Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ရည်စမ်းပွဲစဥ်များ၏ ခြေလှမ်းအစ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားတစ်ခုလုံးသည် အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော နှင်းမှုန်များအောက်ဝယ် ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း၌ နစ်မြုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် နွေးထွေးလှသော ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်း၌မူ စိတ်ကြည်လင်အေးချမ်းစေသည့် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်နံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူထိုင်နေကျနေရာတွင် ထိုင်ရင်း စာအုပ်အထူကြီးတစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ အာရုံစိုက်ဖတ်ရှုနေသည်။ ထိုအခိုက် သူ့နောက်မှ ရင်းနှီးလှသော ခြေသံများနှင့်အတူ သက်ပြင်းချသံ အရှည်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များမှာမူ စာမျက်နှာပေါ်မှ ခွာမသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ထပ်ပြီး ပျက်စီးသွားပြန်ပြီလား” ဟု သူ ခေါင်းမဖော်ဘဲ အသာအယာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ” ဟု ထန်ချွမ်က အားငယ်သောအသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဆေးဖော်စပ်သူ လူငယ်လေးသည် တံခါးဝတွင် အားအင်မရှိသလို ငေါင်စင်းစင်း မတ်တပ်ရပ်လျက်၊ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။ သူ့ပုံစံမှာ ပုခုံးပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု  ထမ်းပိုးထားရသူနှင့် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန် မအောင်မြင်ခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ သူ၏ နိမ့်ပါးသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့် ဆေးဖော်စပ်စဉ် ချီစွမ်းအား အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးသွားခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျရှုံးတယ်ဆိုတာ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ အစပါပဲကွာ" ဟု လော့ချန်က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ဆေးလုံးမဆို၊ အထူးသဖြင့် အရေးကြီးတဲ့ ဆေးလုံးမျိုးဆိုရင် အကြိမ်ရာနဲ့ ချီ၊ ထောင်နဲ့ချီ ကျရှုံးပြီးမှပဲ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ရလာတာမျိုး”</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်သိမ့်စကားများသည် တစ်နည်းအားဖြင့် သူ့အား ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ့အား ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုကို ဦးဆောင်ခိုင်းသည့်အတွက် သူ၏ပါရမီကို သက်သေပြရန် အခွင့်အရေးဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်လလုံးလုံး အဆက်မပြတ် ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက်၊ အကောင်းဆုံးရလဒ်မှာပင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဆေးလုံးသာ ဖြစ်နေသဖြင့် ‘ငါက တကယ်ပဲ ဒီလမ်းစဉ်နဲ့ မသင့်တော်တာလား’ ဟု သူ သံသယဝင်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ စာဖတ်နေသော လော့ချန်အား ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူအဖြစ် ခရီးစတင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းမရှိ၊ ဆရာမရှိ၊ ထောက်ပံ့ပေးမည့် အရင်းအမြစ်လည်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆေးပင်တိုင်း၊ မှော်လက်နက်တိုင်းနှင့် အခွင့်အလမ်းတိုင်းကို သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော့ချန်သည် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ရုံသာမက၊ အရည်အသွေးမြင့်မားသော ဆေးလုံးများကိုပါ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထန်ချွမ်သည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ အသုံးမကျသူဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီကိုပင် သံသယဝင်လာမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက်ပေါ်တဲ့ ဆေးဖော်ပါရမီရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဘယ်လိုလုပ် ဖော်စပ်နိုင်မှာလဲ’ ဟု ထန်ချွမ် တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်သွားခါနီး လော့ချန်ဖတ်နေသော စာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တာဟဲစျေးမြို့တော် ပါရမီရှင်များ မှတ်တမ်း….။</p> <p> </p> <p>“ဟင်…. ခေါင်းဆောင်လော့ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်က တိုက်ပွဲတွေကို စိတ်ဝင်စားလို့လား" ဟု ထန်ချွမ် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်တိုးတိုးဖြင့် “နည်းနည်းပါ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစာအုပ်အား သူသည် တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ အရာခပ်သိမ်းသိသူဟု မိမိကိုယ်ကို အမည်ပေးထားသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှ ကျောက်ဖြူရင်ပြင်တွင် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာအုပ်ထဲတွင် တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ ပါရမီရှင်ထူးချွန်သူများ စာရင်းမှ ကျင့်ကြံသူအများအပြား၏ တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းများနှင့် နည်းစနစ်များ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီလို တစ်ဆင့်စကားတစ်ဆင့်နား ပုံပြင်တွေက အမြဲတမ်း ပိုပိုသာသာတွေ ထည့်ရေးထားတာပါဗျာ....” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုဆိုရင် အနိုင်မတိုက်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေလို ရေးကြသလို၊ နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုဆိုရင် လက်တစ်ချက် ခါလိုက်ရုံနဲ့ တောင်တွေကို ပြိုလဲစေနိုင်တယ်လို့ ရေးကြတာလေ….”</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လော့ချန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ချွမ်က ပြုံးရင်း “သူတို့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်သလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်ရင်တော့ ကျွန်တော့်ဦးလေး ကျန်းဝမ်ကို မေးတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်” ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ့မိတ်ဆွေကြီးကျန်းဝမ် ကိုယ်တိုင်က အဲ့မှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ သောက်ပိုတွေ  ရေးထားတဲ့ ကောလာဟလတွေကို ဘာလို့ ဖတ်နေဦးမှာလဲ’ ဟု တွေးကာ ကိုယ့်နဖူးကိုယ် ရိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ငါးရက်အကြာတွင်….။</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ကျတောင်သို့ လော့ချန်သည် ကျန်းဝမ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးလှလေး တစ်ယောက်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အလွန်နုပျိုချောမောလှသည်။ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ကံ့ကော်ပွင့်လေးများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ သူမ ပြုံးလိုက်လျှင် ဆောင်းတွင်း၌ နေရောင်ခြည်လေး ဖြာကျ၍ ပိုမိုနွေးထွေးသွားသယောင် ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမမှာ ကျန်းဝမ်၏ ချစ်သူအသစ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ထင်ရှား ကျော်ကြားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နာမည်မရှိတော့သော ကျင့်ကြံသူမိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ သူမသည် နာမည်ကောင်းရှိပြီး ရှုပ်ရှုပ်ရှပ်ရှပ်သတင်းမျိုး မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ကျန်းဝမ်သည် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ရှားပါးလာခြင်းနှင့် တိုက်ပွဲကိစ္စများတွင်သာ အာရုံစိုက်နေရသဖြင့် ထျန်းရှန်းမျှော်စင်သို့ သိပ်မသွားဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အတည်တကျ နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသဖြင့် ယခင် ပေါ့ပြက်ပြက် လေလွင့်ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ တွင် ရှိနေသော ကျန်းဝမ်သည် မိန်းမပျိုလေး များစွာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ခံနေရသူလည်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ တွဲနေသော မိန်းကလေး၏ မိသားစုကလည်း သူ့အား နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ နီးကပ်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မကြာမီ လက်ထပ်ကြတော့မည်ဟုပင် ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တောင်ခြေရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကြီးပေါ်မှ တိုက်ပွဲဝင်မည့်သူများ၏ အမည်စာရင်းနှင့် မှတ်တမ်းများကိုသာ အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ကျန်းဝမ် သတိထားမိပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ညီရာ အရမ်းကြီးလည်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီလူ တိုက်ခိုက်တာကို ငါ မြင်ဖူးတယ်၊ သူက ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ မှာ ရှိနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မှော်လက်နက်တွေကတော့ ခပ်စုတ်စုတ်တွေပါကွာ….”</p> <p> </p> <p>“အဲ…. သတိထားရမှာဆိုလို့ အဆင့်မြင့် ပျံသန်းဓားတစ်လက်ပဲ ရှိတာ”</p> <p> </p> <p>သူ လော့ချန်၏ ပုခုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်းပုတ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆို၊ မင်းသာ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး မပေါ့ဆဘူးဆိုရင် သူ့ကို အသာလေး နိုင်ပါတယ်ကွ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အားတက်သွားကာ ကျောက်စိမ်းပြားကြီးပေါ်မှ အကြည့်များကို ခွာလိုက်သည်။ အချိန်ကျလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ယှဥ်ပြိုင်ရန် စာရင်းတင်ပြီးနောက်၊ ယနေ့တွင်မူ သူ ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ပွဲစဉ်အလှည့်သို့  ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်နှင့် အမြဲ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော တွမ်ဖုန်းတို့ပင်လျှင် လော့ချန်အတွက် သင့်တော်သော ပြိုင်ဘက်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပြီး၊ အောင်နိုင်မည့် နည်းဗျူဟာကို ဆွေးနွေးပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်တစ်ခုအား အပေါင်အဖြစ် ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင် အဆင့် ၇ တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့်၊ သူတို့၏ အမှာစကားမှာ ‘ပထမဦးဆုံးပွဲကို အရမ်းကြီး မျှော်လင့်မထားဘဲ စိတ်အေးလက်အေးပဲ ဝင်တိုက်ကြည့်ပါ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဟွမ်ပင်းဟု အမည်ရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်တွင် အမြဲ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသူဖြစ်ပြီး သူ၏ မှတ်တမ်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ အနိုင်ထက် အရှုံး ပိုများနေသော်လည်း သူ့တွင် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အမြောက်အမြား ရှိပြီး ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ခုနစ်ဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော လော့ချန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပွဲအား မွန်းလွဲပိုင်း၏ ပထမဆုံးပွဲစဉ်အဖြစ် ဓားနန်းဆောင် ကျင့်ကြံသူများက တရားဝင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ယုံကြည်မှုရှိရှိ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြိုင်ပွဲဝင်များ နားနေဆောင်သို့ သွားရာ လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းဝမ် သူ့အား တားလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ နည်းဗျူဟာ အကြံပေးရန်လည်းမဟုတ်၊ အားပေးစကား ပြောရန်လည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပွဲကြည့်စင်တွင် စားရန်အတွက် မုန့်ဝယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်သည် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေသူတစ်ဦးအလား အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့် အပြင်ဘက်ရှိ ဈေးတန်းတွင် လျှောက်သွားနေသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ချန်ယွဲ့ မုန့်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် တစ်အိတ်၊ နတ်ပဲစေ့ တစ်ထုပ်နှင့် နာနတ်ဝိုင် တစ်ပုလင်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီရွှီ ရေခဲမြို့တော်သို့ သွားကာ နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဝယ်ပြီး ဘေးမှ မိန်းကလေးထံသို့ အားလုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ပြုံးရင်း လော့ချန်အား လှည့်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏနေကြဦးဗျ၊ ကိုယ့်လူကိုယ် ယုံကြည်ပြီး ပုံအောရမယ်လေ” ဟု ဆိုကာ ဘေးမှ လောင်းကစားရုံ တစ်ခုထဲသို့ အတင်းဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး…. ဝိညာဉ်ကျောက် ဆယ်တုံးကို လော့….”</p> <p> </p> <p>သူ စကား တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာပင် ရပ်သွားပြီး လော့ချန်အား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လော့ချန်က သူ့အား ‘မယုံနိုင်စရာပဲ’ ဟူသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘အော် မိန်းမလှလေးတွေနဲ့ ဆော့ရတာ ပျင်းသွားပြီ ဆိုတော့ လောင်းကစားဘက် လှည့်သွားပြီပေါ့လေ’ ဟု လော့ချန် မျက်စောင်းထိုးရင်း တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အော် နာမည်မှားလို့၊ မုရုံယွမ် ကိုပြောတာ” ဟု ကျန်းဝမ် ရယ်မောရင်း အမြန်ပြန်ပြင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မုရုံယွမ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀ လောင်းမယ်၊ ဟွမ်ပင်းနဲ့ယှဉ်ရင် ပေါက်ကြေးက ဘယ်လောက်လဲ"</p> <p> </p> <p>လောင်းကစားဒိုင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက ပေါက်ကြေးတောင် မသိဘဲ လောင်းနေတာလား" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီတစ်ယောက်ကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ပါဗျာ” ဟု ကျန်းဝမ် လူရည်လည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်သည် ကျန်းဝမ်၏နောက်မှ လော့ချန်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွမ်ပင်းက တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ဝါရင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲ၊ အရှုံးက ပိုများနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံကိုတော့ ငြင်းလို့မရဘူး၊ အခု ဒီလူသစ် မူရုံယွမ်ကတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရော နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာရော သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ နောက်ဘက်မှ သစ်သားဘုတ်ပြားကို ပုတ်ပြလိုက်ရင်း “ပေါက်ကြေးက ဟွမ်ပင်း ဘက်က ငါးဆ ပိုသာနေတယ်၊ ဒါတောင် လောင်းချင်သေးလား” ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့ အားလုံး ကွင်းဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ကျန်းဝမ်နှင့် သူ၏ ချစ်သူသည် ပွဲကြည့် လက်မှတ်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်များကို ပေးဆောင်လိုက်ရသည်။ လော့ချန်ကမူ ပြိုင်ပွဲဝင် ဖြစ်သဖြင့် ပေးရန် မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အားလုံး ခန်းမကြီးထဲသို့ အတူ လျှောက်ဝင်လာစဉ် ကျန်းဝမ်တစ်ယောက် လော့ချန်ဘေးသို့ ကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ မုရုံယွမ် ဆိုတဲ့ နာမည်ဝှက်ကို ရွေးခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နာမည်မကြီးချင်လို့လေ၊ တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော်သာ ချီသန့်စင် အဆင့် ၁ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု လော့ချန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ငါ သိချင်တာက ဘာလို့ မုရုံ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးကို သုံးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>“ဪ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက ကျွန်တော့် ဒေါ်လေး မုရုံချင်းလျန်ရဲ့ မျိုးရိုးလေ၊ နာမည်ကလည်း ခေါ်လို့ကောင်းလို့လေ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို တူလေးအရင်းလို ဆက်ဆံတာ၊ ကျင့်ကြံဖော်တစ်ယောက်နဲ့တောင် အောင်သွယ်ပေးချင်နေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အော် ဒီလိုကို…. ဒါဆို ယွမ် ကကော”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်အတွက် အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အမှတ်ရစေလို့ပါ” ဟု ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အလယ်စင်္ကြံလမ်းတွင် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်သည် ပွဲကြည့်စင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီး လော့ချန်မှာမူ ပြိုင်ပွဲဝင်များအတွက် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ပြိုင်ပွဲဝင်များ နားနေဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးအတိုင်း လျှောက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ ပြိုင်ပွဲဝင် ကျောက်စိမ်းပြားကို သုံးကာ နားနေဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် တိုက်ပွဲမစတင်မီ ကျင့်ကြံသူများ အနားယူ ပြင်ဆင်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော သီးသန့်အခန်းငယ်များ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လော့ချန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအခန်းလေးထဲမှာ ချီစွမ်းအားတွေက ဒီလောက်တောင် များနေတာလား….”</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မြို့တွင်းရှိ နေအိမ်များထက် အပြတ်သတ် သာလွန်နေပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ကြောလိုဏ်ဂူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေကြသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ ဒီအခန်းတွေက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံရေးနေရာတွေ ဖြစ်နေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>သူ အခန်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ အခန်းနံရံများတစ်လျှောက် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။ လော့ချန်၏ အကြည့်များမှာ အပေါ်မျက်နှာကြက်သို့ ရောက်သွားပြီး၊ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောသည် ဖီးနစ်ကျတောင်မှ မြစ်ဖျားခံကြောင်း၊ ထိုနေရာအား အစွမ်းထက်သော အစီအရင်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း လူအများက ပြောလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း၊ ပေါကြွယ်ဝလှသော ချီစွမ်းအားများနှင့် အစွမ်းထက်သော အစီအရင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုကောလာဟလများမှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လော့ချန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားနန်းဆောင်သည် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား စိတ်အားထက်သန်စွာ ပါဝင်လာစေရန်အတွက် အကျိုးအမြတ်အချို့ကို သင့်တော်သလို ခွဲဝေပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ့မှာသာ လခြမ်းတောင်ကြားအောက်က ဝိညာဉ်ကြောလိုဏ်ဂူ မရှိခဲ့ရင်…. ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ဆေးဖော် အရည်အချင်း မရှိခဲ့ရင်…. ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပဲ ရှိနေခဲ့ရင် ငါလည်း ဒီတိုက်ပွဲတွေကို အသည်းအသန် ဝင်ပြိုင်နေမိမှာပဲ’</p> <p> </p> <p>သူ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားမှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြီး စက်ရုပ်ဆန်သော အသံတစ်သံ အခန်းအတွင်း ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မွန်းလွဲပိုင်း ပထမဆုံးပွဲစဉ်၊ ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူ ဟွမ်ပင်းနဲ့ အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ မုရုံယွမ်”</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးလုံး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပေးကြပါ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ် မြန်လာပြီး မှော်ဝတ်ရုံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်းမထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်နေသော အားပေးသံကြီးက သူ့ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုအသံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပွဲကြည့်စင်များတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝမ်ယွမ်နဲ့ ဦးလေးချင်တို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းက ဒီလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာလား’</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ လော့ချန်၏ သွေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆူပွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ပြိုင်ဘက် ဟွမ်ပင်း ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူ၏ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်နေသော နှလုံးသားမှာ ငြိမ်သက်နေသော ကန်ရေပြင်လေးတစ်ခုအလား ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် လော့ချန်သည် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် မွေးရာပါ ဗီဇ ရှိပုံရသည်။ စနစ်မှ ပေးအပ်ထားသော ဆေးဖော်ပါရမီနှင့်မတူဘဲ၊ တိုက်ပွဲအတွင်း သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ရလာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ အမြဲ ခိုင်မာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း လော့ချန်သည် တိုက်ပွဲပေါင်း သုံးကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ်တွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း သေဟန်ဆောင်ကာ ရန်သူအား ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကောင်းထင်အယ်၏ မောက်မာမှုအား အခွင့်ကောင်းယူကာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက တိုက်ပွဲတွင်မူ သူ၏ အမြန်နှုန်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ၊ ကြိုတင်တွက်ချက်ထားသော နည်းဗျူဟာများဖြင့် ပြိုင်ဘက် သုံးဦးအား ယခင်အကြိမ်များထက် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ ပါရမီတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း လော့ချန် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းပြီးနောက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေကို ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက ဟွမ်ပင်းပါ၊ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“မုရုံယွမ်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားပဲ အရင် စတိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ၊ ငါတို့တွေ မိတ်ဆွေတွေလိုပဲ တိုက်ကြရအောင်နော်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထိခိုက်အောင် မလုပ်ကြေးလေ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသော ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးအား ကြည့်ကာ လော့ချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဘာ ပြောချင်တာလဲ၊ သူက အားနည်းကြောင်း ပြနေတာလား ဒါမှမဟုတ် တိုက်ပွဲကို ပွဲညှိချင်နေတာလား….။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လည်ပတ်နေသည်။ ဟွမ်ပင်း၏ ထူးဆန်းသော စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ ဖြစ်နိုင်ချေများကို သူ တွက်ချက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်လူကြီး လက်မြှောက်ကာ တိုက်ပွဲစတင်ကြောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် လော့ချန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရှေ့သို့ တိုးဝင်မသွားပေ။ ထိုအစား နောက်သို့ ခုန်လိုက်ပြီး လှပသော လခြမ်းပုံစံဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏ မှော်ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေစဉ် သူ၏ လက်ထဲ၌ မီးတောက်လှံမှာ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် လှံဖျားအား အောက်သို့ ချိန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအားများ ဆူပွက်လာပြီး မီးခိုးရောင် လှံတံတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် လှံတံမှာ အရည်ကျိုထားသော သတ္တုကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး၊ လှံဖျားမှာ အရည်ပျော်နေသော သံရည်ထက်ပင် ပိုမိုစူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်လောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ အခြေအနေမကောင်းတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ပင်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ သူ၏ စကားများအား လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ပင်းသည် သူ၏နောက်ကျောမှ ပျံသန်းရေးမှော်ဓားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ချီစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေခွင်းကာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံသန်းလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူက အားနည်းသလို ဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ တကယ့်ကို ပြင်ဆင်ထားတာပဲ’ ဟု ဟွမ်ပင်း မကျေမနပ် တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ကံကောင်းတာက ငါ အရင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါပဲ အသာစီး ရမှာပါ’</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံ၌ လော့ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လျက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“သွား”</p> <p> </p> <p>ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ မီးပွားများမှာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး၊ မီးမိုးရွာနေသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ပေ။ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ကျဆင်းနေသော မီးပွားများကြားတွင် ကျောက်စိမ်းလုံး တစ်လုံးမှာ လျင်မြန်စွာ ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းရေးမှော်ဓားနှင့် ကျောက်စိမ်းလုံးတို့ ထိပ်တိုက် တွေ့သွားသည်။ ပုလဲ၏ ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ ဓားမှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားမှာ ထပ်မံ တိုးဝင်လာရန် ပြင်ဆင်စဉ်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံမှ ကျောက်စိမ်းလုံးများစွာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာသည်။ တစ်လုံးချင်းစီမှာ အချိန်ကိုက် ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် မှော်ဓားမှာ လမ်းကြောင်း မမှန်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွမ်ပင်းသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မီးတောက်မိုးလုံးများကြားမှ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာမှော်လက်နက်လဲဟ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”</p> <p> </p> <p>ပုလဲတိုင်း၊ မီးပွားတိုင်းမှာ တိကျသော အချိန်ကိုက်မှု ရှိနေပုံရသည်။ လော့ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ တွက်ချက်ထားပြီးသားဖြစ်ကာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ တိကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆွဲငင်မှော်အတတ်ကို သုံး၍ မှော်ဓားကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ လော့ချန်ထံ ထပ်မံ ပစ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အားသွန်ခွန်စိုက် ခုခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ ပြိုင်ဘက်က သိပ်ပြီးတော့ မစွမ်းလှပါလား၊ ငါ မီးတောက်လှံ တစ်ခုတည်းကိုပဲ သုံးထားတာတောင် သူ့ကို အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်၊ ချီစွမ်းအား ပမာဏကို ဖယ်ထားရင် ဒီလူက သာမန်ပါပဲ’</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပြိုင်ဘက်၏ ခွန်အားမှာ နုံချာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ချီစွမ်းအင် သိုလှောင်မှုမှာလည်း လုံလောက်ပြီး ဓားကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမျှထက် ပို၍ ထူးခြားမှု မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်း အနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ မိုးခြိမ်းသံကြီးကဲ့သို့သော အသံနှင့်အတူ လှံတံမှာ မီးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ဟွမ်ပင်းရှိရာသို့ ဟိန်းဟောက်၍ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်ဗျ” ဟု သူ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်၏ ဘေးဘက်မှ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော ကျောက်စိမ်းအိုးဓားနန်းဆောင်မှ ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အလိုမကျဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ ကာကွယ်ရေး အစီအရင် တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲကွင်းအတွင်းမှ အစီအရင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး၊ တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးကြားတွင် အကာအကွယ် အလင်းတံတိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မီ လက်မတင်လေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လှံတံမှာ အလင်းတံတိုင်းနှင့် တိုက်မိသွားပြီး ဟွမ်ပင်း၏ မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဆင့်လတ် သစ်သားဒိုင်းမှာ ထိုဖိအားအောက်တွင် အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် လည်ပတ်နေသော လှံဖျားကို ကြည့်ရင်း ဟွမ်ပင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုမျှလွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ... တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ မှော်လက်နက်နဲ့ နည်းဗျူဟာတွေပါပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>အံ့သြဖို့ကောင်းသော မှော်လက်နက်မှာ မီးတောက်လှံအား ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ နည်းဗျူဟာမှာ လော့ချန် ကျောက်စိမ်းလုံးများ သုံး၍ သူ၏ သာလွန်သော မှော်ဓားအား အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်ခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်မှ လှပစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျယ်လောင်သော အားပေးသံများအစား၊ သူ အစီအရင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဆဲဆိုသံများစွာကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သောက်ကျိုးနည်း လုပ်ပွဲကြီးဟေ့....”</p> <p> </p> <p>“အဆင့် ၇ က အဆင့် ၈ ကို ဘယ်လိုလုပ် နိုင်သွားတာလဲ  ဖွီ....”</p> <p> </p> <p>“လုပ်ပွဲ…. လုပ်ပွဲ…. အောက်တန်းစားတွေ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်ပေး”</p> <p> </p> <p>အချို့ပရိသတ်များမှာလည်း မအူမလည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ ပြီးသွားပြီလား ငါ ဟိုဘက်က အသိနဲ့ ခဏစကားပြောနေတာ ဘာမှတောင်မကြည့်လိုက်ရဘူး….”</p> <p> </p> <p>“သွေးတစ်စက်တောင် မထွက်ဘူးဟေ့….. ဟွမ်ပင်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီး အရှုံးပေးသွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>“ဒီမုရုံယွမ်ဆိုတဲ့ သေနာကောင်က ဓားနန်းဆောင်က အိမ်ဖြည့် ပြိုင်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူလားဟ…. ဒီလောက် လွယ်လွယ် နိုင်သွားတာကတော့ တမင်သောက်ကျင့်ယုတ်တာပဲ၊ မရှိရင် တောင်းစားကွာ လုပ်ပွဲလာမပြိုင်နဲ့….”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ မကျေမနပ်သံများအကြား လော့ချန် အံကြိတ်လိုက်ပီး မျက်နှာထားကို တင်းလိုက်ကာ ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်စင်္ကြံလမ်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ အံကြိတ်ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ သောက်လောင်းကစားသမားတွေကတော့…. ငါ ဒီလောက် သေသေချာချာ အနိုင်ယူပြလိုက်တာကို ဒါမျိုး တုံ့ပြန်ကြတာလား၊ ငါ့နာမည်ကို အော်ဟစ်အားပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူ ကွေ့ကောက်နေသော ကျောက်သားခန်းမများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာစဉ် ဓားနန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ သူ၏ ဆုကြေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပါဝင်ကြေးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀ တုံး” ဟု ထိုလူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ တိုက်ပွဲမှာ အပေါင်ထားတဲ့ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် တစ်ခု”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး “ဆေးလုံးတွေရော” ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ “ဆေးလုံး ဆုကြေးတွေက လကုန်ပိုင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်တန်းဝင်တဲ့လူတွေကိုပဲ ပေးတာပါ" ဟု ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ဆူပုတ်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး “တစ်ခုကောင်းတာက ပြိုင်ပြီးရင်တောင် ဒီမြေအောက်ခန်းတွေမှာ မပိတ်ခင်အချိန်အထိ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလို့ ရပါတယ်ဗျာ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ ထင်မှတ်မထားသော အခွင့်ထူးတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ဆဲဆိုနေကြသော လူအုပ်ကြီးအား ဂရုမစိုက်ပဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းဝမ်တို့ နှစ်ဦး သူ့အား စောင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲဟေ့၊ ငါ့ညီလို့မပြောရဘူး၊ တော်တယ်ကွာ” ဟု ကျန်းဝမ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လော့ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမဆုံးအကြိမ် တက်တိုက်တာတောင်မှ အရင်တုန်းက ငါတိုက်ခဲ့သလိုပဲ အေးဆေးလေး နိုင်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ မိန်းကလေးက တခိခိ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ ချစ်သူအား လေးစားအထင်ကြီးနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ကျန်းဝမ်အား ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း</p> <p>‘အေးဆေး ဟုတ်လား၊ အဲ့တုန်းက စင်ထောင့်နားလေးမှာ ခင်ဗျား သေလုမျောပါး အရိုက်ခံရပြီး မူးမေ့မလို ဖြစ်ခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိပါသေးတယ်.…’ ဟု ပြန်ပြောချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်အား သူ့ရည်းစားလေးရှေ့တွင် အရှက်မခွဲချင်သောကြောင့် လော့ချန် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်တစ်ယောက် သူ အနိုင်ရခဲ့သော လောင်းကြေးများအား သွားရောက်ထုတ်ယူရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် လော့ချန် သူတို့နှစ်ဦးအား နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>လော့ချန် နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့အား လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး နွေဦးကျင့်စဉ်အား အသက်သွင်းကာ ချီစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန် အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အရင်က ဒါကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး” ဟု သူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တိုက်ပွဲတိုင်းက ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအားကို တကယ်ပဲ သန့်စင်ပေးနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ ထိုအချက်ကို သိမ်မွေ့စွာ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြည့်တင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ပိုမို စင်ကြယ်လာပြီး ပိုမို ထက်မြက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲ၏ စမ်းသပ်မှုအတွင်းမှ စစ်ထုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသန့်စင်မှုမှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အခြေအနေများကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အဆင့်ငယ်တစ်ခု ကျော်ဖြတ်တိုင်း၊ ဒန်တျန်သည် ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး ချီစွမ်းအား ပိုမို သိုလှောင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်း အဆင့်များတွင် ဤတိုးချဲ့မှုမှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း၊ ချီသန့်စင် နောက်ဆုံးအဆင့်များသို့ ရောက်လာသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များမှာ ထင်ရှားလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျစ်လျစ်သွားသော ဒန်ထျန်း၏ ကန့်သတ်ချက်အောက်တွင် ဆက်လက်တိုးပွားလာသင့်သော ချီစွမ်းအင်များမှာ သွားစရာနေရာ မရှိတော့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ချီစွမ်းအင်များကို အလိုအလျောက် ဖိသိပ်ကာ သန့်စင်လိုက်သဖြင့် ယခင်ကထက် ပိုမိုစင်ကြယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီသန့်စင်မှု အာနိသင်က သိပ်ပြီး အားနည်းလွန်းနေသေးတယ်....” ဟု သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင် သန့်စင်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲများကိုသာ ဆက်လက်အားကိုးနေမည်ဆိုပါက အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော အဆင့်သို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“တိုက်ခိုက်ရေးတစ်ခုတည်းအပေါ်မှာတော့ မျှော်လင့်ချက်အကုန် ပုံအောထားလို့ မရနိုင်ဘူးထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များမှာ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင် ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ နွေဦးကျင့်စဉ်၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လော့ချန် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နွေဦးကျင့်စဉ်သာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ၎င်းသည် သူ့အား ချီစွမ်းအားများကို အလိုအလျောက် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ကြောများကိုလည်း ရှင်းလင်းပေးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသော ကျင့်ကြံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များအတွက် အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ချီစွမ်းအားကို ပိုမို ထိရောက်စွာ သန့်စင်ရန်အတွက် သော့ချက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နွေဦးကျင့်စဉ်မှာ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ထာဝရနုပျိုစိမ်းလန်းကျမ်းမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း မီရှုဟွာ ပြောဖူးသည်။ ထိုရှေးဟောင်း နည်းစနစ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ချီစွမ်းအားကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်းရှိခြင်းကြောင့် ကျော်ကြားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျှော်လင့်နေသည်မှာ ထိုစွမ်းဆောင်ရည်ကို အသုံးချနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ရှိ နွေဦးကျင့်စဉ်သည် ချီစွမ်းအင် သန့်စင်မှုစွမ်းရည်အား တိုက်ရိုက်မြှင့်တင်မပေးနိုင်လျှင်ပင်၊ အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အသက်ဝဝ ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့ လျှောက်ကြုံလာရနိုင်သည့်   စိန်ခေါ်မှုများအတွက် စိတ်ကို အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save