Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါးနှစ်တာကာလ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒီဟေးဟွမ်တောင်က မဆိုးပါဘူး၊ ရှုခင်းကလည်း တော်တော်လေး သာယာလှပတယ်၊ ဝိညာဉ်ကြောတွေ၊ ဝိညာဉ်စမ်းချောင်းတွေနဲ့ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေကလည်း ရေတွက်လို့တောင် မကုန်နိုင်ဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ခပ်ပါးပါးပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ဒီနေရာကိုပဲ ကျုပ် စောင့်ကြပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​"အကောင်းဆုံးပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​"တောင်လုပွဲက အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဂိုဏ်းကိုပြန်ပြီး သတင်းပို့လို့ရပြီ။ လမ်းကြုံ ဘိုးဘေးကိုလည်း တစ်ခါတည်း အသိပေးလိုက်မယ်၊ ပြီးရင်တော့ ဖန့်မိတ်ဆွေအတွက် အကြီးအကဲ တံဆိပ်ကို ပို့ပေးလိုက်ရုံပဲ"</p> <p> </p> <p>​အားလုံးကလည်း တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေက အခုမှ အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ လက်အောက်မှာ လူယုံမရှိသေးဘူး။ ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဖို့နဲ့ စုစည်းဖို့ လူအချို့ ချန်ထားပေးခဲ့ရမလား တောင်ခါးပန်းနဲ့ တောင်ခြေက ကောင်တွေကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက်က စုပြီး တွေ့ဆုံပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ စည်းကမ်းတွေ သတ်မှတ်ပေးရမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းအကြီးအကဲက အလွတ်သဘော ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် လူတစ်သိုက်ကို ရွေးပြီး ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ပုံမှန်သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းအတိုင်းပဲပေါ့။ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် တစ်ယောက်၊ ဝိညာဉ်ခွဲဖြာခြင်းအဆင့် နှစ်ယောက်၊ စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ခွာခြင်းအဆင့် လေးယောက်နဲ့ အောက်ဆင့်ကျင့်ကြံသူ ငါးရာ"</p> <p> </p> <p>ဟု ဝါယန်ဖုန်းက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​"လူရွေးတဲ့အပိုင်းမှာ ဖန့်မိတ်ဆွေ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ချင်သေးလား "</p> <p> </p> <p>ကျန်းအကြီးအကဲက ဖန့်ချန်ကို လှည့်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ဘာကြည့်နေမှာလဲ  ဖန့်မိတ်ဆွေက အခုမှ ရောက်ခါစဆိုတော့ ငါတို့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအကြောင်း ဘယ်လောက် သိမှာမို့လို့လဲ ငါတို့ပဲ သေချာရွေးပြီး ပို့ပေးလိုက်ရင် ဖန့်မိတ်ဆွေအတွက်လည်း အလုပ်ရှုပ်သက်သာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​"ဝါမိတ်ဆွေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ လူရွေးတဲ့ကိစ္စကိုတော့ မိတ်ဆွေတို့ပဲ စိတ်ကြိုက် စီစဉ်ပေးကြပါ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ဤမျှ စကားပြောရလွယ်ကူသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုယ်စီတွက်ကိန်းများ ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>ဤနေရာသည် နှစ်စဉ်ဝင်ငွေ အလွန်ကောင်းသော နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>ငါးနှစ်သာ နေရမည်ဆိုသော်လည်း သူတို့၏ လူယုံများကို ထည့်သွင်းကာ အကျိုးအမြတ်အချို့ ခွဲဝေယူရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ခန့်မှန်းခြေ ဆယ်ငါးရက်ခန့်အကြာတွင် ရွေးချယ်ခံထားရသော ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်သိုက်ကို ကျန်းအကြီးအကဲက လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူ ငါးရာကျော်တို့က ပြိုင်တူ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲတွင် ဟေးဟွမ်တောင်ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ကြားကတည်းက သူတို့ အံ့ဩခဲ့ကြရသည်။</p> <p>ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ အောက်ခြေနယ်မြေခြောက်ခုမှ ဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် တစ်ဦး၊ ဝိညာဉ်ခွဲဖြာခြင်းအဆင့် နှစ်ဦးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ခွာခြင်းအဆင့် လေးဦးတို့ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူတို့နှင့် လူချင်းမိတ်ဆက်ပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဂူဗိမာန်များကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆက်တွဲ စီမံခန့်ခွဲမှုအားလုံးကိုလည်း ထိုတာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအား လွှဲအပ်လိုက်ပြီး တောင်ခါးပန်းနှင့် တောင်ခြေရှိ အင်အားစုအသီးသီးနှင့် ဆက်ဆံရေး ထူထောင်ရန် ပါ တာဝန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကျင့်ကြံသူများ လူစုခွဲသွားပြီးနောက် ကျန်းအကြီးအကဲသည် ထိုနေရာ၏ ရှုခင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​"ဒီဟေးဟွမ်တောင်ကို ပြန်ရဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက် ကြာမယ် ထင်ထားတာ။ ဒီလောက် မြန်မြန် ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း လက်အောက်ကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>​ခဏမျှ တိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... မင်း တကယ်ပဲ ဟေးဟွမ်တောင်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ မပါဝင်ချင်ဘူးလား ဒီလို ဝိညာဉ်တောင် တစ်လုံးဟာ မျက်မြင်တွေ့နေရတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေတင်မကဘဲ မမြင်နိုင်တဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိထားသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ်တို့လို တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ရောက်လာပြီဆိုရင် ဒီလို အကျိုးအမြတ်အသေးအဖွဲလေးတွေအတွက် အလုအယက် လုပ်မနေသင့်တော့ပါဘူး။ ဒီလို စိတ်ပူနေမယ့်အစား တာအိုတရားတွေကို ပိုပြီး ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"</p> <p> ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲမှာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ပြောရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အရင်းအမြစ်များ မရှိပါက သူတို့သည် ထိုအဆင့်သို့ပင် ရောက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ၊ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို မည်သို့ ဆွေးနွေးနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူသည် အထက်သုံးနယ်မြေသို့ လာနိုင်သူဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များဘက်တွင် လိုလေသေးရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p> ဝါယန်ဖုန်းတို့က သူ့ကို တောသားဟု သတ်မှတ်နေကြသော်လည်း၊ ထိုသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤ တောသား ၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေမည်ကို သိရှိနေကြသဖြင့် မနာလိုဖြစ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရောက်လာတဲ့ လူတွေကတော့ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဖန့်မိတ်ဆွေမှာ စိတ်ရှိရင်တော့ သူတို့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားသင့်တယ်။ တကယ်လို့ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ မပါချင်ဘူးဆိုရင်လည်း သူတို့ စိတ်ကြိုက် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နှစ်ကို အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅ တုံး လစာကတော့ မင်းအတွက် မပြတ်စေရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲက ပြောရင်းနှင့် ဖန့်ချန်ကို စိမ်းပြားတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ငါတို့ ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တံဆိပ် ပဲ။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သက်သေပြရုံတင်မကဘူး၊ အန္တရာယ်ကြုံတဲ့အခါ အဲဒါကို ခွဲလိုက်ရင် ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ သိနိုင်လိမ့်မယ်။ အကွာအဝေး သိပ်မဝေးဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ကောင်း ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျန်းမိတ်ဆွေ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က တံဆိပ်ပြားကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပိဖူးသဲထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းအကြီးအကဲ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​"ဟို ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန က ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ဟွမ်ဝူကျိ မှာ အသံမထွက်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းအကြီးအကဲ မထွက်ခွာမီကတည်းက သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဆင့် (၄) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကြောင့် ကျန်းအကြီးအကဲမှာ သူ ရှိနေမှန်းကိုပင် မသိလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"စောစောက ထွက်သွားတဲ့ အဆင့် (၁) လွတ်လပ်သောမသေမျိုးက တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီရင် ထဲ ဝင်သွားလို့ ကျွန်တော် ဆက်မလိုက်တော့တာ"</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဝူကျိက ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးရဲ့ ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးဆုံးမို့လို့ ကျုပ် အဝေးကြီးကို မသွားနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိအတွက်မူ သူ၏ အခြားအဆင့်အတန်းတစ်ခုဖြစ်သော ယင်လောက၏ နတ်ဘုရားဖြစ်မှုထက်ပင်၊ ဓားမသေမျိုး ဟူသော အဆင့်အတန်းအရ ဖန့်ချန်၏ တည်ရှိမှုမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော လူ့လောက ကိုးနယ်မြေထဲတွင် ထိုလူတစ်ယောက်တည်းသာ ဓားမသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ ရှိနေသရွေ့ ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ မျိုးဆက်မှာ သန်စွမ်းစွာ ရှင်သန်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန...ငါ အထက်သုံးနယ်မြေကို လာတာက သူတို့ထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်။ အဲဒီကိစ္စကိုပဲ ပထမဦးစားပေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်။ ဘယ်အရာကမှ အဲဒါကို မယှဉ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ဖွဲ့ရဲ့ သတင်းကို တကူးတက လိုက်စုနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိလာပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်လာတာဆိုတော့ ခဏတဖြုတ်အတွင်းမှာတော့ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်</p> <p> </p> <p> "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တောင်အောက်က ဈေးတန်းမှာ သွားနေလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>​"မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို မပေါ်စေနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>​"စိတ်ချပါ၊ ဒါက ကျွန်တော် အကျွမ်းကျင်ဆုံး အလုပ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိသည် ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ တောင်အောက်သို့ ခပ်အေးအေး လမ်းလျှောက်ဆင်းသွားရင်း လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့်ပင် သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားကာ မကြာမီမှာပင် အောက်ဆင့်ကျင့်ကြံသူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုကာလအတွင်း ဖန့်ချန်သည် မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ  နှစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ချွမ်းမြစ်ကြောင့် သဲလွန်စပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>မိုးကြိုးများမှာ ဆင်းသက်ခွင့်ပင် မရလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုခြောက်လအတွင်း ဝါယန်ဖုန်း စေလွှတ်လိုက်သော တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လင်ချုံးယွင် သည် ဟေးဟွမ်တောင်ကို အစအဆုံး စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> စာရင်းဇယားများတွင် ပြဿနာအချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း အပေါ်ယံတွင်မူ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် လုပ်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဖက်လူသည် စာရင်းဇယားများကို ဖန့်ချန်ထံ လာရောက်ပြသလေ့ရှိသော်လည်း ဖန့်ချန်က တစ်ခါမျှ မကြည့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ဤသို့သော သဘောထားကြောင့် လင်ချုံးယွင်သည် ဖန့်ချန်၏ရှေ့တွင် ပို၍ပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အကျိုးအမြတ်ကို မမက်မောသော လူတစ်ယောက်အတွက် ရိုသေမှုအချို့ ပေးလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် တွက်ခြေကိုက်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ဤနှစ်ဝက်အတွင်း ဖန့်ထျန်းဇွန် တို့ သုံးယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လွတ်လပ်သောမသေမျိုးများအတွက် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်ကာလမှာ ထူးခြားသည့် ရတနာများကို အသုံးမပြုပါက ကျင့်ကြံမှု အတက်အကျမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>​နေ့ရက်များမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟွန်ဝူကျိသည် လင်းကွေ့ကြယ်တာရာနယ်မြေ နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ရံဖန်ရံခါ ပို့ပေးခဲ့သည်။</p> <p> ကျွယ်မင်နတ်ဘုရားနန်းတော်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချို့လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>​မသိမသာနှင့်ပင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် ဟေးဟွမ်တောင်ကို ဖယ်ပေးသွားခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်နီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ထွက်သွားစဉ်က ငါးနှစ်အကြာတွင် တောင်ကို ပြန်လုမည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ အလကား ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းသည် ဟေးဟွမ်တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး ဝါးအိမ်ထဲတွင် ထိုင်ကာ လင်ချုံးယွင် ခပ်ပေးသော ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဖန့်အကြီးအကဲက ဒီနှစ်တွေအတွင်း တကယ်ပဲ ဟေးဟွမ်တောင်ရဲ့ ကိစ္စမှန်သမျှကို တစ်ခုမှ မဝင်စွက်ဖက်ဘူးလား "</p> <p> </p> <p>ဝါယန်ဖုန်းက ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်ချုံးယွင်၏ အတည်ပြုချက်ကို ကြားသောအခါ ဝါယန်ဖုန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်မိသည်</p> <p> </p> <p>​"တကယ့်ကို အလုပ်မလုပ်တဲ့ သူဌေးကြီးပဲ။ အောက်ခြေနယ်မြေခြောက်ခုကနေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး သယ်လာပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>​လင်ချုံးယွင်မှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချင်းချင်း ပြောသော စကားကို ဝင်မပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ သတင်းရထားတာတော့ နောက်နှစ်လလောက်ဆိုရင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် ရောက်လာတော့မယ်။ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပိုတိုးမြှင့်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဟု ဝါယန်ဖုန်းက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​လင်ချုံးယွင်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့်</p> <p> </p> <p> "ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူတို့တွေ တော်တော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပြီ။ အခုထက် ပိုတိုးမြှင့်လိုက်ရင် ပုန်ကန်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​"ဘာကြောက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> ဝါယန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"သူတို့တွေ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေချင်သေးသရွေ့တော့ ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဝါယန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝါယန်ဖုန်းသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဝါးအိမ်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​"ကြည့်ရတာ အချိန်မမီတော့ဘူးပဲ။ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်... ရောက်လာပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save