Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီရွှီရေခဲမြို့တော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်အား ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ အလုပ်များလှသော နေ့စဉ်ဘဝထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များ၊ လက်ဖက်ရည်အိုးအစုံ၊ အထူးမှာယူထားသော ကြွေခွက်များ၊ မီးသွေးမီးဖိုများ….။</p> <p> </p> <p>အရေးမပါဟု ထင်ရသော်လည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ဤပစ္စည်းများကို သူ၏ စေ့စပ်သေချာသော စီစဉ်မှုအောက်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ သူ့အား ချထားပေးသော ကိုယ်ရံတော်များမှာ အတော်ပင် အသုံးတည့်လှသည်။ သူတို့သည် သက်တော်စောင့်တာဝန် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ကိစ္စအဝဝအတွက် ပြေးလွှားပေးခြင်း၊ ပစ္စည်းများ သယ်ယူပေးခြင်းနှင့် ပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းများကို ကိုင်တွယ်ပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကူအညီကြောင့်လည်း ဆိုင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများမှာ အခက်အခဲမရှိ ချောမွေ့ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူရွေးချယ်ထားသော ဆိုင်တာဝန်ခံ ရာထူးနှင့် နို့လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်သူအဖြစ် တာဝန်ယူရမည့် ဖုန်းရှမှာမူ ထိုအလုပ်ကြမ်းများတွင် ပါဝင်ရန် မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ တာဝန်မှာ လော့ချန်၏ လျှို့ဝှက်နည်းအတိုင်း နို့လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်နည်းများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လော့ချန်သည် ကူချိုင်ယီထံမှ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် များသောအားဖြင့် ကျေးတောဆန်သော အလှတရားထက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။ သေရည်သောက်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်ဖက်ရည်သောက်သည်ဖြစ်စေ ခွက်ထဲထည့်၍ ပေးရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် အဆင့်အတန်းရှိရှိ တည်ခင်းရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကိုပင် ကဗျာဆန်မှုဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ထိုသို့သော ကိန်းကြီးခန်းကြီးနိုင်မှုများကို ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် အများဆုံး တွေ့ရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် အချို့လူများသည် အေးစိမ့်လှသော ဆောင်းရာသီကြီးတွင်ပင် ခေါက်ယပ်တောင်ကို တစ်ဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာ ကျော့ကျော့မော့မော့ ဟန်လုပ်နေတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းမျှော်စင်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤသဘောတရားကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြပြီး၊ ကူချိုင်ယီသည်လည်း ထိုပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် အလိုအလျောက် တတ်မြောက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူမသည် ဆိုင်တွင်မျက်နှာပြရမည့် ဖုန်းရှအား ကနွဲ့ကလျ နေထိုင်မှုပုံစံ၊ ကိုယ်ဟန်အနေအထား၊ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လက်ချောင်းလေးများ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများအထိ အသေးစိတ်သင်ပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန်၏ ရှေ့၌ ရပ်နေသူမှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ကွက်တိကျလှသည့် ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံကြောင့် သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ပုခုံးပေါ်တွင် ခြုံထားသည့် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံပွလေးက မြင်ရသူတိုင်းအား ရွှေရင်အေးစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်ကို အပေါ်သို့ မြှင့်၍ မြောင်ချန်းဟု ခေါ်သည့် တာအိုသီလရှင်တို့၏ ဆံထုံးပုံစံမျိုး ထုံးနှောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖဲကြိုးနှစ်ခုအောက်တွင် ကျဆင်းနေသည့် ဆံနွယ်အချို့က သူမ၏ မျက်နှာကို ဝန်းရံထားပြီး၊ ထိုမျက်နှာလေးသည်  မှင်သက်သွားစေလောက်အောင် မလှသော်လည်း တစိမ့်စိမ့်ကြည့်လာပါက စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှသည် ပြင်ဆင်ထားသော ဖူကျူးသမင်နို့နှင့် ဆေးဖက်ဝင် စမ်းရေတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရောစပ်လိုက်သောအခါ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဖူကျူးနို့လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးချင်၊ မြည်းကြည့်ပါဦးလား”</p> <p> </p> <p>ချင်းလျန်ချန်းက အမြန်ပင် လက်ကာပြလိုက်ပြီး “မလုပ်ပါနဲ့၊ အသေသာသတ်လိုက်ကွာ၊ ထပ် မသောက်ပါရစေနဲ့‌တော့၊ ဗိုက်တွေလဲတင်းနေပါပြီ” ဟု အတင်းငြင်းသည်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်၊ ကျွန်တော့်ဘာသာပဲ မြည်းကြည့်မယ်” ဟု ဆိုကာ</p> <p>လော့ချန် ကြွေခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ့သက်တော်စောင့် လုပ်ပေးထားသည့် ဝါးပိုက်အသစ်လေးနှင့် စုပ်သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက သူ့အား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး၊ ချင်လျန်ချန်းကမူ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်လားဟု စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် အဆောင်ခန်းထဲတွင်မူ တွမ်ဖုန်းတစ်ယောက် မှီထိုင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းအား အကြာကြီး စောင့်မနေစေဘဲ လော့ချန် ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိုး…. ကောင်းတယ်၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖျော်တဲ့ အရသာနဲ့အတူတူပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားမှ ဖုန်းရှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျပ်ထုပ်နေသော ဝတ်ရုံအား နေရခက်စွာ ဆွဲဆန့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ကို ဘယ်တော့ စဖွင့်မလဲ"</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ပဲ ဖွင့်မယ်၊ သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသားတွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့တိုက်ပွဲရက် မဟုတ်လား၊ အဲဒီနေ့ဆို ဖောက်သည်တွေ အများကြီး ရမှာ သေချာတယ်” ဟု ဆိုကာ လော့ချန် ဆိုင်ဖွင့်မည့်အချိန်ကို အပြီးသတ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ထက် ကောင်းတဲ့နေ့ မရှိတော့ဘူး၊ စောစောဖွင့်လေ၊ စောစော အမြတ်ရလေပဲ….”</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ချက်မှာချင်တာက မမရှ အဲဒီအချိန်ကျရင် စကားကို တတ်နိုင်သမျှ နည်းနည်းပဲ ပြောပါ၊ နို့လက်ဖက်ရည် ဖျော်ဖို့နဲ့ ရောင်းဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်‌နော်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူမ၏ အက်ကွဲနေသော အသံမှာ သူတို့ စေ့စေ့စပ်စပ် ဖန်တီးထားသည့် တင့်တယ်လှပသော ပုံရိပ်လွှာကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်လေး ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား” ဟု စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မပြေစရာဘာရှိလဲ၊ ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို သေချာစီစဉ်ထားပြီးသား” ဟု လော့ချန် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ယုံကြည်မှုကို မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း စိုးရိမ်စိတ် လျော့နည်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>မနက်ခင်း အလင်းရောင် ခြံဝင်းထဲသို့ ကျရောက်လာသောအခါ ဖုန်းရှ၏ ရင်းနှီးပြီးသား အက်ကွဲကွဲ အသံမှာ အိမ်မကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်တွမ့်၊ ဒီနေ့ ငါတို့ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နိုင်တယ်၊ မင်းသောက်ဖို့ ဆေးကို အစ်မ ကျိုထားပြီးပြီ၊ နေ့လည်ကျရင် နွှေးသောက်လိုက်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော တွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရွှီရေခဲမြို့တော်ဟု အမည်ရသော ဆိုင်လေး ယနေ့ စတင်ဖွင့်လှစ်မည်ဟု သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှင်မှာ လော့ချန်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်တာဝန်ခံမှာ ဖုန်းရှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်၏ အလုပ်ကိစ္စ အဝဝမှာ ဖုန်းရှ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း တွမ်ဖုန်းသည် သူမအတွက် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဒုက္ခများစွာကို အောင့်အည်း သည်းခံခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူမတွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သည့် အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ ကုတင်ဘေးရှိ စိမ်းဖန့်ဖန့် ဆေးပုလင်းအလွတ် လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုပုလင်းကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဆေးကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဤခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းအား သံယောဇဥ်ကြီးရှာကာ တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း အခွင့်အလမ်း ဖန်တီးပေးလေ့ရှိသည့် လူတစ်ယောက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ လော့ချန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျောက်ဖြူရင်ပြင် အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးများ ဖြာကျလာပြီး စျေးမြို့တော်မှာလည်း စတင် အသက်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှောင်ယွဲ့ အပါအဝင် ဈေးသည်များသည် ဆိုင်ခန်းများကို ကိုယ်စီ ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်၏ ကျော်ကြားမှုနှင့်အတူ ကျောက်ဖြူရင်ပြင်တစ်ဝိုက်တွင် စီးပွားရေး လုပ်၍ ကောင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝင်စားစရာ တိုက်ပွဲများ မရှိသည့်တိုင်အောင် ဈေးသည်များသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆိုင်ဖွင့်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုဈေးသည်များသည် အနီးနားရှိ ပိတ်နေဆဲ ဆိုင်ခန်းများကို ကြည့်ကာ မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ငှားနိုင်ရန် စိတ်ကူးယဉ်နေတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင် ထိုဈေးသည်များသည် ဆိုင်ခန်းငယ်လေးတစ်ခု စောစောစီးစီး ဖွင့်ထားသည်ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ ဆိုင်ရှေ့၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထူးခြားသော ပန်းခြင်းများကို ချထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဆိုင်သစ်လား"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်အပေါ်ဘက်တွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“မီရွှီ ရေခဲမြို့တော်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ဘာရောင်းတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဈေးလေးထဲတွင် စပ်စုသံများ ပျံ့နှံ့နေစဉ် ယွမ်ရှောင်ယွဲ့မှာမူ တိတ်တိတ်လေး ရင်ခုန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယခင်က နို့လက်ဖက်ရည်ကို ရောင်းချရန် တာဝန်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က နို့လက်ဖက်ရည်မှာ အကြမ်းထည်သာ ဖြစ်ပြီး အရသာမှာလည်း စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့...’</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆိုင်၏ သပ်ရပ်လှပသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘အစ်ကိုကြီး လော့ချန်က နည်းလမ်းသစ်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ခမ်းခမ်းနားနား စတင်လိုက်တာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဆိုင်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အဆင့်အတန်းရှိကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ ဤလုပ်ငန်း အောင်မြင်ပါစေဟု သူမ အလေးအနက် ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>နေမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်ဖြူရင်ပြင်အတွင်းသို့ ကျင့်ကြံသူများ ပိုမို ရောက်ရှိလာကြသည်။ အများစုမှာ ထိုဆိုင်သစ်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ခဏရပ်ကြည့်ကြသော်လည်း ဘာရောင်းသည်ကို ရေးမထားသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချိုသာသော တေးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မီရွှီလှသွင် လာပါပြီရှင်….</p> <p> ငွေမိုးမောင်းတော် ထွန်းလင်းသွင်နှင့်….</p> <p> နှလုံးရင်ဝယ် ချစ်မီးလောင်ပြင်အသွင်….</p> <p> ပုလဲသံချို သာယာတော်အရှင်….</p> <p> နို့လက်ဖက်ရည် ချိုနွေးဖျော်စေသော် အရင်….”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ ထိုထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေသော သီချင်းစာသားများကို နားထောင်ရင်း ခဏတာ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သီချင်းသံစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ကလေးကလားနိုင်လှသည်။ သို့သော် စည်းချက်မှာ မှတ်ရလွယ်လွန်းလှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် လူအချို့မှာ ခပ်တိုးတိုး လိုက်ဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင့်တစ်နေရာရှိ အရိပ်ထဲတွင် လော့ချန် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရတနာနန်းဆောင်မှ သူဝယ်ယူခဲ့သည့် ကောင်းကင်တေးသံဖန်လုံးမှာ အမှန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်းတွင် ထျန်းရှန်းမျှော်စင်မှ မိန်းကလေး၏ သီဆိုမှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် အသက်သွင်းကာ အချိန်မရွေး ဖွင့်ထားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ဆိုင်အောင်မြင်ရန်မှာ မလုံလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန်မှာ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှေ့တည့်တည့်ရှိ မယောင်မလည် ရပ်နေသော သူ့လူတစ်သိုက်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ အမှတ်မထင်တွေ့ဟန် ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ၊ ကိုယ့်လူတို့ မတွေ့တာတောင်ကြာပြီ၊ မင်းတို့ကြည့်ရတာ အလုပ်ပင်ပန်းနေကြပုံပဲ” ဟု ဇာတ်တိုက်ထားသည့်အတိုင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ်က ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ကသာ၊ အခုတလော ဆေးမဖော်ရတာကြာပြီဆိုတော့ အားနေတာဗျ”</p> <p> </p> <p>မီလီ၊ လော့အာဒူနှင့် ကျန်သူများကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူတို့အား စိုက်ကြည့်ကာ “ငါက ပင်ပန်းတယ်လို့ ပြောရင် ပင်ပန်းလိုက်လေ” ဟု အံကြိတ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ…. ပင်ပန်းနေကြတယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ အကုန်လုံးကို ဒကာခံမယ်ကွာ၊ မင်းတို့အားလုံးကို နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီ တိုက်မယ် လာ.…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လော့ချန်သည် တစ်ယောက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက် ၅ တုံးစီ ဝေပေးလိုက်ရာ စုစုပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီနေ့ ဆေးဖော်ဆောင် ခေါင်းဆောင်က မထင်မှတ်ဘဲ ရက်ရောနေပါလား၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေတောင် ပေးနေတာပဲ….’</p> <p> </p> <p>“ကဲ... အခု မီရွှီ ရေခဲမြို့တော်ကို သွားပြီး နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီ သွားဝယ်ကြ၊ တန်းစီပြီး ဝယ်ကြနော်၊ ဝယ်ပြီးရင် ရင်ပြင်ထဲမှာ သောက်ရင်းနဲ့ ဒီနို့လက်ဖက်ရည်က ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းပြီး အရသာရှိလဲဆိုတာကို အကျယ်ကြီး ချီးကျူးကြ၊ ပြီးရင် ရင်ပြင်ကို တစ်ပတ်ပတ်၊ ပြီးရင် ပြန်လာပြီး ပြန်တန်းစီ၊ ငါပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ကုန်တဲ့အထိ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြ၊ နားလည်လား”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဪ... ဒီတိုင်းဆုချတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ သို့သော် လော့ချန် ဒကာခံသည်ဆိုမှတော့  သောက်ကြည့်ရမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် နို့လက်ဖက်ရည်မှာ တစ်ခွက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက် တစ်တုံးတည်း ဖြစ်လေရာ  ဈေးလည်းမဆိုးလှချေ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ချီသန့်စင်အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက် အနည်းငယ်သာ ရှိတတ်ကြသည်။ ခေါင်းလောင်းရွှေအိုးရိပ်မြုံတွင် ညစာစားလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက် ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်း ကုန်သည်ဟု ကြားဖူးကြသော်လည်း သူတို့အတွက်မူ လက်လှမ်းမမီသော အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ မတတ်နိုင်သဖြင့် ရင်ပြင်ထဲရှိ နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်သုံးရခြင်းမှာလည်း သူတို့အတွက်မူ ဇိမ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မီရွှီရေခဲမြို့တော် ဆိုင်လေးရှေ့တွင် ပူပူညံညံနှင့် လူတန်းရှည်ကြီး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်ဆုံးတွင် တန်းစီနေသော ပထမဆုံး ဝယ်သူမှာ ထန်ချွမ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း…. အဟမ်း…. ဆိုင်ရှင်အစ်မ၊ ဒီမှာ ဘာတွေ ရောင်းတာလဲဗျ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှေ့ရှိ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် “ဖူကျူးနို့လက်ဖက်ရည်၊ တစ်ခွက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက် ၁ တုံး” ဟု ရေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ် မဆိုင်းမတွပင် “တစ်ခွက် ပေးပါ” ဟု ဆိုကာ ဝိညာဉ်ကျောက် တစ်တုံး ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အပူလား၊ အအေးလား"</p> <p> </p> <p>“အပူပေါ့၊ ဒီလို ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ဘယ်သူက အအေးသောက်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ကို စတင် ဖျော်စပ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပျင်းနေသဖြင့် ထန်ချွမ် ပတ်ဝန်းကျင်အား လိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အာရုံမှာ ပထမဆုံး ဆိုင်ရှင်မလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ ထူးခြားလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှလွဲလျှင် အခြား သိသာထင်ရှားသောအရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ဆိုင်၏ နောက်ဘက်နံရံရှိ စာတန်းများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖူကျူးနို့လက်ဖက်ရည်ကို ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ ဖူကျူးသမင်ရဲ့ ထိပ်တန်းနို့နဲ့ ဖော်စပ်ထားပါတယ်။ လက်ဖက်ရွက်များကို အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ပင်များမှ ရယူထားပြီး သေချာစွာ ပြုပြင်စီမံထားပါတယ်....”</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ်မှာ ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးကို မယုံနိုင်စွာ ပွတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်အထိ ခမ်းနားတဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့ အချိုရည်က ဘာလဲ….။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာသားရဲနို့၊ အနှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရွက်၊ ရှေးဟောင်းလက်ဖက် နည်းစနစ်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ပညာရှင် ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာကို ဝိညာဉ်ကျောက် ၁ တုံးတည်းနဲ့ ရတာလား”</p> <p> </p> <p>သူ အကြာကြီး မစဉ်းစားလိုက်ရမီမှာပင် အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် ရနံ့သင်းပျံ့သော ကြွေခွက်လေးမှာ သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထန်ချွမ်သည် ရင်ပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ခွက်ကလေးကို ကိုင်ထားရာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ အရသာမှာ ထူးခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>နို့၏ အီစိမ့်သော အရသာက သူ့အား ပထမဆုံး ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ပန်းရနံ့လေးကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အရသာမှာ လျှာပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နို့နှင့် လက်ဖက်ရည်၏ ပေါင်းစပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းပြီး အဆင့်အတန်းရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ လော့ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လူအုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အသံကုန် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ….”</p> <p> </p> <p>ဤအော်သံမှာ အနီးအနားရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ်သည် သရုပ်ဆောင်ကောင်းသူပီပီ ကျင့်ကြံသူအချို့၏ ရှေ့မှ မြောက်ကြွကြွ လျှောက်သွားရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြော်ငြာပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ခွက်မှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတည်းတဲ့လား၊ အရမ်း တန်လွန်းတယ်၊ မနက်ဖြန်လည်း ငါ ထပ်လာဝယ်ဦးမယ်….”</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ် ရင်ပြင်အစွန်သို့ ရောက်ချိန်တွင်မူ မီရွှီ ရေခဲမြို့တော် ဆိုင်ရှေ့တွင် မရင်းနှီးသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့ တန်းစီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်လျက် တန်းစီနေသူများကို ကြည့်နေသည်။ သူ ထန်ချွမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တယ်၊ ခဏနေရင် ပြန်သွားတန်းစီဦး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ချီးကျူးမှုကို ရသဖြင့် ထန်ချွမ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် နို့လက်ဖက်ရည်အား ထပ်မံသောက်ကြည့်ရင်း ‘အအေးကရော ဘယ်လို အရသာရှိမလဲ’ ဟု စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော့ချန်သည် ဆေးဖော်ဆောင်မှ အခြားကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ချီးကျူးကာ ဆက်လက် ကြိုးစားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ လူအုပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကာ ဖောက်သည်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို လေ့လာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ပွက်လောရိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်း နည်းစနစ်အတိုင်းဆိုတော့ သားရဲနို့ရဲ့ ညှီနံ့က လုံးဝ မရှိဘဲ ပေါင်းစပ်မှုက ကွက်တိပဲဟ"</p> <p> </p> <p>“ငါ နို့သောက်ခဲ့တာက... တော်တော်ကြာပြီ။ အခု အရသာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း သတိထားမိလား? အဲဒီ ဆိုင်ရှင်မလေးရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တဲ့ အတတ်ပညာက အတော်လေး အဆင့်မြင့်တယ်နော်”</p> <p> </p> <p>“တောက်၊ မင်းတို့က တကယ့် အနှစ်သာရကို သတိမထားမိကြဘူးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အအေးနို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်စမ်း၊ ဆိုင်ရှင်မလေးက ဒါကို ဘယ်လို အအေးခံပေးလဲ သိလား"</p> <p> </p> <p>“မသိလိုက်ဘူး မဟုတ်လား၊ သူမက ထိပ်တန်းအဆင့် ရေခဲဝိညာဉ်ဓား ကို သုံးလိုက်တာကွ”</p> <p> </p> <p>“ဟား... နို့လက်ဖက်ရည် ဖျော်ဖို့အတွက် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်ကို သုံးတယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစကတော့ ကြော်ငြာတွေအတိုင်း မယုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက ရေခဲဓားကို သုံးတာ မြင်တော့မှ ယုံသွားတော့တယ်။ ဒီလောက်အထိ စေ့စပ်သေချာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ မရှိရင် ဒီလို ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်မျိုး ဘယ်မှာ ရနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>တုံ့ပြန်မှုများကို နားစွင့်ပြီးနောက်မှ လော့ချန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လောလောဆယ်တွင် သူ၏ စီးပွားရေးနည်းဗျူဟာမှာ အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ချီစွမ်းအင်၊ ရှေးဟောင်းနည်းစနစ် သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပါဝင်သည်ဆိုလျှင် အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ အရည်အသွေးသာ ကောင်းမည်ဆိုပါက ထပ်လာကြမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးထဲတွင် အကောင်းဆုံးအချက်မှာ အရင်းအနှီး အလွန်နည်းပါးခြင်းပင်။ သားရဲနို့မှာ ခယ်ယွဲ့လင်း၏ လျှော့ဈေးနှင့်ဆိုလျှင် တစ်လကို ဝိညာဉ်ကျောက် ၃၀၀ သာ ကုန်သည်။ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရွက်မှာလည်း သာမန် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ အပင်များမှ ဖြစ်သဖြင့် ဈေးသက်သာလှသည်။ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ဖုန်းရှ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများထံမှ ဈေးနှုန်းချိုသာစွာဖြင့် ရယူနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ငှားခ၊ ကြော်ငြာခနှင့် လှပသော ကြွေခွက်များ၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို နုတ်လိုက်လျှင်ပင် အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်လဝင်ငွေကတော့ အတိအကျ မသိရသေးဘူး” ဟု လော့ချန် တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲမယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုမှ အရှုံးမရှိနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>စာရင်းအင်းများကို တွက်ချက်ပြီးနောက် လော့ချန် ထပ်မံ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှသည် အတွေ့အကြုံရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယွမ်ရှောင်ယွဲ့မှာလည်း အနားတွင် ကူညီပေးနေသဖြင့် ဆိုင်မှာ အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အလုပ်ထုတ်ခံထားရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလုပ်အပေါ် ထားရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုမှာလည်း သာမန် ဝန်ထမ်းနှင့် မတူနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အေးအေးဆေးဆေးပင် ခြံဝင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက် ပြန်လာသောအခါ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ထိုင်စောင့်နေသည့် မီကျွင်းဖျင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ တွမ်ဖုန်းမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ အားနည်းနေသည့် ကြားမှ ဆေးကျိုရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ နေမကောင်းတာကို မမြင်ဘူးလား၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုတောင် စာနာစိတ် မရှိရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး သူမအား လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးကျိုသည့် အလုပ်ကို လွှဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းက သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအမျိုးသမီး မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ပြန်ထူးလိုက်ပြီး တွမ်ဖုန်းအား ဆေးတိုက်ကာ အခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် မီကျွင်းဖျင် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင့် ကိစ္စတွေက ပြီးဦးမှာလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူမအား စောင်းကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့လို တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေက မဟာတာအိုဆီ အမြဲ တက်လှမ်းနေရတာပဲ၊ အလုပ်တွေမှာ အဆုံးသတ်ရယ်လို့ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>“ရှင်….”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ကာ သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ ထူးခြားသော မှော်သင်္ကေတများ ပါဝင်သည့် အလံငါးလက် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့အား စားပွဲပေါ်သို့ အားဖြင့် ချလိုက်ပြီး အသံလွှင့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အဖေ ရှင့်ကို ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ ချီစုဆုံဝင်္ကပါပဲ၊ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချီစုဆုံဝင်္ကပါ….။</p> <p> </p> <p>ချီစုဆုံဝင်္ကပါ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို သူ ကြားဖူးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီစွမ်းအင်များကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် စုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အလံများအား ဝမ်းသာအားရ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်နားရွက် ချိတ်မတတ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ၊ ငါ သေချာ ဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <h2> </h2>


Save