Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​စုန့်ယွီဖေးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် - "မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာလာလုပ်ရမှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ 'တရားမျှတမှု' ဘက်တော်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး - "ရှင်တို့ တာအိုဂိုဏ်းက လူအများကြီးနဲ့ လူနည်းစုလေးကို အနိုင်ကျင့်နေတာ၊ အားနည်းသူကို အင်အားသုံးပြီး ဖိနှိပ်နေတာက တကယ်ကို အရှက်မရှိလွန်းလို့ပေါ့။ ငါတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဒါကို ကြည့်မနေနိုင်တော့လို့ မဟာရှကို ကူညီဖို့နဲ့ ရှင်တို့လို လူ့အရေခြုံတွေကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ရောက်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ လာခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ငါတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဆိုပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လူစိတ်ရှိသေးတယ်၊ အားနည်းသူကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်မကျင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ "မင်းတို့နဲ့တော့ မတူဘူး၊ လူ့အရေခြုံထားပြီး လူလို မကျင့်တဲ့သူတွေ"</p> <p> </p> <p>​ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများက ဝိုင်းဝန်းလှောင်ပြောင်ကာ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်း ပါဝင်ပတ်သက်လာသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားသောကြောင့် တာအိုဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာရှဘက်မှ လူများမှာမူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အကူအညီဖြင့်ဆိုလျှင် ဤတိုက်ပွဲတွင် သူတို့ ရှုံးနိမ့်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ "ဒါက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ ကုန်းမင် တာအိုဆရာကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဒါက ငါတို့ နှစ်ဖက်ကြားက ရန်ငြိုးပဲ၊ ငါတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းမယ်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က ခေါင်းကို မောက်မာစွာ မော့လိုက်ပြီး - "အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ရှင်တို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ တတ်နိုင်ရင် လာကိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>​ "မင်း..." ကုန်းမင် တာအိုဆရာကြီးမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နက်မှောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ "ဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>​ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွင်းမှ အရှိန်အဝါကြီးမားသော လူတစ်ဦးသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဓားကောက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် - "တာအိုအဘိုးကြီး ကုန်းမင်... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အကြွေးဟောင်းတွေကို အခုပဲ ရှင်းလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>​ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ၊ ထိုသူမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဆင့်တူ အစွမ်းရှိသူမှသာ ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဦးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ "ရွှေးဝူရှန်း... မင်းနဲ့ အဆုံးထိ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ငါ အဆင်သင့်ပဲ" ဟု ကုန်းမင် တာအိုဆရာကြီးက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုကလည်း - "ညီနောင် ရွှေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်နေ့မှ အရက်တိုက်ပါ့မယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ရွှေးဝူရှန်းက အားရပါးရ ရယ်မောကာ - "ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်အဆင့် ၄ ဦးမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဓားအဖိုးအို နှင့် ကုန်းတုန်၊ ရွှေးဝူရှန်း နှင့် ကုန်းမင်။</p> <p> </p> <p>​ သူတို့ ၄ ဦးစလုံးမှာ လက်ရှိခေတ်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်ပြီး မြေပြင်ကို အက်ကွဲစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် ပေ တစ်ထောင်ခန့်မှာ မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိအောင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးမှာမူ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာကာ ထိုတိုက်ပွဲကို အားကျအတုယူစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ "ကောင်းကင်အဆင့်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့ကတော့ အဲဒီဘွဲ့နဲ့ တကယ်ထိုက်တန်တဲ့သူတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>​ "ငါသာ သူတို့လို စွမ်းအားမျိုး ရနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ"</p> <p> </p> <p>​ မဟာရှစစ်တပ်မှာမူ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် အချို့သာ အကဲခတ်ရန် ကျန်ရှိခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက မဟာရှကို ကူညီနေသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်းအနေဖြင့်လည်း တားဆီးရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ အဆုံးသတ်တွင် ကောင်းကင်အဆင့်များ၏ တိုက်ပွဲ ရလဒ်မထွက်မချင်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမဆို အပိုသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် ချိုင်ယွီရှင်းက ယောင်ယောင်၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "ယောင်ယောင်... နင် ဘာလို့ ဒီရောက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ "တာအိုဂိုဏ်းမှာ နင်တို့ ရင်မဆိုင်နိုင်တဲ့ အင်အားစုတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ။ ဒါကြောင့် နင်တို့ မဟာလော့ကို တိုက်ဖို့ စစ်ချီလာတယ်ဆိုတာ သိတာနဲ့ ငါ့ဂိုဏ်းကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည် - "တာအိုဂိုဏ်းက မဟာရှကို ဝါးမျိုပြီး အင်အားကြီးလာမှာကို မလိုလားလို့ပဲ။ အဲဒီ ငတုံးဧကရာဇ်လေးအတွက်တော့ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး - "သိပါပြီ... ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် နင်ကို ကြင်ယာတော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို သေချာ ပြောပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး - "လျှောက်မပြောနဲ့၊ ငါ သူ့ကို လက်မထပ်ချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အားလုံးက တိုက်ပွဲကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ယောင်ယောင်ကို သတိမထားမိကြပေ။ သို့မဟုတ်ပါက မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ မြင့်မြတ်သမီးတော်ဟူသော သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ထိခိုက်ပေတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းပိုင်ဖန်သည် မဟာလော့မှ အရင်းအမြစ်များကို မဟာရှသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ရေတစ်စက်ပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။ အားထုတ်မှုအချို့ ပြီးနောက်တွင် အင်ပါယာမြေပုံမှာ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ အင်ပါယာမြေပုံ (အဆင့်မြင့်အဆင့်)</p> <p> </p> <p> နယ်မြေဧရိယာ: ၈.၉ သန်း စတုရန်းလီ (စိုက်ပျိုးမြေ ၅.၄ သန်း စတုရန်းလီ)</p> <p> </p> <p> အရင်းအမြစ်: ငွေတေး ၁.၆၅ ဘီလီယံ (ရွှေတွင်း ၅၊ ငွေတွင်း ၈၊ ကြေးတွင်း ၁၃၊ သံတွင်း ၂၀...)</p> <p> </p> <p> လူဦးရေ: ၆၅ သန်း ( လူချမ်းသာ ၁%၊ လူလတ်တန်းစား ၅၃%၊ ဆင်းရဲသား ၄၆%)</p> <p> </p> <p> စစ်အင်အား: ၄.၅ သန်း (ကောင်းကင်အဆင့် ၂ ဦး၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၅၂ ဦး၊ ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၁၅,၀၀၀...)</p> <p> </p> <p> စုစုပေါင်း နိုင်ငံတော်အင်အား: ၁၂,၂၀၀ (အင်ပါယာအဆင့်နီးပါး)</p> <p> </p> <p>​ "ဒင်! ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာသည့်အတွက် သင်၏အစွမ်းမှာလည်း လိုက်လျောညီထွေ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သင်သည် 'လောကစမ်းရေ နတ်ဘုရားလက်ညှိုး' သိုင်းပညာရပ်ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သည်"</p> <p> </p> <p>​ "လောကစမ်းရေ နတ်ဘုရားလက်ညှိုးသည် သန်မာမှုကို သိနားလည်ပြီး နူးညံ့မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ လောကကြီး၏ ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်တည်နေသည်။ ဤလက်ညှိုးပညာရပ်သည် လောကတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ပညာရပ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် စကြဝဠာ၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ကာ နေနှင့်လကိုပင် တည်ငြိမ်စေနိုင်သည်..."</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုလက်ညှိုးပညာရပ်ကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားလက်နက်များပင် သူ၏ လက်ညှိုးချက်အောက်တွင် အပေါက်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် မဟာလော့ဘက်သို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "မင်းတို့အတွက် လက်ဆောင် အကြီးကြီးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့မယ်။ မင်းတို့ ဒါကို တောင့်ခံနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် မဟာလော့၏ မြေဆီလွှာများကို သယ်ယူသည့် အလုပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူသည် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ "မောင်မင်း လုပ်ရမယ့် အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> "အရှင်မင်းကြီး... အမိန့်ပေးတော်မူပါ"</p> <p> </p> <p>​ စစ်မြေပြင်တွင်မူ ကောင်းကင်အဆင့် ၄ ဦးမှာ တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးပေ။ ဤအချိန်တွင် မဟာရှစစ်တပ်မှာ ကျားဖြူခံတပ်အတွင်းသို့ လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ရာ ဘေးကင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားသော ဓားအဖိုးအိုသည် သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကာ - "မိတ်ဆွေတို့... ခင်ဗျားတို့အားလုံးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်ကြပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲကို ဒီမှာတင် ရပ်နားထားပြီး နောက်တစ်နေ့မှပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပညာဖလှယ်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ "မှန်တယ်... နောက်မှ ထပ်တိုက်ကြတာပေါ့" ဟု မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်အဆင့်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ တာအိုဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးနှစ်ဦးမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ကာ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ တိုက်ပွဲမှာ သရေကျသွားပြီး မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ မရခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်းကို သူတို့ သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရပ်တန့်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ "ဒီတိုက်ပွဲကို ငါတို့ မှတ်ထားမယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​ အားလုံးသည် ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ကာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်သွားကြတော့သည်။ စုန့်ယွီဖေးမှာမူ တိုက်ပွဲမှာ ကျေနပ်ဖွယ် အဆုံးသတ်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ အသက်မသေခဲ့သဖြင့် ပြန်လည်သင့်​မြတ်ရန် လမ်းစ ရှိသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန် နှင့် ဓားချင်း ယှဉ်စရာ မလိုဘဲ ပြန်လည် ဆုံတွေ့နိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် စိတ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် မဟာလော့ဧကရာဇ်ထံသို့ အစီရင်ခံရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူ၏ တိုင်းပြည်မှာ မဟာရှ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ကလဲ့စားပင် မချေနိုင်တော့ဘူးလား။ သို့သော်လည်း သူသည် တာအိုဂိုဏ်းကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ကောင်းကင်အဆင့် နှစ်ဦးနှင့် အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူ အယောက် ၃၀ ကျော်ကို စေလွှတ်ပေးခဲ့ပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးက - "အရှင်မင်းကြီး... မိစ္ဆာဂိုဏ်းက မဟာရှကို ကူညီနေတာမို့ ကျွန်မတို့ တာအိုဂိုဏ်းအနေနဲ့ သူတို့ ထွက်သွားတာကို မတားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာ မဟာလော့ပြည်သူတွေ အနေနဲ့ ဒုက္ခရောက်နေကြပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့၊ စီးပွားရေးကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ကာ - "နတ်မိမယ်... စိတ်ချပါ၊ ကျုပ် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျုပ်တို့ ရှုံးခဲ့ပေမဲ့ ဒါက မဟာရှရဲ့ ကံကြမ္မာ မကုန်သေးဘူးဆိုတာကို ပြလိုက်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြွေးကို ကျုပ် မှတ်ထားမှာဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ် အမတ်အချို့မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> "အရှင်မင်းကြီး... သတင်းဆိုးပါ…"</p> <p> </p> <p> "ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ" ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ အမတ်အိုကြီးတစ်ဦးက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး... အပြင်မှာ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နေတာကတော့ မဟာရှက ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ဟာ လူတွေကို လှည့်စားဖို့ လုပ်ထားတဲ့ အတုကြီးပါတဲ့။ တကယ့် ဂူဗိမာန်အစစ်က မဟာလော့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာပါတဲ့ အရှင်မင်းကြီး"</p> <p> </p> <p>​ "ဘာ...!!!" မဟာလော့ဧကရာဇ်နှင့် စုန့်ယွီဖေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save