Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒေါသထွက်နေသော ချန်ယွင်တောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က "စဉ်းစားနေသော" အရိပ်အယောင်ကို ပြသလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် သေချာပေါက် စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးမှသာ စကားစပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှန်းမန်ကလည်း တောင်းဆိုနေသလို ပါမောက္ခလီရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ထောက်ထားရမှာမို့လို့ ဒီကိစ္စကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာအံ့သြမှုများ ရောယှက်သွားပြီး သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လင်းယွမ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ရာ လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ စိတ်က ချက်ချင်းပင် လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်သွားသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက လင်းယွမ်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက တကယ်ကို အကျိုးဆက် မသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ ထိုက်ယန်တောင်မှာပဲ နေပြီး ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း တိုးတက်ဖို့အတွက် ဘာမှချန်လှပ်မထားဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးရမယ်... နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက ရင်းနှီးသောလူများကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံနိုင်မည် ဖြစ်သလို သူမ နှစ်သက်သော နယ်ပယ်တွင် ဆက်လက် သုတေသနပြုနိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိရာ အပြင်ဘက်တွင် လေလွင့်နေရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... စိတ်ချပါ... ကျွန်မ တတ်ထားသမျှ ပညာတွေ အကုန်သုံးပြီး ထိုက်ယန်တောင်အတွက် သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခန်းထဲရှိ ဖိစီးနေသော လေထုက ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ရှေ့သို့တိုးကာ အခန်းပေါက်ဝမှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်မှ သူမက သူတို့နှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့တော့... ဒီတစ်ခါ ကိုလင်းယွမ် သနားညှာတာပေးတာကို တကယ် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>"လန်ယွဲ့ဟွာကို နင်တို့သဘောနဲ့နင်တို့ လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ကိစ္စက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်လဲဆိုတာ နင်တို့ လုံးဝ မသိကြဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့က အံ့သြသွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယာက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ဘယ်လို ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက် ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့... ဒီအပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်မှာ ဘယ်လိုလူတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ နင်တို့ ကြည့်လေ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ သင်္ဘောကပ္ပတိန်တွေရယ်... ပြီးတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းက အကြွင်းအကျန်တွေရယ်... ဘယ်သူကများ သဘောကောင်းတဲ့သူတွေပါလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ကိုလင်းယွမ်ကသာ အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်မထားဘူးဆိုရင် သူတို့တွေ ပြဿနာရှာနေတာ ကြာလှပေါ့"</p> <p> </p> <p>"နင်တို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် လုပ်ရပ်က ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ နေရာကို စိန်ခေါ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ... လူအများကြီးက ကိုလင်းယွမ် ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေကြတာ"</p> <p> </p> <p>"အကယ်လို့ ကိုလင်းယွမ်က နင်တို့ကို ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်လေး လွှတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ သြဇာအာဏာကို အရမ်းကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ သင်္ဘောကပ္ပတိန်တွေက ဘာတွေများ ကြံစည်လာမလဲဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ ပြဿနာတွေသာ တကယ် ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တဲ့ ဒီသင်္ဘောပေါ်က မိန်းမတွေနဲ့ ကလေးတွေ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရောက်သွားမလဲဆိုတာ နင်တို့ စဉ်းစားကြည့်ကြလေ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်၏ ထိုသို့ သုံးသပ်ပြမှုကြောင့် လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ မျက်နှာများက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြားတွင် အမြဲတမ်း ကံအဆိုးဆုံးမှာ အောက်ခြေလူတန်းစားများသာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ သေချာပေါက် သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အရင်က သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သူကို ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းက ဤမျှကြီးမားသော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်က သူတို့ကို အပြစ်ပေးရန် စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက် လိုအပ်ကြောင်းကို သူတို့ ထပ်မံ နားလည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူပါ... အခု ထိုက်ယန်တောင်က တိုးတက်မှု အရမ်းမြန်နေပြီး လူအင်အား အရမ်း လိုအပ်နေလို့သာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် နင်တို့ကိစ္စက ဒီတစ်ခါ တကယ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွင်ရှီးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီ သင်္ဘောကပ္ပတိန်တွေ ပြဿနာရှာကြမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "မသိဘူးလေ... ကိုလင်းယွမ် ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတော့ မရှိလောက်ပါဘူး... ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဒီသင်္ဘောကပ္ပတိန်တွေကို ဖိနှိပ်ထားဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်တဲ့အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ရင် အားလုံးက အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်သွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လင်းယာတို့ နှစ်ယောက်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်အပေါ်တွင်တော့ သူတို့ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်လွန်း၍ မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်က စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ရှန်ယွင်ရှီးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ရှန်းမန်... နင်က ထိုက်ယန်တောင်အကြောင်းကို ခဏခဏ ပြောနေတာကို ကြားနေရတယ်... ထိုက်ယန်တောင်အကြောင်း ပြောလိုက်တိုင်းလည်း နင့်မျက်နှာက အပြုံးတွေနဲ့ချည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်က တကယ်တော့ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများနှင့် အရာဝတ္ထုများက ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်နေ့လုံး နွေဦးပေါက်လို နွေးထွေးနေသည့် မှန်လုံအိမ်ကို တွေးမိကာ နေ့စဉ် လူအပြည့်ဖြစ်နေသည့် ကုန်တိုက်ကြီးနှင့် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ဆိပ်ကမ်းကိုလည်း တွေးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်ဆိုတာ ရေကြီးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ခိုလှုံရေးစခန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနေရာက စည်းကမ်းတကျရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ... သာမန်လူတွေတောင်မှ အဲဒီမှာဆိုရင် ဘဝအာမခံချက် ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာတစ်ရပ်ရပ် ရှိတဲ့သူဆိုရင် အဲဒီမှာ ပိုပြီးတောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံတွေရှိတယ်... ကိုယ်ပိုင် သားသတ်ရုံတွေ ရှိသလို ကိုယ်ပိုင် ကုန်တိုက်တွေလည်း ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"အချုပ်ပြောရရင် နင်တို့ အဲဒီကိုရောက်သွားရင် အကုန်သိလာပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လိုလားတောင့်တသော အရိပ်အယောင်များကို မနေနိုင်ဘဲ ပြသလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>မြူခိုးမြို့တော်တွင် ချန်ယွင်တောက်က စားပွဲခုံကို ရုတ်တရက် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အောက်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ညာဘက်တပ်ရင်းမှူး ကျိလျန်ကို ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ရင်းက လူဘယ်နှယောက် သေသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိလျန်က ချွေးအေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် လေးဆယ့်ကိုးယောက်ထဲက စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီး သုံးယောက် ပျောက်ဆုံးနေပါတယ်... နောက်ပြီး လေးယောက်ကတော့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"နှစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်... နှစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မြေမိခင်ဂိုဏ်းကရော... မြေမိခင်ဂိုဏ်းက လူတွေကို ဘယ်လောက် ဖမ်းမိခဲ့လဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိလျန်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် မြေမိခင်ဂိုဏ်းက တိတ်တဆိတ် မွေးမြူထားတဲ့ ဂိုဏ်းဝင် အရေအတွက်က ရာနဲ့ချီ ရှိနေပါတယ်... ပြီးတော့ အကုန်လုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေချည်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မြေမိခင်ဂိုဏ်းက အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင် ဆယ့်ရှစ်ယောက် ရှိပါတယ်... စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်နေတဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲမှာလည်း လူခုနစ်ဆယ်ကျော်ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ မျက်နှာက အလွန်တရာ မှောင်မည်းနေသည်။ ထိုလူခုနစ်ဆယ်ကျော်ထဲမှ အများစုက မြူရေခဲမြို့တော်၏ မူလနေထိုင်သူများ ဖြစ်ပြီး မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူများ၏ ရိုက်သွင်းခြင်းကို ခံရကာ မြေမိခင်ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း သေဆုံးသွားသည့် ဆယ့်ရှစ်ယောက်ကသာ အပြင်ဘက်မှ လာသော မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဆယ့်ရှစ်ယောက်ထဲတွင် မြေအောက်ထဲ၌ သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်းက အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤပြဿနာကို မည်သို့ အလျင်အမြန် ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ရမည်လဲ ဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟယ်ကျွင်းရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>"မြို့ထဲက အကောင်းဆုံး ကုသရေး အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို ရှာပြီး ကုသပေးထားပါတယ်... အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိတော့ပါဘူး" ကျိလျန်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ချန်ယွင်တောက်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို အချိန်သုံးရက်ပေးမယ်... မြို့ထဲက ကိစ္စတွေကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပြီး စည်းကမ်းတကျဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ထား"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် လူသစ်တွေကို ချက်ချင်း ထပ်ခေါ်ပြီး ရေခဲချပ်ဝတ်စစ်သည် တပ်ရင်းမှာ နေရာလွတ်တွေကို ဖြည့်ထား"</p> <p> </p> <p>"ရေခဲဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကိုပဲ လက်ခံရမှာလား" ကျိလျန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်ဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်မဆို ဝင်ခွင့်ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပင်မ အရည်အသွေးက ၄၅ မှတ် အထက်ကို ရောက်နေရမယ်... အရည်အသွေး ပိုမြင့်တဲ့သူကို ဦးစားပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိလျန်က ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် လူခေါ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မြူရေခဲမြို့တော် အပြင်ဘက်ရှိ မြူတောထဲတွင် ၄၅ မှတ် အထက်ရှိသော အစွမ်းပိုင်ရှင် အများအပြား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ထိုလူများက မြူရေခဲမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ချင်ခဲ့ကြသော်လည်း အခွင့်အရေး မရခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးရလာသည့်အတွက် ထိုလူများက ခေါင်းကွဲခံပြီးတော့ပင် ဝင်လာချင်ကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရပြီ... သွားတော့"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"</p> <p> </p> <p>ကျိလျန်က အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားလိုက်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ အုတ်ခဲများက ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အလိုအလျောက် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ခုန်ပျံလိုက်ပြီး ထိုအပေါက်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောက်လျှောက် ကျဆင်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကျဉ်းမြောင်းသော သွေးကြောလမ်းကြောင်း တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးအမြူတေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီးနောက် ဤရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မည်သည့် သွေးကြောလမ်းကြောင်းကိုမဆို သူ ဖွင့်လှစ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ဤသွေးကြောလမ်းကြောင်းမှာ အလောင်းကောင်ကြီး၏ သွေးကြောမျှင် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း နှလုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရေခဲမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာပြီးနောက် သူက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့သော မြေအောက် နှလုံးခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက် နှလုံးခန်းကို ရေခဲနှင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧရာမ သွေးကြောလမ်းကြောင်းများကိုလည်း ပိတ်လှောင်ပေါင်းစပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပေါင်းစပ်ထားသော နှလုံးခန်းက ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲမှ အအေးဓာတ်များက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပန်းထွက်လာပြီး လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်ကမူ အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လေကို တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက နှလုံးခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားရာ ရေခဲပန်းပုရုပ် တစ်ခုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရေခဲပန်းပုရုပ်ထဲတွင် သွေးကြောလမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သော ရေခဲတူးသည့် အလုပ်သမား တစ်ယောက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဤရေခဲပန်းပုရုပ်က တစ်ခဏချင်းအတွင်း တစစီဖြစ်နေသော ရေခဲတုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တိုက်ရိုက် အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထည်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ကျွတ်ဆတ်ကာ အားနည်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က နှလုံးခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အလောင်းများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ထားလိုက်၏။ ဤအလောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က နှလုံးအမြူတေကို မသန့်စင်ရသေးချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် လျှို့ဝှက်ကြံစည်ခဲ့သော အလုပ်သမား အုပ်စုများစွာကို သူက သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဖြေရှင်းပစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဦးနှောက်အမြူတေကို လုယူရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင်လည်း လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အလောင်းများဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် လမ်းဘေးမှ မြက်ရိုင်းများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ကွာခြားချက်မျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်သွားပြီးနောက် ချန်ယွင်တောက်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသံသယဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များက အနီးအနားရှိ ရေခဲတောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရေခဲတောင်ငယ်လေးက မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များကို ရိုက်သတ်ရန်အတွက် သူ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အစကတည်းက ဤရေခဲတောင်၏ နေရာသည် သွေးရေခဲနန်းတော်ဘက်တွင် ရှိနေကြောင်းကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အခုကျမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတုန်းက အသက်ရှင်တဲ့သူ ရှိနေတာများလား"</p> <p> </p> <p>သူက ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပြီး မျက်နှာထားက အနည်းငယ် သတိဝင်သွားကာ သွေးရေခဲနန်းတော် ရှိရာဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ထိုရေခဲတွင်းပေါက်အနီးသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွေးရေခဲတွေရော... ငါ့ရဲ့ သွေးရေခဲတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ခုန်ပျံလိုက်ကာ ရေခဲတွင်းပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းသွားပြီးနောက် အလျင်စလို ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲတွင်းအောက်ဘက်တွင် သွေးရေခဲ အပိုင်းအစ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး အကြီးဆုံးကပင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ပိရမစ်နန်းတော်ကြီးကဲ့သို့ ဧရာမ သွေးရေခဲပုံကြီးက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အလောင်းကောင်ကြီး၏ ကြွက်သားများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း နှလုံးခန်းတစ်ခုလုံး ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေခဲတုံးများက တုန်ခါလွင့်စင်သွားကြပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေခဲတုံးများ ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက မြေကြီးကို သုံးပေအထိ တူးဆွလိုက်သော်လည်း သွေးရေခဲ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ သွေးရေခဲတွေ... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူလုပ်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူက ရူးသွပ်စွာ ရှာဖွေလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းတစ်လောင်းချင်းစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရေခဲများကို ဝှက်ထားနိုင်သည့် ပစ္စည်းများကို လိုက်ရှာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းရာပေါင်းများစွာကို သူ အကုန်လုံး ရှာဖွေပြီးသွားချိန်တွင်တော့ ဘာတစ်ခုမှ မရခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း အနီးအနားရှိ ရေခဲနံရံတစ်ခုက အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်စုံတစ်ရာကို ထက်မြက်စွာ ခံစားလိုက်မိပြီး ထိုရေခဲနံရံဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက သွားကိုကြိတ်ကာ မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်ပြီး ထိုရေခဲနံရံကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မူလကတည်းက ထူထဲခြင်းမရှိသော ရေခဲနံရံက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲကွဲအက်သွားပြီး တိုက်စားခံထားရသည့် အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်၏ မျက်နှာက အလွန်တရာ အကျည်းတန်နေပြီး အနည်းငယ်ပင် ထိတ်လန့်နေသည်ဟု ပြော၍ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဤအပေါက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တိုက်စားခံထားရသည့် ဤအပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် တွားသွားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူက ဤအပေါက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဘေးဘက်ရှိ နှလုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင်တော့ ချန်ယွင်တောက်၏ မျက်နှာက လုံးဝ ဖြူရော်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းမူးသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားကာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှလုံးခန်းထဲရှိ သွေးရေခဲများကိုလည်း လူတစ်ယောက်က ပြောင်စင်နေအောင် တူးယူသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူလုပ်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို သတ်မယ်... မင်းရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်... အား"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာကပင် ရှုံ့မဲ့နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သိထားရမည်မှာ ဤနေရာက နှလုံးဖြစ်ပြီး ရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီး အသက်ရှင်စဉ်က သွေးများ ထုတ်လုပ်ပေးသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာရှိ သွေးများက အစစ်မှန်ဆုံးနှင့် အသန့်စင်ဆုံးသော မူလသွေးများဖြစ်ပြီး အသန့်စင်ဆုံးသော မျိုးရိုးဗီဇများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေမှလွဲ၍ ဤနှလုံးထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော သွေးအနှစ်များက အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု ပြော၍ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသွေးအနှစ်များက အလွန် မြင့်မားသော သိပ်သည်းဆရှိသည့် မျိုးရိုးဗီဇ အချက်အလက်များကို ထုတ်ယူနိုင်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အမြောက်အမြားကို စုစည်းပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ၎င်းက နှလုံးအမြူတေကို အလုံးစုံ သန့်စင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည့် အဓိကအချက်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ ဤသွေးရေခဲများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အစီအစဉ်များ အားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မမုန်းတီးဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာ့အဆုံးထိ လိုက်ရှာရရင်တောင်မှ ငါ မင်းကို မိအောင်ဖမ်းမယ်... တောက်"</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်တောက်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှလုံးခန်း၏ အသားနံရံပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>နှလုံးခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မြေအောက်တစ်ခုလုံးလည်း လိုက်ပါ၍ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ခုလုံးက ငလျင်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြူရေခဲမြို့တော်ထဲရှိ နေထိုင်သူများက အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ကြဘဲ ထိတ်လန့်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ငလျင်လှုပ်လာသည်ဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ချန်ယွင်တောက်က ရေပေါ်ကျွန်း၏ နှလုံးအမြူတေကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ရေပေါ်ကျွန်း၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကို ရှာဖွေမည်ဟု သူ ကျိန်ဆိုထားခြင်းက လုံးဝ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လင်းယွမ်က ထိုအရာများကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ ဤခရီးမှ ရရှိလာသော အရာများကို စတင် လေ့လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p>***</p> <p> </p>


Save