Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ရှန်းရတနာနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းခြင်း ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် ဖီးနစ်ငှက်မျိုးနွယ်စုသည် အင်အားတောင့်တင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ အလုံးစုံသော အခြေအနေကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့မူ မရောက်ရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူတို့သည် နှုတ်အားဖြင့်သာ အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တပည့်တစ်ဦး၏ တာအိုနန်းတော် ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းကြား ဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရတော့ အပြင်လောကအကြောင်းကို တကယ်ပဲ ဘာမှမသိတော့ဘူးပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို မစောင့်ခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့... အနောက်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်က လှုပ်ရှားလာတာတောင်မှ ရှင်တို့ ဘယ်လိုမျိုး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြတာလဲ။" စုဟုန်ရှို့က မတ်တပ်ရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကတော့..." ကျုံးရှို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကြောင့်ပါ။" ဟု ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုဟုန်ရှို့နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာများစွာ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိချေ။ ထိုအစား သူတို့အားလုံးသည် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ ဟူသော အကြည့်မျိုးကိုသာ တညီတညွတ်တည်း ပြသခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားတို့လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးပုံပဲ" ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိုက်ကျင်းရှူက မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီကပင် ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြီးအကဲများနှင့် တိုက်ရိုက်တပညပေါင်းစပ်ခြင်းတာအိုတာအိုပေါင်းစည်းခြင်း ရတနာနယ်မြေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး၊ သူ့ကို ထိုကောင်လေးဟုပင် အထင်အမြင်သေးစွာ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုကောင်လေးဆိုသူမှာ သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>နူးညံ့သောအသံတစ်ခု အခန်းတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p>တာအိုကလေးငယ် ငါးဦးစလုံးသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်ကာ တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ"</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကိုဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျိကျင့်ရှီးသည် ပထမဦးစွာ လူတိုင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူတို့အားလုံးဘေးကင်းကြသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက ကြားခဲ့ရသော စကားဝိုင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း၊ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအချို့ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ နန်ယန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်လူငယ်လေးသည် ကတိစကားများကို ခဲယဉ်းစွာ ပေးလေ့ရှိသော်လည်း၊ ပေးပြီးတိုင်းမှာမူ အစဉ်အမြဲပင် မျှော်လင့်မထားလောက်အောင် အားကိုးထိုက်သူ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထန်ယွင်ဈေးတွင် သူ အချိန်မီရှိမနေခဲ့ပါက၊ တကယ့် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုမှာ မလွဲမသွေ ဆိုက်ရောက်လာတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း... ချီသတ္တမကို ကျစ်ရှန်း က ယွီတောင်တွင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည့်တ်ိုင်၊ ရေမျိုးနွယ်စု၏ ထိုရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သူကြီးများကို အထင်အမြင်သေး၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ယင်းမှာ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့်၊ သူတို့သည် ပေါ့ဆကြမည် မဟုတ်ဘဲ မော်မှော်ရတနာအချို့ကိုပင် ယူဆောင်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အဆင့်အထိတိုးတက်မှုများ ထပ်မံ ရရှိသွားခဲ့ပြန်ပြီလော။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စအချို့ ရှိနေပုံရလို့ ကျွန်တော်တို့ကို အရင်ပြန်လွှတ်လိုက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့... စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ သူ မထွက်သွားခင်မှာ ဒဏ်ရာရတာမျိုးမရှိခဲ့ပါဘူး... အဲဒီက မြင်ကွင်းကို ပြောပြဖို့တောင် ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲနေပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>တိုက်ကျင်းရှူက ဆက်တိုက်ပင် မချိပြုံး ပြုံးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိုးရိမ်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ သူငယ်အိမ်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ "ပြင်ဆင်ထားဖို့အတွက် ဂိုဏ်းကို ငါ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးကို သတိထားနေရသည့်တိုင်အောင်၊ ယခုကဲ့သို့သောဖြစ်ရပ်မျိုးကို မဖြေရှင်းဘဲ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်အား စိန်ခေါ်မှုမရှိဘဲ ဆက်လက်ရှိနေခွင့်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက၊ ယင်းမှာ အစဉ်အလာတစ်ခုဖြစ်သွားပြီး တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးတို့သည် အနာဂတ်တွင် အဆုံးစမဲ့သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ၊ အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ကရော" စုဟုန်ရှို့က ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးတယ်။ ငါတို့မှာ အချိန်အနည်းငယ်တော့ ရှိဦးမှာပါ၊ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး၊ ယွီတောင်တွင် သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များအား မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို သေချာစွာ မသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ပန်ရှန်းဂိုဏ်းကရော ဘယ်လိုလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ပြောရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ ယုံမှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်လို့တောင် အရိပ်အယောင်ပြခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်နေဖို့တောင် ဖျောင်းဖျခဲ့ပါသေးတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဝေ့ယွမ်ကျိုး၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကျိကျင့်ရှီးသည် ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် "ဒါကလည်း ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကြောင့်ပဲလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ဝေ့ယွမ်ကျိုးက ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်မှသာ ပါရမီရှင်များအကြားခြားနားချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပါရမီရှင်များထဲတွင် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းမှာ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ အတောက်ပဆုံး ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်း</p> <p> </p> <p>ချီသတ္တမ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီးပလ္လင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့သို့ဟာလာဟင်းလင်း စိုက်ကြည့်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ စေလွှတ်လိုက်သော အထူးတပ်ဖွဲ့များမှာ သတင်းအစအနပျောက်ချက်သား ကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ နဂါးကိုးကောင် ကျောက်စိမ်းဖြူဒိုင်းမှာလည်း အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင် ရှာဖွေစေကာမူ၊ သဲလွန်စ တစ်ခုမျှပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။</p> <p>ယင်းမှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့်၊ အခြားသော ညီအစ်ကိုများကိုလည်း မပြောရဲပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ သူ၏ မရီးဖြစ်သူ၏ သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံထားရပြီးသားဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခန်းမအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်းသာ ဒေါသများကို ဖွင့်ချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ကို သတင်းပို့လိုက်စမ်း ဆက်တိုက် ပို့နေလိုက်"</p> <p> </p> <p>ချီသတ္တမသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းစားပွဲကို ဒေါသတကြီး ကန်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးများသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "သခင်ကို တင်ပြရရင်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင်ပို့ပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါဘူး။" ဟု အသံတုန်တုန်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အရမ်းကောင်းတယ်တယ်"</p> <p> </p> <p>"သတင်းအမှားတွေသုံးပြီး ငါ့ရဲ့ အထူးစစ်သည်တွေကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာပေါ့၊ အခုကျတော့ သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီးလွတ်အောင် ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ သူတို့က ငါ့ကို ဘာမှတ်နေတာလဲ။ အန္တရာယ်မရှိတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို့ မှတ်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ချီသတ္တမသည် ရူးသွပ်စွာရယ်မောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ မြန်ဆန်စွာနိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။ အကယ်၍ မင်းတို့က ဒီဘုရင်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ရှင်းပြချက်တစ်ခု မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့၊ တကယ်ပဲ သေသွားစေရမယ်"</p> <p> </p> <p>"စစ်သည်တွေကို ခေါ်လိုက်စမ်း ဒီယုတ်မာတဲ့ ကောင်တွေဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ပုန်းနေဦးမလဲဆိုတာ ဒီဘုရင်က ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင် ချီသတ္တမသည် ရုတ်တရက် သူ၏ နဂါးအသွင်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကြီးမားလှသော ငွေရောင်နဂါးကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ခန်းမကြီးအတွင်းမှ ထိုးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သူ အယုံကြည်ရဆုံးသော ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် ရေမျက်နှာပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်၏ ရတနာနယ်မြေအတွင်း၌</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ပင်မခန်းမအတွင်း၌ ထိုင်နေပြီး၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်က ခက်ခဲပင်ပန်းစွာစုဆောင်းထားသော ရှားပါးလှသည့် သတင်းအချက်အလက် စာရွက်စာတမ်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာဖတ်ရှုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူကျွင်း၏ ရွေးချယ်ပေးမှုကြောင့်၊ အချက်အလက်များမှာ အနည်းငယ်ပွထနေပြီး ကွဲပြားနေသေးသော်လည်း၊ ယင်းတို့က လက်ရှိ အခြေအနေကို ရှန်းယီ နားလည်သဘောပေါက်စေရန် အနည်းဆုံးတော့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့်၊ ချီမိသားစု၏ အကြီးအကဲသည် မြောက်ပိုင်းဟုန်ရှိ နတ်ဆိုးအင်အားစုများ အပါအဝင် အင်အားစုမြောက်မြားစွာနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ပူးပေါင်းနေခဲ့သည် ဆိုသည့်အချက်နှင့် မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ရှိနေခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အင်အားစုများနှင့် ဆက်သွယ်ရုံသာမကဘဲ၊ နဂါးမင်းသားသည် ယခင်က ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးခဲ့သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင် အချို့၏ ကံကြမ္မာကိုလည်း ပြန်လည် မြှင့်တင်ပေးခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြောရလျှင်၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှိလှပေသည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းငယ်လေး တစ်ခု၏ အင်အားဖြင့်သာ ယခုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို လက်လှမ်းမီနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်။"</p> <p> </p> <p>မှတ်တမ်းတင်ထားသော အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရင်း၊ ရှန်းယီသည် သူ၏ အတွေးများမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အကြောင်းရင်းများကြောင့် ချုပ်တည်းခြင်းခံထားရပြီး အလွန်အကျွံ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မပြုရဲသော ဤအင်အားကြီးမားလှသည့် နတ်ဆိုးအင်အားစုမှာ၊ လက်တွေ့တွင်မူ သူကိုယ်တိုင်အသုံးပြုရန်အတွက်သာ ပျိုးထောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို သူတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။ အားလုံးက ဒီမှာပါ၊ သူတို့တွေက တကယ့်ကို အဖိုးတန် ရတနာတွေပဲ ခင်ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>ဝူကျွင်းသည် ရွှေချည်မျှင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသောကျယ်ပြန့်သည့် ရွှေအိုရောင် ဝတ်ရုံအချို့ကို တင်ပြလိုက်၏။ "ဝူကျွင်း စမ်းကြည့်ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့အငွေ့အသက်ကို သဘာဝအလျောက်အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းနဲ့ဆိုရင်တော့ တခြားသူတွေရဲ့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှုကို ဟန့်တားနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ အနောက်ခန်းမသခင်တောင်မှ ဒါကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင်၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ကဲ့သို့သောအင်အားစုတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မည်သည့်ရတနာမျိုးမဆို သူ၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤပစ္စည်းကမူ သူ့ကို ကျေနပ်စေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။  ဝူကျွင်းသည် သူ၏ သခင် နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ခန်းမသခင်များ အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စမ်းကြည့်ကြစမ်း။"</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြန့်သည်ဟု ထင်ရသော ထိုရွှေအိုရောင် ဝတ်ရုံများသည် ခယ်ရှစ်စန်း ဝတ်ဆင်လိုက်ချိန်တွင် အလိုလိုပ်ိုကြီးသွားပြီး၊ အန်းယီ ဝတ်ဆင်လိုက်ချိန်တွင်မူ သင့်လျော်သောအလျားသို့ ကျုံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်မည်ဆိုပါ၊ စနစ်မျက်နှာပြင်အတွင်းမှ ကြည့်ခြင်းမဟုတ်လျှင်၊ ရှန်းယီပင်လျှင် သူ၏ ရှေ့မှ လူလေးဦးကို မှတ်မိရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အရွယ်အစားနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အမျိုးမျိုးရှိသောပုံရိပ်လေးခုသည် ခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ ခမ်းနားလှသောဝတ်ရုံများသည် အနည်းငယ် လွင့်လူးနေကာ၊ တစ်ခဏမျှအတွင်း ထူးဆန်းသော လေထုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင်၊ ခေါင်းလောင်းသံ သို့မဟုတ် စည်သံကဲ့သို့သော မေးခွန်းထုတ်သံတစ်ခုသည် ရတနာနယ်မြေအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့လို နိမ့်ကျတဲ့ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ရဲ့ အစေခံတွေ၊ ငါ့ဆီကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးကြစမ်း ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ စစ်သည် ၂၇ ယောက်နဲ့ နဂါးကိုးကောင် ကျောက်စိမ်းဖြူဒိုင်းကို ပြန်ပေးစမ်း"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူသည် ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ သူ ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းရှိ နဂါးမင်းသားတစ်ပါးနှင့် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ငါ သတ်လို့ရမလား။"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အန်းယီနှင့် ခယ်ရှစ်စန်းတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်... ကျွန်တော်တို့ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ကြမလား ခင်ဗျာ။" ခယ်ရှစ်စန်းသည် သူ၏ မြန်ဆန်နေသော အသက်ရှူသံများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဤတာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကြီးကို သတ်နိုင်မည်ဆိုပါက၊ သူ မည်မျှအထိ တိုးတက်လာနိုင်မည်ကို သူပင်လျှင် စိတ်ကူးမကြည့်ရဲလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီက ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မပြုဘဲ၊ ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာရှိဆဲ ဖြစ်သည့် အန်းယီကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောရရင်... သခင်..."</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့်၊ အန်းယီသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ဟန် မရှိတော့သော်လည်း၊ အခြားသော ခန်းမသခင်များကဲ့သို့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိရန်မှာမူ အလှမ်းဝေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခေတ္တမျှ သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက်၊ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "အပြင်ဘက်က နဂါးက အန်းထင်ဖုန်းလောက် မသန်မာပေမဲ့၊ တကယ်ကို သန်မာပါသေးတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ဒီနဂါးတို့ ပေါင်းရင်တော့အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဒီမှာတင် အပြီးသတ် ဖမ်းဆီးထားနိုင်ဖို့တော့ မသေချာပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လောဘကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရူးတစ်ယောက်ကား မဟုတ်ပေ။</p> <p>သေချာမှုမရှိဘဲ လှုပ်ရှားခြင်းမှာ ရန်သူကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားစေပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများကိုသာ ဖန်တီးမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ စတင်ခြေချရုံသာ ရှိသေးသော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် နှစ်ခုမှာ ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းတွင် အားနည်းသူများဟု မသတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း၊ မိမိအလိုရှိသလို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့မူ အမှန်တကယ်ပင် မရောက်ရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဟုန်ကျယ်အနောက်ပိုင်းတွင် အင်အားအကြီးမားဆုံးသော အင်အားစုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်မျိုးတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း၊ ရှန်းယီက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို နှင်ထုတ်လိုက်။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save