Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​"သူတို့ကို ကယ်တင်လိုက်ကြ" လင်းပိုင်ဖန်က သူတို့ကို နတ်ဆေးလုံးများ တိုက်ကျွေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့သည် ချောင်းဆိုးကာ နိုးလာကြပြီး ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ဂူထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> "ငါတို့ လွတ်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p> "ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "နိုးလာကြပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ခန့်ညားထည်ဝါစွာဖြင့် - "ငါကိုယ်တော်က မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ် လင်းပိုင်ဖန်ပဲ။ အခု မင်းတို့ ရောက်နေတာ ငါ့ရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ။ မင်းတို့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလည်း ငါပဲ။ မင်းတို့တွေ မဟာရှနိုင်ငံအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး ငါ့ဆီမှာ အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိကြလား"</p> <p> </p> <p>​ သူတို့ငါးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ အဖွဲ့ကိုယ်စား ဆရာဟူက ရှေ့ထွက်၍ ပြောလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အခုမှ သတိပြန်ရလာတာမို့ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ သေချာမသိသေးပါဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အရင် နားလည်ခွင့်ပြုပါဦး"</p> <p> </p> <p>​ "ခွင့်ပြုတယ်" လင်းပိုင်ဖန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို အခြေအနေများ ရှင်းပြရန် လူလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ရှင်းပြချက်များကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့ ငါးယောက်လုံးမှာ စိတ်နှလုံး ထိခိုက်ကြေကွဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဂူထဲကို ဝင်သွားကတည်းက ဤမျှလောက် အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့မှန်း သူတို့ မသိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>​ သူတို့ ပြန်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ သိုင်းပညာရှင်ကြီးများက ဝမ်ရှိုးတောင်ကို ဖြိုချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူတို့မှာ လုံးဝ အစွန့်ပစ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာရှနိုင်ငံသာ မရှိလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ ထိုသိုင်းပညာရှင်ကြီးများ၏ လုပ်ရပ်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာဖြင့် နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ "အခု ငါကိုယ်တော် ထပ်မေးမယ်... မင်းတို့တွေ မဟာရှနိုင်ငံအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်အတွက် အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိကြလား" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှမရှိတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို မျက်နှာသာပေးမှတော့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသက်ပေးပြီး အမှုထမ်းဖို့ အသင့်ပါပဲ" နိပုတက မဆိုင်းမတွဘဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သူ့အပေါ်  အသက်ကယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာမက လင်းပိုင်ဖန်သည် စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာသားတော် ဖြစ်သည်ကို သူ ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုသို့သောသူ၏ လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုအတိုင်း လိုက်နာခြင်းဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းပြီ" လင်းပိုင်ဖန်က နိပုတ၏ အမြင်စူးရှမှုကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါဆို မင်းတို့ကော" လင်းပိုင်ဖန်က ကျန်လေးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဆရာဟူက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ကျွန်တော်မျိုးက တာအိုဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုဂိုဏ်းက ကျွန်တော်မျိုးကို စွန့်ပစ်လိုက်ကတည်းက ကျေးဇူးတရားတွေ၊ ရန်ငြိုးတွေအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ပြဿနာတွေကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး အမှုထမ်းဖို့ အသင့်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "တာအိုဂိုဏ်းက အင်အားကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါကိုယ်တော်ကတော့ မကြောက်ဘူး။ မင်းက ငါ့ဆီမှာ အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိရင် မဟာရှနိုင်ငံမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေပါ။ တာအိုဂိုဏ်းကိစ္စကို ငါကိုယ်တော် ဆီကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်၊ မင်း ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "မှန်လှပါ... ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဆရာဟူက သူ၏ သစ္စာကို ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "အရမ်းကောင်းတယ်" လင်းပိုင်ဖန်က ကျန်သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "အရှင်မင်းကြီး... ဝူရှဲ့နဲ့ ဝမ်ပန်းကျီတို့က အုတ်ဂူတူးတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ လုပ်နေခဲ့တာပါ။ ဒီအလုပ်က ကုသိုလ်ကံကို ထိခိုက်စေပြီး ဘယ်သူကမှ လက်မခံချင်လို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကိုပဲ အားကိုးခဲ့ရတာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို အထင်မသေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း အရှင်မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာရှိပါ့မယ်" ဟု ဝူရှဲ့က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "အလုပ်မှန်သမျှက အဆင့်အတန်းဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ငါကိုယ်တော်ရဲ့ လက်အောက်မှာ သူခိုး၊ လူသတ်သမားကအစ လူမျိုးစုံ ရှိတယ်။ ငါ့အတွက် အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့ အားလုံးကို ကြိုဆိုတယ်"</p> <p> </p> <p>​ ထိုသို့ဖြင့် ဝူရှဲ့နှင့် ဝမ်ပန်းကျီတို့မှာလည်း စိုးရိမ်မှုများ ကင်းစင်သွားကာ လင်းပိုင်ဖန်အပေါ် သစ္စာခံလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ နောက်ဆုံးတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူ၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်ထူးခြားသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ပစ်နိုင်သော ပညာကို တတ်မြောက်ထားပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ လိပ်နေအောင်လည်း လုပ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် အသက်အောင့်သည့် ပညာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ပြီး အစားအစာ၊ ရေနှင့် လေမရှိဘဲ တစ်ပတ်ခန့် နေနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူသည်လည်း နေခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ကျေနပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤငါးယောက်မှာ စွမ်းရည်စုံလင်ရုံသာမက အစွမ်းထက်သော ပထမတန်းစားအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့၏ စွမ်းရည်မှာ ပိုမိုတိုးတက်လာမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်နည်းအားဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် အလားအလာရှိသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် လေးယောက်ကို ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "မင်းတို့တွေ ဘေးဒုက္ခက လွတ်လာခါစဆိုတော့ အားနည်းနေဦးမယ်။ သွားပြီး အနားယူကြတော့၊ မင်းတို့အတွက် အခန်းတွေ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားး" လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" ငါးယောက်လုံး ဂါရဝပြု၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက်တွင်မူ ရတနာရှာမတွေ့သဖြင့် ကောင်းကင်ခန်၏ အုတ်ဂူအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အကျိုးအမြတ် မရှိတော့သဖြင့် ယောင်ယောင်လည်း ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သူမကို ဝူရှဲ့နှင့် ဝမ်ပန်းကျီတို့ကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည့် အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်ကမူ သိပ်ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် - "သူတို့ကို တူးတွေ့တာက ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။ ငါတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ လူပေါင်းစုံရှိတယ်၊ အုတ်ဂူတူးတဲ့သူတွေဆို ရာနဲ့ချီရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ သူ့ဘာသာသူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ‘မင်းတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ အုတ်ဂူတူးတဲ့သူတွေ များချင်များလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်မှာ အုတ်ဂူတူးမယ့် သူတွေကတော့ အများကြီး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>​ ဒီအနာဂတ် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် နှစ်ယောက်ကိုတော့ ငါကပဲ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်’</p> <p> </p> <p>​ "ဒါနဲ့ ကျွန်မ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ သတင်းတစ်ခု ရလာခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာသတင်းလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လေသံဖြင့် - "မဟာရှနိုင်ငံက ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အုတ်ဂူအကြောင်း သတင်းကို ဘယ်သူ ဖြန့်လိုက်တာလဲ သိလား"</p> <p> </p> <p>​ "ဘယ်သူ ဖြန့်တာလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဟိဟိ..." ယောင်ယောင်က သူမ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပွတ်ပြကာ လင်းပိုင်ဖန်ထံမှ တစ်ခုခု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - "ငါတို့ကြားမှာ ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောနေတာက အရမ်းစိမ်းကားလွန်းရာ မရောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောမှဖြစ်မှာ။ ရှင့်ကိုကြည့်ရတာ အများကြီး မြတ်နေပြီး ကျွန်မကတော့ ဘာမှမရဘူးဆိုတော့ စိတ်မကောင်းဘူးလေ။ အဲ့တော့ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နှလုံးသားလေးကို ကုစားဖို့ နည်းနည်းလောက် ခွဲဝေပေးသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား" ယောင်ယောင်က သူ့ကို ချစ်စဖွယ် မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သူမ၏မျက်နှာကို ကိုင်၍ ပါးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကဲ... ကုစားပေးပြီးပြီ။ အခု ပြောလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင် : "...ကျွန်မ လိုချင်တာ ပိုက်ဆံလေ"</p> <p> </p> <p>​ "စကားပုံ ရှိသားပဲ၊ ပိုက်ဆံက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ရပေမဲ့ သံယောဇဉ်ကတော့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးတဲ့။ ငါ့မှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို မင်းကို ပေးပြီးပြီပဲ၊ အဲ့တော့ ပိုက်ဆံအကြောင်း ထပ်မပြောကြေး"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သူမကို ထပ်မံဖက်ကာ နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်နမ်းလိုက်သည် - "မလုံလောက်သေးရင် နောက်ထပ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နမ်းပေးဦးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင် : "..."</p> <p> </p> <p>​ "ထားလိုက်တော့... ထားလိုက်တော့... ရှင် နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည် - "ကျွန်မ ပြောပြမယ်။ ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ စုံစမ်းချက်အရ ဒီသတင်းက မဟာလော့ကနေ အရင်ဆုံး ပျံ့လာတာ။ ပြီးတော့မှ တခြား အင်အားကြီး မိသားစုတွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေက နောက်ကွယ်ကနေ ပါဝင်ပြီး သတင်းကို အမြန်ဆုံး ဖြန့်လိုက်ကြတာ။ တစ်နည်းပြောရရင် ရှင်က မဟာလော့ရဲ့ ကစားတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါကြောင့်ကိုး... ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ မဟာလော့က တကယ်ကို မရပ်မနား ကြိုးစားနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည် - "နှင်းကပ်ဘေးဒုက္ခတုန်းကလည်း မဟာရှနိုင်ငံမှာ အအေးဒဏ်ကာကွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ မကျန်အောင် သူတို့ လုပ်ခဲ့ကြသေးတယ်။ ကံကောင်းလို့သာ ငါတို့တွေ အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့တာ။ အခု တစ်မျိုးမရတော့ နောက်တစ်မျိုးနဲ့ ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြန်ပြီ။ ဒါက အရမ်း ယုတ်မာပြီး အောက်တန်းကျလွန်းတယ်။ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "ဒါဆို ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလဲ" ယောင်ယောင်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် လင်းပိုင်ဖန်မှာ တစ်ခုခုကို ဟန်ဆောင်နေသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး - "ဒါပေါ့... မဟာလော့ကို စစ်ကြေညာရမှာပေါ့။ အသေအကြေကို စစ်တိုက်ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာ..." ယောင်ယောင်မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save