Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီရှုဟွာ တန်ဖိုးအထားဆုံး လော့ချန်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး ဆေးရနံ့သင်းပျံ့နေသော အခန်းထဲတွင် တွမ်ဖုန်းသည် ကြွေပန်းကန်လုံးအလွတ်လေးကို အသာအယာ ပြန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှ စတင်ဖြာထွက်လာပြီး ရေလှိုင်းလေးများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အရိုးထဲအထိ စွဲကပ်နေသော အအေးဓာတ်များကို မောင်းထုတ်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားမရအောင် ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သော အေးခဲနေသည့် စွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အိတ်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖူး….</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ လှပသော အမွှေးအတောင်များရှိသည့် တောကြက်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များမှာ နီရဲပြီး ရွှေရောင်သန်းနေကာ ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်သော ယန်ဝူကြက်၏ အမှတ်အသားအတိုင်း တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုံမှန်ရှိနေကျ နတ်ဘုရားဆန်သော အရှိန်အဝါများ ကင်းမဲ့လျက် တွမ်ဖုန်း၏ဘေးတွင် ပျော့ခွေစွာ လဲလျောင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် တွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤအတောအတွင်း ဒဏ်ရာများကို ကုသနေရသဖြင့် ဤပထမအဆင့် ယန်ဝူကြက်အား အစာကျွေးရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်လောက် အစာမစားရတော့ပါက ၎င်းမှာ ငတ်ပြတ်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အနံ့သင်းပျံ့ပြီး အသက်ဓာတ်များ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသည့် ဝိညာဉ်ဆန်တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယန်ဝူကြက်မှာ ချက်ချင်းပင် အားတက်သွားကာ အငမ်းမရ ထိုးဆိတ်စားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းက မှော်အတတ်စကားလုံးအချို့ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ယန်ဝူကြက်မှာလည်း အသံပြု၍ ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ တွမ်ဖုန်းလည်း စိတ်ချကာ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ဝူကြက်မှာ ဝိညာဉ်ဆန်များကို ထိုးဆိတ်နေရင်း ဘေးနားမှ သတိရှိရှိ စောင့်ကြပ်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပေးခဲ့သည့် စွမ်းအားကြောပြုပြင်ဆေးရည် ပုလင်းငယ်ကြောင့် သူ၏ သွေးကြောဒဏ်ရာများမှာ အတော်အတန် သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အအေးဓာတ်အကြွင်းအကျန်များကိုမူ ဆေးရည်သောက်ရုံနှင့် မဖယ်ရှားနိုင်သေးပေ။ ထိုအအေးဓာတ်များကို အမြန်ဆုံး နှင်ထုတ်နိုင်ရန် ချီစွမ်းအားကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်မှသာ သူ၏ အရိုးများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျင့်စဉ်အား ခဏမျှ လည်ပတ်ပြီးနောက် တွမ်ဖုန်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အပြင်က ချီစွမ်းအင်တွေက ဒီလောက်တောင် နည်းနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ မနီးမဝေးရှိ အခြားအခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်မူ လော့ချန်သည် တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အစီအရင်တစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ချီစုဆုံဝင်္ကပါပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အလံငါးလက်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤ ချီစုဆုံဝင်္ကပါ အသေးစားလေးအား အသက်သွင်းသည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ အလံတစ်ခုစီ၏ အောက်ခြေတွင် ဝိညာဉ်ကျောက် တစ်တုံးစီ ထည့်ပေးရန်သာ လိုအပ်ပြီး ဆယ်ကြိမ်ခန့် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အလံများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီစွမ်းအင်များကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူပြီး အလယ်ဗဟိုသို့ စုစည်းပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံပါက အားစိုက်မှု တစ်ဝက်ဖြင့် အကျိုးကျေးဇူး နှစ်ဆ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြို့တွင်းပိုင်းရှိ ချီစွမ်းအင် အများစုမှာ ဂိုဏ်းအင်အားစုများ၏ စုပ်ယူခြင်း ခံထားရသဖြင့် ဤအစီအရင်လေးဖြင့် သူတို့အား မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ချီစုဆုံဝင်္ကပါများမှာ မီရှုဟွာ သူ့အား ပေးထားသော အရာထက် များစွာ သာလွန်မည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် စမ်းသပ်ကြည့်ရသလောက် လော့ချန်သည် သူ၏ပတ်ပတ်လည်ရှိ ချီစွမ်းအင်သိပ်သည်းဆမှာ အများဆုံး ၃ ပုံ၊ ၄ ပုံခန့်သာ တိုးလာသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအစီအရင်၏ အခြားစွမ်းဆောင်ချက်တစ်ခုက လော့ချန်အား စိတ်ဝင်စားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချီစွမ်းအင်ကို ယင်နဲ့ယန် ဆိုပြီး ခွဲခြားထားသလို ဓာတ်ကြီးငါးပါးနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတယ်၊ ဒီချီစုဆုံဝင်္ကပါကို ဆွဲငင်မှော်အတတ်နဲ့ အလံတစ်ခုကို ဗဟိုပြုပြီး အသက်သွင်းမယ်ဆိုရင်ရော၊ ဒါပေမဲ့ သူက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဓာတ်သဘာဝရှိတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကိုပဲ စုပ်ယူနိုင်တာလေ….”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်ကျင့်စဉ်က နွေဦး ကျင့်စဉ် ဆိုတော့ သစ်သားဓာတ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာ….”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ငါက ချီစွမ်းအင် ပေါများတဲ့နေရာမှာ ရှိနေပြီး ဒီအစီအရင်ကို သုံးပြီး သစ်သားဓာတ် ချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ရလဒ်တွေက တကယ်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်လာမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ချီစွမ်းအင် ပေါများသော နေရာတစ်ခုကို လော့ချန် သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ လခြမ်းတောင်ကြားအောက်ရှိ ဝိညာဉ်ကြောလိုဏ်ဂူပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဖီးနစ်ကျတောင်မှ ဆင်းသက်လာသော ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ကြော၏ အခက်အလက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် လော့ချန်၏ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှုအတွက် လုံလောက်လှသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် ချီစုဆုံဝင်္ကပါကိုပါ ထပ်ထည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင်…။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ညနေခင်း၌ ဖုန်းရှသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝင်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကြောင့် တချောက်ချောက်မြည်နေသော အိတ်ငယ်လေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝတ်ရုံကိုပင် မချွတ်အားဘဲ လော့ချန်အား လိုက်ရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်ရေ ဒါက ဒီနေ့ရတဲ့ ဝင်ငွေလေ” ဟု သူမ မျက်ဝန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်လျက် အားတက်သရော ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ တောင် ရတာသိလား လော့ချန်ရယ်၊ ဒီဆိုင်က ဒီလောက်တောင် အမြတ်ထွက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>အစရှိသည်ဖြင့် တရစပ်ပြောနေတော့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော့ချန်ကမူ ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အရမ်းကြီး ဝမ်းမသာနဲ့ဦး၊ အဲဒီဖောက်သည်တွေထဲက တချို့က ကျွန်တော် ဇာတ်တိုက်ပီး ဝယ်ခိုင်းထားတာ”</p> <p> </p> <p> ဖုန်းရှ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မီရွှီ ရေခဲမြို့တော်ကို လူမှန်မှန်ဝင်ပြီဆိုရင် သူတို့ကို ရပ်လိုက်တော့မှာ၊ သူတို့အတွက် ကုန်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ကို နှုတ်လိုက်ရင် ဒီနေ့အတွက် တကယ်ဝင်တာက တစ်ရာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ လူများနေတာက အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်မှာ ပွဲကောင်းတစ်ပွဲ ရှိနေလို့လည်းပါတယ်၊ ဒီလိုမျိုး နေ့တိုင်း ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေကို သိရှိသွားသည့်တိုင်အောင် သူမ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀၀ ကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို ဖုန်းရှထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုကစပြီး ဆိုင်ဝင်ငွေကို လအလိုက် ရှင်းကြမယ်၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ သားရဲနို့နဲ့ တခြား လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ ရှာဖွေပေးပို့တာကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်၊ မမရှကတော့ ဆိုင်လည်ပတ်ရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေးပါ၊ မမရှကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခမဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်မလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ရနေတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ လေသံမှာ အဆုံးသတ်တွင် နူးညံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျေးဇူးတင်ရုံထက်ပိုသော ခံစားချက်တို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူမ နှုတ်မှ မပြောသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူမအား ခိုနားရာနေရာ၊ တာဝန်တစ်ခုနှင့် အနာဂတ်တစ်ခု ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော့ချန်မှာမူ ထိုအောင်မြင်မှုတွင် သာယာမနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မီရွှီ ရေခဲမြို့တော်မှာ အစောပိုင်းတွင် လူကြိုက်များသော်လည်း ၎င်းမှာ ချန်ယွဲ့ မုန့်ဆိုင်လိုပင် အရန် စီးပွားရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုထက် မပိုပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ နှလုံးသားမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့်သာ ဆက်နွယ်နေသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှ ရရှိသော အဆမတန် များပြားသည့် အမြတ်အစွန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မုန့်ဆိုင်ဖြစ်စေ၊ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ သေးငယ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လော့ချန်သည် ဖုန်းရှအား လစဉ် လစာအပြင် ဆိုင်အမြတ်၏ ငါးရာခိုင်နှုန်းကိုပါ ခွဲဝေပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ များပြားလှသည် မဟုတ်သော်လည်း သူမအား စိတ်အားထက်သန်စေရန်နှင့် ဆိုင်ကို ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကဲ့သို့ သဘောထားစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဒါတွေကိုကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းသုံးခုကို ထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြွေအိုးတစ်လုံး၊ ဖန်လုံးတစ်လုံးနှင့် ရေခဲဓာတ်ရှိသော ပျံသန်းဓား တစ်စင်း။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ သမုဒ္ဒရာမြှုပ်အိုး၊ ကောင်းကင်တေးသံဖန်လုံး နှင့် ထိပ်တန်းအဆင့် ရေခဲဓား တို့ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တွေဝေမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက မမရှအတွက်ပဲ၊ ဆိုင်ရဲ့ လည်ပတ်မှုမှာလည်း ဒါတွေကိုပဲ သုံးသွားရမှာလေ၊ မမရှ မီးလုံးမှော်အတတ်ကို ခဏခဏ သုံးနေရတာ သက်သာအောင်လို့ ပစ္စည်းတွေကို အပူပေးနိုင်တဲ့ မှော်ပစ္စည်းတစ်မျိုးလည်း ကျွန်တော် ရှာပေးပါဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီအား နွှေးရန် မီးလုံးမှော်အတတ်ကို သုံးရခြင်းမှာ ချီစွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးစေသည်။ အအေးဖျော်ရည်များအတွက် ရေခဲဓားကို သုံးရာတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ လော့ချန်သည် ဖုန်းရှအား အမြတ်ခွဲဝေပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝင်ငွေနည်းပါက ချီစွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှုမှာ ရေရှည်အတွက် မကိုက်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနို့လက်ဖက်ရည် လုပ်ငန်း အောင်မြင်လာရင် နောက်ပိုင်း လူတွေထပ်ငှားကြတာပေါ့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်…. ကျွန်တော့် မမရှက တကယ့် ဆိုင်ရှင်မကြီး ဖြစ်လာမှာပေါ့”</p> <p>ဖုန်းရှမှာ ထိုမထင်မှတ်ထားသော ရာထူးတိုးပေးမှုကြောင့် ကြောင်သွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ပြတ်သားသော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များ၊ ရောင်းချမှု အစီအစဉ်များ၊ ဖောက်သည်များ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် ကုန်ပစ္စည်း စာရင်းများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံး လော့ချန် ညွှန်ကြားချက် တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျောက်စိမ်းအိုး ဓားနန်းဆောင်က ကျင့်ကြံသူတွေဆီကိုလည်း နို့လက်ဖက်ရည်တွေ မကြာမကြာ ပို့ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက ခေါင်းလေးစောင်းလျက် မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က မကြိုက်ရင်တောင်မှလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ဘာသာ သောက်သောက်၊ မသောက်သောက် အရေးမကြီးဘူး၊ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်တို့ဘက်က ပို့ပေးဖို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့၊ မိုးသောက်ယံအချိန်တွင် ဖြစ်သည်….။</p> <p> </p> <p>မြို့တံခါးဝတွင် လော့ချန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံကို ထပ်မံခြုံထားရာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ ဆံပင်ရှည်များအား သေသပ်စွာ စည်းနှောင်ထားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှနေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးနှင့်အတူ လခြမ်းတောင်ကြား ဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တိမ်တိုက်များအကြား ငှက်မွေးလေးများအလား အေးအေးလူလူ ပျံသန်းနေကြသည်။ လော့ချန်သည် ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လျိုချန်း အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးတွင် ပျံသန်းနေသော ကျိုးယွမ်လီက ချက်ချင်းပင် “သူ ဒဏ်ရာတွေ အတော်သက်သာနေပါပြီ၊ မကြာခင်မှာ တာဝန် ပြန်ထမ်းဆောင်နိုင်တော့မှာပါ” ဟု လေသံနှိမ့်၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော့ချန် ပတ်ဝန်းကျင်အား သတိရှိရှိ လိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျိုးယွမ်လီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က ရှေ့ကနေ ကင်းထောက်နေပါတယ်၊ အနောက်ဘက်မှာလည်း တုန်းဖန်းလျန်ကို ထားထားပါတယ်….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ အဖွဲ့မှာ ပိုမို ထက်မြက်ပြီး နိုးကြားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ တာဝန်ကို သိကြပြီး ပညာရှင်ဆန်ဆန် လုပ်ကိုင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါမှာ ဂိုဏ်းချုပ်မီက ကျွန်တော်တို့ကို အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်၊ အဲဒါက ချီစွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှုတွေကို အဝေးကြီးကနေ ထောက်လှမ်းနိုင်တယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်က လော့ချန်အား လုံးဝ စိတ်အေးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>‘မီရှုဟွာကတော့ ငါ့အပေါ် တကယ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာပဲ’ ဟု လော့ချန် ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူတို့အဖွဲ့ လခြမ်းတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်ရံတော်အချို့မှာ တောင်ကြား၏ အမှောင်အရိပ်များထဲသို့ ခွဲထွက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ကြားအတွင်းမှ လူတစ်စု ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ခန့်ညားတည်ငြိမ်သော ချွီဟန်ချန်းနှင့် မီလီတို့ ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်ဖို့ စပြင်ကြစို့၊ အားလုံး အလုပ်စလုပ်ကြ”</p> <p> </p> <p>ထိုအမိန့်သံနှင့်အတူ လူတိုင်းမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ ခါတိုင်း ဆေးနွှေးရင်း အိပ်ငိုက်နေတတ်သော ဆေးဖော်ဆောင် လက်ထောက်များပင်လျှင် ပုလင်းများ ဆေးကြောခြင်းနှင့် ကိရိယာများ ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသော ဆေးဖော်ဆောင်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကာလရှည်ကြာ ကျရှုံးမှုများနှင့် အရင်းအနှီးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီးနောက်တွင် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး၏ အကျိုးကျေးဇူးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သိသာထင်ရှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိ ပါရမီရှင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် အဆင့်နိမ့်နှင့် အဆင့်လတ် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးများအတွက်ပင်လျှင် သူ အာရုံစိုက်မည်ဆိုပါက ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရုန်းကန်ခဲ့ရသော ဆေးဖော်ဆောင်မှာ အသီးအပွင့်များ ခူးဆွတ်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ မီရှုဟွာတစ်ယောက် လော့ချန်အား သားအရင်းသဖွယ် ချော့မြှူနေရသည်မှာလည်း ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤအရှိန်အဝါကြောင့်သာ လော့ချန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ တောင်းဆိုစရာပင် မလိုဘဲ မီရှုဟွာက သူ့အား ချီစုဆုံဝင်္ကပါ ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ လုံခြုံရေးကိုလည်း တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဆေးဖော်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးအား ချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ မီရှုဟွာ တန်ဖိုးအထားဆုံးလူက မီကျွင်းဖျင်ပြီးရင် ငါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အိမ်မက်မက်နေတဲ့ မီရှုဟွာလို လူမျိုးအတွက်တော့ သူ့မိသားစုဝင်တွေ ထက်တောင် အခုအချိန်မှာ ငါ့ကို တန်ဖိုးထားရင်ထားနေမှာ'</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save