Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို သိမ်းသွင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ရုတ်တရက် လန့်အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာလင်းယွမ် ရောက်လာပြီပဲ။</p> <p> </p> <p>လင်းယာကလည်း ရုတ်တရက် အလန့်တကြား မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာရာ စောစောက တည်ငြိမ်နေသည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ စောစောက ယွင်ရှီး ပြောခဲ့သော စကားများကို ဆရာလင်းယွမ် ကြားသွားပြီလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ပါးပြင်များက ရှက်သွေးဖြာကာ နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လန်ယွဲ့ဟွာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တိတ်တဆိတ် လွှတ်ပေးခဲ့မိကြောင်းကို ထပ်မံတွေးမိသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာလင်းယွမ် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းက အပြစ်လာရောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းယာ... ယွင်ရှီး... တံခါး ဖွင့်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကောင်မလေးနှစ်ယောက်စလုံး အလန့်တကြားဖြစ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ ဟန်ရှန်းမန်က မနေနိုင်ဘဲ အလျင်စလို ပြောဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးခေါက်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ အသက်နှုတ်မည့် သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းများ ဆုတ်သွားပြီး လင်းယာ၏ ကျောအနောက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှန်ယွင်ရှီးအား လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကပ်ဘေးဆိုတာက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး... ငါပဲ သွားဖွင့်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက အရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤအခန်းတံခါးက အီလက်ထရောနစ် သော့ခလောက်ဖြစ်ပြီး အခန်းကတ် ရှိနေသရွေ့ အပြင်ဘက်မှ အချိန်မရွေး ဖွင့်ဝင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရေကြီးရေလျှံမှု ကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ ဇိမ်ခံသင်္ဘောပေါ်ရှိ အခန်းများ၏ အီလက်ထရောနစ် သော့ခလောက်များ အားလုံးလိုလိုတွင် လျှပ်စစ်မီး မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အီလက်ထရောနစ် သော့ခလောက်များက အလှပြသက်သက်သာ ဖြစ်နေပြီး အများစုက အတွင်းဘက်ရှိ သော့ခလောက်များကို လက်ဖြင့်သာ ပိတ်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဂျလောက်... ဂျလောက်... တံခါးဂျက် နှစ်ခု ပွင့်သွားချိန်တွင် လင်းယာက လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျိန်း"</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကျယ်လောင်လှသော မိုးခြိမ်းသံကြီးကြောင့် ရှန်ယွင်ရှီးမှာ အလွန်တရာ လန့်ဖြန့်သွားကာ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ကျရက်သား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန် မိုးခြိမ်းချိန်မျိုးတွင် သူမတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုက လင်းယွမ် အပြစ်လာရောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းချိန်နှင့် အံကိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်နေသဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အချိန်အခါနှင့် နေရာအခြေအနေအရ လင်းယွမ်က တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဇာတ်ဝင်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လူကောင်းဇာတ်ရုပ်ကိုသာ ဝင်ရောက် သရုပ်ဆောင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ ရှန်ယွင်ရှီးကို တွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မိုးခြိမ်းသံလေးကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်ရလားဟဲ့"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီး၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ခြေထောက်နာနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာကိုပင် မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားကာ ဟန်ရှန်းမန် တွဲပေးထားသည့်အတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့ရာ သူက မူလကတည်းက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါက သာမန် အစွမ်းပိုင်ရှင်များထက် သိသိသာသာ ပို၍ အားကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် တမင်တကာ ဟန်ရေးပြနေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသော်လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခုကပင် လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့ကို တောင်ကြီးပြိုကျလာသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည့် ခံစားချက်မျိုးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကို... ကိုလင်းယွမ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိနေသော်လည်း လင်းယာက ခပ်တင်းတင်း နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးက ရင်ဘက်ကြီးမားသော ပါမောက္ခ ရှန်ယွင်ရှီးထက် ပို၍ ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဘယ်ညာသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ သမ္မတ ၇ ဇိမ်ခံသင်္ဘောက လူချမ်းသာများ၏ ကစားစရာတစ်ခု ဖြစ်သည့်အလျောက် သာမန် ဧည့်ခန်းလေး တစ်ခန်းဖြစ်နေလျှင်တောင် အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါနေကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခန်းက သိပ်မကြီးမားလှသော်လည်း ရုပ်မြင်သံကြား၊ အင်တာနက်၊ ဆိုဖာ၊ စားပွဲ၊ ကုတင် စသည်တို့ အားလုံး အပြည့်အစုံ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရေရှိလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှိ... ရှိပါတယ်... ကျွန်မ သွားခပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် လက်ဖက်ရည်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရေနွေးဘူးထဲမှ ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ကိုင်ဆောင်ကာ လင်းယွမ်၏ အရှေ့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ခါးကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ရေသောက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>သူမက ယနေ့တွင် ခဲရောင် ကိုယ်ကျပ်စကတ်တို တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို အလွန် ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရေကြီးရေလျှံမှု ကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ချိန်မှစ၍ ဤကဲ့သို့သော စကတ်မျိုးကို သူမ အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်အခါမျှ ဝတ်ဆင်လေ့ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အခြေခံအားဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထဲတွင်သာ အိမ်နေရင်းအဝတ်အစားအဖြစ် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလို ခေတ်ကာလမျိုးတွင် အမျိုးသမီးများ အပြင်ထွက်ခြင်းက အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှသဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ရုပ်ဆိုးအောင် ဖန်တီးထားမှသာ ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမလည်း အိမ်ထဲမှာသာ ဤလှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ရောက်လာခြင်းက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူမ အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ထားသဖြင့် ပြည့်ဖြိုးမို့မောက်နေသော အလှတရားများက မက်မွန်သီး နှစ်လုံးကဲ့သို့ တွဲကျလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် လက်လှမ်း၍ ရေခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များက မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျွံကျသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက သူ၏ အကြည့်များကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်မိသွားပြီး ရုတ်တရက် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကာ မသိစိတ်အရ လက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးပေါ်တွင်တော့ ရှက်သွေးဖြာမှုများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မသိမသာပင် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လင်းယွမ်က သူမအိမ်၏ လသာဆောင်ကို ဝင်တိုက်ခဲ့စဉ်က သူမ ရေချိုးဝတ်ရုံလေး ဝတ်ဆင်ကာ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို တွေးမိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အမူအရာ မပျက်ဘဲ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုနေ့က မြင်ကွင်းကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှပြီး အမမေထက် အနည်းငယ်မျှသာ လျော့ကျပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့ နှစ်ယောက်စလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် အလှတရားများ အသီးသီး ရှိကြရာ အမမေက သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် ကြီးမားသည့် မက်မွန်သီး တစ်စုံ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာကတော့ စံပြ ပြည့်ဖြိုးသည့် ခန္ဓာကိုယ် ရှိကာ အရိုးအဆစ်များက အနည်းငယ် ကြီးမားပြီး အသားဆိုင်များ ပြည့်ဖြိုးနေဟန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မက်မွန်သီးများ ကြီးမားရုံသာမက တင်ပါးကလည်း အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ကျပ်စကတ်တိုမျိုး ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ သေစေနိုင်လောက်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လန်ယွဲ့ဟွာကို မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စကားကို လိုရင်းသာပြောကာ တိုက်ရိုက်ပင် အေးစက်စက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး လင်းယာက တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မ လွှတ်ပေးလိုက်တာပါ... ဒီကိစ္စက ယွင်ရှီးနဲ့ သိပ်ပြီး မသက်ဆိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အပြစ်ပေးချင်ရင် ကျွန်မကိုပဲ အပြစ်ပေးပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ခံယူပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လင်းယာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာက ပြတ်သားနေပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသည့် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကုတင်ဘေးရှိ ရှန်ယွင်ရှီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ရှန်ယွင်ရှီး၏ မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာပါ... နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကိုလင်းယွမ်လည်း သိတဲ့အတိုင်း လင်းယာက ကာကွယ်ရေး အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်လေ... သူက အစောင့်တွေကို ကျော်လွှားဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ချောက်ချားစေတဲ့ အစွမ်းကို သုံးပြီး အစောင့်တွေကို လှည့်စားလိုက်လို့ သူက လန်ယွဲ့ဟွာကို လွှတ်ပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှီး..."</p> <p> </p> <p>လင်းယာက သူမကို ချက်ချင်း ဆွဲထားလိုက်ပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက နင့်ကို ငါ လုပ်ခိုင်းခဲ့တာလေ... နင့်ကိုယ်နင့် ဘာလို့ အပြစ်တွေ ပုံချနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူမက မျက်ရိပ်မျက်ကဲ ပြနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူချင်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူမတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ဘေးကင်းလုံခြုံနေမှသာ ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အရာအားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးကာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်... ညီအစ်မ သံယောဇဉ်တွေ အတော်လေး နက်ရှိုင်းနေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အရမ်း ကြီးမြတ်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အနစ်နာခံပြီး တစ်ဖက်လူအတွက် ဖြည့်ဆည်းပေးနေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟက်ဟက်... ရယ်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ဒီလောက်တောင် တာဝန်ယူချင်နေမှတော့ လွယ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှန်းမန်... သူတို့ကို ကုန်းပတ်ပေါ် ခေါ်သွားလိုက်... ငါ သူတို့ကို လူသိရှင်ကြား ကွပ်မျက်ပြီး ငါ့အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး အကျဉ်းသားကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်ပေးတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်က ဘာလဲဆိုတာ လူတိုင်း သိအောင် လုပ်ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အေးစက်စက် အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားတစ်ခွန်းက လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ မျက်နှာကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း အလွန်တရာ ဖြူရော်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မျက်ဝန်းများ နီရဲလာကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ လင်းယွမ်ကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အပြစ်ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့ အသက်ကို နှုတ်ယူရတဲ့အထိတော့ မဆိုးရွားပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... မဆိုးရွားဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းလှည့်ကာ ဟန်ရှန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေက ငါ့ကို အရိုးထဲစွဲနေအောင် မုန်းတီးနေလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ထဲမှာ ကိုယ်ပျောက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်တောင် ပါသေးတယ်... တစ်ချိန်ချိန် သူက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာတိုက်ခိုက်ရင် ဘယ်သူက ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟန်ရှန်းမန်... မင်း ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>"လန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားပြီးကတည်းက သေခန်းပြတ် ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ... သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက လန်ယွဲ့ဟွာကို နောင်တစ်ချိန် ငါ့ကို လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီ... ရန်သူကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို နားမလည်သေးတာလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မ အဲ့ဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တကယ်ကို မှားခဲ့ပါတယ်... ကျွန်မ ဆိုလိုချင်တာက လက်ရှိ ကျွန်မတို့ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က လူအင်အား လိုအပ်နေတဲ့အချိန် ဖြစ်နေလို့ပါ... သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက စွမ်းဆောင်ရည် ရှိကြတဲ့လူတွေပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုမျိုး သတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာ ကောင်းနေပါတယ်... ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စက တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် လင်းယာနဲ့ ရှန်ယွင်ရှီးတို့က စိတ်ထား ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ အခြား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူတို့က အနည်းဆုံးတော့ ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ကြပါတယ်... တကယ်လို့ သူတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ရောက်လာပြီး ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေအဖြစ် ကိုလင်းယွမ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့က တခြား ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး သစ္စာရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် လန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေက ကိုလင်းယွမ်အတွက် သိပ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကိုလင်းယွမ်က သူတို့ကို တစ်ခါ ဖမ်းနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ်လည်း ထပ်ပြီး ဖမ်းနိုင်မှာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ သူတို့က သတ္တိရှိရှိနဲ့ ထပ်ပြီး ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကိုလင်းယွမ် ကိုယ်တိုင်တောင် လက်ဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး... လင်းယာနဲ့ ရှန်ယွင်ရှီးတို့က အရင်က သံယောဇဉ်တွေကို ငဲ့ညှာပြီး သူတို့ကို ထပ်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်မလား... လင်းယာ... ယွင်ရှီး..."</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းလှည့်ကာ လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့အား မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... လန်ယွဲ့ဟွာတို့ ထပ်ပြီး ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ကျွန်မ အစကတည်းက သူတို့ကို သေချာ သတိပေးခဲ့ပါတယ်... သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် လက်စားချေဖို့ ပြန်မလာဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက သေသေချာချာ ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်... ကျွန်မတို့ သူတို့အပေါ် ကြွေးတင်ခဲ့တာတွေကို ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်... ကိုလင်းယွမ် စိတ်ချပါ... ကျွန်မတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလို ထပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူမက အလျင်စလို ရှင်းပြနေခဲ့သော်လည်း ဟန်ရှန်းမန်နှင့် လင်းယွမ်တို့ နှစ်ယောက် စကားပြောနေသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် သူမတို့ကို ထိုက်ယန်တောင် အင်အားစုထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မတို့ ကျိန်ဆိုဝံ့ပါတယ်... ဒါက တကယ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါပဲ... ကျွန်မတို့ နောက်နောင် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ကို လုံးဝ သွားမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ဤအချိန်တွင် ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းတွေကို ကိုလင်းယွမ်လည်း သိပါတယ်... လင်းယာရဲ့ မာကျောအစွမ်း က ဘယ်လို အရာဝတ္ထုမျိုးကိုမဆို ပိုပြီး မာကျောခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"နောင်တစ်ချိန် ကျွန်မတို့ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ... သူမရဲ့ အစွမ်းကို အသုံးပြုရမယ့် နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"တချို့ ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ဖန်တီးတဲ့နေရာမှာတောင် သူမရဲ့ အစွမ်းကို အသုံးပြုလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှီးလည်း ရှိသေးတယ်... ရှန်ယွင်ရှီးက အရင်တုန်းက သင်္ဘောထုတ်လုပ်ရေး တက္ကသိုလ်ရဲ့ ပါမောက္ခ အဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက်ပါ... သူမက သင်္ဘောထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းမှာ အလွန် ကြွယ်ဝတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ အလွန် နက်ရှိုင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု နည်းပညာတွေ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင် သုတေသနဌာနကလည်း အခုအချိန်မှာ တိုးချဲ့ခေါ်ယူနေပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ လူတွေကို စုဆောင်းနေပါတယ်... သူမလို လူမျိုးက ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် လုံးဝ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပါမောက္ခ လီဟန်ကျုံးကလည်း သင်္ဘောထုတ်လုပ်ရေး တက္ကသိုလ်ကပါပဲ... သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သိကျွမ်းကောင်း သိကျွမ်းနိုင်ပါတယ်... ကိုလင်းယွမ် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပါမောက္ခလီရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ထောက်ထားပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ ဤစကားများက လင်းယွမ်ကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ရှန်ယွင်ရှီးကို ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က မင်းက ပါမောက္ခလီကို သိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား... မင်းနဲ့ ပါမောက္ခလီရဲ့ အရည်အချင်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီး၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပါမောက္ခလီက ကျွန်မတို့ တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးပါ... သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့တော့ ကျွန်မက ဘယ်လိုမှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ နိုင်ငံတွင်းကို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပါမောက္ခလီနဲ့အတူ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံရဲ့ ရေကြောင်းသွားလာရေး ဆွေးနွေးပွဲတချို့ကို မကြာခဏ အတူတူ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့က သုတေသန ခေါင်းစဉ်တွေကို အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ပရောဂျက်တွေကိုလည်း အတူတူ ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ပြည်တွင်း ရေကြောင်းသွားလာရေး နယ်ပယ်ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု အပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မက သူ့လောက် မကျွမ်းကျင်တာ သေချာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ထိုနေရာအထိ ပြောပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာလည်း ကျွန်မရဲ့ အားသာချက်တွေ ရှိပါတယ်... ရေငုပ်သင်္ဘောတွေ၊ အလတ်စားနဲ့ အသေးစား သင်္ဘောတွေ အပေါ်မှာတော့ ကျွန်မဆီမှာ သုတေသန ရလဒ်တချို့ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် အထူးကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ပေါင်းစပ်မှု သုတေသန အပိုင်းမှာလည်း ရလဒ်တချို့ ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကိုလင်းယွမ် စိတ်ချပါ... ကိုလင်းယွမ် ကျွန်မကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းကို သေချာပေါက် ပြသနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤကောင်မလေးနှစ်ယောက် အခြေခံအားဖြင့် သူ၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် သေရမည့် လန်ယွဲ့ဟွာ တစ်ယောက်ကို အသုံးပြု၍ ဤကောင်မလေးနှစ်ယောက် ထိုက်ယန်တောင်သို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်လာစေရန် လဲလှယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်တရာကို တန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်တုန်းက သူက ဤနှစ်ယောက်ကို သိမ်းသွင်းလိုပါက အပြောကောင်းအဆိုကောင်းများဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤကိစ္စကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင် သူမတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏ လက်ကျန် ဘဝတစ်သက်တာလုံး သူ၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ပေးရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ယွဲ့ဟွာနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် လင်းယွမ်က ထိုကပ်ပါးမျိုးစေ့များ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေကြောင်းကို အဝေးမှပင် ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံသိရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save