Book List

<h2 style="text-align: center;"> အခန်း - (၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;"><br />  အသက်ကယ်တင်လိုက်သော အရိုးလွှ ဒိုင်းကာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိုဖန်... မိုဖန်... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ငါ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး" ကျိုးမင် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး မိုဖန်၏ နောက်တွင် ပုန်းနေရှာသည်။</p> <p>အချိန်ကား ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်ပင်... စွန့်ပစ်ထားသော လုပ်ငန်းခွင်ကြောင့် ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေမှာ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ရွှံ့ဗွက်အနည်းငယ်ရှိသော လမ်းအတိုင်း လိုက်ပါလာနေပြီ ဖြစ်၏။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ညောင်ပင်ကြီး၏ အရိပ်အောက်မှနေ၍ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားမည့် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p>"နင့်ရဲ့ အဖွားကို ခေါ်ပြီး အမြန်ပြေးတော့၊ ငါ ဒီကောင်ကို အချိန်ဆွဲထားလိုက်မယ်" မိုဖန်က ကျိုးမင်ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူတို့ မည်သို့ပင် လျင်မြန်အောင်ပြေးနေပါသော်လည်း သန်မာလှသော ခြေလေးချောင်းရှိသည့် မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေထံမှ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤအချိန်တွင် မိုဖန်သည် ရွေ့လျားမှုမှော်ပညာ တစ်ခု ရှိနေရန် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း တစ်ကျော့ပြန် သတိရမိပြန်သည်။</p> <p>"နင်က ဘယ်လို အချိန်ဆွဲမှာလဲ..." ကျိုးမင်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့..." မိုဖန်က သူမကို ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးမင်သည်လည်း မီးဓာတ်မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးကို ယှဉ်ရန် လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။ အချက်ပြကိရိယာအရ သူ၏ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်များမှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ မိုဖန်အနေဖြင့် စစ်ကူများ ရောက်လာသည်အထိ အချိန်အနည်းငယ် ထိန်းထားနိုင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>ကျိုးမင်သည် အချိန်ထပ်မဖြုန်းတော့ဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မိုဖန်သည် ဤမိန်းကလေး၏ ကြင်နာတတ်မှုကို လျှော့တွက်မိသွားခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ အဖွားကိုသာမက၊ လမ်းပေါ်ရှိ အခြားသော သက်ကြီးရွယ်အိုများကိုပါ လိုက်လံ သတိပေးနေတော့သည်။</p> <p>ရပ်ကွက်ဟောင်းတွင် နေထိုင်သူ အတော်များများမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဖြစ်နေကြောင်း မိုဖန် သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။</p> <p>အကယ်၍ ယနေ့သာ ဤသတ္တဝါကို သူတို့ မတွေ့ခဲ့လျှင်၊ ဤလူအိုကြီးများမှာ မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေ၏ အစာ ဖြစ်သွားကြမှာ သေချာပေသည်။</p> <p>လာပြီ...</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေသည် မိုဖန်နှင့် ၂၀ မီတာခန့် အကွာအဝေးအထိ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤ ၂၀ မီတာ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ဝံပုလွေကြီးအတွက် တစ်စက္ကန့်ပင် လိုမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>၎င်းအပြင် ဤမှော်သားရဲများသည် ကျောင်းတွင် ဆရာများ သင်ပြခဲ့သည်ထက် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဝံပုလွေကြီး ပြေးဝင်လာစဉ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိအားမှာ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိတော့မည့်အတိုင်း ပြင်းထန်လှရာ၊ သာမန်လူဆိုလျှင် နေရာမှာတင် မှင်သက်ကာ ရပ်နေမိမှာ အမှန်ပင်။</p> <p>"မင်းကို မလိုက်နဲ့လို့ ပြောထားရက်နဲ့ ဆက်လိုက်နေသေးတာလား...ငါ သေသွားရင် မင်းအတွက် ရှားပါးပစ္စည်းတွေ ထွက်လာမယ် ထင်နေလို့လား..." မိုဖန်သည် ပြေးဝင်လာသော ဝံပုလွေကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆဲဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ အတွင်းရှိ တံစဉ်ပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်အမှတ်အသားပေါ်သို့ စူးစိုက်လိုက်၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>မိုဖန်၏ ရှေ့တွင် ထိုအလင်းတန်းများသည် လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော သုံးဖက်မြင် စိန်ပုံသဏ္ဌာန် ဒိုင်းကာတစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပုံဖော်လိုက်၏။ အလင်းတန်းများ အတောက်ပဆုံး အချိန်တွင် မိုဖန်၏ ရှေ့၌ အနားသတ်များ ထင်ရှားလှသော အစိမ်းနက်ရောင် အရိုးလွှဒိုင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>မှော်အသုံးအဆောင် အရိုးလွှဒိုင်း....</p> <p>ဒိုင်းကာမှာ မိုဖန်၏ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ခြံရံလျက် လွင့်မျောနေ၏။ ၎င်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။</p> <p>ဧရာမ မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေသည် အရိုးဒိုင်းကာ ပေါ်လာသည်ကို သတိမထားမိဘဲ မိုဖန်ကို အမှုန့်ကြိတ်ရန် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာရာ အချိန်မီ မရပ်တန့်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>ဘုန်း....</p> <p>ဝံပုလွေကြီးမှာ ရှေ့သို့ ကိုင်းပြီး ပြေးဝင်လာခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ခေါင်းနှင့် အရိုးလွှဒိုင်းကာတို့ တိုက်ရိုက် တိုက်မိသွားတော့သည်။ ဒိုင်းကာထံမှ ပြင်းထန်သော တုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်ဖြင့် တိုက်မိသွားသော မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေမှာ ၁၀ မီတာခန့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ဒိုင်းနောက်တွင် ပုန်းနေသော မိုဖန်မှာလည်း အရှိန်ကြောင့် လွင့်စင်သွားရတော့သည်။</p> <p>အရိုးလွှဒိုင်းကာသည် ဝံပုလွေ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ကာကွယ်ပေးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အလင်းစများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မိုဖန်မှာ စကိတ်စီးနေသကဲ့သို့ ကွန်ကရစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်ကာ နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပါသွားရသည်။</p> <p>မိုဖန်သည် သွေးအန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရ၏။ အရိုးလွှဒိုင်းကာက ဝံပုလွေ၏ တိုက်ကွက်ကို ဟန့်တားပေးခဲ့သော်လည်း၊ မိုဖန်မှာမူ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ခုခုနှင့် အပြင်းအထန် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>"တကယ့်ကို သန်မာတဲ့ သတ္တဝါပဲ..." မိုဖန် တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>အရိုးလွှဒိုင်းကာ၏ အရည်အသွေးမှာ မှော်သားရဲတစ်ကောင်၏ အရှိန်အပြည့် တိုက်ကွက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဘေးကင်းစွာ ရှိနေသဖြင့် အတော်ပင် ကောင်းမွန်သည် ဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဝံပုလွေကြီး တိုက်လိုက်သည့် အရှိန်မှာ မိုဖန်ကိုပင် ထိခိုက်စေခဲ့၏။ ၎င်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကယ်၍ ထိုတိုက်ကွက်သာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ၏ အရိုးများ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားမည် သေချာလှပေသည်။</p> <p>မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေမှာ လမ်းမပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းမှ သွေးများ ထွက်နေ၏။ ၎င်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထလာပြီး၊ နာကျင်နေသော နေရာကို လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ၎င်း၏ လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရှာသည်။</p> <p>"ဒါကိုတောင် ပြန်ထနိုင်သေးတယ်လား၊ သူ့ကိုယ်ကြီးက သံနဲ့ လုပ်ထားတာလား..." မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေမှာ လှုပ်ရှား၍ ပြန်လည်ထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မိုဖန်၏ ပါးစပ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ဟသွားရတော့သည်။</p> <p>သူ ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော မှော်သားရဲများကပင် အားနည်းလွန်းနေသည်လား... သို့မဟုတ် ထိုမျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေကပဲ တကယ်ကြီး သန်မာနေသည်လား ၊ အကယ်၍ ဝိညာဉ်ဝံပုလွေ သို့မဟုတ် မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံသာ ယခုလို တိုက်မိမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏အရိုးများ အားလုံး ကြွေကျသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြေး... အမြန်ပြေးမှဖြစ်မယ်...</p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေစဉ် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူသည် မရပ်မနား ပြေးတော့သည်။ ထိုတိုင်းပြေးနေရုံဖြင့် သားရဲမှာ သူ့ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လိုက်လာမှာဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် လျှပ်စီးဖြင့် ပစ်လွှတ်နိုင်သမျှ ထိုသားရဲအား အနည်းငယ်လှုပ်ရှား၍မရနိုင်အောင် တားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် မိုဖန်သည် သူ၏ အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဝံ့တော့ချေ။ အကယ်၍ ကျိုးမင်သာ သူ၏ လျှပ်စီးဒြပ်စင်ကို မြင်သွားခဲ့လျှင် ဘယ်သူ့မှ မပြောရန် နားချရခြင်းမှာ သိပ်မခက်ခဲလောက်ပေ။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုကို လျှော့ချလိုက်၏။ မိုဖန်သည် သူ၏ လျှပ်စီးကြယ်လမ်းကြောင်းကို စတင် ထိန်းချုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်း... ခဲစေခြင်း"</p> <p>မိုဖန် လျှပ်စီးကြယ်နှစ်လုံးကို စတင် ထိန်းချုပ်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အေးစက်သော လေထုသည် ဤရပ်ကွက်ဟောင်း၏ လမ်းမကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ကောင်းကင်ယံမှ နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>ဤနှင်းပွင့်များသည် အမိန့်တော်အရ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားကာ ဝံပုလွေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရေခဲများက တစထက်တစ ပြန့်နှံလာကာ ဝံပုလွေ၏ သန်မာလှသော ခြေထောက်များပေါ်သို့ ပျံ့တက်သွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေ၏ ခြေလေးချောင်းစလုံးမှာ ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>အကယ်၍ မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေသာ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက ဤ ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်းက သူ့ကို ဟန့်တားနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် ဝံပုလွေကြီးမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း သတိပြန်ဝင်လာသည့် အချိန်တွင်မူ ၎င်း၏ အောက်ပိုင်း အင်္ဂါများမှာ ခဲနေပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်သေးမည်ဆိုပါက ၎င်းကို ခဲပစ်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>မိုဖန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ.... လမ်း၏ အဆုံးတွင် ခရမ်းရောင် ဂျင်းဘောင်းဘီအကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေတံရှည်လျားသော အေးစက်သည့် မျက်နှာထားနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဖြူစင်သော ရေခဲကြယ်လမ်းကြောင်းမှာ သူမ၏ ဘေးတွင် တောက်ပနေဆဲဖြစ်ရာ၊ ဤရေခဲမှော်ဆရာမလေးကို ပို၍ပင် လှပစေတော့သည်။</p> <p>"ချိုက်ထန်..." မိုဖန် အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p>သူမသည် သူ၏ လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သူမ အသက်ကို တစ်ခါ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်ကို မမေ့သေးပုံရပေသည်။ သူမ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မီ ရောက်လာခြင်းကြောင့် သူ၏ လျှပ်စီးဒြပ်စင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>"လူယုတ်မာလေး... နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ..." ချိုက်ထန်က မိုဖန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>ဤမိုဖန်ဆိုသော သူအား ချိုက်ထန် ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေပါမည်နည်း။ ကလေးတစ်သိုက်နှင့်အတူ သူရေချိုးနေခြင်းကို ခိုးကြည့်ခဲ့သောကိစ္စအား ချိုက်ထန် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုကိစ္စက သူ့ကို မိုဖန်အပေါ် အရိုးထဲထိ နာကျည်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤမျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေကို ဆွဲဆောင်လာသူမှာ မိုဖန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြိုသိခဲ့လျှင်၊ စောနက ကယ်တင်မည့် အပြုအမူကို သူ သေချာပေါက် တွန့်ဆုတ်နေမှာ အမှန်ပင်။ မူအရဆိုလျှင် နှာဘူးတစ်ယောက်နှင့် မှော်သားရဲတစ်ကောင်ဟာ အတူတူပင်။ </p> <p>"ငါ... ငါနဲ့ ငါ့ရည်းစားနဲ့ ဒီမှာ ချိန်းတွေ့နေတာပါ နင် အချိန်မီ ရောက်လာတာ တကယ် ကောင်းတယ်" မိုဖန်သည် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးသို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ကျိုးမင်နှင့် သူမ၏ အဖွားအနားသို့ ပြေးသွားလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အမြန် ထွက်သွားစမ်းပါ... ငါတို့ မုဆိုးအဖွဲ့က အနီးအနားမှာ ရှိနေပြီ"  ချိုက်ထန်မှာမူ မိုဖန်အား ယခင်ကတည်းက မကြည်သူ ဖြစ်၍ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပင် ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း(၆၆)ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save