Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​"တကယ်တော့... အရမ်းကြီးလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့၏ အသံသည် ဂူအောက်လမ်းကြောင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ "စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်မလား... 'မဟာတာအိုလမ်းစဉ်မှာ နည်းလမ်းငါးဆယ် ရှိပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လည်ပတ်မှုမှာတော့ လေးဆယ်ကိုးပါးပဲ ရှိတယ်' တဲ့။ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပိတ်ဆို့နေပါစေ အသက်ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစအနည်းငယ်တော့ ကျန်ရှိနေတတ်တာပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို ချွင်းချက်မထားနိုင်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အခုခရီးစဉ်က သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ပြီး အသက်ရှင်ရာလမ်းကို ရှာဖွေနေတာပဲ၊ အန္တရာယ် မရှိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဟူပိုင်ယဲ့ ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျုပ်နဲ့ ဝူရှဲ့ဆိုရင်လည်း တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်တုန်းကများ မီးထဲရေထဲ မဆင်းခဲ့ရဖူးလို့လဲ။ အန္တရာယ်များတဲ့ အုတ်ဂူတွေထဲ ဝင်ခဲ့တာလည်း မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး။ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်ပေါင်းကလည်း သုံးကြိမ်မကတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား" ဝမ်ပန်းကျီကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါကြောင့် မဟာယနဗုဒ္ဓ... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခြောက်မနေပါနဲ့ဦး။ တစ်ခါတလေ နိမိတ်ဖတ်တာတွေကလည်း လွဲတတ်ပါတယ်" ဟု သူက ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "တကယ်ပဲ လွဲနိုင်ပါ့မလား..." မဟာယနဗုဒ္ဓက သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြည်တည်နေသော အနာဖုများကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထုတ်ဖော်မိတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်ကို ခံစားရလေ့ရှိပြီး နတ်ဘုရားများ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရစမြဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အနာဖုများသည်လည်း ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော အကျိုးဆက်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ စောစောက နိမိတ်ဖတ်နေစဉ်အတွင်း ကောင်းကင်ဘုံဆီမှ လာသည်ဟု ထင်ရသော အလိုတော်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအလိုတော်သည် ယခင်က ခံစားခဲ့ရသမျှထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်များကို ထောင်ထစေခဲ့သည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆိပ်အတောက်များကလည်း ပိုမို စုပြုံလာကာ အနာဖုများမှ သွေးများပင် စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဒါသည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ကောင်းကင်အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သည်းခံပါတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် ဝူရှဲ့က မဟာယနဗုဒ္ဓအနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "ခင်ဗျား ခုနက ပြောတဲ့ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာဆိုတာ ဘာလဲ။ အောက်က မသန့်ရှင်းတဲ့ အကောင်အထည်တွေကို ပြောတာလား"</p> <p> </p> <p>​ မဟာယနဗုဒ္ဓက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး - "အောက်က အကောင်အထည်တွေသာ ဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာ... အောက်ကဟာ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်လို့လဲ။ အပေါ်က တစ်ခုခုလား" ဝူရှဲ့မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းကင်အလိုတော်ဆိုတာ မှန်းဆလို့မရဘူး။ သူက ငါတို့ကို အသက်ရှင်စေချင်ရင် ရှင်မယ်၊ သေစေချင်ရင်တော့ သေရမှာပဲ... ဟူး..."</p> <p> </p> <p>​ "အဲ့လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား" ဝူရှဲ့မှာ ပုခုံးတွန့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် ဟူပိုင်ယဲ့က တစ်ဖန် ဝင်ပြောပြန်သည် - "မဟာယနဗုဒ္ဓ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခြောက်လန့်မနေပါနဲ့တော့။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီအရာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ဘေးကင်းအောင် ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ သူ့လေသံတွင် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်တာပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ ဟူပိုင်ယဲ့က ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ် ဖုန်းရွှေပညာရှင်ပဲ။ နဂါးအကြောရှာတာနဲ့ ဖုန်းရွှေနေရာ ရွေးတာတွေက သူ့အတွက်တော့ ထမင်းစားရေသောက်သလိုပဲ လွယ်ကူတယ်။ ဒီဂူလေးက ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မှာလဲ" ဝမ်ပန်းကျီကလည်း မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့က ထိုစကားကြောင့် အလွန်ကျေနပ်သွားကာ ရယ်မောရင်း - "ဟားဟား... ခင်ဗျားကလည်း မြှောက်လွန်းနေပါပြီ။ ကျုပ်က ဖုန်းရွှေပညာကို နည်းနည်း ပိုလေ့လာထားရုံပါ၊ အုတ်ဂူတူးဖော်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ခင်ဗျားတို့လို လူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဂူထဲမှာတော့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>​ "အဲ့လိုတော့ မပြောပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>​ ဝမ်ပန်းကျီက လက်ခါရင်း - "ကျုပိတို့ကသာ မိတ်ဆွေဟူကိုပဲ အဓိက အားကိုးရမှာပါ။ ကျုပ်တို့က ဖုန်းရွှေပညာ နည်းနည်းပါးပါး တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ မိတ်ဆွေဟူရဲ့အဆင့်ကို မမီပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ မိတ်ဆွေဟူကိုပဲ အဓိကထားပြီး ကျုပ်တို့က ဘေးကနေ ကူညီပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်" ဝူရှဲ့ကလည်း ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ကျန်သောသူများကလည်း ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိကြပေ။ ဖုန်းရွှေပညာနှင့် ဂူဗိမာန် ရှာဖွေရေး နယ်ပယ်တွင် ဟူပိုင်ယဲ့သည် တကယ့်ကို ထိပ်တန်း 'ဆရာကြီး' အဆင့် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အခုလို ဂူရှာဖွေရေးမှာ ဖုန်းရွှေပညာက အဓိကကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် သူတို့လုပ်ရမှာက နောက်ကနေ လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဟူပိုင်ယဲ့က နှိမ့်ချစွာဖြင့် - "အားလုံးက ကျုပ်ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးကြမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ ထိုနောက်တွင် ဝူရှဲ့က မေးလိုက်သည် - "ဟူပိုင်ယဲ့... ဒီဂူရဲ့ ဖုန်းရွှေအနေအထားကို ဘယ်လို မြင်သလဲ"</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ပြီး - "မေးခွန်းကောင်းပဲ။ တကယ်တော့ ကျုပ်တို့ စဝင်လာကတည်းက ကျုပ်က ဖုန်းရွှေပညာနဲ့ မြေအနေအထားကို ကြည့်လိုက်ပြီးပြီ။ ဒီနေရာက တော်တော်လေး ရှားပါးတဲ့ 'နဂါးကိုးကောင် တောင်ကိုရံခြင်း' ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ငါတို့ အခု သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းက 'နဂါးကိုးကောင် တောင်ကိုရံခြင်း' ပုံစံရဲ့ နဂါးတွင်း တည့်တည့်ပဲ။ ဒီလို ဖုန်းရွှေအနေအထားက အရမ်းရှားပါးပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ထူးခြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေမှသာ ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရင်တော့ နဂါးရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရရှိပြီး သားစဉ်မြေးဆက် အောင်မြင်ကျော်ကြားလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ရင်တော့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် ဒုက္ခတွေနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေပဲ ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ဘယ်လိုလူမျိုးမှ ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ" ဝမ်ပန်းကျီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "အနည်းဆုံးတော့ အင်ပါယာနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီဧကရာဇ်ကလည်း အာဏာအရှိဆုံးအချိန် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ မဟာကောင်းကင်အဆင့်မျိုး ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာဟာ ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူ ဖြစ်ဖို့ ကျိန်းသေနေပြီ"</p> <p> </p> <p>​ "သူက ဒီလို ရတနာမြေကို သူ့ရဲ့ ထာဝရ အနားယူရာ နေရာအဖြစ် ရွေးချယ်ပြီး အင်ပါယာရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ သားစဉ်မြေးဆက် ကောင်းကျိုးရဖို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ကံကြမ္မာဆိုတာ မှန်းဆလို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>​ သူတို့ စကားပြောနေရင်းဖြင့် ပထမဆုံး လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူတိုင်းက ဗီဇအရ ဟူပိုင်ယဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့က ရှေးဟောင်းအိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဂါထာများ ရွတ်ဖတ်လိုက်သည် - "နဂါးရှာပုံတော် ရွှေခွဲနည်း၊ ရစ်ခွေနေတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ရွှေခွဲမယ်။ အထပ်တိုင်းမှာ အတားအဆီးတွေ ရှိနေပေမဲ့ ရှစ်ပါးသော ဘေးတွေက တားထားရင်တောင် ယင်နဲ့ယန်ကနေ လွဲချော်မသွားစေရဘူး..."</p> <p> </p> <p>​ "လမ်းပြစမ်း"</p> <p> </p> <p>​ အိမ်မြှောင်က ဘယ်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဘယ်ဘက်ကို သွားကြစို့" ဟူပိုင်ယဲ့က လက်ဝေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာဟူ" လူတိုင်းက ဟူပိုင်ယဲ့ နောက်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ လမ်းဆုံတိုင်းမှာ ဟူပိုင်ယဲ့က သူ၏ ဖုန်းရွှေပညာကို အသုံးပြုကာ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သော အချိန်အထိ အားလုံး ဘေးကင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဝမ်ပန်းကျီက နောက်နားသို့ တိုးသွားကာ မဟာယနဗုဒ္ဓကို တံတောင်နှင့် တိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "တွေ့လား... ငါတို့ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ နိမိတ်က မမှန်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ မဟာယနဗုဒ္ဓက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး - "အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ သူကတော့ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာသည် အနားမှာတင် ရှိနေပြီး သူတို့ကို အချိန်မရွေး သတ်ဖြတ်ရန် အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် သူတို့ ဂူထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်မှာ ခြောက်နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဝမ်ပန်းကျီက နာကျင်နေသော သူ၏ ပေါင်များကို နှိပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည် - "မိတ်ဆွေဟူ... ငါတို့ လမ်းလျှောက်လာတာ နေ့တစ်ဝက်လောက် ရှိပြီ၊ အုတ်ဂူကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "နီးနေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့က အိမ်မြှောင်ကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး - "ရရှိတဲ့ နိမိတ်အရဆိုရင် ငါတို့က အခု 'နဂါးကိုးကောင် တောင်ကိုရံခြင်း' ပုံစံရဲ့ နဂါးနီရဲ့ ကိုယ်ထည်နေရာကို ရောက်နေပြီ။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်ဆိုရင် ရောက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ "ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ" ဝမ်ပန်းကျီက ထပ်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ခြောက်နာရီလောက်တော့ လိုဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း  ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် - "ဒီမှာ တစ်နာရီလောက် နားကြတာပေါ့၊ တစ်ခုခုစားပြီးမှ ဆက်ဆင်းကြမယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းပါပြီ ဆရာဟူ"</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် အားလုံး ခေတ္တရပ်နားကြသည်။ ရေတစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် ဝူရှဲ့၏ နားများက လှုပ်ခတ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဝပ်ချလိုက်သည် - "မင်းတို့ ကြားလိုက်လား။ အသံတစ်ခုခု ကြားနေရသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာအသံမှ မကြားရပါဘူး၊ မင်း နားကြားမှားတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>​ "ငါ နားကြားမမှားနိုင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်မှာပင် လူတိုင်း မြေပြင်တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အဝေးဆီမှ ထစ်ချုန်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် သူတို့ဆီသို့ လိမ့်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save