Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီကျွင်းဖျင်ကို မင်းဘယ်လိုမြင်လဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်း အဆင့်ဆင့်အား စတင် သင်ကြားပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက သူ့ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူသည် မိမိ၏ အတတ်ပညာကို တစ်ပါးသူဆီ မမျှဝေလိုဘဲ တစ်ဦးတည်းသာ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များက သူ၏ အဖိုးတန်လှသော ကျင့်ကြံချိန်များကို ပိုမို ဝါးမျိုလာသည်နှင့်အမျှ ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း သိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ကိုင်တွယ်ပုံ၊ မီးထိန်းညှိပုံနှင့် ဆေးလုံးများ သိုလှောင်ပုံတို့မှစ၍ နည်းစနစ်များအား တဖြည်းဖြည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်ကလည်း သူသည် မီလီနှင့် အခြားသူများအား မှော်အာဟာရဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်း အချို့ကို မျှဝေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် မှော်အာဟာရဆေးလုံးမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး ဖော်စပ်နည်းမှာလည်း လူတိုင်း လက်လှမ်းမီနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ဈေးတန်းများတွင်လည်း မှော်အာဟာရဆေးလုံး ရောင်းသူမှာ လော့ချန်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မှော်အာဟာရဆေးလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး စီးပွားရေး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားလျှင် လော့ချန်သည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်အား မည်သူ့ကိုမျှ မမျှဝေသင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ အတွေးအခေါ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဘဝအခြေခံဖြစ်ပြီး၊ အတတ်ပညာဟူသမျှမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအား ထောက်ပံ့ရန်အတွက်သာ တည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုးများကို သေချာစွာ ချိန်ဆပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ တပည့်များအား ဆေးဖော်စပ်နည်း သင်ပေးခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်မှာ သူတို့သာ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို တတ်မြောက်သွားပါက ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ဆေးဖော်ဆောင်မှ ထွက်ရှိသော ဆေးလုံးအမျိုးအစားများ မပြတ်တောက်စေရန် အာမခံချက် ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်မှာ သူ့အတွက် အချိန်များစွာ ပိုလျှံလာမည် ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအပေါ် ပိုမို အာရုံစိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တတိယအချက်မှာမူ၊ အမှန်စင်စစ် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး၏ စျေးမြို့တော်မှာ အတော်လေး ကျဉ်းမြောင်းလှပေသည်။ အဆင့်လတ် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး များကို ယခုအခါ ပုံမှန်ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း စျေးမြို့တော်မှာ တာဟဲဈေးမြို့တော် အတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် ထိုက်ရှန်းစျေးမြို့တော် နှင့် လန်ချန်းစျေးမြို့တော် ကဲ့သို့သော နေရာများသို့ နယ်ပယ်ချဲ့ထွင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာများတွင် ဈေးနှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မီရှုဟွာသည် လော့ချန်အား ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်စေရန် နောက်ဆုံး၌ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးမှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ယခင်က ထိုအမြတ်မှာ လော့ချန်တစ်ဦးတည်း၏ တစ်ကိုယ်ရည် ကျင့်ကြံမှုအတွက် လုံလောက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ အဓိကထုတ်ကုန် ဖြစ်လာရန်အတွက်မူ မလုံလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြား အရေးကြီးသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦးသည် ဖော်စပ်နည်းကို ပိုင်ဆိုင်ရုံနှင့် ဆေးလုံးကောင်းများ မဖော်စပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ်၊ မီလီနှင့် အခြားသူများ၏ ဆေးဖော်ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့အား ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများနှင့် အချိန်များစွာ ပုံပေးထားလျှင်ပင် သူတို့သက်တမ်းတစ်လျှောက် အဆင့်မြင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးတစ်လုံး ရရန်ပင် ရုန်းကန်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် အဓိက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမှာ လော့ချန်၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေဆဲပင်။ လော့ချန်သည် သူ၏ တပည့်များကို သူ့အား ပြန်လည်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး သူ ထမင်းငတ်သွားရလောက်သည့် အခြေအနေအထိ သင်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူသည် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကိုမူ အမြဲ ချန်ထားမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှူး…. ရှူး….</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်း၌ ထန်ချွမ်တစ်ယောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တစ်ခုခု တူးသွားသော အနံ့ကို ရလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လော့ချန်အား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လော့ချန် ပုခုံးတွန့်ပြလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ငါ့ကို လာကြည့်နေတာလဲ၊ ဆေးဖော်တာ မအောင်တာက အဆန်းလား၊ ဆေးအိုးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ နေ့လယ်ကျ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေ ဖော်ဖို့ ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထန်ချွမ်၊ မီလီနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆေးအိုးကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ၏ ကျောက်အိမ်သို့ မပြန်သလို၊ လခြမ်းတောင်ကြားထဲတွင်လည်း လျှောက်သွားမနေပေ။ ထိုအစား သူသည် ကျိုးယွမ်လီအား ခေတ္တ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လခြမ်းတောင်ကြား နောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ  အံ့ဖွယ်တစ်သောင်း ဆေးလုံးကို စဖော်တုန်းက၊ စနစ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု ရှိနေတာတောင်မှ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပဲ၊ သူတို့လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် အောင်မြင်ဖို့အတွက် မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှုံးနိမ့်ကြဦးမှာပဲ၊ ရှုံးပါစေပေါ့…. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ငွေကုန်တာလဲမဟုတ်ဘူး၊ ဂိုဏ်းဘဏ္ဍာငွေပဲဟာ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ထိုသို့တွေးကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ နောက်သို့ ခေတ္တလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးယွမ်လီနှင့် သူ့လူများသည် မိမိအား အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးနေကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် မှော်လက်နက်များ စမ်းသပ်ရန် လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားစရာ များများစားစား မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ဝှက်ဖဲများမှာ သူ့ လက်ထဲရှိ မှော်လက်နက်များ မဟုတ်ပေ။ သူ အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်ကာ တတ်မြောက်ထားသော မှော်အတတ်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိသော မီးလုံးမှော်အတတ်၊ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သော လေခွင်းအတတ် နှင့် ပါရမီရှင်အဆင့်ရှိသော နွယ်ရှင်နှောင်ကြိုးမှော်အတတ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေခံအဆင့်ရှိသော ကောင်းကင်နတ်သမီး ပန်းကြဲခြင်း ပင်လျှင် ပြီးပြည့်စုံသော မူလပုလဲ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သာမန်ထက် များစွာ ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဤမှော်လက်နက်များမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်တိုက်အတွက် အမျိုးအစား စုံလင်စေရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>'ချီသန့်စင် အဆင့်မှာတင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ မှော်အတတ်တွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အသုံးပြုနိုင်တာက ငါတစ်ယောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်၊'</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအပြီးတွင် လော့ချန်သည် သူ၏ ချီစွမ်းအား အနက်အရှိုင်းအပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မှော်အတတ်များ၏ စွမ်းအားမှာ မှော်လက်နက်များထက် မည်သည့်အခါမျှ နိမ့်ကျခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အားနည်းချက်မှာ အတတ်ပညာ၌ မဟုတ်ဘဲ အသုံးပြုသူ လူသားအပေါ်တွင်သာ မူတည်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှူး….</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် လှံရှည်တစ်စင်း လော့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်လှံမှာ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ လော့ချန်သည် သူ၏လက်ထဲမှတစ်ဆင့် ပူလောင်သော အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအဆင့်မြင့် မီးတောက်လှံက ထူးကဲတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကြောင့် နာမည်ကြီးတာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုး ကာကွယ်ရေးကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းထားတာတောင် ဒါကို မနည်း ခုခံခဲ့ရတာ၊ တကယ်လို့ ရန်သူက မပြင်ဆင်ထားဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် သာမန် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝတ်ရုံတွေကို အသုံးမကျအောင် လုပ်ပစ်နိုင်တယ်” ဟု လော့ချန် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံများ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်မှာ သီးသန့် ကာကွယ်ရေး မှော်ရလက်နက်များထက် များစွာ နိမ့်ကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ လှံရှည်မှာ ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ မီတာ တစ်ရာခန့် အကွာရှိ အနှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သစ်ပင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်စများ လွင့်စင်သွားပြီး လော့ချန် ကြည့်လိုက်သောအခါ သစ်ပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သောအခါ မီးတောက်လှံသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ပါရမီရှင်အဆင့်ရှိသော ဆွဲငင်မှော်အတတ်ကြောင့် လော့ချန်သည် မှော်လက်နက်များအား အံ့ဩစရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“စွမ်းအားက တော်တော်မိုက်တာပဲကွ” ဟု လော့ချန် အာမေဍိတ် ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် လော့ချန် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမှာ ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှိုလောက် မကောင်းသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲအားနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းတွင်မူ ထိုသံမှိုထက် များစွာ သာလွန်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်တွင် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အားကောင်းသော လက်နက်တစ်ခု ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ စိမ်းမြရတနာဓားမှာ ဒုတိယရွေးချယ်မှုအဆင့်သို့ ရောက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအဆင့်မြင့် ပျံသန်းရေးဓားပင်။ ထိုဓားမှာ ရေခဲဓာတ် ဖြစ်သည်။ ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် ရေခဲဝိညာဉ်အမြစ် သို့မဟုတ် အားကောင်းသော ရေဝိညာဉ်အမြစ် ရှိရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်တွင် ရေခဲဝိညာဉ်အမြစ် မရှိပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြစ် ငါးမျိုးတွင် ရေဓာတ်ပါဝင်သော်လည်း ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပါဝင်မှုကြောင့် သိသိသာသာ အားမကောင်းပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော နွေဦးကျင့်စဉ်မှာ သစ်သားဓာတ် ဖြစ်သည်။ သစ်သားဓာတ်ကို အဓိကထားသဖြင့် သူ၏ ချီစွမ်းအားမှာလည်း သစ်သားဓာတ်ဘက်သို့ အလေးသာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှု သဘောတရားအရ၊ သစ်သားသည် မီးကို ဖြစ်ထွန်းစေပြီး သစ်သားများလေလေ မီး ပိုအားကောင်းလေလေဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လော့ချန်သည် မီးဓာတ်အခြေခံ မှော်အတတ်များနှင့် မှော်လက်နက်များအား ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရေသည် သစ်သားကို အာဟာရပေးသော်လည်း ထိုနှစ်မျိုးကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် လော့ချန်သည် ရေဓာတ်အခြေခံ မှော်အတတ်များနှင့် မှော်လက်နက်များ အပေါ်တွင် ဆက်နွယ်မှု များစွာ နည်းပါးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန်သည် ထိုအဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်အား ရောင်းထုတ်ရန် လက်မရဲသဖြင့် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ရေခဲစက်အဖြစ်သာ ထားရှိလိုက်သည်။ လိုအပ်လာလျှင် သူ အချိန်မရွေး ပြန်ယူနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီခေါင်းလောင်းလေးတွေက ဘာစွမ်းတာပါလိမ့်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မြစိမ်းရောင်ရှိသော ခေါင်းလောင်းတစ်စုံကို ထုတ်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းလောင်းများထဲသို့ ချီစွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ အစိမ်းရောင် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာသော်လည်း အခြား တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းလောင်းကို အသာအယာ လှုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒင်….</p> <p> </p> <p>ခပ်တိုးတိုး အသံလေးနှင့်အတူ လော့ချန်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် မူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... အသံလှိုင်း မှော်လက်နက်ကိုး၊ ဒါမျိုးက တော်တော်လေး ရှားပါးတာ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ စူးစမ်းချင်စိတ်မှာ နိုးကြားလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချီစွမ်းအားဖြင့် နားကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလောင်းကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒင်…. ဒင်…. ဒင်….</p> <p> </p> <p>ဘုတ်….</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ တောအုပ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မြွေကြီးတစ်ကောင် တိုက်ရိုက်ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခဏကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် ပြောက်ကျားမြွေတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများထဲတွင် အားအနည်းဆုံး အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ချီစွမ်းအားမှာ အလွန်အားနည်းသဖြင့် စျေးမြို့တော်တွင် စျေးကောင်း ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အစွမ်းနည်းတဲ့ အဆင့်လတ် မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့၊ အသံလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေက တော်တော်လေး ရှားတယ်၊ ရုတ်တရက် သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် ထင်မထားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပင် လော့ချန်သည် ထိုခေါင်းလောင်းအား တိုက်ပွဲတွင် အထိရောက်ဆုံး သုံးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို မြင်ယောင်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းလောင်းအား မီးတောက်လှံနှင့် တွဲသုံးရန် မစဉ်းစားဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှို နှင့်သာ တွဲသုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့နာမည်ကို ဝိညာဉ်ညည်းတွဲ ခေါင်းလောင်းလို့ပဲ ပေးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ညည်းတွဲ ခေါင်းလောင်းအား သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အခြားသော မှော်လက်နက်များကို တစ်ခုချင်းစီ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သာမန် အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်များသာ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားမှာလည်း စွဲမက်စရာ မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် ပျဉ်ပြားနှင့် ပတ်သက်၍မူ လော့ချန်သည် ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံကို ရတနာနန်းဆောင်ထံမှ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရတနာနန်းဆောင်မှ ရောင်းချသော ထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နှင်းကြာပန်း စျေးမြို့တော် ကဲ့သို့သော နေရာများအတွက် အထူးထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို နှင်းလျှောပျဉ်ပြားမှာ ပျံသန်းရေး မှော်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ ပျံသန်းမှုနှုန်းမှာ သာမန်သာဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လေခွင်းအတတ်နှင့် တူညီသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နှင်းဖုံးနေသော ဒေသများ သို့မဟုတ် မြစ်ချောင်း၊ သမုဒ္ဒရာများပေါ်တွင်မူ ထိုပျဉ်ပြားမှာ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားကို အသုံးချကာ အရှိန်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ချီသန့်စင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ပျံသန်းမှုနှုန်းကိုပင် မီနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ၎င်းအား ရောင်းချရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့သော ကိရိယာမျိုးမှာ အချို့သော အခြေအနေများတွင် အလွန်အသုံးဝင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော့ချန်သည် တောအုပ်ထဲသို့ အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံတိုးဝင်ခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ဒေသ၏ ပိုမို ဝေးလံသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဒေသသို့ ရောက်သောအခါ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ခြေရာလက်ရာများကို ပိုမို တွေ့လာရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ထိုပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများအား လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် အသုံးချကာ မီးတောက်လှံနှင့် ဝိညာဉ်ညည်းတွဲ ခေါင်းလောင်းတို့အား ကျွမ်းကျင်အောင် စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မှော်လက်နက်များ၏ ထူးခြားချက်အချို့မှာ တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ပွဲများတွင်သာ နားလည်နိုင်ကြောင်း ပြောရပေမည်။</p> <p> </p> <p>မီးတောက်လှံသည် ရန်သူအား တိုက်ရိုက်ထိုးနှက်နိုင်ရုံသာမက၊ ချီစွမ်းအား အမြောက်အမြား ထည့်သွင်းလိုက်ပါက ပြင်းထန်သော မီးမိုး များကိုပါ ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မီးပွားများမှာ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလျှံမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာ နိမ့်သော်လည်း အဝေးမှ တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလွန် ကောင်းမွန်သည်။ ထိုကျယ်ပြန့်သော တိုက်ခိုက်မှုထဲရှိ မီးပွားတစ်ခုချင်းစီမှာ အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာ တစ်ခု၏ စွမ်းအား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးတောက်လှံ ၏ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံမှာ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းအပြင်၊ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ခေါ်ယူသည့် အချိန်တွင် ရရှိသော တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း အလွန် ထိရောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း လုဟွိုက်ပင်းက ဒီမှော်လက်နက်ကို ချက်ချင်း မသုံးဘဲ ငါ သူ့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့တာကိုး”</p> <p> </p> <p>“ပထမအချက်ကတော့ ငါက သူ့အဖော် နှစ်ယောက်ကို ခဏချင်း သတ်ပစ်လိုက်လို့ သူ ကြောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကျမှ အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးချင်လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>“ကံမကောင်းတာကတော့ ငါက တစ်ချိန်လုံး လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို အသက်သွင်းထားတာပဲ” ဟု လော့ချန် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် နှင်းလျှောပျဉ်ပြား ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လော့ချန်သည် လခြမ်းတောင်ကြားဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနောက်ရှိ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဆေးဖော်ဆောင် ခေါင်းဆောင်ကတော့ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ပင်ကိုယ်ပါရမီ ပါတာပဲ’</p> <p> </p> <p>“ဟိုတစ်ခေါက်က သူ့နောက် လိုက်သတ်တဲ့ ရန်သူ သုံးယောက်လုံးကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တာ တကယ် ဖြစ်နိုင်တယ်နော်” ဟု ကျိုးယွမ်လီက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုချန်းကမူ သံသယ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရန်သူများသည် လော့ချန်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တူညီနေသဖြင့် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လော့ချန်သည် စီကုန်းရှို့ကျားအား ရှာဖွေကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်တွေကို ဂိုဏ်းကနေတစ်ဆင့် ရောင်းပေးတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက ထိုလက်နက်များကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလျက် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“အေး…. ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီး ရမယ်လို့တော့ မထင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟင်…. ဒီလက်နက်တွေက အကောင်းကြီးလေဗျာ၊ တာဟဲစျေးမြို့တော်မှာ မှော်လက်နက်တွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ဝယ်မယ့်သူတွေတန်းစီနေတာပဲကို….”</p> <p> </p> <p>“တာဟဲစျေးမြို့တော်မှာတော့ ဝယ်လိုအား မြင့်တာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားနေရာတွေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု စီကုန်းရှို့ကျားက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားဂိုဏ်းသည် ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေအား စိုးမိုးခဲ့ပြီးနောက် ပထမဆုံး အနှစ်တစ်ရာမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်း အနှစ်သုံးရာမှာမူ ပိုမို အေးချမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပဋိပက္ခများ နည်းပါးလာသည်နှင့်အမျှ ဆေးလုံးများ၏ ဝယ်လိုအားမှာ တိုးတက်လာသော်လည်း မှော်လက်နက်များ၏ ဝယ်လိုအားမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မှော်လက်နက်များသည် ကြာရှည်ခံလှသည်။ လူကြီးတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားပါက ထိုပစ္စည်းများသည် နောက်မျိုးဆက်များအတွက် အမွေအဖြစ် ကျန်ရစ်လေ့ရှိရာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မှော်လက်နက် အရေအတွက်မှာ ပိုမို များပြားလာသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ဝိညာဉ်မှော်ရတနာ ဖြစ်မည်ဆိုပါက ပို၍ ထူးခြားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းတို့အား ချီစွမ်းအားဖြင့် မွေးမြူနိုင်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အဆင့်နှင့် စွမ်းအားမှာ အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေရှိ မှော်လက်နက် ဈေးနှုန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများအား အမဲလိုက်လေ့ရှိသော အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ တာဟဲစျေးမြို့တော် ကဲ့သို့သော နေရာများတွင်သာ မှော်လက်နက် စျေးနှုန်း မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြားနေရာများမှ ကျဆင်းနေသော ဈေးနှုန်းများမှာ တာဟဲစျေးမြို့တော်အထိပါ သက်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဤအရာများအား လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ရတနာနန်းဆောင်သည် မှော်လက်နက်များအား အများဆုံး တစ်ဝက်ဈေးဖြင့်သာ ပြန်လည် ဝယ်ယူလေ့ရှိပြီး၊ ပျက်စီးနေသော ပစ္စည်းများအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် နှိမ်ပေးတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ် ဆိုင်ဖွင့်စဉ်ကလည်း သူရောင်းသော ပစ္စည်းအများစုမှာ အဆင့်လတ် မှော်လက်နက်များ ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်များမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ဒီသာမန် မှော်လက်နက်တွေက ဆိုင်မှာ လူတွေရဲ့ အာရုံကို သိပ်ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ဝင်စားတဲ့လူ ရှိရင်တောင်မှ အစောပိုင်း ဒါမှမဟုတ် အလယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဖြစ်မှာ၊ သူတို့က ငွေအများကြီး ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အထင်တော့ အများဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက် ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ရလိမ့်မယ်” ဟု စီကုန်းရှိုးကျားက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်မှာ ဒေါသထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလက်နက်တွေက ကျွန်တော့် အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရလာခဲ့တာနော်၊ အခုတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းလောက်ပဲ တန်တယ်လို့ ခင်‌ဗျားက ပြောနေတာလား၊ သူတောင်းစားသာသာ ဈေးတော့မလုပ်နဲ့ဗျာ”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက ပုခုံးတွန့်ပြရင်း လော့ချန်အား အကြံ သုံးခု‌ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြံမှာ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများထဲမှ လိုချင်သူရှိလျှင် ဈေးလျှော့ ပေးလိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြံမှာ ရတနာနန်းဆောင်တွင် အဟောင်းဈေးနှင့် ပြန်ရောင်းရန်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအကြံကမူ ဂိုဏ်းသို့ လှူကာ ကုသိုလ်အမှတ် ယူလိုက်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပထမဆုံး အကြံကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် လိုချင်နေသော သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေမျိုး သူ့၌ မရှိပေ။ ချီသန့်စင် အဆင့် ၃ ရှိသော ရှောင်ယွဲ့ပင်လျှင် မှော်လက်နက် မပြတ်လပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အဘိုးနှင့် ကွယ်လွန်သူဖခင်တို့က သူမအတွက် အဆင့်လတ် မှော်လက်နက် တစ်စုံလုံးကို ချန်ထားပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဒုတိယအကြံအား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ တတိယအကြံကိုမူ သူသိပ်နားမလည်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကုသိုလ်အမှတ် ဟုတ်လား၊ အဲဒါက ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ၊ အားအားယားယား ဘာလို့လှူရမှာတုန်း”</p> <p> </p> <p> “ဟာကွာ…. အဲဒါကို ကုသိုလ်တော်ခန်းမက စုဆောင်းထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ လဲလို့ရတယ်လေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းကနေ ဆေးလုံးတွေ တိုက်ရိုက်ဝယ်လို့ရတယ်…. အော်…. မေ့လို့ ဆေးလုံးတွေက မင်းဖော်ထားတာတွေပဲဟာ…. ဟက်….”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျား ခေတ္တမျှ စကားစရပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းထဲတွင် လော့ချန် လိုအပ်မည့်အရာ ဘာမှ မရှိမှန်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်လို ကပ်ပါးကောင်လေးသည် သူ၏ ဆေးဖော်ခန်းမခေါင်းဆောင် ရာထူးကို အသုံးချကာ ဂိုဏ်း၏ မှော်အတတ်များအား သူအလိုရှိသလို သိမ်းကျုံး အလကားယူနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ၊ ကျွန်တော်ပဲ သိမ်းထားလိုက်တော့မယ်” ဟု လော့ချန် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှော်လက်နက် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သဖြင့် နေရာအများကြီးလည်း မယူပေ။ နောင်တစ်ချိန် ဈေး ပြန်တက်လာမှသာ ထုတ်ရောင်းရန် ကြံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြန်တော့မည်အလုပ် စီကုန်းရှို့ကျားက တားလိုက်သည်။ ထိုလူကြီးသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သလိုလိုနှင့် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာဗျာ…. ဘာပြောချင်လို့လဲ၊ မျက်နှာက အီးမပါနိုင်လို့ ဝမ်းချုပ်နေတဲ့ရုပ်ဗျာ၊ မီရွှီ ရေခဲမြို့တော်ကနေ ဖူကျူနို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် ဝယ်သောက်လိုက်ပါလား၊ အစာအိမ်အတွက် ကောင်းတယ်နော်” ဟု လော့ချန် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကောင်လေး သွားစမ်းပါကွာ” ဟု စီကုန်းရှို့ကျား ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်အား စိုက်ကြည့်ကာ ဂရုတစိုက်နှင့် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မီကျွင်းဖျင်ကို မင်းဘယ်လိုမြင်လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save