Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​"သောက်ကျိုးနည်း... ကျောက်တုံးကြီးပါလား"</p> <p> </p> <p>​ "ပြေးကြဟေ့"</p> <p> </p> <p>​ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် လူတစ်ယောက်ကမူ သတ္တိရှိရှိဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးထွက်ကာ ကျောက်တုံးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မကြောက်ကြနဲ့! ငါက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ပဲ၊ ဒီကျောက်တုံးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​ ထိုသို့ဆိုကာ သူ၏အင်အားရှိသမျှကို စုစည်းပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒုန်း”</p> <p> </p> <p>​ ကျောက်တုံးကြီးကမူ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းတိုင်း ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ဓားကမူ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ငါ့လခွီး... ဒါက စိန်ကျောက်တုံးကြီးပဲ၊ ပြေးကြဟေ့"</p> <p> </p> <p>​ လူအုပ်စုမှာ ဖရိုဖရဲဖြင့် လူးလဲထပြေးကြရပြန်သည်။ သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ ထိုကျောက်တုံးကြီးက သူတို့နောက်သို့ အတင်းလိုက်နေသဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ "ဆရာဟူ... နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး" လူများက တောင်းပန်တိုးလျှိုး ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "မလောကြနဲ့ဦး... ကျုပ် ထွက်ပေါက်ရှာပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ ရှေ့ဆုံးက ပြေးနေသော ဆရာဟူက အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဂါထာကို တိုးတိုးလေး ရွတ်လိုက်သည် - "နဂါးရှာပုံတော် ရွှေခွဲနည်း၊ ရစ်ခွေနေတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ရွှေခွဲမယ်။ အထပ်တိုင်းမှာ အတားအဆီးတွေ ရှိနေပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် သူက လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည် - "ဟိုမှာ ထွက်ပေါက်၊ အဲ့ဒီဘက်ကို ပြေးကြ"</p> <p> </p> <p>​ "မြန်မြန်... ဆရာဟူ ပြောတဲ့အတိုင်း ပြေးကြ"</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာပင် မကုန်သေးခင်မှာပင် ရှေ့ဆီမှ ထစ်ချုန်းသံကြီး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးက သူတို့ဆီသို့ လိမ့်လာနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့မှာ ကြောင်အသွားကာ - "ဒါက သေချာပေါက် ထွက်ပေါက်ဖြစ်ရမှာလေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးကြီး ရှိနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးက ရှေ့နောက်ပိတ်ဆို့ကာ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ လိမ့်ဝင်လာနေပြီး လမ်းမှာရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကြိတ်ခြေပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့သဖြင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါက ထွက်ပေါက်မဟုတ်ဘူး၊ သေလမ်းပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဆရာဟူ... ခင်ဗျား လမ်းအမှားကို ခေါ်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ငါတို့တော့ သွားပြီ၊ အကြိတ်ခံရတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးက ပိုမိုနီးကပ်လာပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ တိုက်မိသွားကြတော့သည်။ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လူသုံးယောက်မှာ အသားဖတ်များအဖြစ် ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရသည်။ ကျန်သောသူများမှာမူ ကျောက်တုံးကြားရှိ အက်ကြောင်းလေးများထဲတွင် ခိုအောင်းရင်း ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့သော်လည်း ပျားရည်နှင့် ရောထားသော မုန့်ပြားကဲ့သို့ အကြိတ်ခံလိုက်ရသည့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ကျောက်တုံးကြားမှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ လေးလံသော စိတ်အစဉ်ဖြင့် ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ဟူပိုင်ယဲ့က အိမ်မြှောင်ကို ပြန်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည် - "နောက်ထပ် ဒီလမ်းက သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>​ "ဆရာဟူ... ခင်ဗျား သေချာလို့လား။ ခုနကလည်း ခင်ဗျားနောက်လိုက်လို့ ငါတို့အားလုံး မုန့်ပြားဖြစ်တော့မလို့ " ဝမ်ပန်းကျီက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဟူပိုင်ယဲ့လည်း အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ - "ဒါက မတော်တဆဖြစ်သွားတာပါ၊ ကျုပ်ကို ယုံလိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ မမှားစေရဘူး"</p> <p> </p> <p>​ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ဝူရှဲ့၏ နားများက လှုပ်ခတ်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "မင်းတို့ ကြားလိုက်လား၊ အသံတစ်ခုခု ကြားနေရသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်တယ်၊ အသံတစ်ခုခု ကြားရတယ်။ ရေစီးသံနဲ့ တူတယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ရှေ့တင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ရှေ့၌ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရေကြီးသလိုမျိုး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာသည်။ လူတိုင်း ထပ်မံထိတ်လန့်သွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "တကယ်ပဲ ရေတွေပါလား၊ ပြေးကြဟေ့"</p> <p> </p> <p>​ "ပြေး"</p> <p> </p> <p>​ သူတို့ အပြင်းအထန် ပြေးကြသော်လည်း ရေလှိုင်း၏ အရှိန်ကို မမီနိုင်ချေ။ ခဏချင်းမှာပင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော ရေများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲကုန်တော့သည်။ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် နံစော်လွန်းသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "သောက်ချီးလိုပဲ... ဒီရေတွေက ဆီးနဲ့ ချေးတွေချည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါတင်မကဘူး... အချဉ်ဖောက်နေတာပဲ၊ ရွံစရာကြီး"</p> <p> </p> <p>​ "နံလိုက်တာကွာ... အလောင်းပုပ်ထက်တောင် ပိုနံသေးတယ်။ ဘယ်သူကများ ဒီလိုရွံစရာကောင်းတဲ့ ထောင်ချောက်မျိုးကို လုပ်ထားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်လာကြသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နံစော်နေတော့သည်။ သူတို့ပါလာသည့် စားနပ်ရိက္ခာများမှာလည်း ရေစိုကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့လက်ထဲရှိ မုန့်ခြောက်များပေါ်တွင် အဝါရောင် ဆီးများနှင့် အစိမ်းရောင် ချေးဖတ်များ ပေကျံနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စားဖို့နေနေသာသာ ကြည့်ရုံနှင့်တင် ပျို့အန်ချင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>​ "ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>​ လူတိုင်း မချွင်းချက်မရှိ အန်ကြတော့သည်။ တစ်နာရီခန့် နားပြီးနောက် အနံ့ဆိုးများကို အောင့်အည်းသည်းခံကာ ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "နောက်ထပ် ဒီဘက်ကို သွားမယ်" ဖြူဖျော့နေသော ဆရာဟူက လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်များပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် ချေးဖတ်များ ကပ်နေပြီး လောက်ကောင်တစ်ကောင်ပင် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း ရွံရှာစွာဖြင့် နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဆရာဟူ... ခင်ဗျား ဒီတစ်ခါတော့ သေချာရဲ့လား။ တစ်ခုခုမပြောခင် သေချာအောင် အရင်လုပ်ပါဦး၊ ကျုပ်တော့ ချေး ထပ်မစားချင်တော့ဘူး" ဝမ်ပန်းကျီက နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကျုပ်လည်း မစားချင်တော့ဘူး ဆရာဟူ" ဝူရှဲ့ကလည်း မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကျုပ်ကို ယုံပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျိန်းသေမှန်ရမယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ရင်းပြီး အာမခံတယ်" ဟူပိုင်ယဲ့က ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "တကယ်လို့ ထပ်မှားရင်ကော ဘာလုပ်မလဲ" ဝမ်ပန်းကျီက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ထပ်မှားရင် ခင်ဗျားတို့ရှေ့တင် ကျုပ် ချေးစားပြမယ်" ဟူပိုင်ယဲ့က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြေညာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဆက်သွားကြတာပေါ့၊ လာမှာကိုတော့ ရှောင်လို့မရဘူး" မဟာယနဗုဒ္ဓက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် ကြာသောအခါ သူတို့ နင်းလိုက်သော မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပြီးနောက် အားလုံး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ချေးကျင်းကြီးထဲသို့ပင်….!!!</p> <p> </p> <p>​ "အား..."</p> <p> </p> <p>​ ညိုဝါရောင် အညစ်အကြေးများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသော လူတိုင်းမှာ အဆုံးစွန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းလိုက်တာ၊ ခုနက ဆီးထဲမှာ ရေကူးခဲ့ရပြီးပြီ၊ အခုတော့ ချေးထဲမှာ နစ်နေပြန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>​ "ငါ သေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းပေါင်း သန်းချီပြီး စဉ်းစားဖူးပေမဲ့ ချေးထဲမှာ သေရမယ်လို့တော့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "ဆရာဟူ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့် နိမိတ်ဆိုးပဲ၊ နောက်တစ်ခါ ဘာမှ လျှောက်မပြောနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>​ အတော်လေး ရုန်းကန်ပြီးနောက် ချေးကျင်းထဲမှ ထွက်လာကာ ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် တစ်နာရီခြားတစ်ခါ ထောင်ချောက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ လူရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထောင်ချောက်များမှာလည်း ကျောက်တုံးများ၊ ဓားများ၊ ချော်ရည်ပူများနှင့် ဝေဝါးစေသော မီးခိုးများ... မျိုးစုံလှသည်။ သို့သော် နေ့တိုင်းလိုလို သူတို့ ချေးကျင်းထဲသို့ သုံးကြိမ်ခန့် ပြုတ်ကျလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ ၎င်းမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ရွံစရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူတို့၏ လူဦးရေမှာလည်း နေ့စဉ် လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ လူ ၂၀ ကျော်ဖြင့် စတင်ခဲ့ရာမှ အခုတော့ ဟူပိုင်ယဲ့၊ ဝူရှဲ့၊ ဝမ်ပန်းကျီ၊ မဟာယနဗုဒ္ဓ နှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် အပါအဝင် ၅ ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထောင်ချောက်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သော်လည်း အုတ်ဂူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်ရသေးသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်မှုဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒီလိုဖြစ်မှန်းသိရင် မလာခဲ့ပါဘူးကွာ" ဝမ်ပန်းကျီက ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည် - "ငါ့ဘဝမှာ ချေးပါခဲ့တာထက် ချေးစားခဲ့ရတာက ပိုများနေပြီ"</p> <p> </p> <p>​ "မင်းကရော မလာဘဲ နေလို့ရလို့လား။ မင်းလည်ပင်းကို ဓားနဲ့ထောက်ထားတာလေ၊ မလာရဲလို့လား" ဝူရှဲ့က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "အားလုံး စကားတွေလျှော့ပြောပြီး အားအင်ချွေတာကြပါဦး။ နောက်ထပ် ဘယ်လိုထောင်ချောက်တွေ လာဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟူပိုင်ယဲ့က အားမရှိသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်သောသူများမှာလည်း စကားတစ်လုံးမှ မဟနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အပြင်လောကတွင်မူ တစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အဆင့်များမှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုမိုကြီးထွားလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မထွက်လာကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ကျုပ် လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းပေမဲ့ သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေအားလုံး ပြတ်တောက်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>​ "သေကုန်ကြပြီလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "လျှောက်မပြောနဲ့၊ တခြားလူတွေတောင် ထွက်လာနိုင်သေးတာ၊ သူတို့လို လူတော်တွေကတော့ အဆင်ပြေမှာပါ"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူကို ရှာတွေ့သွားပြီး တူးဖော်နေကြတာများလား"</p> <p> </p> <p>​ မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ မဟာရှနိုင်ငံက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အုတ်ဂူကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ တစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ရတနာရှာဖွေသူ ၈၀၀,၀၀၀ ခန့်အထိ စုဝေးလာခဲ့ရာ မဟာရှနိုင်ငံအတွက် တစ်နေ့လျှင် ငွေတေးသောင်းချီ၊ သိန်းချီသည့် ဝင်ငွေများ ရရှိနေပြီး လင်းပိုင်ဖန်အတွက်လည်း အမြတ်အစွန်းများ လျှံထွက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ခရီးသွားလုပ်ငန်းက တကယ်ကို အမြတ်များတဲ့ စီးပွားရေးပဲ" လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်၍ ဝမ်းသာနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူသည် ဤလုပ်ငန်းကို ထာဝရ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် အရာအားလုံးက သူဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် တစ်လကြာသွားသော်လည်း ရတနာရှာဖွေသူများမှာ တိုးပွားလာဆဲဖြစ်ပြီး ဘာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ကုန်ဆုံးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ထပ်စောင့်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ အင်အားသုံးပြီး အတင်းဝင်ကြစို့"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save