Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​"မူလကတော့ ရတနာရှာဖွေသူတွေကို အသုံးချပြီး သူတို့ကနေတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူကို ရှာဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆယ့်ငါးရက်ကျော်သွားပြီ၊ ဘာသဲလွန်စမှ မရသေးဘူး။ ပြန်ထွက်လာတဲ့သူတွေ ပြောစကားအရဆိုရင် အဲ့ဒီဂူက အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်ဆင်လာပါစေ လမ်းပျောက်တာပဲတဲ့။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီထက်ပိုပြီး အချိန်ဆွဲမနေသင့်တော့ဘူးလို့ ထင်တယ်" ဟု ယင်ကျိုးဟွမ်က အစည်းအဝေးတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ခင်ဗျားမှာရော ဘယ်လို အစီအစဉ်ကောင်း ရှိလို့လဲ" တစ်ယောက်က လှမ်းမေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ "အားလုံးရဲ့ အင်အားကို စုစည်းပြီး ဂူလမ်းကြောင်းအားလုံးကို ဖြိုချမယ်၊ ပြီးရင် ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူကို အတင်းအဓမ္မ တူးဖော်မယ်" ယင်ကျိုးဟွမ်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါတော့ မကောင်းဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်သင့်ဘူး" လင်ရှန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာလို့လဲ" ယင်ကျိုးဟွမ်က ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်ရှန်က - "ပထမအချက်က အဲ့ဒီဂူထဲမှာ အင်အားစုအသီးသီးက တပည့်ကျော်တွေအပါအဝင် လူပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှိနေသေးတယ်။ အခုလို လုပ်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။ ငါတို့က ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အပြစ်မဲ့သူတွေကို ထိခိုက်စေပြီး လောကကြီးရဲ့ အကျိုးကို လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "နောက်ပြီး ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူက ဂူရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့က အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ မတော်တဆ အုတ်ဂူပါ ပျက်စီးသွားရင် အခုထိ ကြိုးစားလာသမျှတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ အခြားသူများကလည်း သဘောတူစွာဖြင့် - "အဲ့ဒီနည်းလမ်းက မသင့်တော်ဘူး။ ငါတို့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>​ မဟာရှနိုင်ငံကို ကိုယ်စားပြုသော ဓားအဖိုးအိုက - "ဆယ့်ငါးရက်ပဲ ရှိသေးတာပဲ။ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ လောစရာ မလိုပါဘူး။ တခြားနည်းလမ်းကိုပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "မဟာရှနိုင်ငံက လူတွေကတော့ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံတွေ ရနေတာဆိုတော့ ဘယ်လောလိမ့်မလဲ" ယင်ကျိုးဟွမ်က ခပ်အေးအေးပင် ခနဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်တယ်၊ အချိန်ကြာလေလေ မဟာရှနိုင်ငံက ပိုမြတ်လေလေပဲ" လင်ရှန်ကလည်း မနာလိုစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ငါတို့ကိုရော နည်းနည်းလောက် ဝေစုမပေးနိုင်ဘူးလား" အခြားသော ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ယောက်ကလည်း မနာလိုစိတ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ကျန်သော ကောင်းကင်အဆင့်များကလည်း မနာလို ဝန်တိုမှုများဖြင့် ဝိုင်း၍ ပြောကြတော့သည်။ ခေတ်တစ်ခေတ်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မဟာရှနိုင်ငံက တစ်ရက်ကို သန်းနှင့်ချီသော ဝင်ငွေများ ရရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့လည်း မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ "အားလုံးပဲ ကျုပ်ကို အဲ့ဒီလို ကြည့်မနေကြပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ချွေးနည်းစာတွေပါ၊ ရဖို့ မလွယ်ကူလှပါဘူး" ဓားအဖိုးအိုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီးများမှာ မျက်ခုံးများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ‘ချွေးနည်းစာ ဟုတ်လား... အိပ်နေရင်း ပိုက်ဆံဝင်နေတာကိုများ’</p> <p> </p> <p>​ "တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မကျေနပ်ရင်လည်း ဒီမှာလာပြီး စီးပွားရေး လုပ်လို့ရပါတယ်။ ကျုပ်တို့က တားမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဓားအဖိုးအိုက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစကားကြောင့် ဆရာကြီးများမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လူသတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကြသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လာဖွင့်ရမှာလဲ။ မဟာရှနိုင်ငံက သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အင်အားစုအားလုံးကို နယ်မြေထဲကနေ ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့မှုမရှိဘဲ သူတို့ ဘာမှလုပ်၍မရမှန်း သိ၍ ပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါတွေက ကိစ္စ အသေးအမွှားတွေပါ။ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အခု ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူအကြောင်းပဲ အရင်ပြောရအောင်"</p> <p> </p> <p>​ တာအိုဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးတစ်ဦးက - "ဒီမှာရှိတဲ့ သူတွေအားလုံးက အင်အားစုအသီးသီးရဲ့ မဏ္ဍိုင်တွေပဲ၊ အချိန်က အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒီလိုပဲ အချိန်ဆွဲနေရင် အုတ်ဂူကို ဘယ်တော့တွေ့မလဲ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဝှက်မထားကြဘဲ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးကြရအောင်။ ရတနာကို တွေ့ပြီဆိုမှ မိမိအရည်အချင်းအလိုက် လုကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းပြီ... သဘောတူတယ်"</p> <p>​</p> <p>​ သုံးရက်အကြာတွင် အင်အားစုအသီးသီး ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ထူးခြားသော အရည်အချင်းရှိသူများကို ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ တာအိုဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးသည် - "ဒါကတော့ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းက 'ဟူပိုင်ယဲ့' ပဲ။ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထိပ်တန်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်အဖြစ် လူသိများတယ်။ သူ့ကိုသာ အားကိုးလိုက်ရင် လမ်းမှားဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> "တာအိုဂိုဏ်းက တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလာတာပဲ၊ ဟူပိုင်ယဲ့ကိုတောင် ဖိတ်ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့"</p> <p> </p> <p> "သူ့ရဲ့ ဖုန်းရွှေပညာက နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်နေပြီလို့ ကြားဖူးတယ်၊ မြေအနေအထားကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ဆိုပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဒီမှာရှိတဲ့ စီနီယာကြီးတွေရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် 'ပိုင်ယဲ့' လို့ မခေါ်ဝံ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဟူပိုင် ပါ၊ ဆရာကြီးတွေကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟူပိုင်ယဲ့က နှိမ့်ချစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးကလည်း လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည် - "ဒါကတော့ ငါတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတွေပဲ၊ သူတို့ကို 'ဝူရှဲ့' နဲ့ 'ဝမ်ပန်းကျီ' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ လူငယ်တွေဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့ဦး၊ နဂါးအကြော ရှာတဲ့နေရာမှာ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ မမီဘူး။ သူတို့က တောင်နက်တွေနဲ့ ရှေးဟောင်းအုတ်ဂူများစွာကို ရောက်ဖူးပြီးသား၊ အတွေ့အကြုံကတော့ ပြောစရာမလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါဆို ဝူရှဲ့နဲ့ ဝမ်ပန်းကျီပေါ့၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p> "သူတို့ကတော့ တကယ့် ပညာရှင်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p> ဝူရှဲ့နှင့် ဝမ်ပန်းကျီတို့ကလည်း အလွန်ပင် နှိမ့်ချစွာ  နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာယနဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးကမူ မျက်နှာတွင် အဖုအပိမ့်များဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာကာ - " အောမီထောဖော... အားလုံးပဲ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို သိကြမှာပါ။ သူ့ကို 'မဟာယနဗုဒ္ဓ' လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံး နိမိတ်ဖတ် ပညာရှင်ပဲ။ ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတောင် မြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက်တွင်လည်း အခြားသောအင်အားစုများက ၎င်းတို့၏ ပါရမီရှင်များကို အသီးသီး မိတ်ဆက်ပေးကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော ထူးချွန်သူများ စုဝေးလာကြသဖြင့် အားလုံးက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါနဲ့... မဟာရှနိုင်ငံကရော ဘယ်သူ့ကို စေလွှတ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုက နှိမ့်ချစွာဖြင့် - "ကျုပ်တို့ မဟာရှနိုင်ငံက အခြေခံ အားနည်းပါသေးတယ်။ အခုလို ပါရမီရှင်မျိုးတွေ စေလွှတ်ဖို့ မရှိတာမို့ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ"</p> <p> </p> <p>​ "စေလွှတ်စရာ လူမရှိဘူး ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>​ ယင်ကျိုးဟွမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည် - "မဟာရှနိုင်ငံမှာ 'ယွမ်ထျန်းကန်း' ဆိုတဲ့ နိမိတ်ဖတ်ပညာရှင် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ သူက မဟာယနဗုဒ္ဓထက် မနိမ့်ပါဘူး။ နောက်ပြီး ဘာမဆို ခိုးနိုင်တဲ့ 'လက်ဗလာဆရာကြီး' နဲ့ အနံ့ခံ အရမ်းတော်တဲ့ 'နတ်ခွေး စုံထောက်' တို့လည်း ရှိတာပဲ။ သူတို့က ထူးချွန်တဲ့သူတွေပဲလေ၊ ဘာလို့ မခေါ်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားမှာ လူမရှိဘူးဆိုပေမဲ့ ဒီသုံးယောက်က ထိပ်တန်းတွေပဲ"</p> <p> </p> <p> "တစ်ယောက်လောက် ပါလာရင်တောင် လုံလောက်နေပြီ"</p> <p> </p> <p> "ခင်ဗျားတို့ နောက်ကနေ အလွယ်လိုက်ပြီး အကျိုးအမြတ်ယူဖို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>​ အားလုံးက မဟာရှနိုင်ငံကို ဝိုင်း၍ ဝေဖန်ကြပြန်သည်။ ဓားအဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - "အဲ့ဒီ သုံးယောက်က နိုင်ငံတော်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်တွေမို့ အရှင်မင်းကြီးက အန္တရာယ်မဖြစ်စေချင်တာပါ။ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... အခု ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာ အားလုံးကို မဟာရှနိုင်ငံက တာဝန်ယူပါ့မယ်။ တကယ်လို့ ရတနာတွေ တွေ့ခဲ့ရင်လည်း ရွှေ၊ငွေ၊လက်ဝတ်ရတနာ တစ်ခုမှ ကျုပ်တို့ မယူပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပြီ" ထိုအခါမှသာ အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပြေလျော့သွားကြသည်။ အမှန်တော့ သူတို့သည် မဟာရှနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံတည်း ငွေရနေသည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရတနာဝေစုကို စွန့်လွှတ်မည်ဟု ဆိုသောကြောင့် စိတ်ကျေနပ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>​</p> <p>​ နှစ်ရက်ခန့် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အားလုံး ဂူထဲသို့ ဝင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သစ်သီးစားနေသော လင်းပိုင်ဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ - "ပညာရှင်အချို့ကို စေလွှတ်လိုက်တာလား။ ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါလည်း နည်းနည်း အလေးအနက်ထားပြီး ကစားပေးရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ သူသည် နတ်ဘုရား၏လက်ကို အသုံးပြု၍ အင်ပါယာ မြေပုံဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေသော 'မဟာယနဗုဒ္ဓ' မှာ ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ၊ ကျွန်တော် နိမိတ်တစ်ခု အရင်ဖတ်ပါရစေ" မဟာယနဗုဒ္ဓက ဒင်္ဂါးပြားများကို ထုတ်ယူကာ နိမိတ်ဖတ်လိုက်သည်။ နိမိတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာယနဗုဒ္ဓ၏ အရည်အချင်းကို အားလုံးက သိထားသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးကြသည် - "ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့ ခရီးလမ်းက ချောမွေ့ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>​ မဟာယနဗုဒ္ဓက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး - "'မဟာယနဗုဒ္ဓ မြစ်ကူးသလိုပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး'... ဒါ ကျွန်တော် ရတဲ့ နိမိတ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>​ “ဒါ... ဒါကတော့..." အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းသည် အလွန် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ငါတို့ အခုပဲ ပြန်လှည့်ကြမလား" ဝူရှဲ့က သတိကြီးစွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာယနဗုဒ္ဓက ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - "ငါတို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုက စောင့်ကြည့်နေပြီ၊ အခု ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ သူက ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ထွက်ခွာခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ အခု ပြန်လှည့်တာက သေလမ်းကို သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားကြရအောင်၊ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ်တော့ ရှိနိုင်ပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းပြီ" အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မဟာယနဗုဒ္ဓ၏ နိမိတ်စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save