Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံတိတ်သွားသည်နှင့်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ သည် ထိုနေရာမှ တိတ်တဆိတ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွီတောင်၏ နဂါးကြင်ယာတော်သည် သူမ၏ လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း ငေးမောကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်အစောင့်ဖြစ်သူအား ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>“နဂါးကြင်ယာတော်… ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး အကြောင်းပြန်ပေးပါ့မယ်၊”</p> <p> </p> <p>အစောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လန့်ဖြတ်တုန်ရီသွားပြီး၊ ထိုအကြည့်အောက်တွင် သူ၏ကြီးမားလှသော အင်အားဖြင့်ပင် အသက်ရှူကျပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးကြင်ယာတော်နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သော်လည်း၊ သူမ ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုပျက်ပြားသွားသည်ကို တစ်ခါမျှမမြင်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် နဂါးကြင်ယာတော် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။</p> <p> </p> <p>“ပိုမြန်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။”</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ သူမသည် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ကြံစည်ရဲလောက်အောင် ရဲတင်းသူဖြစ်ပြီး၊ ကျိကျင့်ရှီးမရှိသည့်အချိန်တွင်၊ ကျစ်ရှန်း သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို လျင်မြန်စွာပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရှေ့တွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှကလေးပင် မျက်နှာအပျက်ခံ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အစီအစဉ်များကို မည်သူက အတိအကျ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ကို သူမသာ သိလိုက်ရပါက...</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်းသည် အံများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး၊သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းထမတတ်သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မရီး၊ ကျုပ် ဘယ်တော့လောက် ပြန်လို့ရပြီလဲ။”</p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်မှမူးယစ်နေသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“နင် အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ။”</p> <p> </p> <p>အေးစက်စက် စကားလုံးများနှင့်အတူ၊ အားကောင်းသောအရှိန်အဝါတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး၊ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချီ သတ္တမကို ယွီတောင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား”</p> <p> </p> <p>ချီ သတ္တမသည် လေထဲတွင် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းလိုက်ကာ၊မယုံနိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒီမိန်းမက သူ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် အငိုက်မိသွားသော်လည်း၊ သူမ၏ အင်အားမှာအထင်ကြီးလောက်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်း နဂါးနန်းတော်မှ လာသူတစ်ဦးအနေနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်ပေသည်။ အနာဂတ်တွင် လှေမှောက်မသွားစေရန် ဤကိစ္စကို သူ၏ အစ်ကိုကြီးထံ သတင်းပို့ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>“နဂါးကြင်ယာတော်…” ကျောနက်ရေနဂါး</p> <p>အစောင့်သည် ချွေးများရွှဲနစ်စွာဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ သိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျစ်ရှန်း သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊သူမ၏ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီး၏ ယခင်စကားများနှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးတို့ကို ပြန်လည် သတိရမိရင်း၊ ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းယီအကြောင်းကို သူမ လုံလုံလောက်လောက် သိထားပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။</p> <p>တကယ်တမ်းကျတော့ သူမက သူ့ကို အထင်သေးမိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီလိုကိစ္စတွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စွမ်းရည် ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုပဲလေ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အနောက်ပိုင်းဟုန်နယ်မြေမှာ၊ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးမှာ သူမက အများကြီး လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>ဟိုလူငယ်လေးအတွက်ကတော့ သူမရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုအပ်နေဆဲပါပဲ။</p> <p> </p> <p>အင်အားကွာဟချက်က ရှင်းလင်းလှပါတယ်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ရှီးက မျက်ကန်းမှ မဟုတ်တာ၊ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ဘာလို့ ခေါင်းရှုပ်ခံနေမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင်</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ရှေ့တွင် ခယ်ရှစ်စန်း၏ အသိစိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ အလင်းရောင်များ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးမူလ များ စုဆောင်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုစုပေါင်း နတ်ဆိုး မူလ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း : ၂၄၀၀၀၀၀]</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းအဆင့်တက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်းများအပြင်၊တစ်ဖက်လူက မူလစွမ်းအင်ကို အစာချေဖျက်ရန်ယူရသောအချိန်ကို အသုံးပြု၍ အနားယူရန်လည်းအခွင့်အရေး ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင်။ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ် ဖော်ထုန်ခြင်း အစီအစဉ်၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်၊ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကိုအပြစ်ပေးရန် အသုံးပြုသော မူလစွမ်းအင်သည် ခယ်ရှစ်စန်း အတွက်မူ ကုသပေးခြင်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“သက်တောင့်သက်သာ ရှိသေးရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် အနည်းငယ်နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရရင်း လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ကျန့်က သခင်ရဲ့ရက်ရောတဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…” (ခယ်ရှစ်စန်းရဲ့နာမည်က ခယ်ရွှမ်ကျန့်ပါ ရှစ်စန်းဆိုတာ ဆယ့်သုံး)</p> <p> </p> <p>အိုမင်းနေသောရွှေနဂါးကြီးက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်လျှံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သခင်၏ ကပ်စေးနဲတတ်သော သဘာဝက ဤမျှ ကြီးမားသောကုန်ကျစရိတ်ကို ကျခံခဲလှ၏။ အခြားသူတစ်ဦးကို အသိစိတ်ပြန်လည်ရရှိစေရန် ကူညီပေးရုံသက်သက်ဖြင့် ဤသည်မှာအမှန်တကယ်ပင် အလွန်ရှားပါးလှသော ကျေးဇူးတော်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း စကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် လက်စွပ်ထဲမှ နတ်ဆိုးအလောင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဤသွေးနှောအုပ်စုသည် လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် မိုးမြေရတနာများနှင့် သူတို့၏ ရှည်လျားသော သက်တမ်းများကိုသာ အားကိုးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အတွက် သီးသန့် နတ်ဆိုးကျောက်တုံးတစ်ခု ဖန်တီးပေးခြင်းက သိပ်တော့ မထူးခြားလှပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သာမန် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်  မှ မဟာနတ်ဆိုးကြီးများမှာ ယခုအခါ ရှန်းယီအတွက် အကူအညီသိပ်မပေးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထံမှ နဂါးမျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက်ကို ထုတ်ယူခြင်းသည်၊အလဟဿဖြစ်ပုံရသော်လည်း၊ လုပ်ဆောင်ရမည့် မရှိမဖြစ်လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင် ရှန်းယီ စိတ်ကြိုက် လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းမှာ ဒေသခံအင်အားစုများက သူ့ကိုရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယွီတောင် နဂါးကြင်ယာတော်က သိကောင်း သိနိုင်မည်၊ သို့သော် လောလောဆယ် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ကို သူ မလွှမ်းမိုးနိုင်သေးသဖြင့် ၎င်းကို သည်းခံနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်ကလည်း များစွာကြီး သိနေရုံမက၊ သတင်းများကို နေရာအနှံ့လိုက်လံရောင်းချရန်ပင် ကြိုးစားနေသေးရာ၊အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကိုထိန်းချုပ်မထားနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ရှန်းယီသည် ညဘက် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအတွေးဖြင့် သူသည် လက်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>မြောက်မြားစွာသော နတ်ဆိုးအလောင်းများ ကြားတွင်၊ရွှေရောင်အလင်းတန်းမြစ်တစ်စင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အတူတကွ စုစည်းကာ ခယ်ရှစ်စန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အသက်အန္တရာယ်ရှိသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သက်တမ်းငါးသိန်းနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်၊ ခယ်ရှစ်စန်း၏ နတ်ဆိုး ခန္ဓာကိုယ်သည် ၎င်း၏ကြီးထွားမှု အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သာ လိုအပ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင်၊ ဤသန့်စင်သော နဂါးမျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက်များသည် ၎င်းအတွက် အကောင်းဆုံးသော ရတနာဆေးလုံးများနှင့် အားဆေးများပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂျွတ် ဂျွတ်</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးနှင့်တူသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများ အက်ကွဲကာကြွေကျသွားပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ ပိုမိုများပြားလှသော ရွှေရောင်အကြေးခွံများကို ထုတ်ဖော်ပြသလာ၏။</p> <p> </p> <p>ခယ်ရှစ်စန်းသည် ယခင်ကဲ့သို့ ဟောင်းနွမ်းအိုမင်းနေပုံမပေါ်တော့ဘဲ ရွှေဖြင့်သွန်းလုပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေကာ၊ ၎င်း၏ ရှည်လျားလိမ်ယှက်နေသောမုတ်ဆိတ်မွေးများက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သမင်ချိုကဲ့သို့သော ဦးချိုများမှာခမ်းနားထည်ဝါသော သရဖူတစ်ခုနှင့် ပိုမိုတူညီလာကာ၊ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုအပေါ် မခန့်မှန်းနိုင်သော ဂုဏ်သိက္ခာများကို ပေါင်းထည့်ပေးနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂါး”</p> <p> </p> <p>နက်ရှိုင်းသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ၊ အန်းယီသည် နောက်ဆုံးတွင် နေ့ခင်းအိပ်မက်မက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာမော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ခန်းမသခင်နှင့် အနောက်ခန်းမသခင်တို့သည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအငွေ့အသက်များဖြင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မဟာနတ်ဆိုးကြီး၏ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းက ဤရွှေနဂါးရရှိခဲ့သော သိသာထင်ရှားသည့် အင်အား ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု၏ သက်သေပင်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ခယ်ရှစ်စန်း သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားလိုက်ရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သော်လည်း၊၎င်း စားသုံးလိုက်သော နတ်ဆိုးမှာ ဂူအစောင့်အရှောက် ကျားနတ်ဆိုးများကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်သေးဘဲ၊ ၎င်း စားသုံးလိုက်သည့် အရာမှာလည်း ထိုနတ်ဆိုးများ၏ နဂါးမျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်ပြီး မပြည့်စုံသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဆက်ပြီး အိပ်မက်မက်နေလိုက်ဦး။”</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ သည် သူ၏အရှေ့ခန်းမသခင်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာအချို့ကို ထိန်းသိမ်းပေးရန်၊ အန်းယီ၏ နောက်စေ့ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ နှင်းကျား မျိုးနွယ်စုတွင် အရေအတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ ခယ်ရှစ်စန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ၎င်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်နှင့် ထောက်ပံ့ရန် နဂါးနန်းတော်လေးခုလုံး ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများမှာ ခန်းမသခင် လေးဦးထဲတွင် အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>ခယ်ရှစ်စန်း သည် ရှန်းယီကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင်၊ သခင်သည် ၎င်းခံစားခဲ့ရသော နေ့ရက်များတစ်လျှောက်ရှိ အခက်အခဲများနှင့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု အားလုံးကို သတိထားမိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ သူတို့ကို ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ရွှေရောင်စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ယင်းမှာ ယခင်က ထို တာအိုကလေးငယ်နှစ်ဦးထံမှ ငှားရမ်းခဲ့သော လမ်းကြောင်းမြေပုံတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ့ထံတွင် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းကို သူ၏ အသိစိတ် ပင်လယ်ထဲတွင်သာ ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နှစ်ခုလုံးက ဝမ့်ဆိုသည့် စကားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားကြသည့်အတွက်၊သူသည် ဤဝမ်ရှန်းစံအိမ်ကို တောင်ပိုင်းဟုန်ရှိ ဤခန်းမသခင်များအတွက် ပထမဆုံး နေထိုင်ရာအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save