Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူပါးမဝနဲ့ ၊ အဘိုးကြီး အစွမ်းပြတော့မယ် ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်း ၊ ယူမင်တောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရေသေကန်</p> <p> </p> <p>ကန်ရေမှာ မြစိမ်းရောင် သန်းနေပြီး ပျို့အန်ချင်စဖွယ် ကောင်းလှသော အပုပ်နံ့များမှာ ထောင်းထောင်းထနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးအလောင်း တစ်လောင်းမှာ ကိုယ်တစ်ပိုင်းခန့် ရေပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>စိုရွှဲနေသော ဆံပင်နက်ရှည်ကြီးများက မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း၊ ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ကြားမှပင် သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လူရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအမျိုးသမီးအလောင်းမှာ ရေကန်ထဲတွင် စိမ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ပွယောင်နေခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သာမန်အလောင်းသာ ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ရောင်ကိုင်းပုပ်ပွနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအလောင်းမှာမူ အသားအရေ ဖြူဖွေးကာ ကြည့်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>မျက်နှာကို ဆံပင်များ ဖုံးထားသော်လည်း လူတစ်ယောက်ကို ဖော်မပြတတ်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ပေးစွမ်းနေကာ အမျိုးမျိုး စိတ်ကူးယဉ်စရာ ဖြစ်နေစေသည်။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> ထိုအချိန်တွင် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းပုပ်နံ့များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မြန်မြန်... မကြာခင် ရတော့မယ် "</p> <p> </p> <p>"ဒီအလောင်းကို တောင်ပေါ် ပြန်သယ်သွားနိုင်ရင် ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ထူးပဲ "</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ... ငယ်ရွယ်ချောမောသော တာအိုဆရာလေး တစ်ဦးမှာ တိမ်များကို စီးနင်းလျက် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"......"</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ရေကန်ထဲမှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ဒေါသအဟုန်မှာ ရင်ထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထိုးတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"စောက်တလွဲကောင် "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်ဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာ၏ ပြင်ပရုပ်သွင် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီးမှာ လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>တိမ်စီးလာသော ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ သူ့ကို တရားစကားများဖြင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် သူ၏ နောက်ခံကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလောင်းစိမ်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော ရေသေကန်ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့်၊ တရားသောလမ်းစဉ်မှ မှော်အတတ်များကို သဘာဝအလျောက် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သိပ်မကြောက်လှပေ။</p> <p> </p> <p>​တတိယအဆင့်ဖြစ်သော ယန်ဝိညာဉ်  အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရောက်လာလျှင်တောင် သူသည် ထိုအစီအရင်ကို အသုံးပြု၍ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း... တစ်ဖက်လူက ဘာမှမပြောဘဲ တိုက်ရိုက် ဆဲဆိုကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီး ရပ်နေသော နေရာမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားအရှိန်ကြောင့် နှစ်တောင်ခန့် နက်ပြီး ဆယ်တောင်ကျော် ရှည်လျားသော မြေစာကြောင်းကြီးအဖြစ် ကွဲအက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤဓားချက်၏ ရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် လယ်သမားအိုကြီး၏ နှလုံးသားမှာပင် တုန်ရီသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ချွတ်</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူသည် လယ်သမားအိုကြီး၏ နောက်ကျောသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုအတတ်  နတ်ဘုရားခြေလှမ်း</p> <p> </p> <p>သူ၏ အထွတ်အထိပ် ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း တာအိုအတတ်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ လှုပ်ရှားမှုမှာ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖမ်းမမိနိုင်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီးမှာ အသည်းငယ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကာ၊ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လက်လှုပ်ရုံသာ ရှိသေးသည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှင်လတ်လတ် အကွဲခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း လယ်သမားအိုကြီး သေဆုံးမသွားပေ။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ကောက်ရိုးရုပ်လေး တစ်ရုပ် ပေါ်လာသည်။</p> <p> ကောက်ရိုးရုပ် အစားထိုး အတတ် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လယ်သမားအိုကြီးမှာ ရင်တမမ ဖြစ်သွားရကာ၊ တစ်စက္ကန့်လေး နောက်ကျလျှင်ပင် သူ သေသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ နက်မှောင်သွားပြီး၊ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ မျက်လုံးမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိန်စာအတတ် မိစ္ဆာမျက်လုံး</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော အတတ်ပညာ ဖြစ်ပြီး၊ ရိုးရိုးပြောရလျှင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သေစေသော အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြီးမြတ်သော အရှိန်အဝါများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မီးနတ်ဘုရား ကာကွယ်မှု၊ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ၊ ခရမ်းရွှေရောင် အရှိန်အဝါ ၊ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်း</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီး၏ မိစ္ဆာမျက်လုံး ကျိန်စာမှာ လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်မှာ လီယန်ချူ၏ ထက်မြက်လှသော ဓားသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချွင်</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီးမှာ ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ကြေးနီရောင် သန်းနေသော ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားကို လက်ဖြင့် ညှပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင်</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p>လယ်သမားအိုကြီးမှာ နောက်သို့ အပြင်းအထန် လွင့်ထွက်သွားကာ၊ ရင်ဘတ်အရိုးမှာလည်း နာကျင်လှပြီး သွေးလေများမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူကိုင်ထားသော ဒင်္ဂါးပြားပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုဒင်္ဂါးပြား၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကိုပင် တစ်ဖက်လူက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးဖျက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘယ်သူလဲ</p> <p> </p> <p>​ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုမီ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အဆင့်အတန်း မေးမြန်းခြင်း အခြေအနေ ကြည့်ခြင်းတို့ လုပ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါနေလျှင် အခက်တွေ့နိုင်သည်လေ။</p> <p>အချင်းချင်း စကားပြောကြည့်ပြီး ညှိမရမှ တိုက်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။</p> <p> </p> <p>​အတတ်ပညာ မြင့်မားလေလေ၊ အချင်းချင်း ပို၍ ရိုသေကြောက်လန့်ကြလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ဆိုသည်မှာ သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။</p> <p> နောက်ခံ အင်အားကြီးသူများမှာ (မာနကြီးသော မျိုးဆက်သစ်များမှအပ) အများအားဖြင့် တည်ငြိမ်ကြသည်။</p> <p> အကြောင်းမှာ ထိုလောကတွင် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် လေးစားကြောက်လန့်ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုများ ရှိနေသည်ကို သူတို့ သိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီးမှာ ထိုအုပ်စုထဲမှ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ နောက်ခံက အလွန်တောင့်တင်းသဖြင့်၊ သူက လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အဆင့်အတန်း ဖလှယ်ချင်သည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူကို နာကျည်းစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>'ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ   ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်လဲ၊ စကားတောင် မပြောဘဲ တန်းတိုက်တာလား '</p> <p> </p> <p>'ငါ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သရဲနယ်မြေကို တည်ဆောက်နိုင်တာကို ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ့မှာ နောက်ခံရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား '</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း... လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဆူပွက်နေကာ၊ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် ခုတ်နေတော့သည်။</p> <p> မန္တန်ရွတ်ရန်၊ ဂါထာဖတ်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်သာ အင်အားသုံး၍ ဖိနှိပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ၎င်းက နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ပိုင်ဆိုင်ထားသော လယ်သမားအိုကြီးကိုပင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ခဏလေး... ငါ..."</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီးသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ယင်မီးလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်အပြည့် ယင်မီးများမှာ ကြီးမားသော အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လီယန်ချူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ညှို့ယူအတတ်များ၊ ကျိန်စာအတတ်များမှာ မန္တန်ရွတ်ရန် အချိန်လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူနှင့် စကားပြောရင်း စိတ်ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မှသာ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားဆွဲပြီး ခုတ်နေခြင်းက ဘာအစွမ်း ရှိလို့လဲ</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p> </p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက မီးတံတိုင်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် ယင်မီးများကြားမှ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မီးနိုင်ခြင်း အတတ်  ဟူသော ထူးခြားသည့် တန်ခိုးတော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာတွင် တာအိုအတတ်များ အားနည်းသွားသော်လည်း၊ ဟွမ်တင်တာအိုကျမ်း ထဲမှ ထိုတန်ခိုးတော်မှာမူ သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးနတ်ဘုရား၏ ကာကွယ်မှုနှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးမှော်လက်နက်များ ရှိနေသဖြင့် ထိုယင်မီးများကို သူက ဂရုပင်မစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။</p> <p>သူသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ မိမိ၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် လှီးဖြတ်လိုက်ရာ၊ ပျစ်ချွဲနေသော သွေးနက်များမှာ စီးကျလာသည်။</p> <p> သို့သော် မြေပေါ်သို့ မကျဘဲ လေထဲမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ထိုလှပသောအမျိုးသမီးအလောင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးများကဲ့သို့ပင် ရဲရဲနီလာကာ စူးရှလှသည်။</p> <p>ရေသေကန်ဘေးရှိ အလောင်းပုပ်နံ့ ပေးစွမ်းနေသော အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်မှာလည်း အကုန်အစင် လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီးအလောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့၌ ပိတ်ဆို့လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါင်</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာသက်သက်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ဓားအရှိန်ကို တိုက်ရိုက် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​အမျိုးသမီးအလောင်း၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်များ လွင့်စင်သွားကာ၊ ဖြူလျော့သော်လည်း ကျော့ရှင်းလှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဖန့်ချင်းလန် မဟုတ်ပေ။</p> <p> သူသည် အမျိုးသမီးအလောင်းကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များက ပို၍ အေးစက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီးမှာမူ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ တာအိုဆရာလဲ၊ ငါတို့ ယူမင်တောင် ရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ရှုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ "</p> <p> </p> <p>​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးအလောင်းကို အသုံးချနိုင်လိုက်သဖြင့် လယ်သမားအိုကြီးမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကာ အစွမ်းပြ ရန် အခွင့်အရေး ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခံစားနေရသည်မှာ၊ အကယ်၍ ဆက်တိုက်နေလျှင် ၁၀ ချက်အတွင်း သူ သေသွားနိုင်သည်ဟုပင်။</p> <p> </p> <p>​"ယူမင်တောင် "</p> <p> </p> <p>"မကြားဖူးဘူး "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​လယ်သမားအိုကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> ဤမျှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ထိုသို့သော ကျင့်စဉ်မျိုး ရှိနေသူမှာ၊ တစ်ခုခုသော နည်းလမ်းဖြင့် နုပျိုအောင် လုပ်ထားသော အဘိုးကြီး ဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အမာခံ တပည့်ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ထိုနှစ်မျိုးလုံးသည် ယူမင်တောင် ကို မသိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မသိဘူး ဆိုသော စကားကြောင့် လယ်သမားအိုကြီးမှာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဘဲ စကားထစ်သွားရကာ အစွမ်းပြရန် ကြံစည်ထားသမျှမှာလည်း ပျက်စီးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက ဘယ်သူလဲ "</p> <p> </p> <p>လယ်သမားအိုကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းထားပုံ မရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ပို၍ ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ မရောက်ဘဲနှင့် တိမ်စီး ပျံသန်းနိုင်သည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save