Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝံပုလွေတို့၏ တိုက်ပွဲခေါ်သံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင် အဆင့် ၇ နောက်ပိုင်းတွင် လက်ရည်စမ်းတိုက်ပွဲများသည် ချီစွမ်းအား သန့်စင်ရာတွင် ထိရောက်မှု သိပ်မပေးနိုင်ကြောင်း လော့ချန် အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူ ယှဥ်ပြိုင်ရန် သိပ် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းရက်များတွင် သူသည် ဆေးဖော်ဆောင်ထဲ၌သာ တစ်ဖန် ပြန်အောင်းကာ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်း၊ မြေအောက်လိုဏ်ဂူတူးခြင်း ဟူသော သူနှင့် အသင့်တော်ဆုံး စည်းချက်ကျလှသည့် နေ့စဥ်ဘဝ အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်လခွဲခန့် ပင်ပင်ပန်းပန်း တူးခဲ့ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လခြမ်းတောင်ကြားနှင့် လပြည့်ညတောင်တန်းအား ဆက်သွယ်ပေးသည့် ကျဉ်းမြောင်း၍ လျှို့ဝှက်လှသော မြေအောက်ဥမင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤစီမံကိန်းအတွက် သူသည် ပထမအဆင့် အဆင့်နိမ့် ပျံသန်းရေးမှော်ဓားတစ်လက်ကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး၊ တူးဖော်ပြီးစီးချိန်တွင် ထိုဓားမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ ထိုက်တန်လှသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလိုက်သော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုမှာ ထိုသို့ အားစိုက်တူးဖော်မှုကြောင့် သူ၏ အရန်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်ဖြစ်သော တောင်ဖြိုကျောက်တိုင်ခွဲ လက်ဝါးသိုင်းမှာ ပါရမီရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင်အဆင့် ရောက်ရှိသွားသော ထိုလက်ဝါးအတတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အသုံးတည့်လှကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ဖိသိပ်ထားသော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများကို ပြင်းထန်လှသော ဖျက်ဆီးအားနှင့်အတူ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်တော့ ရှိသည်။ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ မီတာ ၂၀ ခန့်သာရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြား ပြစ်ချက် မရှိပေ။ ၎င်း၏ ပြင်းအားမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခု၏ စွမ်းအားနှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုဝမ်ရဲ့ စာအုပ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ပြန်ကူးပြီး အရောင်းသွက်နေလဲ ဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ၏ အင်္ကျီပေါ်မှ ကျောက်မှုန့်များကို ခါထုတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ် လေ့လာသင်ယူရကျိုးနပ်တဲ့ ကျမ်းတစ်စောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် မီတာနှစ်ဆယ်ခန့် ဆိုသည်မှာ တိုက်ပွဲများတွင် များစွာ အသုံးမဝင်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ မီတာရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးမှ ဓားများ၊ မှော်စာရွက်များနှင့် မှော်အတတ်များကို အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်လိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ကဲ့သို့ အကွာအဝေး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပါက ရန်သူနှင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မီတာနှစ်ဆယ် အကွာအဝေးဖြင့် ရန်သူအား ထိမှန်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်မှော်လက်နက်တိုင်းသည် မီတာရာချီ အကွာအဝေးမှနေ၍ ရန်သူအား အလွယ်တကူ သုတ်သင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်အား ပျော်ရွှင်စေသည့် အချက်မှာ ဤလက်ဝါးအတတ်ကြောင့် သူသည် အောင်မြင်မှုအမှတ် ၄ မှတ် ရရှိခဲ့ပြီး၊ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ပါက နောက်ထပ် တစ်မှတ် ထပ်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ချီစွမ်းအားကို စုစည်းကာ သူ့ရှေ့မှ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ကျောက်တံတိုင်းပါးပါးလေးကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျောင်း.…</p> <p> </p> <p>နှင်းပွင့်များနှင့် ထင်းရှူးနံ့များ ရောယှက်နေသော တောင်ပေါ်လေအေးလေးမှာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် လိုဏ်ဂူအဆုံးရှိ ကျောက်ဆောင်စွန်းပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညကောင်းကင်ယံမှ လရောင်သည် ဖြာကျနေပြီး၊ ငွေရောင်လွှမ်းနေသော နှင်းဖုံးတောအုပ်အား နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ မှိန်ဖျဖျ အလင်းပေးလျက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တောင်၏ အလယ်ပိုင်းလောက်တွင် ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထင်မှတ်မထားဘဲ လခြမ်းတောင်ကြား၏ ငွေကြယ် သတ္တုတွင်းသည် လပြည့်ညတောင်တန်း အတွင်းပိုင်းအထိ ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည် ဗဟိုချက်နှင့် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများ ခြေချလေ့မရှိသော နယ်မြေဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လော့ချန် ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်ကိုလည်း အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး….</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အူသံမှာ တိတ်ဆိတ်လှသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် သူ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဝံပုလွေတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားကာ သူ၏ သွေးချီလှုပ်ရှားမှုနှင့် ချီစွမ်းအင်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး မှော်အတတ်နှင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ လပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ပါရမီရှင်အဆင့် ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ ရှိသော ကူချိုင်ယီပင် မရိပ်မိအောင် ဖုံးကွယ်နိုင်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကိုမူ လှည့်စားနိုင်မနိုင် သူ မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ခက်ခက်ခဲခဲ တူးထားရတဲ့ ထွက်ပေါက်လေးက သေတွင်း ဖြစ်သွားတော့မှာလား’ ဟု တွေးကာ လော့ချန် စိတ်လေးနေပြီး အပြင်ဘက်မှ အသံများကို အာရုံစိုက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အူသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများမှလည်း ဝံပုလွေအုပ်ကြီး၏ အူသံများ ဆက်တိုက် တုံ့ပြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကောင်ရေ သောင်းနှင့်ချီ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောင်တန်းကြီးမှာ အဆုံးမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်သို့သာ သွားလေ့ရှိကြသည်။ လပြည့်ညတောင်တန်းကိုမူ ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတောင်တန်းများတွင် မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ ဝိညာဉ်ဝံပုလွေများသာ ကြီးစိုးသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တိတ်တိတ်လေး ဝပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဒုတိယအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် အူသံ ဆယ်ကြိမ်မက ကြားလိုက်ရသည်။ အနီးနားရှိ တောင်တန်းများတွင်ပင် ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဝံပုလွေ ဆယ်ကောင်ကျော် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လပြည့်ညတောင်တန်း တစ်ခုလုံးသာ ဆိုလျှင် ဒုတိယအဆင့် ဝံပုလွေ အရေအတွက်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝံပုလွေအူသံများမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။ ရုတ်တရက် သွေးညှီနံ့တစ်ခုကို လော့ချန် ရလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး လိုဏ်ဂူထဲမှ အသာအယာ ပြန်ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သတိမထားမိဘဲ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲရှိ နတ်မျက်စိမှာ အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပြီး၊ သူ၏ မျက်တောင်များအောက်တွင် မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းလေး ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချီစွမ်းအား အသုံးပြုမှုမှာ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်အား အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ သူ၏ အမြင်အာရုံသည် နှင်းဖုံးတောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မီတာ တစ်ထောင်ခန့် အကွာရှိ မြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ အသက်ရှုသံများပင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ... တိုက်ပွဲလား" ဟု လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေ တစ်ကောင်သည် နှင်းခဲဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့် သည်းသည်းမည်းမည်း တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ကောင်စလုံးမှာ ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ သာမန် မဟုတ်ပေ။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အရိုင်းဆန်ပြီး ရက်စက်လှကာ၊ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုများ၏ ပြင်းထန်မှု၊ ဟောက်သံများ၊ သွေးစွန်းမှုများနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်မှုများမှာ လော့ချန် အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ထက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေမှာ လဲကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းတွင်း ဖြစ်သဖြင့် နှင်းခဲဝံပုလွေများမှာ အချိန်နှင့် မြေပြင်အနေအထားအရ အသာစီး ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေမှာ အစွမ်းထက်သော ပထမအဆင့် သားရဲ ဖြစ်လင့်ကစား၊ တူညီသော အဆင့်ရှိသည့် ပြိုင်ဘက်အား မနိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတောင်တစ်လုံးတည်းမှာပင် အနည်းဆုံး တိုက်ပွဲငယ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ဖြစ်ပွားနေသည်။ အချို့မှာ သူ ယခုလေးတင် မြင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဝံပုလွေ တစ်ကောင် နှစ်ကောင်ချင်း အသက်လု တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချို့မှာမူ တိုက်ပွဲကြီးများဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေ ရာနှင့်ချီ၍ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ဝရုန်းသုန်းကား မြင်ကွင်းများကို လော့ချန် မှိန်ပျပျ မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသည်။ ဝံပုလွေအူသံများမှာ စစ်ဗုံတီးသံများကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး တောင်ကြီးကိုပင် တုန်ခါစေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးတစ်နေရာတွင် ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဝံပုလွေများ၏ ချီစွမ်းအား လှိုင်းနှုန်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေအလောင်းများကို မြင်သော် လော့ချန် ပစ္စည်းသွားကောက်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို တိတ်တိတ်လေး ဆွဲယူကာ ဥမင်ပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီနေရာမှာ ဆက်နေဖို့ မသင့်တော့ဘူး၊’ ဟု လော့ချန် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ကျောက်တုံးများဖြင့် ဥမင်လမ်းကို ပိတ်ခဲ့သည်။ လခြမ်းတောင်ကြား၏ အောက်ဘက်ပိုင်းသို့ ရောက်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်အား ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လော့ချန်သည် သူမြင်ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ မျိုးစိတ်တူ ဝိညာဉ်ဝံပုလွေတွေဟာ တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် သတ်ဖြတ်နေကြတာလဲ၊ ဒါက သူတို့ မျိုးနွယ်စုတွေ မတူလို့လား၊ မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေနဲ့ နှင်းခဲဝံပုလွေတွေကြားမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့လား….။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး၊ လပြည့်ညတောင်တန်းမှာ ဝံပုလွေ မျိုးနွယ်စု ဆယ်ခုကျော် ရှိတယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့တွေက နေ့တိုင်း ဒီလို တိုက်ခိုက်နေကြမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေ ကုန်ဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီ၊ ဒီနေရာဟာလည်း လူသားကျင့်ကြံသူတွေ မလာရဲတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး….။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုကြောင့် လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မြို့ပြင်ရှိ အိမ်လေးတွင် နေစဉ်က လပြည့်ညတောင်တန်းမှ ထွက်ပြေးလာသည့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်နှင့် တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ ဟွေနန်းဆိုသည့် အမျိုးသမီးက လပြည့်ညတောင်တန်း အနီးတွင် မလုံခြုံကြောင်းနှင့် စောစော ပြောင်းရွှေ့ရန် လော့ချန်အား စေတနာနှင့် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>“လပြည့်ညတောင်တန်းရဲ့ ဒီထူးခြားမှုတွေဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ နွေရာသီကတည်းက စတင်နေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်….”</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့…. ဒီကိစ္စ ငါနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက မြို့ထဲအထိ လာတိုက်ရင်တောင် လူကြီးတွေ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်၊ ငါကတော့ တခြားသူတွေထက် ပိုမြန်မြန် ပြေးနိုင်ဖို့ပဲ လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးသည့် အပိုင်းတွင်မူ လော့ချန် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဥမင်တူးရာမှ ပါလာသော ဖုန်မှုန့်များအား ဖယ်ရှားရန်အတွက် သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်သုံးရန် လက် မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အမြဲ သုံးနေကျ လက်ဟန်မှာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက၊ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုပါ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ လော့ချန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အေးခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဝံပုလွေများ၏ ရက်စက်သော တိုက်ပွဲအား သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မသိလိုက်ဘဲ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ အနည်းငယ် စွန်းထင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လော့ချန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်က ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ အညစ်အကြေးတွေကိုပဲ ဖယ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ၏ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ် နေရာတွင် မှိန်ပျပျ အလင်းတိုင်လေး တစ်ခု ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် တစ်ခု ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ ပေါ်လာတတ်သည့် အထူးပြကွက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်က ပါရမီရှင် အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ၏ အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်မှာ ပါရမီရှင်အဆင့်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယခုလေးတင် စမ်းသပ်လိုက်သည်မှာ ပါရမီရှင်အဆင့်ရှိ သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်၏ ထူးခြားသော အာနိသင်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အညစ်အကြေးများကို အလွယ်တကူ သန့်စင်ပေးနိုင်ရုံသာမက၊ ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်ပမှ စွမ်းအားများကိုပါ ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်း ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူနှင့် မသက်ဆိုင်သော မည်သည့် စွမ်းအားလှိုင်းကိုမဆို သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>‘မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကိုတောင် သန့်စင်ပေးနိုင်ရင်... သွေးချီ ၊ မိစ္ဆာဓာတ်၊ ယင်အရှိန်အဝါ ဒါမှမဟုတ် ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးဖော်စပ်ရင်း စုမိနေတဲ့ ဆေးနံ့တွေနဲ့ ဆေးအရှိန်အဝါတွေကိုရော ဖယ်ရှားပေးနိုင်မလား'</p> <p> </p> <p>‘ပြီးတော့ တခြားလူတွေရဲ့ ချီစွမ်းအားကိုရော'</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လော့ချန်သည် ပါရမီရှင်အဆင့်ရှိ သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်ကို အသုံးချနိုင်မည့် အခြေအနေများကို စဉ်းစားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြားကျင့်ကြံသူများ ထည့်ထားသည့် ချီစွမ်းအားများကိုပါ သန့်စင်ပေးနိုင်မည် ဆိုပါက သူသည် ရန်သူ၏ ချီစွမ်းအား အမှတ်အသားများကို ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ အကောင်းဆုံး တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်မည့်သူ မရှိသဖြင့်၊ လော့ချန်သည် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးဖော်စပ်ရင်း စုမိနေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ဆေးအရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် အခြေခံအားဖြင့် လူသား သာ ဖြစ်နေသေးပြီး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်မှ ရရှိလာမည့် ဘဝအသွင်ကူးပြောင်းမှုမျိုး မရှိသေးပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ခုခုနှင့် အမြဲ ထိတွေ့နေပါက ထိုအနံ့များမှာ စွဲကျန်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ဆေးနံ့များနှင့် ဆေးလုံးအရှိန်အဝါများသည် ဦးလေးချန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သားရေနံ့ကဲ့သို့ပင် ပုံမှန် သန့်စင်နေသည့်တိုင် စွဲကျန်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တယ်….”</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော ဓာတ်ငွေ့တိမ်တိုက်တစ်ခုမှာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာထွက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အသားခြောက် ခွာလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဓာတ်ငွေ့ထဲတွင် ခါးသက်သောအနံ့၊ ချိုမြိန်သောအနံ့၊ စူးရှသောအနံ့နှင့် ထူးဆန်းသော မွှေးရနံ့များ ရောယှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး ပေါင်းလိုက်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အနံ့တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလိုအနံ့တွေ စုနေတာလဲ၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို အနံ့တွေနဲ့ နှပ်ထားတာလား'</p> <p> </p> <p>‘ငါ့အနားမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ တခြားလူတွေရော ဒီထူးဆန်းတဲ့ အနံ့ကို သတိထားမိခဲ့လား မသိဘူး’ ဟု သူ စဉ်းစားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော ဆေးနံ့များ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ညှိနေမှန်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်ရင်းနဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ကိုင်တွယ်ခဲ့လို့ မသိမသာ စုမိသွားတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ ယခု သိရှိနေရသော မှိန်ပျပျ ဆေးလုံးအရှိန်အဝါများအား ဖယ်ရှားရန် သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်အား ထပ်သုံးသင့် မသုံးသင့် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခပ်ဖွဖွ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စွဲကျန်နေသော အနံ့အား ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းနှင့် မီးလျှံတို့ ရောယှက်နေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုဆန့်ကျင်ဘက် အနံ့နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မလိုက်ဖက်သယောင် ရှိသော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်တော့ မဖြစ်စေပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အရည်အသွေးမြင့်မားသော ဆေးလုံးများ၊ အထူးသဖြင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများအား ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးအရှိန်အဝါများမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုမိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လော့ချန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်မှာ ပုခုံးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သော ချီစွမ်းအား အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် သိမ်မွေ့လှသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်သားရနေပါက သတိထားမိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့်၊ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင် လုံးဝ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။ နှစ်ရှည်လများ ကျင့်ကြံလာခြင်းကြောင့် အဝတ်ဟောင်းပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း ရောယှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု မြင့်မားနေခြင်း၊ နတ်မျက်စိမှော်အတတ် အသက်သွင်းထားခြင်းနှင့် စိတ် တည်ငြိမ်အောင် ထားခြင်းတို့ကြောင့် ထိုစွမ်းအား၏ မြစ်ဖျားခံရာကို သူ ရှာတွေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အလွန် စင်ကြယ်လှသော ချီစွမ်းအား အမျှင်တန်းလေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီချီစွမ်းအားက တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ….”</p> <p> </p> <p>“မီရှုဟွာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save