Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p> ​ဂူအတွင်းသို့ ရတနာ ဝင်ရောက်ရှာဖွေသူများထဲတွင် ယခင်ကအတိုင်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဦးဆောင်သော သံဓားဂိုဏ်းသားများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ပထမတစ်ခေါက်နှင့် မတူသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၌ ပစ္စည်းကိရိယာ အစုံအလင် ပါရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ရိက္ခာနဲ့ ရေတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>​ "အဆင်သင့်ပါပဲ အစ်ကိုကြီး"</p> <p> </p> <p>​ "မီးခတ်ကျောက်နဲ့ မီးတုတ်တွေရော"</p> <p> </p> <p>​ "အဆင်သင့်ပါပဲ အစ်ကိုကြီး"</p> <p> </p> <p>​ "နဂါးရှာတံစိုးနဲ့ လော့ယန်ဂေါ်ပြားတွေရော ပါရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>​ "အကုန် အဆင်သင့်ပါပဲ အစ်ကိုကြီး"</p> <p> </p> <p>​ အရာအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားကာ - "ကောင်းပြီ။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ထွက်ကြမယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး" အားလုံးက မီးတုတ်များကို အသီးသီး ထွန်းညှိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ တောက်လောင်နေသော မီးတုတ်များကို ကြည့်ရင်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးမှာ မိမိပိုက်ဆံများကို မီးရှို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှမြောတသစွာဖြင့် - "ဒါက ဖြုန်းတီးရာ ရောက်လွန်းတယ်။ မီးတုတ်တစ်ချောင်းဆိုရင် လုံလောက်နေပြီပဲ" ဟု ဆိုကာ မီးတုတ်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် လမ်းပြစေပြီး ကျန်တာများကို ငြှိမ်းခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုးဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ယခင်နှင့်မတူသော လမ်းအသစ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးလမ်းတွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက စကားစလိုက်သည် - "ညီငယ်တို့... ငါတို့ ဂူထဲကို ရတနာရှာဖို့ ဝင်လာတာ ဒါနဲ့ဆို နှစ်ခေါက်ရှိပြီ။ တခြားသူတွေနဲ့စာရင် ငါတို့မှာ ရတနာတွေ့နိုင်မဲ့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်"</p> <p> </p> <p>​ "တကယ်လို့ ရတနာအစစ်အမှန်ကို ငါတို့လက်ထဲ မရောက်နိုင်ရင်တောင်မှ အကျိုးပြုမှုတစ်ခုခု လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ဝေစုရမှာက အသေအချာပဲ။ အဲ့ဒီဝေစုလေးနဲ့တင် ငါတို့တစ်သက်လုံး ပိုက်ဆံအတွက် ပူစရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နေထိုင်သွားလို့ ရပြီ။ ဒါကြောင့် အားလုံး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာနဲ့ အစွမ်းကုန် ရှာကြရမယ်၊ ငါတို့ အားလုံး အတူတူ ချမ်းသာကြမယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး"</p> <p> </p> <p>​ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူတို့ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ခရီးသွားဖော်များစွာနှင့် ဆုံခဲ့သော်လည်း အတွင်းဘက်သို့ ပိုဝင်လာလေလေ သူတို့အုပ်စုတည်းသာ ကျန်ရစ်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည် - "ပြန်လှည့်ကြမယ်"</p> <p> </p> <p>​ "အစ်ကိုကြီး... ဘာလို့လဲဗျ" အားလုံးက ဝေခွဲမရဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် - "ငါတို့ လမ်းလျှောက်လာတာ ၂ နာရီကျော်ပြီ၊ မိုင် ၅၀၊ ၆၀ လောက်တောင် ရှိတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့သေးဘူး။ ဒါက တစ်ခုပဲ ရှိနိုင်တယ်၊ ငါတို့ လမ်းမှားနေပြီ။ ဒီလမ်းမှာပဲ ဆက်နေတာထက် လမ်းအသစ်ရှာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အချိန်လည်း တော်တော်လင့်နေပြီဆိုတော့ အခုပဲ ပြန်လှည့်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး" မည်သူမှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​ "မင်းတို့ လမ်းမှာ အမှတ်အသားတွေရော လုပ်ခဲ့ရဲ့လား၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလို လမ်းပျောက်လို့ မဖြစ်ဘူးနော်" ဟု အစ်ကိုကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ရိုးအေးလှသော တပည့်ကျော်လေးတစ်ယောက်က လက်ထောင်ပြကာ - "စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမှတ်အသားတွေ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေအတိုင်း ပြန်သွားရင် လမ်းမမှားနိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ပြန်ကြစို့" သူတို့သည် အမှတ်အသားများအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နာရီဝက်ပင်မပြည့်မီ အမှတ်အသားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒီနားမှာ အမှတ်အသား လုပ်ထားတာ သေချာပါတယ်၊ ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်" ဟု ထိုလူငယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့တွေ အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ပြုစားခံနေရတာလား"</p> <p> </p> <p>​ "အစ်ကိုကြီး... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>​ အားလုံး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာကြသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - "မစိုးရိမ်ကြနဲ့။ ဒါက ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူပဲ၊ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကံကောင်းတာက ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ သူက နောက်က တပည့်ကို အချက်ပြလိုက်ရာ တပည့်ဖြစ်သူက သူထမ်းလာသော သေတ္တာကို ချ၍ ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အထဲတွင် ခိုတစ်ကောင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ဒီခိုက ငါတို့ဂိုဏ်းကနေ ငှားလာတာ၊ သူက လမ်းကို အလွတ်မှတ်မိတယ်၊ ငါတို့ကို အပြင်ပြန်ရောက်အောင် ခေါ်သွားနိုင်မှာ အသေအချာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို အမြော်အမြင်ရှိတာပဲ" အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူတို့သည် ခိုကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ ခိုကလေးမှာ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို သယ်ဆောင်၍ ပျံသန်းသွားရာမှ... ရုတ်တရက် နံရံကို အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်ကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သံဓားဂိုဏ်းသားများ - "..."</p> <p> </p> <p>​ ပြုတ်ကျနေသော ခိုကို ကောက်ကြည့်လိုက်ရာ - "အစ်ကိုကြီး... ခိုက သေသွားပြီဗျ၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာ... ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး သေသွားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာလို့ နံရံကို ဝင်တိုက်ရတာလဲ၊ ဒီကောင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲဟ"</p> <p> </p> <p>​ "ခိုမရှိတော့ရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>​  ထိတ်လန့်မှုများက တစ်ဖန် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်ဆဲ - "အားလုံး မကြောက်ကြနဲ့။ ခိုသေသွားလည်း ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါ့မှာ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>​ သူသည် အိတ်ထဲမှ စန္ဒကူးနံ့သာတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မီးညှိလိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လွင့်ပါးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ဒါက ငါ အထူးပြင်ဆင်လာတဲ့ 'လျှို့ဝှက်ခြေရာခံနံ့သာ' ပဲ။ သူက လေတိုက်တဲ့ဘက်ကို အလွန်အမင်း အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိတယ်၊ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရင် ထွက်ပေါက်ကို တွေ့မှာ အသေအချာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "အစ်ကိုကြီးက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ခရမ်းရောင်အငွေ့နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်မူ... မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ သံဓားဂိုဏ်းသားများ - "..."</p> <p> </p> <p>​ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ ပတ်ချာလည် ပြန်ရောက်လာတာလား"</p> <p> </p> <p>​ "လမ်းပျောက်ပြန်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>​ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးလည်း စတင်၍ ပျာယာခတ်လာသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း - "မကြောက်ကြနဲ့... ငါ့မှာ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."</p> <p>​</p> <p>​ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။ သူတို့တင်မကဘဲ အခြားသော ရတနာရှာဖွေသူများလည်း ဤပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူတို့တွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများစွာ ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှအသုံးမဝင်ဘဲ ပတ်ချာလည် ရိုက်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်ဖက်တွင်မူ နန်းတော်အတွင်းရှိ လင်းပိုင်ဖန်မှာ 'အင်ပါယာ မြေပုံ' ဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူသည် လမ်းညွှန်ကြိုးကို မြင်လျှင် ခိုးဖြတ်လိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်လေးများကို မြင်လျှင် ခိုးသတ်လိုက်သည်။ အမှတ်အသားများကို မြင်လျှင် ခိုးဖျက်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဂူလမ်းကြောင်းများကိုလည်း စိတ်ကြိုက် လှည့်ပြောင်းလိုက်သဖြင့် လူများမှာ ပတ်ချာလည် လိုက်နေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါဟာ အင်ပါယာ မြေပုံကို အမှန်ကန်ဆုံး အသုံးချတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ မင်းတို့ဆီက ရိက္ခာတွေ အကုန်မပြတ်မချင်း ငါ အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ ဤသို့ဖြင့် ဆယ့်ငါးရက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားသူများမှာ ပြန်ထွက်လာသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ပြန်ထွက်လာသူများမှာလည်း ရိက္ခာများ ပြတ်လပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံထံမှ ရတနာရှာဖွေရေး ပစ္စည်းများကို ဈေးကြီးပေး၍ ပြန်ဝယ်ကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ပြင်ပလောကတွင်လည်း လူဦးရေမှာ ၃ သိန်းမှ ၅ သိန်းအထိ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ရာဂဏန်းနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်အထိ ပါဝင်လာရာ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်သော ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။ အားလုံးကလည်း နေ့ချင်းညချင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝလိုသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအခြေအနေကြောင့် မဟာရှနိုင်ငံ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်မှာလည်း ငွေများပေါလျှံလာခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဆယ့်ငါးရက်ကျော် ကြာသည့်တိုင် ဘာမှထူးခြားမလာသဖြင့် အဖွဲ့အစည်းများစွာမှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာကြတော့သည်။ ထို့ကြောင့် အင်အားစုအသီးသီးမှာ ၎င်းတို့၏ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်မဲ့ ဗျူဟာများကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် အစည်းအဝေးတစ်ခု ခေါ်ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save