ့လာကြည့်ရှုနိုင်တယ်... အဲဒီကနေ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုအဆင့်မျိုးမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန် ဟုတ်လား... ရှင့်မှာ ဒီလိုကိရိယာမျိုး ရှိနေတာလား" ဟန်ရှန်းမန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှိတယ်... ရွှေချပ်ဝတ်စစ်သင်္ဘောပေါ်ကနေ ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း လင်းယွမ်က ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ အနက်ရောင် သစ်သားဘောင် မျက်မှန်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျက်မှန်၏ မှန်ဘီလူးများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ယင်းအပေါ်တွင် သေးငယ်စိပ်ညစ်သော သင်္ကေတစာသားများကို တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ထွင်းထုထားသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတွင် တပ်ဆင်လိုက်ပါက အမြင်အာရုံကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး လူများကို ကြည့်ရာတွင် မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မှန်ဘီလူးပေါ်တွင် တန်ဖိုးပြဇယားတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသောအရာတစ်ခု ပေါ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း ဤစွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်၏ ထူးဆန်းမှုအပေါ် အလွန် အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက ထောက်လှမ်းရေး သင်္ကေတကို အားကိုး၍ သီးသန့် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းအထဲတွင် ဒေတာ အသွင်ပြောင်းလဲသည့် အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက စစ်တပ်မှ ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သင့်ပြီး အီလက်ထရောနစ် အစိတ်အပိုင်းများကို မျက်မှန်ဘောင်ထဲတွင် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ဘီလူးပေါ်ရှိ တန်ဖိုးများက ကိုယ်အလေးချိန်ချိန်စက်ပေါ်ရှိ မျက်နှာပြင်နှင့် ဆင်တူသော အလွန် သေးငယ်သည့် မြှုပ်နှံထားသော မျက်နှာပြင် ဖြစ်သင့်ပြီး ရိုးရှင်းသော တန်ဖိုးများသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ၎င်းကို မျက်လုံးတွင် တပ်ဆင်လိုက်မှသာ ဤစွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင်သာ စွမ်းအင်ကို စမ်းသပ်သည့် လုပ်ဆောင်ချက် ပါဝင်ပြီး ညာဘက်မျက်လုံးက အရှေ့ဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သေးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ညာဘက်မျက်လုံးက ရန်သူ၏ အခြေအနေကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ရန် အဆင်ပြေစေမည့် ရိုးရိုးမှန်တစ်ချပ် ဖြစ်သင့်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့် မှန်ဘီလူးနှင့် ဆင်တူသော ပုံစံမျိုးကို တိုက်ရိုက် မဖန်တီးခဲ့ရသနည်း ဆိုလျှင် ရန်သူကို လေ့လာစောင့်ကြည့်သည့် အချိန်တွင် လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် သိသာထင်ရှား၍ မရနိုင်ခြင်းကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားသောကြောင့် မျက်မှန်ပုံစံအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားရင်း သူ၏ အရှေ့တွင်ရှိသော ဟန်ရှန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ဘက် မျက်မှန်ဘောင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တန်ဖိုးတစ်ခု ခုန်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ "၄၂" ဟူသော တန်ဖိုးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>"အဓိက အရည်အသွေး ၄၂ မှတ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "၄၂ မှတ်တည်းလား... ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မက အခု တိုးတက်ဖို့ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီတလော စားသောက်တဲ့ အပိုင်းမှာ သန္ဓေပြောင်း အသားကို စားတာ များလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်မများဘူး... ကျွန်မက သန္ဓေပြောင်း အသားကို သိပ်မကြိုက်ဘူး... သက်သတ်လွတ် စားရတာ ပိုသဘောကျတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်ကာ သွယ်လျနေခြင်းမှာ မဆန်းကြောင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ ရရှိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစွမ်းပြင်းအားကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်ချင်တယ်ဆိုရင်... အဓိကအားဖြင့် နည်းလမ်းနှစ်မျိုးကနေတစ်ဆင့် လုပ်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပထမတစ်မျိုးက အစားအစာကနေတစ်ဆင့် စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတာပဲ... အဲ့ဒီ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေရဲ့ သွေးသားတွေထဲမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်က လိုအပ်တဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေ ပါဝင်ရုံသာမက စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ ပရိုတင်းဓာတ်တွေလည်း ရှိနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပိုအရေးကြီးတာက... ဒီသွေးသားတွေထဲမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လိုအပ်နေတဲ့... မျိုးရိုးဗီဇတွေလည်း ပါဝင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လိုအပ်နေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချိုးကုံရုံထံမှ သူရရှိထားသော မျိုးရိုးဗီဇနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို တစ်ခေါက် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အနှစ်သာရအားဖြင့် ပြောရရင်... အစွမ်းတွေ တိုးတက်လာတာက ငါတို့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေး မျိုးရိုးဗီဇတွေက အဆက်မပြတ် ပြည့်စုံလာတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ သိပ်သည်းဆ လုံလောက်မှသာ... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို စုစည်းနိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မ အသားပြောင်းစားမှ ရတော့မယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မင်း ပြောင်းစားစရာ မလိုဘူးလို့ ငါထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင်"</p> <p> </p> <p>"ဒီသန္ဓေပြောင်း ဇီဝသက်ရှိတွေရဲ့ သွေးသားကို စားသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လိုအပ်နေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကို ဖြည့်တင်းတာက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း မဟုတ်ဘူး... နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကလည်း မျိုးရိုးဗီဇ ပြင်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာနည်းလမ်းလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ကြားမှာရှိတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဆိုလိုတာက... ထိုက်ယန်တောင် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ထိုက်ယန်တောင် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်က ငါ နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ရှူသွင်းရှူထုတ်လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်မျိုးပဲ... အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတဲ့နေရာမှာ အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုစုပ်ယူတဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းက လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် စုပ်ယူတာထက် အများကြီး ပိုမြန်ဆန်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီနည်းလမ်းကနေတစ်ဆင့် စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မျိုးရိုးဗီဇတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာစေနိုင်တဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မလိုအပ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အပိုတွေ အများကြီး ဝင်ရောက်လာတာကိုလည်း ရှောင်လွှဲနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က မလိုအပ်သော မျိုးရိုးဗီဇ အပိုများ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် မလိုအပ်သော မျိုးရိုးဗီဇများက အနာဂတ်တွင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အဆင့်တက် စုစည်းရာ၌ မည်သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်ကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်၏ ဤနည်းလမ်းက လုံးဝကို အလုံခြုံဆုံးနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဝမ်းသာသွားသည့်အပြင် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မလိုအပ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အပိုတွေ ရှိနေတာက မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်ရဲ့ အရေးပါမှုကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဒီမျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်ကို လူတိုင်းဆီ မဖြန့်ပေးသင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူမက အနည်းငယ် နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အစတုန်းကလည်း မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးပြီး... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ စုစည်းတဲ့နေရာမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဖြန့်ပေးပြီးသွားပြီဆိုတော့လည်း ရှုပ်ထွေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် လူတိုင်းကို အပြင်ကို ထပ်မဖြန့်ဖို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ... ထိုက်ယန်တောင် အတွင်းမှာပဲ ပျံ့နေရင် ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူက အမှတ်များကို လုံလောက်သည်အထိ စုဆောင်းပြီးနောက် စနစ်မှတစ်ဆင့် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်ကို ကံစမ်းမဲနှိုက်၍ ရနိုင်မရနိုင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရနိုင်မည်ဆိုပါက သူက လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ပို၍မြင့်မားသော မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ကံစမ်းမဲနှိုက်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ၎င်းကို အနာဂတ် ထိုက်ယန်တောင်၏ စစ်ရေးအင်အားကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရာတွင် အသုံးပြုမည့် ကျင့်စဉ်အဖြစ် ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး... လင်းယာတို့ဆီသွားရအောင်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "အောက်ထပ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်... ကျွန်မ လူတွေကို သီးသန့် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်လိုထင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"လင်းယာက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ အစွမ်းကလည်း အရမ်း အသုံးဝင်တယ်... တကယ်လို့ ထိုက်ယန်တောင်ထဲကို ခေါ်သွင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင် တည်ဆောက်ရေးအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် သူက ကိုယ့်လုပ်ရပ်မှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း သဘောပေါက်ထားပါတယ်... လန်ယွဲ့ဟွာတို့ကို သူ့သဘောနဲ့သူ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးတဲ့နောက် သူ ထွက်မပြေးခဲ့ဘူး... ကျွန်မဆီကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ဒီကိစ္စကို ဝန်ခံခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင်... ရှင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးပဲ အပြစ်ပေးလို့ မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က မနေနိုင်ဘဲ လင်းယာအတွက် ဝင်ရောက် တောင်းပန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလင်းယာဆိုသူ၏ ဆွဲဆောင်မှုက ဤမျှအထိ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု လင်းယွမ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အတူနေထိုင်ရသည့် ရက်အနည်းငယ်မျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဟန်ရှန်းမန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယာက လန်ယွဲ့ဟွာ အပါအဝင် လူအချို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် ကိစ္စအပေါ် သူက တကယ်တမ်းတွင် ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လန်ယွဲ့ဟွာက သူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ ထည့်သွင်းခြင်းကို စောစောစီးစီးကတည်းက ခံထားရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူနှင့် ဝေးကွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကြာလျှင် ကပ်ပါးမျိုးစေ့က အသက်ဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ယွဲ့ဟွာအတွက်လည်း အသက်ရှင်ရန် လမ်းစ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤတစ်ကြိမ်၌ လင်းယာက ဆရာကြီးလုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမက လန်ယွဲ့ဟွာကို မလွှတ်ပေးခဲ့လျှင် လင်းယွမ်က လန်ယွဲ့ဟွာကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ချင်မှ သတ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမက အကျင့်စရိုက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာရှိသော်လည်း စွမ်းရည်တော့ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လင်းယာက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ယခုတော့ လင်းယွမ်က လန်ယွဲ့ဟွာကို အသုံးပြုချင်စိတ် ရှိနေလျှင်တောင်မှ နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်ကတော့ ဤစကားကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကို မပြောပြသည့်အပြင် သူက ခဏနေလျှင် ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြ၍ လင်းယာတို့ နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး ချုပ်ကိုင်ကာ သူမတို့နှစ်ယောက်အား သူ့အတွက် အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်စေရန် လုပ်ဆောင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင် ဤကိစ္စများကို တွေးတောနေရင်း လင်းယွမ်က အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သမ္မတ ၁ က တကယ်ကို အလွန် ဇိမ်ကျကျ နေနိုင်ပြီး သာမန် ဧည့်ခန်းများပင်လျှင် အလွန် ကျယ်ဝန်းပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>သီးသန့် ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာများ ပါဝင်ရုံသာမက ကုတင်နှစ်လုံးပါသော အခန်းများလည်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့က အခန်းထဲ၌ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလကြီးထဲတွင် လူတိုင်းအတွက် အားလပ်ချိန် ဖတ်ရန် စာအုပ်များ ရှာတွေ့နိုင်သေးသူဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မရှိသလောက် ရှားပါးလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး စတင်ဖြစ်ပွားချိန်တွင် လူတိုင်းက အိမ်ထဲ၌ ပိတ်မိနေကြပြီး ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်နှင့် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ စာအုပ်များနှင့် သစ်သားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်စု အများအပြားမှာ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် သစ်သားကြမ်းပြင်များကိုပင် ဖျက်ဆီးခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်များဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သဘာဝကျစွာပင် ဤသမ္မတ ၇ သင်္ဘောကလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သမ္မတ ၇ သင်္ဘောတွင် လောင်စာဆီများ အလုံအလောက် ရှိခဲ့ပြီး အရန်သိုလှောင်ထားမှုများလည်း ရှိခဲ့သဖြင့် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန်နှင့် မီးမွှေးရန် ပြဿနာအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နှစ်ဝက်ကျော် ကြာလာပြီးနောက် သင်္ဘောသုံး လောင်စာဆီများကို စောစောစီးစီးကတည်းက ချွေတာသုံးစွဲခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် တစ်သင်္ဘောလုံး၌ လင်ကျန်းဟီမှလွဲ၍ ညဘက်တွင် လျှပ်စစ်မီးနှင့် ရေနွေးကို အသုံးပြုနိုင်သူ မရှိဘဲ အခြားအခန်းများ အားလုံးတွင် လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်သင်္ဘောလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော စက်ကိရိယာများကိုသာ ချန်ထားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် လင်ကျန်းဟီက မြူခိုးများထဲသို့ အကြောက်အလန့်မရှိ ဝင်ရောက်ကာ ဘုရင်မသင်္ဘောကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်းမှာလည်း ဤဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့သည့် အချက်ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က သူသည် အခြေအနေကို လက်လျှော့လိုက်သည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာ၏ ဤစာအုပ်ကို သူမက ကုတင်အောက်မှ မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်အမည်မှာ <<အမျိုးသားရေး ပထဝီဝင်>> ဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံ အမြောက်အမြားကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက ၎င်းကို အဖိုးတန်ရတနာ တစ်ပါးကဲ့သို့ သဘောထားသည်။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာများသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤမဂ္ဂဇင်းတွင် ရိုက်ကူးထားသော ရှုခင်းများကို အနာဂတ် လူသားများက နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ပြန်မြင်တွေ့ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့၏ မျိုးဆက်သစ်များသည် မွေးဖွားလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေပေါ်တွင်သာ အသက်ရှင် နေထိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောင်လာနောက်သားများ၏ အမြင်တွင်ပင် ဤကမ္ဘာကြီးက မူလကတည်းက ဤသို့ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်နေကြပေမည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ကုန်းမြေများဆိုသည်မှာ လူကြီးများ၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်း ပြောပြခဲ့ကြသော ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အို... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဂ္ဂဇင်းဖတ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေသေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက တံခါးပေါက်ရှိ ချောင်းကြည့်ပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းတွင် သူမတို့ကို စောင့်ကြပ်နေသူများ ရှိနေသေးကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန်တွင် လင်းယာက မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယွင်ရှီး... နင် ထိုင်နေစမ်းပါ... စိတ်ပူနေလည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး... အစတုန်းက နင် ငါ့ကို မတားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက လုပ်တတ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမ၏ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အနောက်ဘက်သို့ အားကုန်သုံး၍ လှဲချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံးက နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော စောင်များထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နောင်တရတယ်... လန်ယွဲ့ဟွာအတွက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်လေးကို အရင်းအနှီး လုပ်ရတာ မတန်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>လင်းယာက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မဂ္ဂဇင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမဘေးသို့ လာထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ရှန်ယွင်ရှီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ... ဒီကိစ္စကို အစကတည်းက ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရင် ရနေပြီကို နင့်ကိုပါ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ... နင် တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်နိုင်မှာလဲ... လန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ လျှိုဆစ်ဆစ်တို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သူတွေအကုန်လုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေချည်းပဲ... ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် လှည့်စားမှု အစွမ်းသာ မရှိရင် နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနားကပ်သွားလို့ ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယာက နားရွက်ဘေးသို့ ကျလာသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်စိတ်ထဲမှာလည်း မရက်စက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်... ယွဲ့ဟွာက အကျင့်စရိုက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာရှိပြီး ယောက်ျားတွေအပေါ် ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ အနည်းငယ် အစွန်းရောက်တယ်ဆိုပေမဲ့... ငါတို့အပေါ်မှာတော့ တကယ်တမ်းကျ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူက ငါတို့အပေါ် အသက်သခင် ကျေးဇူးရှိတယ်လေ... သူ ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားတာကို ကြည့်ဖို့ ငါ တကယ်ကို မရက်စက်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုလင်းယွမ်ကလည်း သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်လို့ မပြောထားဘူးလေ... ငါတို့က သူ့ကို ရမ်းသန်းပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တာ အနည်းနဲ့အများတော့ စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မိသွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယာက နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူလွှတ်ပေး မပေးကိုတော့ ငါ လောင်းကြေးထပ်လို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးမှာ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရေလွှမ်းမိုးမှု ခေတ်ကြီးတွင် လူတစ်ယောက်၏ သနားကြင်နာမှုကို လောင်းကြေးထပ်ရသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော ဟာသတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လွှဲလို့မှမရတာ ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းပဲ သတ်မှတ်ရတာပေါ့... သူ လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်ပါစေတော့... မတွေးချင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယာက စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ငါတို့ကို သတ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... ဒေါသတော့ ထွက်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ယူတဲ့အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"နင်က သင်္ဘောထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းက ပါမောက္ခတစ်ယောက်လေ... အတတ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာက အဲ့ဒီလောက်အထိ တော်နေတာပဲ... သူက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသရွေ့ နင့်ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများက မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။ "နင် ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲနော်"</p> <p> </p> <p>သူမက မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်လည်း ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူက နင့်ရဲ့ အစွမ်းကို တော်တော်လေး အလေးထားတာကို ငါ မြင်တယ်... ဒီအပျော်စီးသင်္ဘောကို ပြုပြင်တဲ့အချိန်တုန်းက နင်က အများကြီး အကျိုးပြုခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ မဟန် ပြောသလိုသာ တကယ်ဖြစ်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခုသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်... နင့်ရဲ့ အစွမ်းက သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ အရေးတယူ အသုံးပြုတာကို ခံရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင်..."</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဒီလောက်တောင် လှနေသေးတာပဲ... သူက သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ကူးမရှိတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မိန်းမလှလေးတွေအပေါ် ကြင်နာယုယမှု မရှိလွန်းရာ ကျသွားမှာပေါ့... ခစ်ခစ်ခစ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်နေသည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာကလည်း သူမ၏ ဤစကားကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခွိဟူသော အသံနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို နောက်ပြောင်တော့မည် ပြုစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချောင်းဟန့်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာ၏ အပြုံးကလည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူမနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>"မဟန်နဲ့ တူတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ချက်ချင်း ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ရှည်လျားသွယ်လျသော ခြေတံလှလှလေးနှစ်ချောင်းဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများ လှမ်းကာ တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ တံခါးမဖွင့်ရသေးမီမှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ဟန်ရှန်းမန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှီး... လင်းယာ... တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး... ကိုလင်းယွမ် ရောက်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save