Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ရှန်းရတနာနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မိုးမြေ၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံရသော သတ္တဝါများဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ချီစုစည်းခြင်းအဆင့်မှစ၍ မိမိကိုယ်ကိုမြှင့်တင်ရန် အမျိုးမျိုးသော ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်များနှင့် အဖိုးတန်လက်နက်ကိရိယာများကို လိုအပ်သည့်အပြင်၊ တာအိုမဏ္ဍိုင်ကို စုစည်းတည်ဆောက်ရန်အတွက် အမျိုးအမည်စုံလင်လှသော အဖိုးတန်ရတနာများကို အားထားရပြီး၊ အချိန်မရွေး အသက်အန္တရာယ်နှင့် တာအိုလမ်းစဉ်ပျက်သုဉ်းသွားနိုင်သည့် ဘေးဒဏ်ကပ်များကို ဖြတ်ကျော်ရသောကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူကား...</p> <p> </p> <p>ထိုမျှကြမ်းတမ်းခက်ခဲစွာ ကြိုးပမ်းပြီးသည့်တိုင်အောင်၊ သူတို့သည် သင့်လျော်သော တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့မှသာလျှင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများအနေဖြင့် ခိုင်မာသော သွေးမျိုးဆက်ရှိရုံ၊ လုံလောက်သော စားသောက်ဖွယ်ရာများရှိရုံနှင့် အချိန်ကာလ တစ်ခုသာကြာမြင့်ပါက သဘာဝအလျောက် အလိုလိုရရှိလာမည့် အင်အားစွမ်းရည်မျိုးနှင့် တန်းတူညီမျှသောအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ရှန်းယီ တွေ့ကြုံဖူးသမျှ နတ်ဆိုးများအနက်၊ ပင့်ကူဧကရာဇ်နှင့် ခယ်ရှစ်စန်း တို့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှုပညာရပ်အချို့ကို သင်ယူရန် ဆန္ဒရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ စနစ်တကျသင်ယူလေ့လာဖူးခြင်း မရှိသော အန်းယီသည် သူမ၏ မွေးရာပါ ကြမ်းတမ်းလှသောခွန်အားကိုသာ အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အသေးစားစကြဝဠာများဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ သူတို့သည် သာမန်လူသားများ၏နယ်ပယ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တစ်စစီ ကြေမွသွားသောခန္ဓာကိုယ်သည် အပြာရောင်မီးခိုးငွေ့တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးကောင်းကင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုသိမ်မွေ့သော တိမ်တိုက်သည် မျက်စိတစ်ဆုံးကျယ်ပြောလှသော မျက်နှာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အောက်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာမြေကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးမြေ တစ်ခုလုံးကို မျိုချပစ်မည့် အလားပင်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လောကနှင့် ကင်းကွာနေသော မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော် အတွင်းစည်းမှမမြင်နိုင်သောအစိတ်အပိုင်းများအတွင်း၌ နာမည်ကျော် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ၊ တော်ဝင်ဆွေမျိုးများ ဖြစ်စေ၊လမ်းမပေါ်ရှိ သာမန်အရပ်သားများ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်တွေ့နိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကြီးသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး၊ တိမ်တိုက်များသည် စုဝေးလာကာ လောဘကြီးသောလျှာကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နေနှင့် လတို့သည် မျက်လုံးများအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်များကို ဖြာထွက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လေအနည်းငယ် မှုတ်ထုတ်လိုက်ခြင်းကပင် ကျယ်ပြောလှသောမြေပြင်တစ်ခွင်သို့ တိုက်ခတ်သွားသောမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မိုးနဲ့မြေ ရူးသွပ်သွားပြီ။"</p> <p> </p> <p>"သက်ရှိအားလုံး သေဆုံးကုန်တော့မှာပဲ။"</p> <p> </p> <p>အိုမင်းနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူ၏ ဂူအတွင်း၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေလျက်၊ ရလဒ်ကို ကြိုတင်မြင်ထားပြီးဖြစ်၍ ဆက်လက်ခုခံနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ သေဆုံးရန် အသင့်ဖြစ်နေသူ တစ်ဦး၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံက လူတစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးလိုပါက၊ လွတ်မြောက်နိုင်စရာ လမ်းစ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်တစ်ခွင်တွင်၊ လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကိုမခွဲခြားတော့ဘဲ မြေပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်နေကြပြီး၊ ဈေးသည်များနှင့် အထမ်းသမားများပင် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြကာ၊သူတို့၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော ဝိညာဉ်များ၏ ညည်းတွားသံများအလား ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးများသည် သွေးကဲ့သို့နီရဲနေသော ကောင်းကင်မျက်နှာပြင်ကို ဖိနှိပ်လွှမ်းမိုးသော ဒေါသများဖြင့် ခွဲခြမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂရား</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းဟောက်သံခပ်သဲ့သဲ့ တစ်ခုသည် ပင်လယ်ပြင်များနှင့် ကုန်းမြေများတစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွှမ်းမိုးတိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ သို့သော် တစ်ခဏမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ထကြွလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်၏ အတွင်းတံခါး</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသော ခယ်ရှစ်စန်းသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော နဂါးကိုယ်ထည်ကြီးဖြင့်ကြည်လင်ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ အထက်ရှိ ဧရာမမျက်နှာကြီးကို ရိုက်ချိုးရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးပမ်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ထိုမျက်နှာကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ ပေရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော နဂါးကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်နှင့် လုံးဝ ခြားနားခြင်း မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>ဖျက်ဆီးမှုသည် မျက်နှာကြီး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသည့် အမြန်နှုန်းလောက်ပင် မမြန်ဆန်လှချေ။</p> <p> </p> <p>"သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ နတ်ဆိုးတွေကို တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်သွားရအောင် လုပ်ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော် ဂိုဏ်းချုပ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ ရှည်လျားသော ပုံရိပ်ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရူးသွပ်နေပုံရသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်မှာမူ ယခင်ကထက် ပို၍ ရှင်းလင်းကြည်လင်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့အတွက် လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ သူ လက်စားချေလိုပါက၊ ထိုလူငယ် ကျင့်ကြံသူသည်သာလျှင် သူ အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော ပစ်မှတ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းများကြားတွင်၊ လူငယ်လေး၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံသည် ပြင်းထန်စွာလွင့်လူးနေပြီး၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များ လန်တက်သွားရာမှ ဖြူဖျော့ပြီး အဆုံးစွန်ထိဂရုမစိုက်ဟန် ရှိနေသော ထိုမျက်နှာကို ဖော်ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>"ယုတ်မာတဲ့ နတ်ဆိုးက ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ပြီး ရမ်းကားရဲတယ်ပေါ့ ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြ၊ ဒီနတ်ဆိုးကို သုတ်သင်ပစ်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ၊ ချီဓားမြောက်မြားစွာသည် လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေပြီး၊ တိတ်ဆိတ်စွာ ထောင်မတ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မမြင်နိုင်သောပုံသဏ္ဌာန်နှင့် မတူဘဲ၊ ယခု စီးဆင်းနေသောအငွေ့အသက်များတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသောအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>အန်းယီသည် ရှန်းယီအား လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာအောက်တွင်ဖုံးကွယ်နေသည့် အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာမရှိမှုတို့ကို ဖမ်းယူသိရှိလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ အကြည့်များကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည် ဦးတည်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသေးငယ်သော သတ္တဝါလေးသည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် ကြီးမားလှသော အသံလှိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောအင်အားဖြင့် ကောင်းကင်ယံရှိအဆုံးအစမရှိသော မျက်နှာကြီးထံသို့ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝေါင်း"</p> <p> </p> <p>ချီဓားများ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ဖျက်စီးခံလိုက်ရသည်။ အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြတ်ပြေးသွားပြီး မျက်နှာအသွင်အပြင်များ တွန့်လိမ်သွားသော်လည်း၊ မည်မျှပင် ရှောင်တိမ်းရန်ကြိုးစားစေကာမူ၊ ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံထားသော ထိုမျက်နှာကြီး ထင်သာမြင်သာစွာဖြင့် အရည်ပျော်ကျသွားခြင်းကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းစည်း၏ အပြင်ဘက်၊ သာမန်လောကတွင်</p> <p>လူတိုင်းနီးပါးသည် "ဒီနတ်ဆိုးကို သုတ်သင်ပစ်ကြစမ်း" ဟူသော စကားစုကို ကြားလိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ မိုးမြေဆန္ဒကဲ့သို့ပင်။</p> <p>တရားထိုင်ရင်း သေဆုံးရန်အသင့်ဖြစ်နေသော တာအိုအဘိုးအို၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ဤအ်ိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်နှိမ်နင်းရာတွင်ပူဇော်ခံရမည်ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ သေဆုံးခြင်းမှာ လုံးဝ အချည်းနှီး မဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>တာအိုအဘိုးအိုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ကောင်းကင်ကြီးပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသောလေပြင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ၊ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုအလား ကမ္ဘာကြီးသည် ကြည်လင်ပြတ်သားမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့၏ တံတိုင်းများအတွင်း၌၊ ဝပ်တွားနေကြသော အရပ်သားများသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် မိန်းမောတွေဝေနေကြပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက အထက်သို့ မော့ကြည့်ရန် သတ္တိမွေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မျက်ရည်များ စီးကျနေသော မျက်နှာများသည် ပြင်းထန်စွာရှုံ့မဲ့သွားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် အက်ကွဲနေသော အသံများဖြင့် ငိုကြွေးအော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးကို နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ပြီကွ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင်၊ သေးငယ်သောပုံရိပ်လေးသည် သူမ၏ လက်သီးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလျှော့လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လှည့်ကြည့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနီးပါး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ရှည်လျားပြီး အားကောင်းသောလက်များက သူမ၏ ပခုံးများကို အချိန်မီ ထိန်းပေးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အန်းယီသည် ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရှန်းယီက လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မတ်မတ် ပြန်ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကလေးမလေးသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်လေ၏။</p> <p>အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ရှန်းယီ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှစိတ်တိုလွယ်နေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ သေချာစွာ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာများစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အန်းယီသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများကို ခံစားသိရှိနေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကြောင်းရင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယင်းမှာ လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးလွန်းသည့်အတွက် အပြစ်တင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပို၍ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ထိုအဘိုးအို ဝါးမျိုရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့်အရာနှင့် တစ်ခုခု ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save