Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါးနှစ်ကြာရင် ငါပြန်လာပြီး တောင်လုဦးမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲ၏ သတိပေးမှုကို ကြားမှပင် လူတိုင်းလည်း နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟေးဟွမ်တောင်ထိပ်ရှိ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>ထိုသူကား အောက်ခြေနယ်မြေခြောက်ခုမှ လာသည့်၊ သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် တောသားတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသော ဖန့်မိတ်ဆွေပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​“မယုံနိုင်စရာပဲ... ဖန့်မိတ်ဆွေက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>​တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အေးစက်သော လေထုကို ရှူရှိုက်လိုက်မိရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဟာ... တစ်မျိုးမျိုးသော လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်  ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့တောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်မျိုးလား”</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့တွေ အောက်ခြေနယ်မြေခြောက်ခုကို အထင်သေးလွန်းနေကြတာ ထင်တယ်။ အောက်ခြေနယ်မြေခြောက်ခုဟာ ငါတို့ အထက်သုံးနယ်မြေကို လုံးဝမယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒီဖန့်မိတ်ဆွေက ဒီနေရာကို ရောက်လာနိုင်ဖို့ သူ့နောက်ကွယ်က အင်အားစုက ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးပေးခဲ့ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ ခန့်မှန်းမိကြမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​“အင်း...”</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိကြသော်လည်း အသေးစိတ် မတွေးရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>​အထက်သုံးနယ်မြေသို့ လာရောက်ရန် ဖိတ်ကြားစာတစ်စောင်၊ ၎င်းကမှ ကျွယ်မင်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ ထုတ်ပေးသည့် ဖိတ်ကြားစာဆိုလျှင် အောက်ခြေနယ်မြေခြောက်ခုတွင် ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ အနည်းဆုံး မသေမျိုးကျောက်တုံး ရာဂဏန်းအထက်တွင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့အတွက်မူ မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်တုံးဆိုသည်မှာပင် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ကြီးမားသည့် ဓနဥစ္စာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ မသေမျိုးကျောက်တုံး ရာနှင့်ချီ၍ ဆိုသည်မှာ သူတို့ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲသော ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြီးမားလှသော ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးတွင် ဝိညာဉ်တောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ရေတွက်မကုန်နိုင်သော လုပ်ငန်းအင်ပါယာကြီး ရှိသော်လည်း၊ နှစ်စဉ်ရရှိသော အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထဲမှ သူတို့၏ အသုံးစရိတ်များကို နုတ်ပြီးနောက် မသေမျိုးကျောက်တုံးအဖြစ် လဲလှယ်လိုက်ပါက ချင်းယွီအရှင်သခင် လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ တစ်တုံး သို့မဟုတ် နှစ်တုံးခန့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်...။</p> <p> </p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငါတို့ဘိုးဘေးထက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ လွတ်လပ်သောမသေမျိုးတစ်ပါး ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေတာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>​“ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးဆီမှာ မင်းနဲ့ငါ မမြင်ဖူးတဲ့ အစွမ်းထက် နည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာက သဘာဝကျပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်သာ မာန်မတက်ဘဲ တောင်ထိပ်ကို ရောက်ရုံနဲ့ နိုင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ရင် ဖန့်မိတ်ဆွေလည်း တောင်လုပွဲမှာ အောင်မြင်ဖို့ မလွယ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​“...ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွက်တော့ အမြတ်ထွက်သွားတာပေါ့။ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က တောင်ကို ပြန်လုချင်ရင် ငါးနှစ်ကြာမှ လာလို့ရမှာ။ ဖန့်မိတ်ဆွေက အဲဒီငါးနှစ်အတွင်း ဟေးဟွမ်တောင်ရဲ့ စောင့်ကြပ်သူအဖြစ် နေနိုင်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>​အမြတ်ထွက်သွားသည်မှာ မှန်သော်လည်း ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း မဟုတ်ဘဲ ထိုဖန့်မျိုးနွယ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ခပ်ပါးပါး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က သူ့လက်ထဲမှ လုယူခြင်းခံလိုက်ရသော ဝိညာဉ်တောင်ကို ယခုအခါ ဖန့်ချန်က ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ပြင်ပက အကြောင်းစုံမသိသော ကျင့်ကြံသူများ ကြားသွားလျှင် မည်သို့ ဝေဖန်ကြမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ပါက သူ၊ ဝါယန်ဖုန်း၊ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အမွေဆက်ခံရန် အလားအလာ အရှိဆုံးသူမှာ လူရယ်စရာ ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်... မင်းသာ အဲဒီလောက် မာန်မကြီးခဲ့ရင် အခုလို အရှက်ရစရာ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရပါ့မလား ဟု သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟေးဟွမ်တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းကျင့်ကြံနေကြသော ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ယခုမှပင် ဖန့်ချန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့ကာ အရှက်ရနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အခြေအနေကို ရိပ်မိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“...ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တောင်လုတဲ့ ကျင့်ကြံသူက... စီနီယာဟုန်ရဲ့ နောက်မှာ ရောက်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​“သူက တောက်လောင်သော ဖီးနစ်ဟစ်ကြွေးသံကို ဘယ်လို ရှောင်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ဟေးဟွမ်တောင်ထိပ်၊ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦးခန့် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်း စသည့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဟုန်မိတ်ဆွေ... မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားအရဆိုရင် ဒီတောင်လုပွဲမှာ ကျုပ် နိုင်သွားပြီပေါ့ ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က လေးလေးပင်ပင် စကားဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး တောင်ကို အလုခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေပုံ မရဘဲ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့်ပုံသာ ပေါက်နေသည်</p> <p> </p> <p>​“လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်လား ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> “ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ ပေါ့ဆသွားတယ်။ ငါးနှစ်ကြာရင် ငါ ပြန်လာပြီး တောင်လုဦးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်လည်း ရှင်က ဒီတောင်ရဲ့ စောင့်ကြပ်သူအဖြစ် ရှိနေသေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ပြောပြီးသည်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်သည် ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများကို လူစုလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို ပြတ်ပြတ်သားသား သိမ်းဆည်းကာ ဟေးဟွမ်တောင်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟေးဟွမ်တောင်ပေါ်တွင် အခြေချနေထိုင်ကြသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် မှင်တက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘာသံဗလံမှ အကြီးအကျယ် ထွက်မလာဘဲနဲ့ ဟေးဟွမ်တောင်က ပိုင်ရှင်ပြောင်းသွားပြီလား</p> <p> </p> <p>​“ဟူး... ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဂူဗိမာန် ငှားရမ်းခတွေ တိုးလိုက်မလား မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>​“တိုးမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ဒီတောင်ကို ငါးနှစ်ပဲ စောင့်ခွင့်ရတာလေ။ ဒီငါးနှစ်အတွင်း သူတို့ ရနိုင်သလောက် နှိုက်မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>​“အရမ်းကြီးတော့ မလွန်လောက်ပါဘူး။ တကယ်လို့ လွန်လာရင်လည်း ငါတို့ တခြားနေရာကိုပဲ ပြောင်းသွားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​“လူစုခွဲကြစို့၊ လူစုခွဲကြစို့”</p> <p> </p> <p>​ဟေးဟွမ်တောင်၏ ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူဖြစ်စေ ဤလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။</p> <p> သူတို့သည် ဤကိစ္စက သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်မလားဆိုသည်ကိုသာ ဂရုစိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည့် ဈေးတန်းပိုင်ရှင်အချို့မှာမူ ယခုအခါ ခေါင်းခဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့သည် ယခင်က ဝါယန်ဖုန်းနှင့် ရင်းနှီးခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ဟေးဟွမ်တောင်မှာ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းလက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားပြန်ပြီ။</p> <p>ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လက်စားချေမည်ကို သူတို့ မကြောက်သော်လည်း ဝါယန်ဖုန်းကဲ့သို့ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက စိတ်ထဲမကျေနပ်၍ တိတ်တဆိတ် ဒုက္ခပေးမည်ကိုမူ စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲနှင့် အခြားသူများသည် ဟေးဟွမ်တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဖန့်ချန်နှင့်အတူ ဤနေရာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ထားရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းမန္တန် မှာ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ အနှစ်သာရကိုပါ နုတ်ယူသွားခဲ့သဖြင့် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါးအိမ်အချို့နှင့် ဂူဗိမာန်များမှာလည်း ဗလာကျင်းနေပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သိမ်းဆည်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ကျန်းအကြီးအကဲတို့ကမူ ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p>ယခု လိုက်ပါလာသော အလယ်အဆင့်နှင့် အောက်ဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ဤဟေးဟွမ်တောင်ပေါ်တွင် မည်သို့ အခြေချနေထိုင်ရမည်ကို စတင် စဉ်းစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီတောင်ဟာ ငါတို့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းလက်ထဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ထဲတွင် ဝါရင့်ဆုံးနှင့် ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ အနီးစပ်ဆုံး ရောက်နေပြီဖြစ်သော တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ယွီဟွမ်း က လေးလေးပင်ပင် စကားဆိုလိုက်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အောက်မေ့သတိရမှုများ ယှက်သန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းမှာမူ တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သရော်ရယ် တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​“အလကားရတာကတော့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်ကို ငါးနှစ်ပဲ စောင့်ရှောက်နိုင်မှာဆိုတော့ ဘာမှ မရှိတာထက်စာရင် အနည်းငယ်တော့ သက်သာတာပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>​“ဝါမိတ်ဆွေ... အဲဒီလိုလည်း မပြောပါနဲ့။ ငါတို့ ဒီတစ်ကြိမ် တောင်လုပွဲမှာ နိုင်ခဲ့တာဟာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မျက်နှာပွင့်စရာ ကိစ္စပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ဟု ယွီဟွမ်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းက သူ့ကို ပြန်မငြင်းတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဝေးလံသောဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီ ဟေးဟွမ်တောင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဆက်သုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီနေရာရဲ့ နာမည်ကို အရင်အတိုင်း ပြန်ပြောင်းကြမလား ”</p> <p> </p> <p>ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းနှင့် ရင်းနှီးသော တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက</p> <p> </p> <p>​“ဘာလို့ ပြောင်းရမှာလဲ ငါးနှစ်ကြာရင် ဟေးဟွမ်တောင် လို့ ပြန်ပြောင်းခံရမှာပဲလေ။ အဲဒီကျရင် ပိုပြီး အရှက်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား ဒီနာမည်ကိုပဲ ဆက်သုံးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ တခြားလူတွေကလည်း ငါတို့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဟာ သဘောထားကြီးတယ်၊ ဒီလို သေးဖွဲတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ပဲ ထင်ကြလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​“ဟေးဟွမ်တောင် လို့ပဲ ဆက်ခေါ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p> </p> <p>“နာမည်ပြောင်းဖို့ဆိုတာ အခုအချိန် မဟုတ်သေးဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် ဒီတောင်ကို ပြန်သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့နေ့ကျမှ ပြောင်းရင်လည်း မနောက်ကျပါဘူး”</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဝါယန်ဖုန်း၏ စကားကို မည်သူမျှ ပြန်မချေပကြပေ။</p> <p> </p> <p>​“ဖန့်အကြီးအကဲ... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲသည် ဖန့်ချန် တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​“တောင်လုပွဲ အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ဖန့်အကြီးအကဲလည်း မကြာခင်မှာ တာဝန်စတင် ထမ်းဆောင်ရတော့မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ဂိုဏ်းထဲက ဝိညာဉ်တောင် တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပြီး စောင့်ကြပ်လို့ ရပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​“ဂိုဏ်းထဲက ဝိညာဉ်တောင်တွေမှာ စောင့်ကြပ်သူတွေ ရှိပြီးသားပဲ။ ဘယ်သူက ဖန့်အကြီးအကဲကို ဖဲ့ပေးမှာလဲ  မင်းလား  ဒါမှမဟုတ် မင်းလား ”</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းက တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက ခေါင်းလွှဲသွားကြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောကြပေ။</p> <p> </p> <p>​“ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမိတ်ဆွေကပဲ တစ်လုံးလောက် ဖဲ့ပေးမလား ”</p> <p> </p> <p> ဝါယန်ဖုန်းက ကျန်းအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာ အရောင်အနည်းငယ် ပြောင်းသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p> “ကျုပ်က ဝိညာဉ်တောင် တစ်လုံးတည်းကိုပဲ စောင့်ကြပ်နေတာလေ။ အဲဒါကို ဖဲ့ပေးလိုက်ရင် ကျုပ် ဘယ်ကို သွားရမလဲ ဝါမိတ်ဆွေကတော့ နောက်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>​“နောက်နေတာကို မင်းလည်း သိသားပဲလား ကိုယ့်အတွက် မထိခိုက်တော့ စကားကတော့ အပြောကောင်းနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ကြမ်းပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်</p> <p> </p> <p> “ဒီနေရာကို ဖန့်မိတ်ဆွေ ကိုယ်တိုင် ပြန်သိမ်းပိုက်ခဲ့တာဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ စောင့်ကြပ်တာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒီဟေးဟွမ်တောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဟာ ငါတို့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲမှာ အထက်တန်းအဆင့်မှာ ရှိတယ်။ ကျန်းမိတ်ဆွေ စောင့်ကြပ်တဲ့ တောင်ထက်တောင် သုံးဆမက ပိုသာသေးတယ်။ ဖန့်မိတ်ဆွေ ဒီတောင်ကို စောင့်ကြပ်ရတာဟာ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>​ငါးနှစ်ကြာလို့ တောင်ကို ပြန်အလုခံရတဲ့အခါကျရင်တော့ ဒီလူဟာ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ ဆက်နေဖို့ မျက်နှာရှိပါဦးမလား  နောက်အနှစ်သုံးဆယ်ကြာရင် ရှိမယ့် ကျွယ်မင်နတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ အစစ်အဆေး အခွင့်အရေးကိုရော တောင်းဆိုရဲပါဦးမလား</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောရင်း ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်မလား၊ မစောင့်ကြပ်ဘူးလား ဆိုသည်မှာ ထိုလူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်၌သာ မူတည်ပေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save