Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">သျှူးချွမ်းဖုန်း၊ ငါက ဝမ်ချွမ်ပါ၊နန်းတွင်းသူ အလှလေးတွေကြားကနေ တောင်ပေါ်က ခုန်ချပြီး ကျမ်းစာအုပ် ရခဲ့တာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>​ကတုံးလူငယ်လေးမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည်လည်း မိမိကဲ့သို့ပင် လူရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူရိပ်မိသွားပုံရသဖြင့် လေသံမှာ အတော်လေး ပျော့ပျောင်းသွားသည်။</p> <p>မှန်ပါသည်၊ ၎င်းမှာ အသွင်ပြောင်းခြင်းအတတ် ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘုန်းကြီး... လား"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အကဲခတ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဓိကမှာ ထိုခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသားများသည် ဆံပင်အရှည်ထားလေ့ရှိကြပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဘုန်းကြီးဝတ်ရုံဝတ် ကိုယ်တော်များနှင့် သာမဏေများသာလျှင် ပြောင်စင်နေသော ကတုံးများ ရှိတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းကမှ ဘုန်ကြီး ၊ မင်းတစ်မိသားစုလုံး ဘုန်ကြီးတွေဖြစ်နေတာ၊ မင်းဘာသိလို့လဲ "</p> <p> </p> <p>လူငယ်ကတုံးက လီယန်ချူကို မျက်စောင်းထိုး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟော</p> <p>လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိကာ မျက်နှာက အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​လူငယ်ကတုံးသည် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို ခဏမျှ သေချာစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... စောစောက ညီလေး နောက်လိုက်တာပါ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ "</p> <p> </p> <p>"ညီလေးနာမည်က သျှူးချွမ်းဖုန်း ပါ၊ အစ်ကိုကြီးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိဘူး "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။</p> <p>ဤကောင်က မျက်နှာပြောင်းတာ အတော်လေး မြန်လှချည်လား။</p> <p>သူသည် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် ကို အသုံးပြု၍ ဤလူငယ်ကတုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ ဝေဝါးနေပြီး ထိုးဖောက်မြင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>'တစ်စုံတစ်ယောက်က ရတနာတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် တန်ခိုးကြီးတဲ့ အတတ်ပညာတစ်ခုခုနဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား'</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>စိတ်ဝိညာဉ် သန်မာလာပြီးနောက် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ၏ စူးစမ်းနိုင်စွမ်းမှာလည်း အဆင့်မြင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်ကြည့်လိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>​မသိမသာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါ  နှင့် ရွှေရောင်အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတာ မှာလည်း အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှ၏။</p> <p> ငယ်စဉ်တွင် ဒုက္ခအနည်းငယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်သော်လည်း နောင်အနာဂတ်တွင်မူ အလွန်ပင် အလားအလာ ကောင်းမွန်မည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် ဤသူသည် သေချာပေါက် အစွမ်းထက်သော ဂမ္ဘီရကျင့်ကြံသူ  တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်  သို့မဟုတ် မကောင်းမှု အကုသိုလ် အညှော်များ ကပ်ငြိနေခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​"ငါက ဝမ်ချွမ် ပါ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သြော်... ဝမ်ချွမ်ဆရာကြီးကိုး၊ သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ် "</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ဝမ်ချွမ်ဆရာကြီးနဲ့ ဆုံရတာ တကယ့်ကို ပျော်စရာကြီးပဲ၊ ကျနော်မှာ ဆရာကြီးကို ပြစရာ ကောင်းတာလေးတွေ ရှိတယ်ဗျ "</p> <p> </p> <p>သျှူးချွမ်းဖုန်းက လေသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို ထိုအနက်ရောင် ကျောက်ဆောင်ကြီး၏ နောက်ကွယ်သို့ ခေါ်သွား၏။</p> <p> လီယန်ချူ သူညွှန်ပြသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... ထိုနေရာတွင် ပါးလျလှသော ပိုးသားဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် နန်းတွင်းသူ အလှလေးများ အုပ်စုတစ်စုမှာ အေးအေးလူလူ ကခုန်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနေရာမှာ ဖုန်းတူး၏ ဗဟိုချက်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသဖြင့် အမင်္ဂလာဓာတ်  များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်များကို မြင်တွေ့ရန် ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ကိုပင် အသုံးပြုရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​စုစုပေါင်း အမျိုးသမီး ၉ ဦး ရှိပြီး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လှပနွဲ့နှောင်းကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ရမ္မက်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ပိုးသားဝတ်ရုံအောက်တွင် ကျပ်ထုပ်နေသော အတွင်းခံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးလှသော အသားအရေများကိုလည်း အတော်လေး လှစ်ဟပြထား၏။</p> <p> </p> <p>​ရုပ်ဆိုးပြီး တန်ခိုးအာဏာရှိပုံရသော အဘွားအိုတစ်ဦးက ထိုနန်းတွင်းသူ အလှလေးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝမ်ချွမ်ဆရာကြီး... ဘယ်လိုလဲ၊ ဒါက တွေ့ရခဲတဲ့ အလှလေးတွေဗျ "</p> <p> </p> <p>သျှူးချွမ်းဖုန်းက မျက်စပစ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ထပ်မံ တွန့်ကွေးသွားပြန်သည်။</p> <p>ဘယ်ကနေ ဒီလို ကောင် မျိုး ရောက်လာတာလဲ</p> <p>ဒါက လောကအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ထားက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် နက်နဲနေတာလား</p> <p> </p> <p>​"ညီလေးသျှူး... ဒါက ဖုန်းတူးလေ၊ အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးတွေအားလုံးက ဝိညာဉ်တွေပဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝိညာဉ်ကို မယားအဖြစ်ထား၊ မြေခွေးမလေးကို အမြှောင်ထားတာက ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုပဲဗျ၊ ညီလေးကတော့ သိပ်ကြိုက်တာပဲ "</p> <p> </p> <p>သျှူးချွမ်းဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြော၏။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ အံ့သြတကြီးနှင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုပ်ဆိုးပြီး တန်ခိုးကြီးပုံရသော အဘွားအိုက သူတို့ရှိရာဘက်သို့ သတိထားမိသွားကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်သူတွေက ငါ့ကို ခိုးကြည့်နေတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ : "..."</p> <p> </p> <p>သျှူးချွမ်းဖုန်း : "..."</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p> </p> <p>​သူတို့ရှေ့ရှိ ဂရန်းနိုက်ကျောက်ထက်ပင် မာကျောသော အနက်ရောင်ကျောက်ဆောင်ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> ကျောက်စအစများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လွင့်စင်သွား၏ ထိုအဘွားအိုက ခေါင်းစည်းကလစ်  တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်လွှတ်လိုက်ရုံနှင့် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော အစွမ်းရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူနှင့် သျှူးချွမ်းဖုန်းတို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ထွားကျိုင်းပြီး မျက်နှာတွင် ရမ္မက်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အမျိုးသမီး ၉ ဦးမှာ သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးလှသော အသားအရေများကြားတွင် မျက်စိပင် လည်မတတ် ဖြစ်သွားရသည် ။</p> <p> </p> <p>​"သျှူးချွမ်းဖုန်း... မင်း ဓားကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖူးလား သူမကလည်း လူရှင်ပဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သျှူးချွမ်းဖုန်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "တွေ့ဖူးတာပေါ့၊ အဲ့ဒီ တာအိုသူငယ်ချင်းက မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပေမဲ့ သူမရဲ့ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါကတော့ တကယ့်ကို စွဲမက်ဖို့ ကောင်းတာဗျ "</p> <p> </p> <p>​"သူမ ဘယ်ကို သွားလိုက်တာလဲ "</p> <p> </p> <p>​"မသိဘူးဗျ၊ ကျွန်တော်နဲ့ သူက တစ်ခါပဲ ဆုံဖူးတာ၊ တကယ့် နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါးအတိုင်းပဲ၊ စကားပြောရတာလည်း အတော်လေး တည့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညီလေးမှာက အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေတော့ အဲ့ဒီ တာအိုသူငယ်ချင်းကို အရင်ထွက်သွားဖို့ ကျွန်တော်ကပဲ တိုက်တွန်းလိုက်ရတာပါ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သျှူးချွမ်းဖုန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး... ရယ်ချင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းပြောတာက သရဲမျက်နှာနွယ်ပင်က အသံဖမ်းထားတာနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>​"ဝမ်ချွမ်ဆရာကြီးက အဲ့ဒီ တာအိုသူငယ်ချင်းကို သိတာလား "</p> <p> </p> <p>သျှူးချွမ်းဖုန်းက မေး၏။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ထိုရုပ်ဆိုးသောအဘွားအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤကောင်နှစ်ကောင်က သူမရှေ့မှာတင် အေးအေးလူလူ စကားပြောနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"နန်းတွင်းသူတွေကို ခိုးကြည့်ရဲတယ်ပေါ့၊ သေဒဏ်ပဲ "</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး တန်ခိုးအာဏာရှိလှသလို ဖုံးကွယ်မရသော ဒေါသများလည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​နန်းတွင်းသူ</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူနှင့် သျှူးချွမ်းဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နန်းတွင်းသူတွေ ရှိနေမှတော့ ဒီနေရာမှာ နန်းတော်တစ်ခုခုလည်း ရှိနေဦးမှာလား</p> <p> </p> <p>​အဘွားအိုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ နန်းတွင်းသူ အလှလေး ၉ ဦး၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထူးဆန်းသွားပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အတိအကျ ပြောရလျှင် လီယန်ချူနှင့် သျှူးချွမ်းဖုန်းတို့က ကျူးကျော်သူများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဝိညာဉ်များသည် ဖုန်းတူးထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်မရသဖြင့် လူသတ်ခြင်း၊ အသက်ကို ရန်ရှာခြင်းမျိုး မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိစဉ်... တိုက်ခိုက်မှု အများစုမှာ သျှူးချွမ်းဖုန်းဆီသို့သာ ဦးတည်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ကို ဝိုင်းထားသော အမျိုးသမီး အရေအတွက်က ပိုများနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝမ်ချွမ်ဆရာကြီး မထိတ်လန့်ပါနဲ့၊ ညီလေး လာပြီ "</p> <p> </p> <p>​သျှူးချွမ်းဖုန်းက ခါးကြားမှ ထက်မြက်လှသော ပုဆိန် ကို ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက မြေပြင်ကို တိုက်ရိုက် ခွဲထွက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်လှသော လေလှိုင်းတစ်ခုမှာ သျှူးချွမ်းဖုန်းကို ဗဟိုပြု၍ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ၊ ထိုပိုးသားဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးအုပ်စုကို လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p>သူမတို့၏ ဝတ်စုံများမှာလည်း ပို၍ ပျက်စီးသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>​"ပြေး "</p> <p> </p> <p>သျှူးချွမ်းဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် "ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်တည်း စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဆီးတားသည်" ဆိုသည့်အလား ရှေ့ဆုံးမှ အတင်းတိုးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား</p> <p>သူသည် သျှူးချွမ်းဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါရင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဘွားအိုကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်သည် ပေပေါင်းများစွာ ကွာဝေးနေသော်လည်း ဝိညာဉ်လက်ကြီးတစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သျှူးချွမ်းဖုန်းက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ နောက်ပြန်၍ ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ရာ</p> <p> </p> <p>"အား "</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်လက်ကြီးမှာလည်း လေထဲတွင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးမှာ နန်းတွင်းသူ အလှလေးများ၏ ဝိုင်းရံမှုကြားမှ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲမှာ အတော်လေး လွယ်ကူသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသျှူးချွမ်းဖုန်းတွင် အရည်အချင်း အတော်လေး ရှိပေသည်။</p> <p>ဖုန်းတူးထဲကို တစ်ယောက်တည်း လာရဲသော ဂမ္ဘီရကျင့်ကြံသူ ဆိုသည်မှာ မဆန်းပေ။</p> <p> </p> <p>​ကတုံး၊ စာပေပညာရှိဝတ်ရုံ၊ ပုဆိန်... သျှူးချွမ်းဖုန်းသည် လီယန်ချူအတွက် အမှတ်ရစရာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ရှိန်ထိုး မိုင်ပေါင်းများစွာ ပြေးခဲ့ပြီးနောက် နောက်ကွယ်မှ လိုက်လံတိုက်ခိုက်သံ သို့မဟုတ် အရှိန်အဝါ လှုပ်ခတ်မှုများ မရှိတော့ပေ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနန်းတွင်းသူ အလှလေးများနှင့် ရုပ်ဆိုးသောအဘွားအိုတို့မှာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်မလာကြဘဲ မူလနေရာတွင်သာ ရပ်နေကြကာ၊ ထွက်ခွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။</p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာများစွာကို သူမြင်ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကိုမူ တွေ့ရခဲလှသည်။</p> <p>သူသည် ဘေးရှိ သျှူးချွမ်းဖုန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကောင်က ဘယ်ကနေ လာတာပါလိမ့်</p> <p>​လီယန်ချူ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ... သူတို့နှစ်ဦး ပြေးနေသော လမ်းကြောင်းမှာ ဖန့်ချင်းလန် ရှိနေသည့် နေရာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် သူသည် သျှူးချွမ်းဖုန်းနှင့် လမ်းမခွဲတော့ဘဲ အတူတူ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သျှူးချွမ်းဖုန်းမှာ သဘောကောင်းပြီး ပွင့်လင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p> သူသည် ဖုန်းတူးထဲသို့ မည်သို့ရောက်လာသည်ကိုလည်း လုံးဝ ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောပြလာ၏။</p> <p> </p> <p> သူသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ ပုံပြောသူ ထံမှ ကြားခဲ့ရသည်မှာ... ပုံပြင်ထဲက ဇာတ်လိုက်ဆိုသည်မှာ တောင်ပေါ်က ခုန်ချမှ ထူးခြားသော ကံကောင်းခြင်းများ ရတတ်သည်၊ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားလက်နက်များ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ၏ အမွေအနှစ်များကို ရရှိတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကောင်က နားထောင်ပြီး အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။</p> <p>မူလကပင် ဖုန်းတူးရှိရာကို ရှာဖွေနေသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားကာ... မြို့ပြင်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို ရှာ၍ တကယ်ကြီး ခုန်ချလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းပြောချင်တာက... မင်းတောင်ပေါ်က ခုန်ချလိုက်တာနဲ့ ဖုန်းတူးထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်လာတာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူမှာ အတော်လေး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့ကို ဤနေရာထဲ ရောက်အောင် ထောင်ချောက်ဆင်ရန်အတွက် ယူမင်တောင်က လယ်သမားအိုကြီး ဝမ်ရွှယ်အန်းမှာ အစွမ်းကုန် အားထုတ်ခဲ့ရပြီး၊ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အသုံးအဆောင် အမင်္ဂလာဒင်္ဂါးပြား တစ်ခုကိုပင် အကုန်အကျ ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>၎င်းမှာ အသုံးပြုပြီးလျှင် ကုန်သွားသော တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ ဝမ်ရွှယ်အန်းကပဲ အသုံးမကျလွန်းလို့လား</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save